Home > Ιστορικά > Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 4ο μέρος

Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 4ο μέρος

alexander2

 
Η Μάχη της Ισσού
H μετακίνηση του Δαρείου από το ανοικτό πεδίο των Σώχων στη στενή παραλιακή λωρίδα , νότια της Ισσού, εξασφάλισε μεγάλο πλεονέκτημα στον Αλέξανδρο, αφού με την απόφαση του αυτή ο Δαρείος καταδίκαζε μεγάλο τμήμα του πολυάριθμου στρατού του σε αδράνεια. Αλλά, και ο Αλέξανδρος για να εξασφαλίσει τα νώτα του έπρεπε να καταλάβει τις νότιες πύλες που οδηγούσαν στην παραλιακή λωρίδα. Έτσι, μετά από πολεμικό συμβούλιο ο Αλέξανδρος, διέταξε ένα τμήμα τοξοτών και άλλο ένα ιππέων να προπορευτούν για να ανιχνεύσουν τον δρόμο, ενώ ο ίδιος μαζί με το στράτευμά του προχώρησε νότια του Αμανού προς τις “συριακές πύλες”, τις οποίες και κατέλαβε κατά τα μεσάνυκτα. Στη συνέχεια, ο μακεδονικός στρατός προχώρησε προς Βορρά για να συναντήσει τον περσικό, εκεί που είχε στρατοπεδεύσει, βόρεια του ποταμού Πινάρου. Αυτός ο ποταμός δεν είχε μεγάλο βάθος και δεν αποτελούσε εμπόδιο για το ιππικό, ενώ το πλάτος της επίπεδης λωρίδας ανάμεσα στους πρόποδες της οροσειράς και τη θάλασσα δεν ξεπερνούσε τα 2.700 μέτρα. Ο στρατός του Δαρείου σύμφωνα με τον Αρριανό ανερχόταν σε 600.000 άνδρες, από τους οποίους 30.000 ήταν ιππείς και 30.000 Έλληνες μισθοφόροι. Παρόλο που οι αριθμοί αυτοί αμφισβητούνται σήμερα, οπωσδήποτε ο Δαρείος είχε μια τεράστια στρατιά για να διακινδυνεύσει μια μάχη σε αυτή την μειονεκτική γι’ αυτόν θέση.

Οι δυνάμεις του Δαρείου παρατάχθηκαν από την οροσειρά προς τη θάλασσα, δηλ. από αριστερά προς τα δεξιά ως εξής: 30,000 Κάρδακες οπλίτες, δίπλα τους 30,000 μισθοφόροι, δεξιότερα άλλοι 30,000 Κάρδακες, και τέλος 30,000 ιππείς στο δεξιό άκρο προς τη θάλασσα . H υπόλοιπη δύναμη που αποτελείτο από ελαφρά οπλισμένους Ασιάτες τοποθετήθηκε πίσω από τους μισθοφόρους.

page15
Σχεδιάγραμμα των Φάσεων της Μάχης της Ισσού.

 
Όταν ο Αλέξανδρος παρατήρησε τον τρόπο που παρατάχτηκαν οι εχθροί , αποφάσισε να παρατάξει τις δυνάμεις του από τα δεξιά προς τα αριστερά με τον ακόλουθο τρόπο : δεξιά προς το βουνό τοποθέτησε τους σαρισσοφόρους ιππείς, και στο αριστερό τους Παίονες ιππείς, τους Μακεδόνες τοξότες, το ιππικό των Εταίρων, την μακεδονική φάλαγγα, τους Κρήτες τοξότες, και κοντά στη θάλασσα τους ιππείς των Θεσσαλών και των Συμμάχων. Επιπλέον, προς την πλευρά του βουνού τοποθέτησε ακοντιστές, τοξότες και λίγους ιππείς προκειμένου να αντιμετωπίσουν ένα προωθημένο περσικό απόσπασμα. Οι Έλληνες μισθοφόροι τοποθετήθηκαν στη δεύτερη γραμμή.

Η μάχη της Ισσού άρχισε το απόγευμα μιας από τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου του 333 π.Χ. Ο Αλέξανδρος άρχισε να προχωρεί προς τον εχθρό με αργό ρυθμό. Όμως, μόλις έφθασε σε απόσταση, όπου θα τον κτυπούσαν τα βέλη του εχθρού, εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση μαζί με το ιππικό των Εταίρων, το ελαφρύ ιππικό και τα τμήματα του δεξιού κέρατος εναντίον των Καρδάκων, που βρίσκονταν στο αριστερό άκρο των βαρβάρων. Σύντομα, αυτοί διασπάστηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Όμως, η μακεδονική φάλαγγα που βρισκόταν στο κέντρο δεν μπόρεσε να ακολουθήσει με την ίδια ταχύτητα το ιππικό του δεξιού κέρατος με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κενό, το οποίο έσπευσαν να εκμεταλλευθούν οι Έλληνες μισθοφόροι των Περσών, εξαπολύοντας στο σημείο εκείνο επίθεση. Όμως, ο Αλέξανδρος, μετά την άτακτη υποχώρηση των Καρδάκων στράφηκε προς τα αριστερά και χτύπησε τους μισθοφόρους από τα πλάγια, εξαναγκάζοντας τους σε υποχώρηση. Τότε ο Δαρείος φοβήθηκε μήπως αιχμαλωτιστεί ή σκοτωθεί και αφού άδραξε τα ινία του άρματος του, ξεκίνησε μόνος του, δίχως να περιμένει τον ηνίοχο. Σύντομα όμως εγκατέλειψε το άρμα του, μαζί με το μανδύα, το τόξο και την ασπίδα του, έφιππος δε πλέον έσπευσε να απομακρυνθεί.

Στο μεταξύ, το ιππικό των Περσών, αφού διέβη τον ποταμό Πίναρο επιτέθηκε με σφοδρότητα εναντίον τμήματος του ιππικού που βρισκόταν εμπρός του. Ο αγώνας ήταν άνισος, αφού οι 30,000 ιππείς των Περσών αντιμετώπιζαν μόνο 2,500 ιππείς του Αλεξάνδρου. Εν τούτοις, οι Πέρσες ιππείς, όταν διαπίστωσαν ότι οι Έλληνες μισθοφόροι οπισθοχωρούσαν και ο Δαρείος είχε εγκαταλείψει τον αγώνα, ετράπησαν και αυτοί σε φυγή. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Πέρσες έχασαν 100000 πεζούς και 10000 ιππείς, ενώ οι απώλειες των Μακεδόνων ήταν μόνο 300 πεζοί και 150 ιππείς.

Ο Δαρείος στη δραματική φυγή του άφησε πίσω του, τη γυναίκα του, τη μητέρα του και τα τρία παιδιά του. Ο Αλέξανδρος μολονότι είχε τραυματιστεί στο μηρό, δεν παρέλειψε να επισκεφθεί τους τραυματίες και παράλληλα να φροντίσει για τη μεγαλοπρεπή ταφή των πεσόντων, παρατάσσοντας ολόκληρη την στρατιωτική του δύναμη. Η νίκη στην Ισσό, επισφραγίστηκε με την ίδρυση της Αλεξάνδρειας, που ακόμη και σήμερα φέρει το όνομά του, την Αλεξανδρέττα.

Η Κατάκτηση της Φοινίκης και της Αιγύπτου.
Ενώ ο Δαρείος κάλπαζε προς την πόλη Θάψακο, που βρίσκεται στην δυτική όχθη του Ευφράτη, ο Αλέξανδρος συνέχισε την πορεία του προς τη Φοινίκη και στρατοπέδευσε στη Μάραθο, παραλιακή πόλη της Φοινίκης. Όταν πληροφορήθηκε ότι τα χρήματα, που είχε στείλει ο Δαρείος στη Δαμασκό, είχαν πέσει στα χέρια του Παρμενίωνα, διέταξε το στρατηγό του να επιστρέψει στη Δαμασκό και να τα διαφυλάξει εκεί.

Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος προωθούμενος προς τα νότια κατέλαβε την Βύβλο και την Σιδώνα. Όταν έφθασε προ της Τύρου, θέλησε να προσφέρει θυσία στο ναό του Ηρακλέους. Όμως, οι κάτοικοι της Τύρου τον πληροφόρησαν ότι ήταν ανεπιθύμητος στην πόλη τους. Τότε ο Αλέξανδρος αποφάσισε να καταλάβει την Τύρο, που ήταν κτισμένη επάνω σε ένα μικρό νησί, σε απόσταση 700 μέτρων από την ακτή. Η πόλη ήταν οχυρωμένη περιμετρικά με υψηλά τείχη και είχε δύο λιμάνια, στα οποία ναυλοχούσε ο ισχυρός στόλος της.

Ο Αλέξανδρος προκειμένου να καταλάβει την πόλη, αποφάσισε να προβεί στην κατασκευή αναχώματος από την πλευρά της ακτής. Ανάμεσα στο νησί και της στεριά, στο αβαθές τμήμα της θάλασσας πλησίον των ακτών είχαν σχηματιστεί έλη, ενώ κοντά στο νησί το βάθος της θάλασσας ήταν μεγαλύτερο, και ήταν σχεδόν 3 οργιές.

Για την εξεύρεση των υλικών κατασκευής του αναχώματος, κατεδαφίστηκαν τα οικοδομήματα της παλαιάς Τύρου, που βρισκόταν στη στεριά, ενώ για την απαιτούμενη ποσότητα ξυλείας υλοτομήθηκαν τα δάση του Λιβάνου. Για τη μεταφορά των υλικών και την κατασκευή του αναχώματος χρησιμοποιήθηκαν οι άνδρες του στρατού αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής. Όταν η κατασκευή του αναχώματος προχώρησε, ο Αλέξανδρος διέταξε να κατασκευαστούν και να στηθούν στην άκρη του δύο ξύλινοι πύργοι ύψους 20 ορόφων. Οι πύργοι αυτοί εξοπλίστηκαν με μεγάλα βλητικά μηχανήματα, τα οποία θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των τειχών της Τύρου. Όμως, οι Τύριοι, μια νύκτα, χρησιμοποιώντας ένα πυρπολικό πλοίο, που το οδήγησαν μπροστά από τους πύργους, κατόρθωσαν να τους καταστρέψουν. Τότε, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να διαπλατύνει το ανάχωμα και να τοποθετήσει περισσότερους ξύλινους πύργους με βλητικά μηχανήματα.

Στο μεταξύ, οι βασιλείς της Αράδου, της Βύβλου και της Σιδώνας έθεσαν στη διάθεση του Αλεξάνδρου τον φοινικικό στόλο, που είχε ήδη αποστατήσει από τους Πέρσες. Σύντομα και οι βασιλείς της Κύπρου έφθασαν στην Σιδώνα με 120 πλοία, τα οποία διέθεσαν στον Αλέξανδρο . Επίσης, έφθασαν στη Σιδώνα και πλοία προερχόμενα από τη Ρόδο, και τη Λυκία. Έτσι ,ο συνολικός αριθμός των πλοίων που απέκτησε ο Αλέξανδρος ανήλθε σε 224 πλοία.

Οι Τύριοι διαπιστώνοντας ότι ο Αλέξανδρος είχε αποκτήσει στόλο μεγαλύτερο από τον δικό τους, αφού συγκέντρωσαν το στόλο τους στα δύο λιμάνια του νησιού, έκλεισαν τις εισόδους με τριήρεις και έρριψαν μεγάλες πέτρες στη θάλασσα για να εμποδίσουν την προσέγγιση των εχθρικών πλοίων εμπρός από τα τείχη της πόλης. Με τη σειρά του ο Αλέξανδρος, αφού τοποθέτησε βλητικά μηχανήματα επάνω στα πλοία του, απέπλευσε από τη στεριά για να επιτεθεί εναντίον των υπερασπιστών της Τύρου, δια θαλάσσης. Σχεδίαζε δε να ανελκύσει με τα πλοία του, τους ογκολίθους που είχαν ρίψει στο βυθό της θάλασσας οι Τύριοι. Όταν αυτοί διαπίστωσαν τις ενέργειες του Αλέξανδρου, έκοψαν με την βοήθεια των δυτών τα σχοινιά με τα οποία ήταν δεμένες οι άγκυρες των πλοίων, ελπίζοντας ότι τα θαλάσσια ρεύματα θα παρέσυραν τα εχθρικά πλοία. Τότε, ο Αλέξανδρος, χρησιμοποιώντας αλυσίδες αντί για σχοινιά, κατόρθωσε να εξουδετερώσει το έργο των δυτών.

Στη συνέχεια, οι πολιορκούμενοι επιχείρησαν να επιτεθούν εναντίον των πλοίων των Κυπρίων, τα οποία προσορμίζονταν στο λιμάνι, που ήταν στραμμένο προς την Σιδώνα. Για τον σκοπό αυτό επάνδρωσαν τρεις πεντήρεις, τρεις τετρήρεις και επτά τριήρεις, κωπηλατώντας δε πλησίασαν τα κυπριακά πλοία τα οποία ακολούθως εμβόλισαν. Αλλά και ο Αλέξανδρος αφού επάνδρωσε στα γρήγορα μια πεντήρη και πέντε τριήρεις, έπλευσε εναντίον τους, κατόρθωσε δε να εξουδετερώσει κάποια από τα εχθρικά πλοία και να εκδιώξει τα υπόλοιπα. Μετά τρεις ημέρες ο Αλέξανδρος ενήργησε νέα έφοδο με τα πλοία του εναντίον του νησιού, και κατόρθωσε να προκαλέσει ζημιές στο τείχος χρησιμοποιώντας τις μηχανές. Στη συνέχεια απέστειλε προς την πλευρά του ρήγματος δύο πλοία εφοδιασμένα με γέφυρες, ενώ συγχρόνως διέταξε επίθεση με τριήρεις εναντίον των δύο λιμανιών του νησιού. Όταν οι γέφυρες που ήταν στα πλοία ρίχτηκαν στο τείχος, οι ασπιδοφόροι του Αλεξάνδρου, κινούμενοι με ταχύτητα, κατέλαβαν το τείχος, ακολούθησαν δε ο Αλέξανδρος και οι εταίροι, οι οποίοι στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στα ανάκτορα της πόλης. Στο μεταξύ, οι Φοίνικες και οι Κύπριοι, παραβιάζοντας τα κλείθρα των δύο λιμανιών, άρχισαν να εμβολίζουν τα εχθρικά πλοία,, που βρίσκονταν μέσα στα λιμάνια. Τότε οι κάτοικοι της Τύρου, εγκαταλείποντας το τείχος που είχε καταληφθεί από τον Αλέξανδρο, συγκεντρώθηκαν στο Αγηνόριο και στη συνέχεια όρμησαν εναντίον των Μακεδόνων, όμως γρήγορα ηττήθηκαν.

Η Τύρος έπεσε τον Ιούλιο του 332 π.Χ., μετά από πολιορκία επτά μηνών. Η άλωση της έως τότε απόρθητης πόλεως, απετέλεσε νέο μεγάλο πολεμικό τρόπαιο του Αλεξάνδρου, και επιβεβαίωσε τη φήμη του, ως ακατανίκητου στρατηλάτη. Μετά την κατάκτηση της Τύρου, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να βαδίσει προς την Αίγυπτο, αφού όλες οι πόλεις της Φοινίκης και της Παλαιστίνης είχαν προσχωρήσει σε αυτόν. Εξαίρεση αποτέλεσε η Γάζα, η οποία βρισκόταν επάνω στο δρόμο, που οδηγούσε προς τον Νότο. Η πόλη της Γάζας, ήταν κτισμένη επάνω σε ένα λόφο και προστατευόταν με υψηλά τείχη. Η άλωση της πόλης έγινε μετά από την κατασκευή προχώματος γύρω από την οχύρωση της με τη χρήση πολιορκητικών μηχανών, που μεταφέρθηκαν από την Τύρο. Μετά την Γάζα, ο Αλέξανδρος ύστερα από πορεία 7 ημερών έφθασε στο Πηλούσιον της Αιγύπτου, που βρίσκεται στο Δέλτα του Νείλου, ενώ ο στόλος του παρέπλεε τις ακτές. Εκεί, ο Πέρσης διοικητής της Αιγύπτου, τον υποδέχθηκε φιλικά, και επέτρεψε την εγκατάσταση μακεδονικής φρουράς στην πόλη, ενώ ο στόλος συνεχίζοντας τον πλου έφθασε στην Μέμφιδα. Στην πόλη αυτή ο Αλέξανδρος προσέφερε θυσία στους θεούς και συνέχισε προς τα κατάντι του Νείλου, εκεί δε ίδρυσε την πόλη της Αλεξάνδρειας. Στη συνέχεια ο Μακεδόνας στρατηλάτης προχώρησε στην όαση Σίβα, για να προσφέρει θυσία στο ιερό του Άμμωνος, αφού δε θαύμασε την περιοχή και έλαβε χρησμό από τον ιερέα του ναού, επέστρεψε πίσω στην Αίγυπτο.

Μετέπειτα, ο Αλέξανδρος κινούμενος προς Βορρά, πήγε στην Τύρο, ακολουθούμενος από το στόλο του. Εκεί, προσέφερε θυσία στον Ηρακλή και τέλεσε γυμνικούς και δραματικούς αγώνες. Στην Τύρο, αφίχθη από την Αθήνα και η τριήρης Πάραλος, με δύο πρέσβεις των Αθηναίων, οι οποίοι κατόρθωσαν να απελευθερώσουν τους Αθηναίους μισθοφόρους του Δαρείου, που είχαν αιχμαλωτιστεί στη μάχη του Γρανικού.

Πηγή: Ellas2

Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 1ο μέρος (Πρόλογος)
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 2ο μέρος
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 3ο μέρος
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 4ο μέρος
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 5ο μέρος
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 6ο μέρος
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 7ο μέρος
Μέγας Αλέξανδρος: Πορεία προς την αποθέωση – 8ο μέρος (Επίλογος)

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s