Archive

Posts Tagged ‘Αέριο’

Νταβούτογλου: Έχουμε τρόπους να απαντήσουμε στις Ελληνικές… προκλήσεις

Σχόλιο MacedonianAncestry:  Τις ποιες τις Ελλάδος;;

Νταβούτογλου

Τουρκικό δημοσίευμα αναφέρεται γενικότερα στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας και υπενθυμίζει ότι η Τουρκία θα απαντήσει σε ενδεχόμενη απόφαση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων ή ανακήρυξη ΑΟΖ.

Πρόσφατα και εξαιρετικά δημοσιοποιημένα ευρήματα αερίου στην ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου, σε συνδυασμό με την αδυναμία χρηματοδότησης από τη μεριά της Ελλάδας για καλύτερη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, έχει φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών.

Τα τελευταία δυο χρόνια Αθήνα και Άγκυρα έχουν επιχειρήσει να βελτιώσουν τις κάποτε τεταμένες σχέσεις, παρά τις μακροχρόνια παγιωμένες αντίθετες θέσεις για τα θαλάσσια δικαιώματα στο Αιγαίο. Ωστόσο, πρόσφατα δημοσιεύματα σε Ελληνικά ΜΜΕ ότι η χώρα ετοιμάζεται να οριοθετήσει μονομερώς τις ζώνες φέρει το ενδεχόμενο τριβών.

Ωστόσο, ο επικεφαλής Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας επιμένει πως οι δυο χώρες έχουν «κανάλια» για να συζητήσουν και να επιλύσουν οποιαδήποτε διαφωνία.

Επίκεντρο της θέσης που έχει η Αθήνα για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες είναι το ορόσημο της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο των Θαλασσών, ή το UNCLOS, στο οποίο είναι υπογράφουσες τόσο η Ελλάδα όσο και όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, όχι όμως και η Τουρκία.

Η σύμβαση, σε ισχύ από το 1994, αναγνωρίζει τα δικαιώματα του έθνους για επέκταση των χωρητικών υδάτων έως και 12 ναυτικά μίλια (22 χιλιόμετρα) και μια αποκλειστική οικονομική ζώνη έως 200 ναυτικά μίλια (370 χιλιόμετρα) από μία καθορισμένη παράκτια γραμμή βάσης. Μέχρι σήμερα, ούτε η Τουρκία ούτε η Ελλάδα έχουν επισήμως αξιωθεί οικονομική ζώνη ή έχουν επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της και για τα 12 μίλια στο Αιγαίο.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, Γρηγόρης Δελαβεκούρας, επανέλαβε αυτό το μήνα, κατά τη διάρκεια τακτικής ενημέρωσης του Τύπου, ότι «η πολιτική της Ελλάδας είναι η οριοθέτηση όλων των ναυτικών ζωνών με όλες τις γειτονικές χώρες, και το επιδιώκουμε αυτό όχι μόνο για τα προφανή οικονομικά οφέλη… αλλά επίσης επειδή αποτελεί αποφασιστικό βήμα προς την ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας».

Αντιθέτως, ο Σελτσούκ Ουνάλ, εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, δήλωσε στους SETimes πως η πιο πρόσφατη συζήτηση για την οριοθέτηση έχει δημιουργήσει «περιττές προσδοκίες» στην Ελληνική κοινή γνώμη προς το ζήτημα αυτό.

«Δεν έχουμε αντιρρήσεις όσο η Ελλάδα πραγματοποιεί τις δραστηριότητες εξόρυξης πετρελαίου και αερίου με όχι επιβλαβή τρόπο για τα δικαιώματα και τα οφέλη της Τουρκίας», δήλωσε ο Ουνάλ, προσθέτοντας, «Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει εμπόδιο ενάντια στις οικονομικές δραστηριότητες της Ελλάδας σχετικά με μη αμφισβητούμενες περιοχές».

Ο Τούρκος εκπρόσωπος Τύπου επικαλείτο επανειλημμένες αναφορές στο ζήτημα αυτό κατά τις πρόσφατες εκλογές της Ελλάδας το 2012, με ηχηρές απαιτήσεις τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά ώστε η επόμενη κυβέρνηση να οριοθετήσει μονομερώς τέτοιου είδους ζώνες γύρω από την περιτριγυρισμένη από νησιά και τη χερσονησιωτική Ελλάδα.

Γνωρίζοντας την αυξανόμενη προσοχή στο ζήτημα της οικονομικής ζώνης, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε σε συνάθροιση Τούρκων διπλωματών στη Σμύρνη νωρίτερα αυτό το μήνα πως αν η Ελλάδα προβεί σε μονομερή μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση και αγνοήσει την εθνική θέση της Τουρκίας, τότε η Τουρκία δεν πρόκειται να διστάσει να αποκριθεί.

«Ωστόσο, αναμένω πως δεν πρόκειται να υπάρξει ανάγκη για μία τέτοια ενέργεια», δήλωσε ο Νταβούτογλου. «Έχουμε ήδη λειτουργικό μηχανισμό με την Ελλάδα μέσω άλλων καναλιών».

Ο Ουνάλ σημείωσε επίσης πως με υψηλόβαθμες συναντήσεις μεταξύ των ηγετών των δυο χωρών να αναμένονται τους επόμενους μήνες, η Τουρκία προτίμησε να διευθετήσει το ζήτημα μέσω διαπραγματεύσεων.

«Επιθυμούμε να διατηρήσουμε τη θετική ατζέντα που υπάρχει στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας σε μία περίοδο που αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη βρίσκονται σε συνεχή διάλογο και αμοιβαίες επισκέψεις», δήλωσε ο Ουνάλ.

Στο συνδυασμό πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και στη συχνά πικρόχολη πρόσφατη ιστορία προστίθενται τα 320 άρθρα συν τα παραρτήματα και το περίπλοκο νομικό πλαίσιο που περιέχεται στο διεθνές ναυτικό δίκαιο, φορτίο το οποίο δεν μπορεί να συνοψιστεί εύκολα σε σύντομα δελτία ειδήσεων.

«Επί του παρόντος, υπάρχουν δυο διαφορετικές αντιλήψεις, η αποκλειστική οικονομική ζώνη αποτελεί νέα ιδέα, η υφαλοκρηπίδα αποτελεί παλιά ιδέα. Η ΑΟΖ αποτελεί ανώτερη ιδέα της υφαλοκρηπίδας, καθώς η δεύτερη αφορά μόνο μεταλλεύματα στο υπέδαφος και στο θαλάσσιο βυθό, ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει την αλιεία, το περιβάλλον και την ενέργεια από τη θάλασσα και πάνω απ’ αυτή», δήλωσε ο Θεόδωρος Καριώτης, καθηγητής οικονομικών ο οποίος έχει συγγράψει για τη διαφωνία που αφορά στο Αιγαίο, δήλωσε στους SETimes.

Η Άγκυρα επιμένει για διμερείς διαπραγματεύσεις, ενώ η Αθήνα θα ήθελε διευθέτηση του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης.

Για τον Καριώτη, η βαθιά αποστροφή της Άγκυρας προς τη UNCLOS έγκειται απευθείας στο 121ο άρθρο της συνθήκης, ειδικά την παράγραφο Β, η οποία προσφέρει πλήρη δικαιώματα οικονομικής ζώνης στην ηπειρωτική ζώνη και στα νησιά.

Η μακρά θέση της Τουρκίας στο ζήτημα είναι πως η εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης είναι «περίπλοκη» σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο λόγω των συγκεκριμένων γεωγραφικών ιδιοτήτων.

Τα επιχειρήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένως από την Άγκυρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι πως το Αιγαίο, με τα 2.400 τουλάχιστον νησιά του, αποτελεί «ημίκλειστη θάλασσα» και πως υπάρχουν «ειδικές συνθήκες», οι οποίες δεν έχουν συμπεριληφθεί στη UNCLOS.

Αναμφίβολα, ένα σημαντικό εμπόδιο σε οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας θα κινηθούν γύρω από το μικρό νησί του Καστελόριζου το οποίο βρίσκεται 570 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αθήνας ωστόσο μόνο 2 χιλιόμετρα από τη μικρή παράκτια Τουρκική πόλη Κας.

«Εάν δοθεί στην περιοχή του Καστελόριζου ‘πλήρης ισχύς’ κατά την οριοθέτηση, τότε η Ελλάδα θα έχει ναυτικά σύνορα με την Κύπρο. Εάν το Καστελόριζο λάβει ‘μερική ισχύ’ τότε η Τουρκία θα έχει ναυτικά σύνορα με την Αίγυπτο και η Ελλάδα δεν θα έχει με την Κύπρο», δήλωσε ο Καριώτης.

Αναφερόμενη στην περίπτωση του Καστελόριζου, η Χαριτίνη Δίπλα, καθηγήτρια διεθνούς δικαίου με εκπαίδευση στην Ελβετία και εξειδίκευση στο ναυτικό δίκαιο και στο καθεστώς των νησιών, ανέφερε πως οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο θα εξετάσει τη γεωγραφική θέση του Καστελόριζου και των νησίδων του.

Συγκεκριμένα, ένα δικαστήριο θα εξετάσει «την επίδραση που έχει στη γραμμή βάσης… την περιοχή της ναυτικής ζώνης στην οποία έχει δικαίωμα, σε σχέση με την περιοχή του ίδιου του νησιού», ανέφερε.

«Φυσικά, το Καστελόριζο κατοικείται, και έχει δικαίωμα σε ναυτικές ζώνες, πιθανότατα ωστόσο, [οι διεθνείς δικαστές] να του δώσουν μειωμένη επιρροή στη μέση γραμμή βάσης. Φυσικά, κανένας δεν γνωρίζει πόσο εξαρτάται κάτι τέτοιο από τα επιχειρήματα των δυο χωρών και από την άποψη των δικαστών», ανέφερε, επισημαίνοντας την περιπλοκότητα του ζητήματος.

Στο άρθρο αυτό συνέβαλε η ανταποκρίτρια των SETimes Μενεξέ Τοκιάι στην Κωνσταντινούπολη.

http://maccunion.files.wordpress.com/2013/01/territorial-water-claims.jpg?w=500&h=211

Πηγή: Maccunion

Ο αλβανικός αλυτρωτισμός αποκαλύπτεται και απειλεί τη σταθερότητα των Βαλκανίων – Πώς πρέπει να κινηθεί η Ελλάδα

Υποτίθεται ότι η δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού περί Μεγάλης Αλβανίας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην Αθήνα. Μα αν αυτό δεν είναι πολιτική υποκρισία, τότε πρόκειται για πλήρη άγνοια της πραγματικότητας.

Η πολιτική ηγεσία της Αλβανίας συστηματικά το τελευταίο διάστημα υπονομεύει τις διμερείς σχέσεις, με την Ελλάδα σε ρόλο θεατή. Η ομολογουμένως πολύ καλή για τα ελληνικά συμφέροντα συμφωνία καθορισμού της ΑΟΖ ανατράπηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, κατόπιν προσφυγής του πολλαπλώς ευεργετηθέντος σοσιαλιστικού κόμματος. Το χειρότερο: η νομική επιχειρηματολογία της απόφασης ήταν βασισμένη στις τουρκικές θέσεις για τον τρόπο οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Η εν γένει μεταχείριση της ελληνικής μειονότητας από τη μία, με τις παλινωδίες γύρω από την απογραφή και την απαγόρευση στην ελληνική μειονότητα να προσδιορίσει την εθνικότητά της, με τις συνεχιζόμενες διώξεις και επιθέσεις που μένουν ατιμώρητες, με την εκκωφαντική σιωπή απέναντι στα συνεχιζόμενα ανθελληνικά παραληρήματα διαφόρων κύκλων και από την άλλη η επαναφορά του θέματος των Τσάμηδων είναι μόνο μερικές από τις ισχυρότατες ενδείξεις ότι η κατάσταση εκτρέπεται. Η ευθυγράμμιση, αν όχι το πατρονάρισμα, ακραίων θέσεων από την πλευρά των δύο μεγαλύτερων κομμάτων (που πλειοδοτούν σε ακρότητες) και η παραφιλολογία για το δήθεν δικαιωματικά ηγεμονικό ρόλο των Αλβανών στην περιοχή, σε συνάρτηση με την ανάπτυξη κινημάτων αυτοδιάθεσης σε σημαντικό μέρος των Βαλκανίων, επαναφέρουν το φάντασμα των αλυτρωτικών βλέψεων που τόσο καταστροφικό έχει υπάρξει.

Δεδομένου ότι ένας πρωθυπουργός οφείλει να αρθρώνει υπεύθυνο λόγο είτε βρίσκεται στις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον είτε σε εμποροπανήγυρι, ας μην επιχειρήσουμε, προκειμένου να δικαιολογήσουμε την παρατεταμένη αδράνεια της εξωτερικής μας πολιτικής, να υποβαθμίσουμε τις δηλώσεις Μπερίσα, αποδίδοντας τις στο προεκλογικό κλίμα. Σε τελική ανάλυση, γιατί κατά την προεκλογική περίοδο σε προηγμένες χώρες, αντίστοιχες φωνές με του Μπερίσα αυτομάτως απορρίπτονται ως εξτρεμιστικές; Δυστυχώς, τα πολύπαθα Βαλκάνια χαρακτηρίζονται από κάθε λογής περιθωριακή ιδεολογία που βρίσκει απήχηση σε μία κρίσιμη μάζα των κοινωνιών, καθηλώνοντας τες σε ένα φαύλο κύκλο εσωστρέφειας, υπανάπτυξης και απουσίας προοπτικής για ένα καλύτερο μέλλον.

Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός δεν είναι καινούργιο στοιχείο. Αντιθέτως, αποτελεί συστατικό στοιχείο της πολιτικής ζωής που διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα. Βασισμένος σε ανιστόρητους εθνικούς μύθους, ο αλβανικός επιθετικός εθνικισμός ενισχύθηκε τη δεκαετία του 1990, μεταξύ άλλων, από τα εγκληματικά λάθη του Μιλόσεβιτς που νομιμοποίησαν τις βλέψεις του αλβανικού στοιχείου, αλλά και από τις επιλογές ορισμένων μεγάλων δυνάμεων που στο πρόσωπο των Τιράνων είδαν ένα πιστό σύμμαχο, και δη με μουσουλμανικά χαρακτηριστικά για να αποκαθάρουν κάποιες από τις αμαρτίες τους.

Η «δικαίωση» με την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου το 2007 άνοιξε την όρεξη σε αυτούς που οραματίζονται την Μεγάλη Αλβανία, περίπου όπως την όρισε γεωγραφικά ο Μπερίσα. Ο οποίος θέλησε με αυτόν τον τρόπο να καταγραφεί ως ο ηγέτης των απανταχού Αλβανών των Βαλκανίων, με τα Τίρανα σε ρόλο μητρόπολης.

Οι πρωτοβουλίες της Αθήνας.
Όσο, λοιπόν, και αν χρησιμοποιούμε την ευρωπαϊκή προοπτική ως εργαλείο εκδημοκρατισμού, περιορισμού των ανισοτήτων, σεβασμού στη διαφορετικότητα, αποδυνάμωσης των εξτρεμιστικών στοιχείων, και τελικά “φυσιολογικοποίησης” της γειτονιάς μας, αποδεικνύεται πως πρέπει παράλληλα, και σε συνεργασία με τους εταίρους μας, να χρησιμοποιήσουμε και άλλα πειστικότερα μέσα προκειμένου τα Βαλκάνια να μπουν σε τροχιά ομαλοποίησης.

Στην περίπτωση της Αλβανίας, η Ελλάδα πρέπει:

1. Να ανακαλέσει τον Έλληνα πρέσβη από τα Τίρανα για διαβουλεύσεις. Ίσως είναι χρήσιμο να γίνει μία σύντομη διάσκεψη με όλους τους Έλληνες πρέσβεις των Βαλκανικών κρατών. Σε αυτή θα αξιολογηθούν τα τελευταία δεδομένα, αφού παραδοσιακές και νέες αντιθέσεις, όπως και εντάσεις, επανέρχονται δριμύτερες, πρωτίστως σε διακρατικό επίπεδο. Γεγονός που διευκολύνεται από τη φτώχεια, την ανέχεια, την ανεργία και την έλλειψη ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο.

2. Να επανεκτιμήσει τη στάση της έναντι της απόκτησης καθεστώτος υποψήφιας χώρας, η οποία θα αποτελέσει αντικείμενο στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής στις 14-15 Δεκεμβρίου. Αυτό μπορεί να γίνει είτε σε συνεργασία με ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που έχουν ανάλογες ανησυχίες, είτε, αν χρειαστεί, ακόμη και κατά μόνας (παρότι καλό είναι να αποφύγουμε την περιθωριοποίηση μας, ειδικά για ένα τέτοιο ζήτημα). Η τελική διατύπωση στο κείμενο συμπερασμάτων δεν πρέπει να αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες, μεταθέτοντας στο χρόνο και υπό προϋποθέσεις, την υποψηφιότητα των Τιράνων.

3. Να καλέσει και να ενημερώσει τους εν Ελλάδι πρέσβεις των κρατών-μελών της ΕΕ καθώς επίσης και των μονίμων μελών του Συβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και να ζητήσει να καταθέσουν τις δικές τους απόψεις. Έτσι θα διαπιστώσουμε τις θέσεις των εταίρων μας σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή για τα Βαλκάνια, όπου η ευρωπαϊκή τους προοπτική συναντά τον εξτρεμισμό που υποδαυλίζεται από ανεύθυνες ηγεσίες. Εντός του 2013 και πριν αναλάβουμε την προεδρία της ΕΕ, θα μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε μία Βαλκανική Διάσκεψη, όπου θα συζητούνταν όλα τα φλέγοντα ζητήματα και θα δίνονταν η ευκαιρία για διμερείς επαφές μεταξύ αντιμαχόμενων πλευρών.

4. Να ξεκινήσει άμεσα ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών μίνι περιοδεία στην περιοχή, αναζητώντας την αυτονοήτη καταδίκη αλυτρωτικών προθέσεων από όπου και αν προέρχονται. Άλλωστε, οι δηλώσεις Μπερίσα εγείρουν θέμα τόσο για τη Σερβία και τη FYROM όσο και το Μαυροβούνιο. Στόχος, λοιπόν, είναι να δημιουργηθούν οι ανάλογες συμμαχίες/συσχετισμοί που θα περιορίσουν αντίστοιχα φαινόμενα και θα θέσουν στο περιθώριο τους εκφραστές τους, χάριν της αναγκαίας σταθερότητας. Να τονίσουμε προς πάσα κατεύθυνση πως ο εθνικιστικές βλέψεις επιτείνουν τις αβεβαιότητες, στοιχείο που αποτελεί το ισχυρότερο εμπόδιο και δημιουργεί εύλογες αμφιβολίες για τη σκοπιμότητα ένταξης των δυτικών Βαλκανίων στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

5. Να παγώσει επί του παρόντος τις διαπραγματεύσεις για το ενεργειακό σχεδίο TAP (project που θα μεταφέρει μέσω Ελλάδας και Αλβανίας αζέρικο αέριο στην Ιταλία), έως ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση στις διμερείς σχέσεις με την Αλβανία και γίνουν σεβαστές οι ελληνικές θέσεις. Η προοπτική υπογραφής διακυβερνητικής συμφωνίας, αναγκαία προϋπόθεση για τη θετική έκβαση του αγωγού, εύλογα απομακρύνεται.
Κοντολογίς, θα πρέπει από τη μεγαλόψυχη και πολλές φορές υποτονική αντιμετώπιση των Τιράνων -που είναι μεν χρήσιμη σε περιόδους ομαλότητας αλλά επικίνδυνα μονότονη όταν τροποποιείται η φύση της σχέσης- να θέσουμε ένα νέο αυστηρότερο και ασφυκτικότερο πλαίσιο στα διμερή. Οφείλουμε, συνεπώς, με μία σειρά ενεργειών με απτά αποτελέσματα να καταστήσουμε σαφές το τεράστιο κόστος για τα συμφέροντα των γειτόνων μας σε περίπτωση που συνεχίσουν στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο των τελευταίων ετών.

Ασφαλώς, παράλληλα, θα τους υπογραμμίζουμε τα σημαντικά οφέλη που θα επιφέρει μία αλλαγή σε επίπεδο πολιτικής, πρακτικών αλλά και ρητορικής. Η αναζωπύρωση παλαιών παθών, σε μία περίοδο πολυδιάστατων κρίσεων με άξονα την οικονομία, είναι μία εύκολη μα συνάμα αντιπαραγωγική και αποσταθεροποιητική επιλογή. Και αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό και στις περιφερειακές ηγεσίες αλλά και στις εξωτερικές δυνάμεις που ορίζουν σε σημαντικό βαθμό τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.

*Ο Κωνσταντίνος Φίλης είναι πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Κέντρου Ρωσίας, Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Πηγή: Βορειοηπειρωτικά