Archive

Posts Tagged ‘Αντίπατρος’

Aμφίπολη: Βρέθηκαν νομίσματα της εποχής του Μεγαλέξανδρου! – “Aλλά δεν σας τα δείξαμε”

“Στον κυρίως θάλαμο δεν υπήρχαν καθόλου κτερίσματα. Από τους άλλους χώρους έχουμε κεραμεική και νομίσματα. Νομίσματα από τον 2ο πΧ αιώνα με τους τελευταίους Μακεδόνες και από τα ρωμαϊκά χρόνια. Απλά δεν σας τα δείξαμε!” Αυτή την δήλωση έκανε πριν από λίγο η Κ.Περιστέρη

“Αρχικά ο περίβολος μπροστά από τα σκαλοπάτια ήταν ανοιχτός και μετά τον έκλεισαν. Άρα ο τύμβος ήταν κάποτε επισκέψιμος!”

Kαι όμως ακόμα και στους αρχάιου καιρούς δεν γνώριζαν ποιος ήταν θαμμένος στο συγκεκριμένο Τύμβο Καστά, γνώριζαν όμως την υπαρξη του ταφικού μνημείου, και ήξεραν ότι επρόκειτο για κάποιον πολύ σπουδαίο άντρα.

Ο Έλληνας συγγραφέας και ποιητής Αντίπατρος ο Σιδώνιος, γεννημένος το 280 περίπου π.Χ, κάνει την γνωστή αναφορά του στον λέοντα της Αμφίπολης λέγοντας: “Ειπέ Λέον, φθιμένοιο τίνος τάφον αμφιβέβηκας , βουφάγε; Τις τασ άξιος ην αρετάς;”.

Η μετάφραση είναι η εξής:”Πες, λέοντα, ποιανού τον τάφο φυλάς , εσύ που τρως τα βουβάλια; Ποιος ήταν άξιος των αρετών σου;”

(Υπενθυμίζεται ότι ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος ήταν γνωστός για τον κατάλογο που συνέταξε για τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Μάλιστα λέγεται ότι τα επισκέφτηκε όλα για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αν άξιζε να συμπεριληφθούν στον κατάλογό του.)

Οι σημερινές ανακοινώσεις της Κ.Περιστέρη δεν προσέδωσαν απολύτως καμμία απάντηση στα δεκάδες ερωτήματα που χιλιάδες πολιτών έχουν ως προς το ταφικό μνημείο και το ποιος βρίσκεται εκεί μέσα, αλλά και εάν τελικά βρέθηκε αυτος για τον οποίο χτίστηκε η πελώρια αυτή κατασκευή.

Γνωρίζουμε αποδεδειγμένα πλέον ότι ο Λέοντας της Αμφίπολης αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του Τύμβου Καστα. Με απλά λόγια, η εν λόγω πηγή αποτελεί ουσιαστικά την αρχαιότερη και ίσως μοναδική ιστορική αναφορά που έχει βρεθεί μέχρι στιγμής για το μνημείο της Αμφίπολης (έστω και αν αναφέρεται σε ένα τμήμα του).

Είναι φυσικό επακόλουθο λοιπόν να μπορούν να εξαχθούν πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τον Τύμβο όπως αναφέρει το πολύ καλό amfipolinews.blogspot.gr . Αυτά είναι τα εξής:

1)Το 260-250 π.Χ, δηλαδή εξήντα με εβδομήντα χρόνια μετά από την κατασκευή του τάφου, ήταν άγνωστος ο νεκρός. Γι αυτό και ο Αντίπατρος αναφέρει “φθιμένοιο τίνος τάφον αμφιβέβηκας “.

2)Τα λίγα χρόνια που μεσολαβούν απο την κατασκευή του τύμβου εως και την συγγραφή του ποιήματος μαρτυρούν οτι ο τάφος σφραγίστηκε από την αρχή, διαφορετικά ο Αντίπατρος δεν θα αναρωτιόταν ποιόν φυλάει ο λέοντας.

3) Πέραν πάσης αμφιβολίας παύει ο ισχυρισμός ότι το μνημείο ήταν επισκέψιμο, γιατί αν πραγματικά ήταν και πάλι ο Αντίπατρος δεν θα αναρωτιόταν για το ποιος είναι θαμμένος μέσα. Ως εκ τούτου καταρρέουν οι ισχυρισμοί περί ρωμαϊκών μνημείων και περί χρονολόγησής του μεταγενέστερης από αυτήν του τελευταίου τετάρτου του 4ου π.Χ αιώνα.

4) Όταν γράφτηκε το ποίημα ο νεκρός του Τύμβου Καστά ήταν ήδη μέσα και μάλιστα σχετικά πρόσφατα ενταφιασμένος. Γιατί να υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη για μυστικότητα; Πως κατάφεραν να κρατήσουν μυστικό το όνομα μιας τόσο σημαντικής προσωπικότητας; Εκτιμούμε πως μόνο ο Μ.Αλέξανδρος θα χρειαζόταν τέτοια προστασία.

5) “βουφάγε; Τις τασ άξιος ην αρετάς;”, η ερώτηση αυτή του Αντίπατρου δείχνει ξεκάθαρα το μέγεθος της προσωπικότητας που είναι θαμμένη στον Τύμβο της Αμφίπολης. Άλλωστε το επιβεβαίωσε και το Υπουργείο στις επίσημες ανακοινώσεις του “Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος”.

Πολύ σημαντικές παρατηρήσεις αφού όπως έγινε κατανοητό ακόμα και οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι αδυνατούν να καταλάβουν ποιος είναι ο ένοικος του Τάφου.

Στην αναλυτική παρουσίαση που έκανε η κ. Περιστέρη και οι συνάδελφοί της στην ανασκαφή του Τύμβου Καστά, κ. Μιχάλης Λεφαντζής αρχιτέκτονας και κ. Δημήτρης Εγγλέζος, πολιτικός μηχανικός, φωτίστηκαν πολλές πτυχές του σπουδαίου μνημείου.

«Ξεκινήσαμε το 2012 από μια τοπική φήμη. Ότι στον Τύμβο Καστά υπήρχε ο “Τάφος της Βασίλισσας”» ήταν τα πρώτα λόγια της κας Περιστέρη, που άνοιξε την παρουσίαση και συνέχισε με αναλυτική παρουσίαση των ευρημάτων, συνοδεία φωτογραφικού υλικού.

«Τον 3ο μ.Χ. αιώνα έγινε η καταστροφή του περιβόλου του Τύμβου Καστά από τους Ρωμαίους» δήλωσε η κα Περιστέρη. «Βρέθηκαν ίχνη ακόμη και από έναν αρχαίο γερανό, με τον οποίον αφαιρέθηκαν κομμάτια του περιβόλου για διάφορες άλλες εργασίες, οδοποιίας κ.λπ» τόνισε, ενώ ανέφερε ότι το τμήμα του περιβόλου που μένει ανέπαφο και έχει βρεθεί είναι περίπου 80 μέτρα, από τα 497 της συνολικής περιμέτρου.

Η κα Περιστέρη δήλωσε βέβαιη ότι ο Λέων της Αμφίπολης βρισκόταν στην κορυφή του Τύμβου. Στο χώρο του Λέοντα όπως είναι σήμερα έχουμε κομμάτια που ανήκαν στην αρχική μορφή της βάσης του, τα οποία είναι όμοια με τους δόμους του περιβόλου. Ο Μιχάλης Λεφαντζής έχει κάνει μια ψηφιακή σχεδιαστική αναπαράσταση.

Στη συνέχεια, η κα Περιστέρη παρουσίασε φωτογραφία από μια μαρμάρινη δοκό του επιστυλίου πάνω από τις Καρυάτιδες, η οποία, πέφτοντας, κατέστρεψε το κεφάλι της μίας Κόρης, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι η εκδοχή περί βανδαλισμού του συγκεκριμένου αγάλματος αποκλείεται.

Η κα Περιστέρη ολοκλήρωσε την παρουσίασή της αναφέροντας: «Δεν ξέρουμε ποιος ή ποια είναι ο νεκρός», προκαλώντας πλήθος ερωτήσεων σχετικά με τον σκελετό, για τον οποίο στο powerpoint της, είχε παραλείψει φωτογραφίες του σκελετού. Κατά την άποψή της, επί του παρόντος η δημοσίευση φωτογραφιών δεν έχει νόημα: «Όταν ο σκελετός βρίσκεται σε τέτοιες συνθήκες παίρνουμε όλα τα μέτρα προστασίας, μαζί με τα χώματα, ώστε ο ανθρωπολόγος να μπορέσει να κάνει την έρευνα», απάντησε η κα Περιστέρη στις επίμονες ερωτήσεις δημοσιογράφων για τον σκελετό.

Κατόπιν, πήρε το λόγο ο αρχιτέκτονας κ. Λεφαντζής, που μιλά για τον Λέοντα και τη σχέση του με τον Τύμβο. Ο κ. Λεφαντζής ξεκίνησε αναφέροντας μια ιστορική μαρτυρία: Το 1916 μια βρετανική ταξιαρχία ετοιμαζόταν να μεταφέρει 1000 κομμάτια από τον περίβολο, μαζί με τον Λέοντα, στη Βρετανία. Οι Βούλγαροι και οι Αυστριακοί επιτέθηκαν στις φορτηγίδες οι οποίες ναυάγησαν, οπότε τα αρχαία μέλη σώθηκαν – αν και παρέμειναν στο βυθό του Στρυμόνα.

Οι δόμοι του Περιβόλου λαξεύτηκαν επί τόπου, ώστε να προσαρμόζονται ακριβώς ο ένας στον άλλον, εξήγησε για το εντυπωσιακό μνημείο ο κος Λεφαντζής, ενώ τόνισε ότι η βάση του Λέοντα όπως είναι σήμερα, κατά την άποψη του, είναι εσφαλμένη. Αυτό διότι ο Broneer που έκανε την αναστήλωση, χρησιμοποίησε οριζοντίως, σαν σκαλοπάτια, κομμάτια του Περιβόλου από τον Τύμβο Καστά.

Ο κος Λεφαντζής αποκάλυψε ακόμα ότι κάτοικοι της περιοχής επιστρέφουν κρυφά κομμάτια από τον περίβολο, τα οποία κρατούσαν στα σπίτι τους! «Ξαφνικά αυξάνεται ο αριθμός των αρχαιολογικών ευρημάτων, ως δια μαγείας», λέει ο κος Λεφαντζής

Ο αρχιτέκτονας κατόπιν αναφέρθηκε στον περίβολο, ο οποίος σε κάτοψη, εμφανίζεται ως κυκλικός, στο χώρο όμως είναι ελλειψοειδής, με δύο κέντρα και κλίση από βορρά προς νότο, διότι έπρεπε, όπως εξήγησε, ακόμη και αυτός να έχει ρύση: «Υπάρχει σχέση χρυσής τομής ανάμεσα στα μέλη του περιβόλου και σε εκείνα του Λέοντα» αναφέρει ο αρχιτέκτονας, επομένως, κατά τον κ. Λεφαντζή, υπάρχει ταύτιση του μνημείου με το λιοντάρι.

Το άγαλμα του Λέοντα κοιτούσε νοτιοανατολικά, τονίζει ο κ. Λεφαντζής, οποίος θεμελείωσε αναλυτικά, με γεωμετρικά και μαθηματικά στοιχεία το γιατί ο Λέων βρισκόταν στην κορυφή του Τύμβου. Οπως φαίνεται από το τοπογραφικό του Τύμβου, το ταφικό μνημείο δεν είχε κατεύθυνση ακριβώς προς το κέντρο του λόφου, αλλά αναπτύσσεται από την περιφέρεια προς το εσωτερικό, κάπως λοξά και ελαφρώς προς τα ανατολικά.

Ο κ. Λεφαντζής παρουσίασε ακόμα διαφάνειες με αναπαράσταση των εργασιών κατά την αρχαία εποχή. Όπως αναφέρει, θεωρεί ότι οι σχεδίες που μετέφεραν τους όγκους μαρμάρου μέσω του Στρυμόνα, χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως ικριώματα για την κατασκευή του Λέοντα στην κορυφή.

Εμείς θα πιστέψουμε τον Αντίπατρο. Δεν ξέρουμε ποιος ήταν ο νεκρός αλλά σίγουρα ήταν πολύ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ, τόσο που να μην μπορεί να διαχειριστεί κάποιος το μέγεθός του.

Πηγή: apokalyptikodeltio.gr

Βρέθηκε η πρώτη ιστορική πηγή που αναφέρει τον Τύμβο της Αμφίπολης -ΟΧΙ Ρωμαϊκός ΟΧΙ επισκέψιμος – Πολύ σημαντικός ο νεκρός!


Ο Έλληνας συγγραφέας και ποιητής Αντίπατρος ο Σιδώνιος, γεννημένος το 280 περίπου π.Χ, κάνει την γνωστή αναφορά του στον λέοντα της Αμφίπολης λέγοντας: “Ειπέ Λέον, φθιμένοιο τίνος τάφον αμφιβέβηκας , βουφάγε; Τις τασ άξιος ην αρετάς;”.
Η μετάφραση είναι η εξής:”Πες, λέοντα, ποιανού τον τάφο φυλάς , εσύ που τρως τα βουβάλια; Ποιος ήταν άξιος των αρετών σου;”
(Υπενθυμίζεται ότι ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος ήταν γνωστός για τον κατάλογο που συνέταξε για τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Μάλιστα λέγεται ότι τα επισκέφτηκε όλα για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αν άξιζε να συμπεριληφθούν στον κατάλογό του.)
Τι σχέση όμως μπορεί να έχει η εν λόγω ιστορική αναφορά με τον Τύμβο Καστά;
Γνωρίζουμε αποδεδειγμένα πλέον ότι ο Λέοντας της Αμφίπολης αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του Τύμβου Καστα. Με απλά λόγια, η εν λόγω πηγή αποτελεί ουσιαστικά την αρχαιότερη και ίσως μοναδική ιστορική αναφορά που έχει βρεθεί μέχρι στιγμής για το μνημείο της Αμφίπολης (έστω και αν αναφέρεται σε ένα τμήμα του).
Είναι φυσικό επακόλουθο λοιπόν να μπορούν να εξαχθούν πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τον Τύμβο. Αυτά είναι τα εξής:
1)Το 260-250 π.Χ, δηλαδή εξήντα με εβδομήντα χρόνια μετά από την κατασκευή του τάφου, ήταν άγνωστος ο νεκρός. Γι αυτό και ο Αντίπατρος αναφέρει “φθιμένοιο τίνος τάφον αμφιβέβηκας “.
2)Τα λίγα χρόνια που μεσολαβούν απο την κατασκευή του τύμβου εως και την συγγραφή του ποιήματος μαρτυρούν οτι ο τάφος σφραγίστηκε από την αρχή, διαφορετικά ο Αντίπατρος δεν θα αναρωτιόταν ποιόν φυλάει ο λέοντας.
3) Πέραν πάσης αμφιβολίας παύει ο ισχυρισμός ότι το μνημείο ήταν επισκέψιμο, γιατί αν πραγματικά ήταν και πάλι ο Αντίπατρος δεν θα αναρωτιόταν για το ποιος είναι θαμμένος μέσα. Ως εκ τούτου καταρρέουν οι ισχυρισμοί περί ρωμαϊκών μνημείων και περί χρονολόγησής του μεταγενέστερης από αυτήν του τελευταίου τετάρτου του 4ου π.Χ αιώνα.
4) Όταν γράφτηκε το ποίημα ο νεκρός του Τύμβου Καστά ήταν ήδη μέσα και μάλιστα σχετικά πρόσφατα ενταφιασμένος. Γιατί να υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη για μυστικότητα; Πως κατάφεραν να κρατήσουν μυστικό το όνομα μιας τόσο σημαντικής προσωπικότητας; Εκτιμούμε πως μόνο ο Μ.Αλέξανδρος θα χρειαζόταν τέτοια προστασία.
5) “βουφάγε; Τις τασ άξιος ην αρετάς;”, η ερώτηση αυτή του Αντίπατρου δείχνει ξεκάθαρα το μέγεθος της προσωπικότητας που είναι θαμμένη στον Τύμβο της Αμφίπολης. Άλλωστε το επιβεβαίωσε και το Υπουργείο στις επίσημες ανακοινώσεις του “Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος”.

ΠΗΓΗ: apokalyptikodeltio.gr / amfipolinews.blogspot.gr

Αγιορείτικος Ορθόδοξος Ασκητισμός και Μέγας Αλέξανδρος.


Σημειώσεις από το MacedonianAncestry:
1) Προσόδους = κέρδος

2) Επίλυδες = έπηλυς = ἐπί + -ηλυ- < -ελυ- < -ελευ- (ἐλεύσομαι – ελευθερία) = αυτός που δεν κάθεται σε ένα σημείο, αυτός που πάει πάντου, ο ξένος, ο ξενοφερμένος, ο ξενόφερτος

3) Aστρέχα = τεχνικός όρος στην οικοδόμηση των σπιτιών… είναι το κομμάτι της στέγης που εξέχει από τον κυρίως όγκο του σπιτιού για για να δημιουργήσει στέγαστρο από κάτω ώστε να προστατεύονται οι άνθρωποι από την βροχή.

4) (Εξ)ενδραποδισμός = Οι άνθρωποι (άνδρες) που δεν έχουν τα βασικά δικαιώματα των ανθρώπων, οι δούλοι. Μετφ. οι “πουλημένοι”, αυτοί που “λαδώνονται”.

5) Εξωνημένοι = ἐξ + ὠνέομαι, ὠνέομαι = αγοράζω / εξαγοράζω (με λύτρα)

6) Δρέπω = θερίζω, κόβω

7) Μετουσίωση = Η μεταβολή μιας ουσίας από μια υπόσταση (φυσική) σε άλλη. Αυτό συνήθως είναι κομμάτι της Θεολογίας. Ο άρτος και ο οίνος (ψωμι και κρασί), γίνονται “Σώμα και αίμα Χριστού”, δηλ., η Θεία Κοινωνία που μεταλαμβάνουν οι πιστοί στην εκκλησία. Υπάρχει όμως και στην βιολογία/βιοχημεία ο ίδιος όρος.

8) Εξοβελίζω = απομακρύνω, διώχνω (εξ’ ου και ο “οβολός” = αρχαίο νόμισμα, που “έδιωχναν” οι άνθρωποι από τα χέρια τους για την ανταλλαγή προιόντων = εμπόριο)

 

Ο Ενιαίος Ελληνισμός, κοινή ρίζα.
Πελασγός ο Μιλήσιος
Όσοι ηγεμονεύσαν στην Ελλάδα ως τώρα, καθώς αποβλέπανε στο δικό τους πολίτευμα, εγκαθιστούσαν στις πόλεις δημοκρατίες ή ολιγαρχίες, κοιτώντας όχι κάθε πόλης το συμφέρον παρά το δικό τους, έτσι που ποτέ δε φτιάχτηκε (ή σπάνια, και σε λίγους) πολίτευμα σωστό. Γι αυτό και στις πόλεις πιά κατάντησε συνήθεια, μήτε κάν να γυρεύουν οι πολίτες ισότητα, αλλ’ ή να ζητάν να εξουσιάζουν ή να μένουν κατεξουσιαζόμενοι.

Αριστοτέλης, Πολιτικά, Δ’ 1296a-b

Όταν την Άνοιξη του 334 π.Χ, ο Αλέξανδρος έκανε τις προπαρασκευές της εκστρατείας για την Περσία, τακτοποιώντας τα εσωτερικά του, αφήνοντας τον Αντίπατρο στο πόστο του, στο πολεμικό Συμβούλιο του έγινε η ερωτηματική εισήγηση από τον Αντίπατρο και Παρμενίωνα “ποιός θα ήταν ο διάδοχος σε περίπτωση… απευκταίου” εισηγούμενοι να πάρει σύζυγο ώστε να τεκνοποιήσει, (συμβουλευόντων πρότερον παιδοποιήσασθαι. Διόδωρος, ΙΖ’ 16, 2 ), απέρριψε την προτροπή τους, θεωρώντας αυτό, ντροπή και σαν σκέψη!

Μάλιστα λέγεται, πως συμπεριφερόταν σαν να ήθελε να αποχαιρετήσει για πάντα τη Μακεδονία. Ό, τι είχε εκεί, χωριά, δάση, αγροικίες, λιμενικά τέλη και παντοειδείς προσόδους, τα μοίραζε δώρα σε φίλους. Κι ενώ ο Περδίκκας που τον ρώτησε, όταν μοίρασε ήδη τα πάντα, “κι εσένα, Βασιληά, τι σού απέμεινε;”, πήρε την απάντηση “οι Ελπίδες!“.

Παραιτούμενος τότε κι ο Περδίκκας από το δώρο του, του αντέτεινε το “Έ, κι εμείς λοιπόν θάχουμε σ’ αυτές μερίδιο, που πολεμάμε μαζί σου!…” Αυτά ακολούθησαν κι άλλοι φίλοι…

Από πού εκπορεύονταν η σκέψη του Αλεξάνδρου;
Τι προηγήθηκε στο μυαλό του Αλεξάνδρου;
Μια μέρα, ο Σωκράτης με τον Πλάτωνα πέρασαν τις πύλες της Διομείας, κοντά στον Ιλισό, για ν’ ανεβούν στον απέναντι λόφο, όπου, έστεκε το γυμναστήριο Κυνόσαργες που γυμνάζονταν τα νόθα παιδιά των Αθηναίων. Εκεί πήγαινε ο Αντισθένης, γιος Θράκισσας δούλας. Έίχαν κλείσει συνάντηση στο γυμναστήριο, για να συζητήσουν περί «Κοινοκτημοσύνης», κατά την επιθυμία του Πλάτωνα, που ανέπτυσσε τελευταία μια σπουδή περί κοινοκτημοσύνης για την επίλυση των προβλημάτων του ανθρώπου.

– «Έλα τώρα, όσο να έρθει ο Αντισθένης, εξήγησέ μου τη θεωρία σου. Αν έχεις να πεις ιδέες σωστότερες από τις δικές μου, πες τες κι εγώ πρόθυμα γίνομαι μαθητής σου», είπε ο Σωκράτης στο νεαρό μαθητή του.

Κι ο Πλάτων ξεκίνησε την ανάλυση:
– «Δεν πρέπει στον κόσμο να υπάρχουν τάξεις, κληρονομιές και προνόμια. Να μην εμποδίζεται η αξία επειδή γεννήθηκε από φτωχούς. Αν ένας αριστοκράτης είναι βλάκας, θα ξεπέφτει στην κατώτατη τάξη, κι αν ο γιος ενός νεροκουβαλητή είναι έξυπνος, θα μπορεί να κυβερνάει. Το σύστημά μου ξεκινάει από την κοινή εκπαίδευση. Όσα παιδιά αναδειχθούν, είτε πλούσια, είτε νόθα, θα εκπαιδεύονται ειδικά για τη διοίκηση.
Δε θα μας κυβερνούν όσοι εκλέγονται με την κοροϊδία της ψήφου, αλλά όσοι δείξουν ικανότητα.
Κανένας δε θ’ ανεβαίνει σ’ ανώτερο αξίωμα, αν δεν έχει διακριθεί στα κατώτερα.

Τους δοκιμασμένους κυβερνήτες τους ονομάζω «φύλακες» και τους απαγορεύω νάχουν δική τους περιουσία. Θα ζουν ομαδικά μ’ όλες τις γυναίκες. Δε θάναι αφιερωμένοι σε μια γυναίκα, με τους εγωισμούς της, αλλά σ’ όλες. Ακόμη και τα παιδιά τους δε θα διακρίνονται σαν δικά τους, παρά το κάθε παιδί θάναι αδέρφι με όλα τα άλλα. Την κοινοκτημοσύνη βέβαια των γυναικών δεν τη βλέπω σαν αδιάκριτη σύμμειξη, αλλά σαν ευγενικό έλεγχο αναπαραγωγής, ώστε να ανευρίσκονται οι καλύτεροι με τις καλύτερες, για να γεννιώνται γερά παιδιά.

Κι όπως λέει ο Πυθαγόρας, «οι φίλοι πρέπει να τα έχουν όλα κοινά».

– «Κάνεις ένα λάθος, Πλάτωνα, είπε ο Σωκράτης .
Είναι όμορφο να θέλεις όλοι οι άνθρωποι να γίνουν αδέλφια, μα είναι αντίθετο στη φύση. Οι άνθρωποι επιζητούν να δημιουργούν ελεύθερα.

Σωστά λέει ο Πυθαγόρας, πως «οι φίλοι πρέπει να τάχουν όλα κοινά». Μα μόνο μια μειονότητα, γεμάτη επιμονή κι αυταπάρνηση, μπορεί να κατορθώσει την κοινοκτημοσύνη ανάμεσά της. Δε γίνεται να ζητάς το ιδεώδες, που ξεπερνά τις δυνατότητες των κοινών ανθρώπων.

Κοινοκτημοσύνη δίχως ΑΓΑΠΗ δε γίνεται να σταθεί. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί με τη βία να σκέφτεται περισσότερο τους άλλους από τον εαυτό του. Μόνο από ΑΓΑΠΗ μπορεί να το κάνει… Αλλά συνέχισε τη θεωρία σου…».

Ο Πλάτων με τη νεανική του ορμή υποστήριξε μια θεωρία, όπως τη διατύπωσε στην «Πολιτεία» του, που στην ύστερη βιωτή του αποκήρυξε την ισότητα (ισότης σφόδρα ημάς διαταράσσει), μέσα από τους «ΝΟμοΥΣ, 757» του. Όμως αποπειράθηκε να πείσει τον Μέντορά του, πως με την κοινοκτημοσύνη ο άνθρωπος θα υπερκερνούσε τα αδιέξοδα της οικονομικής του προσπάθειας. Οραματίζονταν ένα Κράτος Δικαίου, όπου καθένας θάχει όχι εντελώς το ίσο με τους άλλους, παρά όσο θα του αξίζει. Έτσι η Αθήνα, θα είχε απαλλαγεί από τη βλαβερή Δημοκρατία.

Χαμογέλασε ο Σωκράτης.
Έβλεπε τον σπουδαίο μαθητή του νά εντρυφεί στη δημιουργική σκέψη.

– «Πρώτα – πρώτα κατακρίνεις άδικα τη Δημοκρατία. Πρώτη φορά την εφαρμόσαμε οι Αθηναίοι στον κόσμο. Καθώς είμασταν άπειροι, την καταντήσαμε οχλοκρατία, τη χαλάσαμε. Μα τώρα η πείρα μας έπεισε, πως κι η Δημοκρατία θέλει μέτρο. Στο μέλλον οι άνθρωποι θα τη διορθώσουν. Ύστερα πιστεύεις στην κοινοκτημοσύνη, που είναι θεωρία ανάξια για τη μεγάλη σου ψυχή.

Δεν ωφελεί σε τίποτα το να μοιράσεις τον πλούτο, αν δεν εξισώσεις πριν, τις επιθυμίες των ανθρώπων. Ειδάλλως, αφού μοιράσεις τα πάντα, η άρπαγα ανθρώπινη φύση, με το χρόνο, θα ξαναγυρίσει στο κέρδος, αυτό το ταπεινό ένστικτο που δυναστεύει τον κόσμο».

Πίστευε ο Πλάτων, ότι θα μπορούσε να πατάξει την πλεονεξία.
Αυτό που ο Ησίοδος περιέγραφε μέσα από το “έργον επ’έργω εργάζεσθαι“, που μιλούσε ότι η εργασία που επενδύει την εργασία, δημιουργεί το πλεόνασμα, κι αυτό με τη σειρά του το Κέρδος.

Ο Σωκράτης διέκρινε το πλεόνασμα που δημιουργεί το Κέρδος, από το παρά φύσιν Κέρδος που δημιουργεί την πλεονεξία. Κι ο καταλύτης, η ΑΓΑΠΗ. Αυτός είναι ο σπερματικός λόγος του Σωκράτη, ο Πρώτος προ-Χριστιανός.

Ο Σπερματικός λόγος, φυτεμμένος στο νεαρό Αλέξανδρο, από τον Αριστοτέλη
Όλα τα παραπάνω γράφτηκαν, για να αποδοθεί η σκέψη του Αλεξάνδρου, στον Μεγάλο Σωκράτη, αυτόν τον Πρώτο προ-Χριστιανό Έλληνα. Τί ήταν αυτό που έκανε τον Αλέξανδρο να απαντήσει στον Περδίκκα τί του έμεινε πλέον, αφού μοίρασε τα πάντα και είπε “οι Ελπίδες”;

Tι ήταν αυτό που πέρασε στον Αλέξανδρο, μέσα από τη …”δια βίου μάθηση” (τρομάρα σας παπαγάλοι νεο ραγιάδες της Νέας Τάξεως) του Πλάτωνα, διδασκόμενος από τον Μεγάλο του Δάσκαλο Σωκράτη, κι αυτός διδάσκοντας τον Αριστοτέλη ώστε να μεταλαμπαδεύσει στον Αλέξανδρο όχι την… Κοινοκτημοσύνη, αλλά τις ΕΛΠΙΔΕΣ;

Οι Ελπίδες του Αλεξάνδρου, και η “Κοινοκτημοσύνη” του Πλάτωνα στον Αγιορείτικο Ασκητισμό
Το χαρακτηριστικό του Αλεξάνδρου, ήταν ότι υπερκέρασε τη ματαιοδοξία του εγχειρήματος της εκστρατείας στην Περσία, αποποιούμενος τα πλούτη. Αυτό που ώθησε τον Έλληνα Στρατηλάτη ήταν οι Ελπίδες που πατούσαν πάνω στην Πίστη. Δυο έννοιες μαζύ με την Αγάπη, αποτελούν τα συστατικά στοιχεία της βιωματικής Ορθοδοξίας.

Οι Ελπίδες αν δεν πατήσουν πάνω στην Πίστη, δεν είναι δυνατόν να τελέσουν στην Αγάπη. Γι΄αυτό ο Απόστολος Παύλος εξέφρασε την Πίστη ως ”Ελπιζομένων υπόσταση και πραγμάτων έλεγχος ού βλεπομένων” (Εβρ. 11, 1).

Οι Ελπίδες και η Πίστη οδήγησαν τον Διαπρεπή Αρχιγραμματέα (“Υπογραμματεύς πρώτος των βασιλικών υπομνημάτων”) του Αυτοκράτορα Ηράκλειου (7ος αι. μ.Χ) Μάξιμο Ομολογητή, ώστε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να ασπασθεί τον Ασκητικό βίο, όπου στη συνέχεια έγινε ο Στυλοβάτης της Ορθοδοξίας.

Τι οδήγησε όμως τον νεαρό Στρατηλάτη, να αποποιηθεί τα πλούτη; Προφανώς, για να μην υπάρξει ποτέ η επιθυμία του Γυρισμού. Οι Ελπίδες και η Πίστη αποτελούσαν τα αναιρετικά στοιχεία της επιθυμίας της επιστροφής. Κοινό συστατικό όλων των αναχωρητών ασκητών. Κοινή ρίζα του Ελληνισμού από τον Αλέξανδρο μέχρι τους Αγιορείτες Ασκητές, Σημεία αναφοράς του Ελληνικού στοιχείου, ανέκαθεν!

Το σαθρό σημερινό προσωπικό των πολιτικών
Υπάρχουν άραγε στοιχεία που μνημονεύθηκαν παραπάνω, στη σημερινή πολιτική Τάξη; Συνδέει άραγε τίποτε τους Δυνάστες του σημερινού Ελληνισμού με τα κληροδοτήματα του Αλεξάνδρου και του Βιωματικού Ασκητικού συγχρόνου Ελληνισμού; Είναι κανείς σημερινός Έλληνας πολιτικός πού δεν θα έδρεπε τα ”πλεονάσματα” του Ελληνικού λαού, για να τα μετουσιώσει στην Πλεονεξία που οδήγησαν τον Ελληνισμό όχι μόνο στην Οικονομική, αλλά και σε παντοειδείς Χρεοκοπίες του πολιτισμού του, χωρίς να τα θυσιάσει με το Αντίδωρο των… Ελπίδων του Αλεξάνδρου;

Και τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα σκιάχτρα του ύστερου Ελληνισμού με τους Μεγάλους μας Κληροδότες της Παγκοσμιότητας κι όχι μόνο του πολιτισμού μας!

Τί σχεση μπορεί να έχουν αυτοί οι Επίλυδες της Ελληνικής Σκέψης, με τον πλούτο των Μεγάλων Ελλήνων προγόνων μας! Και σε ποιά αστρέχα μπορούν να οδηγήσουν την ταπεινή Σχεδία του Οδυσσέα λαού μας!

Ανδράποδα εξωνυμένα, παρηκμασμένων “Ευρωπαικών” πολιτισμών! Καταισχυνόμενα ανθρωπάρια, για το ρόλο γελωτοποιών στις Αυλές επηρμένων Αυτοκρατόρων πριν τη Συντριβή τους.

Ο Νεο Γενιτσαρισμός της Ελληνικής πολιτικής Τάξης, δεν έχει κανένα στοιχείο του πολιτισμού μας. Είναι ανάγκη να εξοβελισθούν πάραυτα, γιατί δεν κατέστρεψαν μόνο την Οικονομίας μας, αλλά ευτέλισαν τις Αξίες του πολιτισμού μας, τις κοινές μας Ρίζες.

Αυτές που μας οδηγούν ευθύβολα στους προγόνους μας.

Στις Ελπίδες…
Πελασγός ο Μιλήσιος

Πηγή: Ethnosnews.com