Archive

Posts Tagged ‘Βαλκανικός πόλεμος’

Αφιέρωμα μνήμης: Μορφές του Μακεδονικού Αγώνα: Καπετάν Ράμναλης από το Ίσωμα*

Το 1955 ο αείμνηστος Σταύρος Μάνεσης γυρίζει την Μακεδονία και μελετά τα γλωσσικά ιδιώματα. Εκεί συναντά γέρους που αναθυμούνται το δράμα της σκλαβιάς. Ένας εκατοχρονίτης γέροντας του λέει το εξής πρωτότυπο. «Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε σκλάβοι σε ξένα χέρια επ’ άπειρον το γραφτό έλεγε πως θα ενωθούμε με την Ελλάδα, γιατί Ελλάς θα πει… Έλα».Ίσως η αφελής αυτή «ετυμολογική» ανάλυση του εθνικού μας ονόματος να είναι και η ωραιότερη που έχει γραφτεί. Άθελά του όμως ο γέροντας, ετυμολόγησε μία άλλη λέξη, την ελευθερία, η οποία προέρχεται από το ρήμα έρχομαι, από τον μέλλοντα του «ελεύσομαι», που σημαίνει «θα έλθω». Η ελευθερία είναι το αγαθό που έρχεται στους λαούς που έχουν τόλμη και αρετή. Ας μη μας διαφεύγει το γεγονός πως ο εθνικός μας ύμνος, είναι “Ύμνος εις την Ελευθερίαν”.

Λέμε πολλές φορές πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το σωστό είναι πως δεν επαναλαμβάνεται η ιστορία, απλώς οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Πριν η Μακεδονία περιέλθει οριστικά -με το αίμα των παιδιών της Ελλάδας- στους κόλπους της μητρός της, ταλανιζόταν από τις δολοπλοκίες και τις ασχημονίες των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, που την προόριζαν για την Βουλγαρία. Όπως συμβαίνει στις μέρες μας, έτσι και πριν από την απελευθέρωσή της από τον Ελληνικό Στρατό, η Μακεδονία το ενδοξότερο, τολμώ να πω, τμήμα του Ελληνισμού και της ιστορία μας, είχε καταντήσει διπλωματικό παίγνιο των ισχυρών της γης. Κινδύνευε η πανάρχαια «ελληνίδα γη» να αποκοπεί από τον εθνικό κορμό.

Ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό μία ολιγόλογη ιστορική αναδρομή, από την επανάσταση του ’21, ως την στιγμή που παλικάρια, σαν τον καπετάν Ράμναλη, ζώνονται τα όπλα και υπερασπίζονται το χώμα που τους γέννησε, που μπαίνουν «ες αεί» στο εικονοστάσι της Μακεδονίας, ως ήρωες Μακεδονομάχοι.

Πριν από τον αγώνα Από το 1797 ο πρωτομάρτυρας και πρωτομάστορας της λευτεριάς μας, Ρήγας Φερραίος, παροτρύνει τους Μακεδόνες να ξεσηκωθούν. Γράφει στο «Θούριό» του: «Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήστε για μια /και αίμα των τυράννων, ρουφήστε σα θεριά». Να αναφέρω εδώ παρενθετικά πως ο πρώτος κλεφταρματολός που αναφέρει η ιστορία, ο Καραμιχάλης, έδρασε στην περιοχή του Ολύμπου, λίγες μόλις δεκαετίες μετά την άλωση της Πόλης. Ήταν Μακεδών.

Κατά την Επανάσταση του ’21 η Μακεδονία επαναστατεί. Μπορεί η επίσημη ιστορία να γράφει πως απέτυχε, όμως η επανάσταση στην Μακεδονία καθήλωσε για πολύ καιρό τα τουρκικά στρατεύματα και έδωσε την ευκαιρία στους επαναστάτες των Νοτίου Ελλάδας να εδραιώσουν την Επανάσταση. Το τέλος της Επανάστασης βρίσκει όμως την Μακεδονία εκτός του αρτιγέννητου κράτους. Είναι χαρακτηριστικό πως το 1829 πληρεξούσιοι των Μακεδόνων προσφύγων στην Δ’ Εθνοσυνέλευση του Άργους υποβάλλουν υπόμνημα στον Καποδίστρια με το οποίο τον παρακαλούν να ζητήσει «παρά των Προστάτιδων Δυνάμεων, ίνα και η σκληρώς αγωνισθείσα Μακεδονία συμπεριληφθεί εις τα όρια του ελευθέρου κράτους».

Το 1828-29 ξεσπά ρωσοτουρκικός πόλεμος που διεξήχθη κυρίως επί του βουλγαρικού εδάφους. Οι Ρώσοι τότε ανακαλύπτουν έκπληκτοι έναν λαό που ομιλεί ένα σλαβικό ιδίωμα που προσομοίαζε με την ρωσική γλώσσα. Ερωτώμενοι βέβαια οι κάτοικοι αυτής της περιοχής, τι είναι, απαντούν στο σλαβικό ιδίωμα, «Ρωμηοί». Τότε ουσιαστικά αρχίζει η αφύπνιση του βουλγαρικού στοιχείου, υποκινούμενου από τη Ρωσία.

Τα σχέδια των Ρώσων για έξοδο στο Αιγαίο μέσω ενός υποχείριού τους λαού, θα υλοποιηθούν με την ανασύσταση βουλγαρικού κράτους. Πλήθος Ρώσων προπαγανδιστών περιτρέχουν την Βουλγαρία, την Ανατολική Ρωμυλία, την Βόρειο Μακεδονία εξάπτώντας τον βουλγαρικό εθνικισμό. Δεν παραλείπει το «ξανθό γένος» να ενσπείρει και να στρέψει το μίσος των Βουλγάρων κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Το 1854 ξεσπά ο Κριμαϊκός Πόλεμος μεταξύ Ρώσων και Τούρκων. Η Μακεδονία επαναστατεί κατά των Τούρκων. Οι ελπίδες αναπτερώνονται. Στα Γρεβενά πρωτοστατεί ο περίφημος αρματολός και αγωνιστής του ’21 Θεόδωρος Ζιάκας. Στη Χαλκιδική ο γιος του «Γέρου της Μακεδονίας», Τσάμης Καρατάσος, στον Όλυμπο οι τοπικοί οπλαρχηγοί. Δυστυχώς οι εκβιασμοί των Μεγάλων Δυνάμεων κατά του ανίσχυρου ελληνικού βασιλείου αφήνουν αβοήθητους τους Επαναστάτες. Η επανάσταση σβήνει. Επακολουθεί όπως γράφουν μαρτυρίες της εποχής «χαλασμός».

Το 1866 εξερράγη η Κρητική Επανάσταση. Ο Ρώσος πρεσβευτής στην Πόλη, Ιγνάτιεφ, για να επιτύχει την εύνοια του Σουλτάνου υπέρ των Βουλγάρων, παρότρυνε τους τελευταίους να προσφερθούν για να πολεμήσουν στο πλευρό των Τούρκων τον κοινό εχθρό Βουλγάρων και Τούρκων, τους Έλληνες. Το 1869 λήγει η Κρητική Επανάσταση, ο σουλτάνος πνέει μένεα κατά των Ελλήνων. Τότε το 1870 συντάσσει ο Ιγνάτιεφ το περίφημο αυτοκρατορικό φιρμάνι με το οποίο ιδρύεται η Βουλγαρική Εξαρχία, που αποσκιρτά από το Πατριαρχείο.

Ο Μακεδονικός αγώνας
Από την στιγμή αυτή μπορούμε να πούμε πως αρχίζει ο ένδοξος Μακεδονικός Αγώνας. Το άρθρο 10 του φιρμανιού -αυτό είναι το σημαντικότερο- προέβλεπε πως εφόσον το 2/3 των κατοίκων μιας περιοχής επιθυμούσαν να προσέλθουν στην Εξαρχία, τότε η περιοχή εντασσόταν σ’ αυτήν. Οι Βούλγαροι βρήκαν πλέον το μέσο και τον τρόπο για να εκβουλγαρίσουν την Μακεδονία.

Εφεξής Πατριαρχικός σήμαινε Έλληνας και Εξαρχικός, Βούλγαρος. Η επίτευξη της πλειοψηφίας των 2/3 αποτέλεσε τον κύριο σκοπό των Βουλγάρων. Οι απειλές και οι διώξεις αρχίζουν. Το 1877-78 ξεσπά νέος ρωσοτουρκικός πόλεμος. Η Τουρκία νικάται κατά κράτος υπογράφοντας την ολέθρια συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που προβλέπει την Μεγάλη Βουλγαρία. Οι Βούλγαροι χωρίς να ρίξουν ούτε ένα βόλι ιδρύουν ένα τεράστιο κράτος (κάτι παρόμοιο που γίνεται σήμερα με την Αλβανία).

Οι ελληνικοί πληθυσμοί των μακεδονικών πόλεων και χωριών με συλλαλητήρια και ψηφίσματα και κυρίως η αντίδραση των Άγγλων και Γάλλων στις ρωσικές επιδιώξεις, επιμελώς κρυπτόμενες πίσω από τον Βουλγαρισμό, ακυρώνουν στο Βερολίνο το 1878 τα σχέδια. Ιδρύονται όμως δύο ηγεμονίες, η Βουλγαρική και της Ανατολικής Ρωμυλίας την οποία η Βουλγαρία προσαρτά αμαχητί το 1885. Η αντίδραση του ισχνού Ελληνικού κρατιδίου καταπνίγεται από τις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις με τον γνωστό πανάθλιο αποκλεισμό των ελληνικών παραλίων. Η Μακεδονία επαναστατεί με πρωταγωνιστή τον ηρωικό επίσκοπο Κίτρους Νικόλαο και αρχηγό τον λοχαγό Κοσμά Δουμπιώτη.

Μπορεί να απέτυχε η επανάσταση, όμως, όπως γράφει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, «δε θα καταγραφόταν έγκαιρα η ελληνική αντίδραση στους κινδύνους που περιέκλειαν για τη Μακεδονία οι όροι της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου». Οι Βούλγαροι όμως αποθρασύνονται. Οι δολοφονίες Ελλήνων ιερέων, δασκάλων και προκρίτων είναι πλέον το μέσον εξαναγκασμού για προσχώρηση στην εξαρχία. Ιδρύουν το 1893 το Μακεδονικό Κομιτάτο. Δεν τολμούν να το ονομάσουν βουλγαρικό γιατί η λέξη Βουλγαρία είναι μισητή στους Μακεδόνες. Ταυτόχρονα ρίχνουν το σύνθημα «η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Σκοπός τους η αυτονομία και κατόπιν η προσάρτηση.

Το προηγούμενο της Ανατολικής Ρωμυλίας τους έχει ανοίξει την όρεξη. Μετά και τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο το 1897, συμμορίες Κομιτατζήδων εγκληματούν απροκάλυπτα κατά του ελληνικού στοιχείου. Το 1902 ο Άγγλος Γενικός πρόξενος Θεσσαλονίκης γράφει σε έκθεσή του: «Η δολοφονία είναι το κυριότερο όπλο των Κομιτατζήδων. Δεν υποχωρούν προ ουδενός. Οι Έλληνες είναι κυρίως τα θύματα του. Χιλιάδες εφονεύθησαν τα τελευταία έξι έτη». Το επίσημο κράτος τρομαγμένο κα ντροπιασμένο ακολουθεί την πολιτική της «άψογου στάσεως». Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Αντιδρά όμως το Πατριαρχείο. Γύρω στο 1900 στέλνει νέους και δραστήριους Ιεράρχες στις Μητροπόλεις της Μακεδονίας να οργανώσουν την άμυνα και να εμψυχώσουν τους κατατρομοκρατημένους πληθυσμούς.

Ο Πολυανής Φώτιος
Μεταξύ αυτών και ο επίσκοπος Πολυανής και μετέπειτα και Κιλκισίου Φώτιος Παγιώτας. Το 1904 αναλαμβάνει στη Δοϊράνη το βαρύ έργο. Λίγα λόγια για τον ηρωικό ιεράρχη. «Ο Μητροπολίτης Φώτιος υπήρξε άσπιλος, ακαταπόνητος αγωνιστής, εμπνευσμένος ιεράρχης, χαρακτήρας μεγίστης δράσεως, στυλοβάτης του Χριστιανισμού και του Γένους εις την αιματοβαμμένην γην της Μακεδονίας. Επ’ αυτού δε αντανακλάται η λάμψις των παλαιών Αθανασίου, Βασιλείου, Γρηγορίου και Χρυσοστόμου». Στην Δοϊράνη και στην ευρύτερη περιοχή του Κιλκίς, ο Φώτιος, χάρις στην δυναμικότητά του, επανέφερε πολλούς κατοίκους στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Γύριζε έφιππος τα χωριά και σκόρπιζε θάρρος, ελπίδα και χαρά για τον Ελληνισμό. Οι Βούλγαροι ζητούσαν πολλές φορές τρόπο να τον φονεύσουν, αλλά ουδέν επέτυχαν. Το 1913 οι Βούλγαροι τον συνέλαβαν αιχμάλωτο κατά την υποχώρησή τους, τον μετέφεραν στην Βουλγαρία με σκοπό να τον εκτελέσουν, αλλά η προέλαση των Ρουμάνων μέχρι την φυλακή του Φωτίου απέτρεψε τα δόλια σχέδια. Δραπέτευσε ο Φώτιος και μάλιστα ο ίδιος ο βασιλιάς της Ρουμανίας ζήτησε να τον δει, για να θαυμάσει την ανδρεία και το φρόνημά του Μητροπολίτη. Όταν οι Βούλγαροι τον απείλησαν με την ζωή του, αυτόπτες μάρτυρες λένε ότι απάντησε: «Και αν έναν δεσπότην φονεύσετε, πολλοί άλλοι Πολυανής υπάρχουν, η Ελλάδα είναι αιώνια». Επέστρεψε ο σεπτός ιεράρχης στην Μητρόπολή του την οποία εποίμανε μέχρι την κοίμησή του, το 1928.

Ο καπετάν Ράμναλης
Ταυτόχρονα μαζί με τους ηρωικούς ιεράρχες αντιδρούν και ντόπιοι Μακεδόνες που πολλές φορές ομιλούν το σλαβικό ιδίωμα. Το 1907 ο Γάλλος δημοσιογράφος Παγιαρέ σημειώνει γι’ αυτούς «Πάντες ούτοι οι Μακεδόνες, ανεξαρτήτως της γλώσσης, την οποία ομιλούν, προτιμούν να σταυρωθούν παρά των Βουλγάρων, παρά ν’ αρνηθούν τον Ελληνισμόν τους». Μεταξύ αυτών και ο καπετάν Ράμναλης. Γεννήθηκε στο χωριό Ράμνα, σημερινό Ίσωμα του Κιλκίς, το 1885. Γονείς του ο Δημήτριος και η Δομνίτσα Βίλιογλου. Οι γονείς του καθώς και ένας θείος του δολοφονήθηκαν από τους Βούλγαρους Κομιτατζήδες, όταν ο Γιάννης ήταν 17 ετών.

Οργανώνει μόνος του ομάδα από συγχωριανούς του και εκδικείται τις δολοφονίες αθώων από τους Βούλγαρους. Δεν αργεί η φήμη του να φτάσει στο Ελληνικό Προξενείο Θεσσαλονίκης. Έρχεται κρυφά σ’ αυτό και εκεί ακούει σιωπηλός τον γραμματέα του Προξενείου Δημήτριο Ζώη, που δεν ήταν άλλος από την υπολοχαγό Δημήτριο Κάκκαβο, μετέπειτα αντιστράτηγο, να του αναθέτει μία αποστολή.

Το φθινόπωρο του 1904 η κοινωνία των Σερρών ήταν ανάστατη, γιατί ένας πλούσιος Σερραίος είχε νοικιάσει το σπίτι του στους Βούλγαρους, για να το κάνουν σχολείο. Πουθενά δεν είχαν ιδιόκτητα σχολικά κτίρια, σημειώνει ο Μόδης. Ο καπετάν Ράμναλης πήγε στις Σέρρες και ο προδότης βρέθηκε νεκρός. Ο καπετάνιος γυρίζει στον τόπο του και συνεχίζει τη δράση του. Την ημέρα δούλευε στα χωράφια του και το βράδυ μεταμορφωνόταν στον τρομερό καπετάν -Φάντασμα, όπως τον έλεγαν οι Βούλγαροι. Κανείς δεν φανταζόταν πως το αμούστακο παιδαρέλι είναι ο τρομερός εκδικητής. Ένα σιδερένιο χέρι έβγαινε ξαφνικά από το σκοτάδι, χτυπούσε και πάλι χανόταν. Φόβος και τρόμος είχε καταλάβει τους Βούλγαρους και τους προδότες της περιοχής Λαγκαδά. Αναστατώθηκαν οι Βούλγαροι, κινήθηκαν οι Ρώσοι αξιωματικοί, κινητοποιήθηκαν οι Τούρκοι. Μα δεν βρήκαν πουθενά ούτε ίχνος ούτε άλλο σημάδι από αντάρτικό σώμα. Κανένας δεν είδε τίποτα, κανένας δεν άκουσε τίποτα. Οι Βουλγαροκτόνοι εξαφανίζονταν σαν τιμωρά φαντάσματα.

Σιγά-σιγά το όνομά του έγινε στα χείλη των χωρικών προσευχή. Ήταν ο μεγάλος λαϊκός ήρωας. Οι διαταγές και οι συστάσεις του ήταν νόμος για όλη την περιφέρεια. Ακόμη κι ο τρομερός Τούρκος λήσταρχος Χαλίλ Τσαούς κάπου τρύπωσε και δεν έδινε σημεία ζωής. Στο μεταξύ ο Ράμναλης έπεσε με τα μούτρα για να μάθει γράμματα. Πήγαινε στη Θεσσαλονίκη στο σπίτι του πρόκριτου Ζάννα κι εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα. Η φιλομάθειά του ήταν πρωτοφανής. Ήθελε να γίνει αξιωματικός και να δοξαστεί. Αλλά και πάλι εξαφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση. Χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο δρούσε είναι το παρακάτω γεγονός.

Η γυναίκα του Ζάννα, διάβασε στις εφημερίδες πως ένα Βούλγαρος Κομιτατζής παπάς βρέθηκε στον πάτο ενός πηγαδιού. Ρωτά τον καπετάνιο: “-Εσύ τον σκότωσες Γιάννη; -Όχι κυρία Ζάννα, εγώ τέτοια πράγματα δεν κάνω. -Τότε; -Να μόλις με είδε που πήγα να του πάρω την ευλογία, τόσο πολύ τρόμαξε, που έπεσε μόνος του μέσα στο πηγάδι”. Με τη Νεοτουρκική Επανάσταση (10 Ιουλίου 1908) παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές.

Οι Τούρκοι αξιωματικοί σκοτώνονταν, ποιος να πρωτοφωτογραφηθεί μαζί του. Ο άγριος Τούρκος ληστής Χαλίλ Τσαούς, ένας γιγαντόσωμος άνδρας, που είχε τρομοκρατηθεί κι είχε λουφάξει από τη δράση του νεαρού καπετάνιου, μούντζωσε τον εαυτό του μπροστά σε πολύ κόσμο και είπε: -«Ντροπή στο μπόι και στα μουστάκια σου, Χαλίλ, που τρόμαξες απ’ αυτό το νιάνιαρο».

Μόλις πέρασε ο νεοτουρκικός μήνας του μέλιτος, έστειλαν οι αρμόδιοι το Γιάννη στην Αθήνα για ασφάλεια. Είχαν αρχίσει να δολοφονούν οι Νεότουρκοι τους Μακεδονομάχους. Εκεί εξακολούθησε με μεγάλη επιμέλεια τις σπουδές του. Πήρε και πτυχίο σχολαρχείου. Όταν συναντούσε γνωστούς Μακεδονομάχους αξιωματικούς, τους αράδιαζε αρχαίες ελληνικές φράσεις και λατινικές.

Το 1910 περίπου πηγαίνει και στο σχολή αξιωματικών, αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει λόγω του ότι ήταν ολιγογράμματος και μετά από έναν χρόνο περίπου εγκαταλείπει τη σχολή και επανέρχεται στην περιοχή Λαγκαδά. Η παραμονή του πρώτου βαλκανικού πολέμου για την απελευθέρωση της Μακεδονίας βρίσκει τον καπετάν Ράμναλη να ξαναοργανώνει ομάδα από τα παλικάρια του.

Την παραμονή της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης με δέκα άντρες, έχοντας στήσει ενέδρα στο Δερβένι, κλείνει το δρόμο στην εμπροσθοφυλακή της Βουλγαρικής μεραρχίας η οποία είχε στρατοπεδεύσει στην Άσσυρο. Έτσι νομίζοντας ότι την περιοχή κατέχει ο ελληνικός στρατός οι Βούλγαροι καθυστέρησαν για ένα 24ωρο, με αποτέλεσμα να μπει πρώτος ο ελληνικός στρατός και να απελευθερώσει τη Θεσσαλονίκη.

Εν συνεχεία αποκόβει τις τηλεπικοινωνίες του Ταξίμ Πασά της Θεσσαλονίκης, ώστε να μην μπορεί να επικοινωνήσει με την Υψηλή Πύλη, όπως λεγόταν τότε η κυβέρνηση της Τουρκίας, και να παραδώσει τη Θεσσαλονίκη στο διάδοχο Κωνσταντίνο. Αν επικοινωνούσε ο φρούραρχος Θες/νικης με την Κωνσταντινούπολη τα πράγματα είναι σίγουρο πως θα περιπλεκόταν. Οι Ρώσοι καιροφυλακτούσαν και θα πίεζαν να παραδοθεί η πόλη του Αγίου Δημητρίου στους Βούλγαρους.

Ο αγώνας του Καπετάν Γιάννη Ράμναλη δεν σταματά εδώ, διότι σύντομα αρχίζει ο δεύτερος βαλκανικός πόλεμος και την παραμονή του πολέμου λαμβάνει μέρος στον αγώνα για ξεκαθάρισμα της Αγίας Σοφίας της Θεσσαλονίκης από τους Βούλγαρους που είχαν έρθει δόλια, τάχα για ξεκούραση. Γνωρίζοντας τη βουλγαρική γλώσσα έδρασε αστραπιαία, σαν λιοντάρι, ξεκαθαρίζοντας τις σκοπιές του βουλγαρικού στρατού.

Στις 17 Ιουνίου 1913 πρώτος μπαίνει με την ομάδα του στον Λαγκαδά και βοηθά με οποιονδήποτε τρόπο τον ελληνικό στρατό στη μάχη του Λαχανά και της Νιγρίτας. Μετά το πέρας του πολέμου αποσύρεται στα Λαγκαδίκια Λαγκαδά, παντρεύεται και αποκτά δύο παιδιά, το Δημήτρη και τη Δομνίτσα. Δολοφονείται το 1923 από ομάδα ληστών. Αυτή ήταν εν ολίγοις η δράση του λαμπρού παλικαριού.

Το χρέος μας σήμερα Σήμερα διερχόμαστε μια κρίσιμη καμπή του λεγόμενου μακεδονικού θέματος. «Αυτό που κερδήθηκε με αίμα, χάνεται με το μελάνι». Είναι, δυστυχώς, μία μεγάλη αλήθεια, που προκαλεί λύπη και αγανάκτηση στο λαό μας. Μία ένδοξη ιστορία, μία διαδρομή γεμάτη αγώνες, θυσίες και αίματα υποκλέπτεται από ένα γειτονικό κρατίδιο, χάρις στο «μελάνι» των ισχυρών και κυρίως του πανίσχυρου.

Με φανερή πλαστογράφηση της ιστορίας, καταπατώντας χιλιετή ιστορικά δεδομένα, κατορθώνουν οι Σκοπιανοί, μέσα σε 60 μόλις χρόνια, να οικειοποιηθούν το ένδοξο όνομα. Μια ελληνοβουλγαρική ουσιαστικά διένεξη, που λύθηκε «δια των όπλων», κατέληξε σε αγωνιώδη προσπάθεια του Ελληνισμού να περισώσει τα όσια και τα ιερά του. Μπορούμε ασφαλέστατα να μιλάμε σήμερα για έναν νέο Μακεδονικό Αγώνα, έναν αγώνα ύπουλο, αφανή, ανηλεή, που μετατοπίσθηκε πλέον στις ψυχές. Ο αγώνας είναι και πνευματικός και όσο δεν θα βρεθεί Έλληνας πολιτικός ή πολίτης, ο οποίος θα αποδεχθεί το ανοσιούργημα, ο αγώνας θα είναι νικηφόρος.

Ο Ίων Δραγούμης ο μεγάλος Μακεδονομάχος πολιτικός έλεγε το εξής: «Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ’ αυτόν έλαχε να σώσει το έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει. Και αλήθεια να ήταν πως ούτε έναν Έλληνα δεν βρίσκεις στη Μακεδονία, πρέπει να είναι ελληνική η Μακεδονία. Άλλα κράτη αρπάζουν πολιτείες και χώρες και ‘μεις, και κείνα που είναι δικά μας και εκείνα δεν τα κρατάμε».

Ο λόγος του είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρος σήμερα. «Οι νεκροί πεθαίνουν όταν λησμονιούνται» λέει ο ποιητής. Ο καπετάν Ράμναλης, ο ήρωας, ο Μακεδονομάχος ζη διότι δεν λησμονιέται.

* Κείμενο ομιλίας κατά την τελετή αποκαλυπτηρίων της προτομής του Καπετάν Ράμναλη στο Ίσωμα, 1998

** Δάσκαλος

Πηγή: Αντίβαρο

Οι προκλήσεις των Σκοπίων

Κωσταντίνος Χολέβας

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Ο Αμος Μπαϊραμόφσκι είναι ο πρόξενος των Σκοπίων στη Βενετία. Πριν από λίγες ημέρες ανάρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα στο διαδίκτυο τον χάρτη της… Μεγάλης Μακεδονίας, ο οποίος περιλαμβάνει και τη Βόρειο Ελλάδα. Το γεγονός καταγγέλθηκε από ελληνικά ιστολόγια, αλλά δεν υπήρξε επίσημη αντίδραση. Πιστεύω ότι δεν πρέπει το ελληνικό ΥΠΕΞ να αφήνει αναπάντητες τέτοιες προκλήσεις, διότι δίνουμε την εντύπωση ότι αδιαφορούμε ή ότι δεν έχουμε καλά ανακλαστικά.

Δεν πρόκειται για απλή προσωπική τυχοδιωκτική κίνηση ενός «ακραίου». Ο άνθρωπος αυτός εκπροσωπεί το κράτος του σε μία μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν επελέγη τυχαία. Προφανώς η ανάρτηση του επεκτατικού και ανθελληνικού χάρτη έγινε σε συνεννόηση με τους προϊσταμένους του. Αλλιώς θα τον είχαν αποσύρει από τη θέση του ή θα είχαν ζητήσει συγγνώμην επισήμως. Οσο κι αν κάποιοι συμπολίτες μας βαυκαλίζονται με την πιθανότητα προσεγγίσεως στο άμεσο μέλλον, οι κινήσεις της ΠΓΔΜ μάλλον το αντίθετο δείχνουν. Προκαλούν με κάθε τρόπο και δοκιμάζουν τις αντιδράσεις μας και τις ευαισθησίες μας. Τα στάδια και τα αγάλματα που είναι αφιερωμένα στον Φίλιππο και στον Αλέξανδρο αυξάνονται καθημερινά. Ο λαός φανατίζεται, τα κόμματα αμιλλώνται σε εθνικισμό και η εκπαίδευση παράγει οπαδούς της Μεγάλης Μακεδονίας.

Αλλο ένα προπαγανδιστικό τέχνασμα που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί είναι η διάδοση της φήμης ότι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία καθόρισε τα σύνορα μετά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, λήγει εφέτος τον Ιούλιο, οπότε συμπληρώνονται 100 χρόνια. Λάθος. Πουθενά η συγκεκριμένη Συνθήκη δεν αναφέρει ημερομηνία λήξεως και όσοι ονειρεύονται αλλαγές συνόρων στη Βαλκανική κακή υπηρεσία προσφέρουν στους λαούς της περιοχής. Αλλωστε, είναι πλέον κανόνας του διεθνούς δικαίου ότι συνθήκες που αφορούν τη ρύθμιση συνόρων μεταξύ κρατών ουδέποτε λήγουν, εκτός αν το θελήσουν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή οι χώρες που αρχικά υπέγραψαν.

Καθώς πλησιάζει η επέτειος της 25ης Μαρτίου είναι χρήσιμο να θυμίζουμε στα παιδιά μας ότι και οι Ελληνες της Μακεδονίας είχαν μεγάλη συμμετοχή στην προετοιμασία και τη διοργάνωση της Επαναστάσεως. Γύρω από τον Ρήγα Φεραίο πολλοί Μακεδόνες αναφέρονται ως στενοί συνεργάτες του. Ο Μακεδονικός Ελληνισμός πάντα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή και το ίδιο θα κάνει σήμερα με το ζήτημα του ονόματος.

Πηγή: Maccunion

Ιστορικοί Σκοπίων : «Δεν πρέπει να γιορτάζουμε τους Βαλκανικούς Πολέμους»

«Η ‘Μακεδονία’ δεν έχει τίποτε να γιορτάσει. Η ‘Μακεδονία’ στους βαλκανικούς πολέμους βρισκόταν σε καθεστώς κατοχής και δεν απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Κυριαρχία αλλά αντικαταστάθηκε από εκείνην του Βασιλείου της Σερβίας».

“Αυτά είναι τα λόγια- τα αντιδραστικά λόγια, (όπως σημειώνεται) των Σλάβων –Σκοπιανών Ιστορικών στη δήλωση του Προέδρου της Σερβίας, Τόμισλαβ Νίκολιτς, ότι οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ήταν πόλεμοι απελευθερωτικοί για όλους τους λαούς της περιοχής”, γράφει χαρακτηριστικά η σλαβική εφημερίδα των Σκοπίων ‘Dnevnik’-(Ημερολόγιο).

«Δεν γνωρίζουμε πότε η (σλαβική) «Μακεδονία» θεωρείται ότι απελευθερώθηκε, το 1945, το 1941, ή το 1912, ή ακόμη όταν ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γιουγκοσλαβία.

Δεν γνωρίζω τι πιστεύετε εσείς αλλά για μένα η απελευθέρωση της (σλαβικής) «Μακεδονίας» άρχισε από τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο δήλωσε ο πρόεδρος της Σερβίας που παρέστη στην επέτειο της μάχης του Κουμάνοβο κατά των Οθωμανών το 1912.

Σύμφωνα, πάντως, με το Σλαβο –σκοπιανό ιστορικό Ντάλιμπορ Γιοβανόφσκι -Далибор Йовановски, η Βουλγαρία και η Σερβία έχουν να κάτι για να εορτάσουν , αλλά η «Μακεδονία» (των Σλάβων), δεν έχει κάτι για να γιορτάσει, γράφει χαρακτηριστικά το βουλγαρικό Φόκους.

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Βασ. Μιχαλολιάκος (Δήμαρχος Πειραιά): «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική»

Συνέντευξη τύπου παραχώρησε σήμερα ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Βασίλης Μιχαλολιάκος με θέμα: «1912-2012 Επετειακή Έκθεση Βαλκανικών Αγώνων Δήμου Πειραιά». Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιούν αύριο, Τετάρτη, στις 18:00 στο νεοκλασικό κτήριο της οδού Κανθάρου (Ηρώων Πολυτεχνείου 91 και Κανθάρου).

B.Μιχαλολιάκος: «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική»

Bασ.Μιχαλολιάκος: «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική»

Στις δηλώσεις του ο Δήμαρχος Πειραιά δεν έκανε μία τυπική αναφορά στην θεματολογία της έκθεσης αλλά υπενθύμισε με τον πλέον γλαφυρό τρόπο, πως στην εποχή της ητττοπάθειας και της λογιστικοποίησης των πάντων, υπάρχει ένας πολιτικός που εξακολουθεί να εφαρμόζει τις αρχές της πολιτικής αξιοπρέπειας που μόνον αυτές μπορούν να εγγυηθούν την Εθνική αξιοπρέπεια. Υπάρχει ένας πολιτικός που οφείλει την εκλογή του στον πολίτη και όχι στα συμφέροντα που λυμαίνονται την κοινωνία και μόνον τότε μπορεί να εφαρμόσει ανεξάρτητη, κοινωνικά ευαίσθητη, πραγματικά πατριωτική πολιτική. Δεν είναι ένας πολιτικός που χρωστά σε «βαρώνους» και τους κάνει δεξιώσεις κάθε τρεις και λίγο, αφήνοντας παιδιά εκτός παιδικών σταθμών όπως άλλοι δήμαρχοι πράττουν. Ο κ. Μιχαλολιάκος προσπάθησε μέσα από έναν πύρινο λόγο να στείλει ένα σαφές μήνυμα στα Σκόπια και την προκλητικότητα του Γκρούεφσκι και προσπάθησε να εμφυσήσει πατριωτισμό …την δύσκολη αυτή εποχή, που ό,τι ελληνικό τείνει να «θαμπώνει» από την απαισιοδοξία των καιρών. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 28 Οκτωβρίου, με είσοδο ελεύθερη για το κοινό και ώρες λειτουργίας καθημερινά: 10.00-14.00 και 18.00-20.00 και τα Σαββατοκύριακα 10.00-14.00.

Για την Επετειακή Έκθεση, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Βασίλης Μιχαλολιάκος τόνισε:
«Σήμερα, από εδώ τον Πειραιά δίνουμε το σύνθημα για εθνική αφύπνιση και για εθνική αναγέννηση. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια κάποιοι επιχειρούν να μετατρέψουν τη χώρα μας σε ένα απέραντο λογιστήριο. Κόψε τόσα, βάλε τόσα, περιόρισε εκείνα. Ναι χρωστάμε δεν το κρύψαμε. Ναι δανειστήκαμε περισσότερα από ότι μπορούσαμε και ζήσαμε μια ψευδαίσθηση ευδαιμονίας με δανεικά. Αλλά, Ελλάδα δεν είναι μόνο ευρώ. Ελλάδα είναι πολιτισμός. Ελλάδα είναι Ιστορία. Ελλάδα είναι αγώνες για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία. Ελλάδα είναι και οι 1.000.000 νεκροί του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Έλληνες που θυσιάστηκαν για να υπάρχει σήμερα ελευθερία και δημοκρατία στην Ευρώπη. Γι΄αυτό λέμε λοιπόν, ένα ηχηρό φτάνει πια σε όλους αυτούς που θέλουν να μας κρατούν ταπεινωμένους. Λέμε, φτάνει πια σε όσους μας υποτιμούν και μας προσβάλλουν. Υπάρχει η άλλη Ελλάδα, η πραγματική Ελλάδα. Η Ελλάδα των αγώνων και των θυσιών. Η Ελλάδα που δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους, η Ελλάδα που δίδαξε αρχές, αξίες και ιδανικά.

Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς και πρώτα από όλα εμείς οι ίδιοι. Για μας, η έκθεση για τους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και οι άλλες που θα ακολουθήσουν, έχουν αυτόν τον σκοπό. Να επιστρέψει η αυτογνωσία μας και η εθνική μας περηφάνια.

Γνωρίζετε και γνωρίζουμε όλοι ότι οι καιροί που περνάμε είναι δύσκολοι. Αλλά από εδώ, από τον Πειραιά, θέλουμε να στείλουμε το μήνυμα:

– Ότι η Ελλάδα δεν γονατίζει.
– Ότι η Ελλάδα είναι υπερδύναμη στον Πολιτισμό και στη Ναυτιλία.
– Ότι η Ελλάδα που δίδαξε τη Δημοκρατία οφείλουν να την σέβονται εχθροί και φίλοι.
– Ότι η Οικουμενική Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει.
– Ότι ο Πειραιάς βγαίνει από το «λιμάνι» του και ανοίγει τα πανιά του, δημιουργώντας γεγονότα.

H Ελλάδα, στην μακρόχρονη ιστορία της, δεν έκανε ποτέ πολέμους κατακτητικούς. Οι αγώνες της ήταν εθνικοαπελευθερωτικοί. Είναι ιστορικό χρέος κάθε γενιάς να παραδίδει στην επόμενη τη σκυτάλη της μνήμης και της γνώσης των αγώνων και των παραδόσεων αυτού του τόπου.

Με αυτό το σκεπτικό αποφασίσαμε να διοργανώσουμε στην πόλη του Πειραιά μια σειρά από εκδηλώσεις με θέμα τα «100 χρόνια από τους Βαλκανικούς Πολέμους». Σκοπός μας, δεν ήταν και δεν είναι να αναθερμάνουμε εθνικισμούς και να ανοίξουμε εκ νέου πληγές που για χρόνια ταλαιπώρησαν αυτήν την ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων. Στόχος μας είναι να μάθει κυρίως η νέα γενιά, μέσα από το πλούσιο ιστορικό υλικό που θα εκθέσουμε την ιστορία, όχι μόνο από τις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά από μια σειρά ντοκουμέντα της εποχής που άλλαξαν τον ρου της Ελλάδας και οδήγησαν στον διπλασιασμό της και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας μας. Που δυστυχώς δεν απελευθερώθηκε ολόκληρη. Γιατί η Μακεδονία είναι μια και είναι ελληνική όπως έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Ελπίδα μας είναι να φωτίσουμε τα γεγονότα ενός νικηφόρου απελευθερωτικού πολέμου για την Ελλάδα και να τονίσουμε τον ρόλο που έπαιξε η ενότητα του Έθνους σε μια ιστορική καμπή, ώστε να μην επαναλάβουμε λάθη και παραλείψεις. Να καταθέσουμε με τον δικό μας τρόπο ένα στεφάνι δόξας στους μαχητές των Βαλκανικών Πολέμων. Οι δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι αποτελούν το μεγαλύτερο στρατηγικό επίτευγμα του ελληνισμού μετά το 1821. (Σχόλιο από το MacedonianAncestry: Το λέει γιατί και οι δύο Βαλκανικοί πόλεμοι έγιναν στο όνομα της Μακεδονίας…. το Μακεδονικό ζήτημα είχε ήδη ξεκινήσει κάμποσα χρόνια πριν, (1878), όχι 60 χρόνια αργότερα με τον Τίτο, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Μην ξεχάσετε να ρίξτε μια ματιά στην περίληψη του Μακεδονικού ζητήματος: “Το Μακεδονικό Ζήτημα – Οι συνθηκες και η απαρχή του”)

Γι΄αυτό και στις εκδηλώσεις μας θα υπάρχουν εξειδικευμένοι ομιλητές, γνώστες του αντικειμένου της έκθεσης. Την Τετάρτη στις 6 το απόγευμα, κάνουμε τα εγκαίνια. Με ομιλητή τον Νίκο Μέρτζο, μια ιστορική φυσιογνωμία γνωστή για τους αγώνες για το Μακεδονικό. Θα μιλήσει και η δραστήρια πρόεδρος του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδας η κυρία Αναστασία Αναγνωστοπούλου- Παλούμπη.

Την Κυριακή, στις 7 Οκτωβρίου, στις 6 το απόγευμα, διοργανώνουμε στη Μαρίνα Ζέας συναυλία με την ορχήστρα του Πολεμικού μας Ναυτικού.

Θα έχουμε κοντά μας και άλλους εκλεκτούς ομιλητές, ιστορικούς και πανεπιστημιακούς κάθε Τετάρτη. Όπως τον Νίκο Λυγερό, τον Σπυρίδωνα Πλουμίδη, το Σαράντο Καργάκο, τον Χατζηβασιλείου Ευάνθη, τον Ζήση Φωτάκη.

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε πρέπει να ξαναβρούμε την υπερηφάνεια και την εθνική μας αυτοπεποίθηση. Το Έθνος των Ελλήνων, μπορεί πάλι τώρα να υπερβεί την εθνική χρεοκοπία, να βγει από την ταπείνωση και να επιτύχει πάλι ένα θαύμα. Αρκεί να το πιστέψει, να ενωθεί και να αγωνισθεί σκληρά σε όλα τα επίπεδα − Λαού και ιδίως ηγεσίας.

ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Παράλληλα προγραμματίζουμε επίσης μια σειρά από εκδηλώσεις στην Κανθάρου και για τους επόμενους μήνες με συγκεκριμένες θεματικές.

Συγκεκριμένα:
– Από την 1-30 Νοεμβρίου, Έκθεση με θέμα: «Ελιά και Λάδι».
– Από την 1-23 Δεκεμβρίου, Έκθεση και Ομιλίες με θέμα τα 90 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή, αν και τον ελληνισμό κανείς δεν μπορεί να τον καταστρέψει, γιατί έχει μέσα του το σπόρο της αναγέννησης. Και οι Μικρασιάτες είναι σήμερα πρωταγωνιστές στην μητέρα πατρίδα, αλλά και αλλού.

– Τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 2013: Έκθεση Μπενάκη «Ο Πειραιάς μέσα από την νεοελληνική ιστορική συλλογή του Κων/νου Τρίπου», φωτογραφίες του Πειραιά από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τον 20ο αιώνα.

– Θα ακολουθήσουν σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν και μια σειρά από εκδηλώσεις που θα αφορούν την Ναυτιλία και τις διαχρονικές σχέσεις της με τον Πειραιά, εκθέσεις με την ιστορία του Ποντιακού και του Κυπριακού Ελληνισμού.

Πρέπει σε όλα τα σημεία της Ελλάδος και όπου υπάρχει ελληνισμός, να αναδείξουμε ότι το ελληνικό λάδι είναι το καλύτερο λάδι στον κόσμο. Πάνω από όλα να αναδείξουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο μιζέρια, δεν είναι μόνο λεφτά. Είναι ζωή, είναι πολιτισμός, είναι δράση, είναι αγώνες, είναι δημοκρατία, είναι ανθρωπιά.

Όπως το αποδεικνύει, κάθε ημέρα, ο Πειραϊκός λαός, που σε αυτή την οικονομική κρίση, αναδεικνύει μια κοινωνική αλληλεγγύη μοναδική, ώστε να μην έχουμε κανένα παιδάκι χωρίς εμβόλια, να μην έχουμε κανένα άστεγο χωρίς κρεβάτι να κοιμηθεί, κανένα πεινασμένο χωρίς ένα πιάτο φαγητό, κανένα χωρίς γιατρό και φάρμακα».

Newsbomb.gr