Archive

Posts Tagged ‘Ελευθέριος Βενιζέλος’

Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ: «Έτσι λάδωσα τον Ελευθέριο Βενιζέλο για να βγει η Ελλάδα στον πόλεμο». Πράκτορες των Ρότσιλντ ήσαν!


Σχολιάζουν τα «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΕΑ ΤΩΡΑ» – Διαβάστε πρώτα το ακόλουθο άρθρο-σοκ (που μόνο «σοκ» δεν είναι για εμάς που είμαστε ήδη ΞΥΠΝΙΟΙ) και μετά τα δικά μας σχόλια από κάτω γιατί έχουμε μερικά δυνατά στοιχεία να προσθέσουμε στην όλη ιστορία αυτήν τόσο για τον…ΕΒΡΑΙΟ Ζαχάρωφ όσο και για τον…ΕΒΡΑΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ!

Για περισσότερα όμως για τον Βενιζέλο και πως συνδεόταν, ΚΙ ΑΥΤΟΣ, με τους Ροτσίλντ και τον δολοφόνο των Ελλήων, Κεμάλ, διαβάστε επίσης τα ακόλουθα…

  1. Σοκ: Πράκτωρ των Ρότσιλντ ο πρόγονος του Κ. Μητσοτάκη Ε. Βενιζέλος που είχε αναγνωρίσει τους ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΥΣ!

  2. Αφού ο Κεμάλ έσφαξε τους Έλληνες, τον πρότεινε μετά ο Ε. Βενιζέλος για το βραβείο…NOBEL!!!


ΛΟΝΔΙΝΟ – Το αρχείο του Βρετανικού Εθνικού Αρχείου που φέρει την ένδειξη CAB301 / 116 μοιάζει αρκετά αβλαβές με την πρώτη ματιά. Αλλά, μέσα στο συνηθισμένο περιτύλιγμα από χαρτόνι, βρίσκεται μια εξοργιστική ιστορία, η ιστορία ενός ανθρώπου που κάποτε ήταν γνωστός ως «ο Έμπορος του Θανάτου» και επονομάστηκε «ο κακότερος άνθρωπος στην Ευρώπη».

Πρόκειται για τον Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ: τον δισεκατομμυριούχο έμπορο όπλων που χρημάτιζε τον Βρετανό Πρωθυπουργό Λόυντ Τζώρτ, τον Έλληνα Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, καθώς και τον Τούρκο ηγέτη Ενβέρ Πασά για να σύρουν τις χώρες τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο διαβόητος κερδοσκόπος του θανάτου έγινε γνωστότερος στο ευρύ κοινό ως ο «Μπαζιλ Μπαζάροφ», ο δαιμονικός χαρακτήρας στο κόμικ του Τεν-Τεν.

20190728_170453_0000.png

Ο φάκελος που βρέθηκε μεταξύ των εγγράφων του Υπουργικού Συμβουλίου του 1952 και είδε το φως της δημοσιότητας τον Νοέμβριο του 2015 σχετίζεται με ένα σύνολο από έγγραφα τόσο τοξικά, ώστε ούτε το Γραφείο του Υπουργικού Συμβουλίου της Μεγάλης Βρετανίας, ούτε το Υπουργείο Εξωτερικών ήθελαν να τα κρατήσουν – αν και ήξεραν ότι δεν θα μπορούσαν να διακινδυνεύσουν να γίνουν δημόσια.

Το 1952, ο Sir Edward Bridges ήταν δημόσιος υπάλληλος, μόνιμος Υφυπουργός στο Υπουργείο Οικονομικών. Χρειάστηκε βοήθεια από τον Θησαυροφύλακα, Sir Thomas Barnes. Εδώ ήταν το πρόβλημα:

» Μια μέρα την περασμένη εβδομάδα, ο Strang [Σερ Γουίλιαμ Στραγκ, μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών] διοργάνωσε ένα μικρό πάρτυ για τον συνταξιούχο «C» [επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών MI6, της μυστικής υπηρεσίας της Μεγάλης Βρετανίας]. Κατά τη διάρκεια του δείπνου ο «C» είπε ότι εκείνη την ημέρα θα συνέτρωγε με «μια από τις τράπεζες». Αργότερα αποκάλυψε ότι η τράπεζα ήταν ο Glyn Mills [αργότερα μέρος της Royal Bank of Scotland].

«Η τράπεζα είπε ότι είχαν ένα κουτί με έγγραφα σχετικά με τις συναλλαγές του Sir Basil Zaharoff με την κυβέρνηση κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Προσθέτω τα ακριβή αντίγραφα από τα χαρτιά που ετοίμασε η τράπεζα … είναι σαφές ότι η αλληλογραφία ασχολείται με δωροδοκία σε μεγάλη κλίμακα και είναι πολύ καυτή.

«Ο Ζαχάρωφ είναι νεκρός. Και το ίδιο, συνάγω, είναι και η σύζυγός του. Η τράπεζα δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκουν τα έγγραφα και θέλουν να τα ξεφορτωθούν. Προτάθηκε, αν το θέλουμε, να αναλάβουμε την επιμέλεια των εγγράφων, η τράπεζα θα τα παρέδιδε.

«… Μου φαίνεται ότι τα χαρτιά ασχολούνται με κυβερνητικές συναλλαγές στη σκοτεινή πλευρά της ζωής και ότι οφείλουμε να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο να πέσουν αυτά τα χαρτιά σε ξένα χέρια. »

Δεν είναι σαφές ποια ήταν η συμβουλή που έδωσε ο Σερ Τόμας στον Σερ Έντουαρντ για το τι πρέπει να κάνει με το υλικό του Ζαχάρωφ, καθώς, όπως παρατηρούν και οι δύο, ο Zaharoff πραγματοποιούσε πολλές από τις απαίσιες πράξεις του με την υπόδειξη του πρωθυπουργού του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου Λόυντ Τζώρτ (Lloyd George).

Σήμερα, τα έγγραφα αυτά έχουν επισήμως δημοσιευθεί από το βρετανικό Φόρειν Όφφιςς. Αν και όχι όλα…

Αρκεί να πούμε ότι η περιγραφή του Sir Edward για τις δραστηριότητες του Μπάζιλ Ζαχάρωφ υποτιμά τις ογκώδεις διαστάσεις του ζητήματος. Στην πραγματικότητα, τα έγγραφα της τράπεζας αποδεικνύουν πως γιγαντιαία χρηματικά ποσά διοχετεύτηκαν σε Έλληνες και Τούρκους πολιτικούς ηγέτες: τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Ενβέρ Πασά. Η ακόμη σκοτεινότερη πτυχή αυτού του γιγαντιαίου λαδώματος είναι πως χρηματοδότησε τον Εθνικό Διχασμό και στις δύο χώρες. Στην Ελλάδα, τα εκατομμύρια του Μπάζιλ Ζαχάρωφ προς τον Βενιζέλο αποδείχθηκαν αποτελεσματικά για να εγκαθιδρύσει δικτατορία, να κόψει το κράτος στα δύο, να δολοφονήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους ανενόχλητος και να διώξει τον Βασιλέα Κωνσταντίνο A΄από την Ελλάδα, επειδή αντιστάθηκε στην καταχρηστική έξοδο της χώρας προς την πολεμική αυτοκτονία στο Μακεδονικό Μέτωπο και την Μικρά Ασία.

Cover H ELLAS EN MIKRA ASIA
Τα έγγραφα αποδεικνύουν ότι, μεταξύ του 1916 και των αρχών του 1918, ο Zaharoff πηγαινοερχόταν ανάμεσα στον Έλληνα πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Τούρκο Βεζύρη Ένβερ Πασά, προσφέροντας ζεστό χρήμα για να ανοίξει ο δρόμος του πολέμου. Αυτά δεν ήταν βέβαια χρήματα του ίδιου του Ζαχαρόφ: ήταν κυβερνητικές αγγλικές λίρες που του τις εξασφάλιζε ο Πρωθυπουργός Λόυντ Τζώρτζ και γαλλικά φράγκα που αργότερα φτιάξαν την Οθωμανική Τράπεζα με μεγαλομέτοχο τον Ζαχάρωφ.

Σε επιστολές και τηλεγραφήματα, που χρονολογούνται από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 1916, μαθαίνουμε ότι ο Ζαχάρωφ είπε στον συνάδελφό του στην διαβόητη εταιρεία όπλων Vickers, Βίνσεντ Γκαγιάρντ (Vincent Caillard), ότι αν του δοθούν «1,5 εκατομμύρια λίρες στερλίνες, θα μπορούσε να φέρει την Ελλάδα να συνταχθεί με τους Συμμάχους (Αντάντ) σε 20 ημέρες».

Στο κόλπο και οι Γάλλοι. Ο Ζαχάρωφ αναφέρει πως και η γαλλική κυβέρνηση ήθελε να τον στείλει στην Ελλάδα ως «Ambassadeur Extraordinaire» – Ειδικό Απεσταλμένο. Αλλά οι [Γάλλοι] ήθελαν να δέσουν τα χέρια του σε τέτοιο βαθμό που αρνήθηκε».

Αμέσως, ο Caillard διοργάνωσε μια συνάντηση του Ζαχάρωφ με τον τότε Πρωθυπουργό Άσκουιθ (Asquith), «ο οποίος συμφώνησε να βάλει το απαιτούμενο ποσό».

Αλλά ο Βενιζέλος εμποδιζόταν από το υπεύθυνο ελληνικό Γενικό Επιτελείο και τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄, που ήδη από το 1914 αρνούνταν να εκχωρήσουν την Καβάλα στους Βουλγάρους και να βγάλουν την Ελλάδα στον Μεγάλο Πόλεμο χωρίς γραπτές εγγυήσεις εδαφικής της ακεραιότητας μετά το πέρας του, όπως διασώζει το «Ημερολόγιον-Αρχείον Γεωργίου Στρέιτ«. Οι συνεχείς παραιτήσεις του Βενιζέλου το 1915 αργούσαν την δουλειά. Έπρεπε οι Άγγλοι και οι Γάλλοι να λάβουν δραστικότερα μέτρα εναντίον των εχθρών του Βενιζέλου. Όπως και έκαναν…

Cover GEORGIOS STREIT 2

Μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου του 1917, ο Ζαχαρόφ, έβγαλε φτερά στα πόδια μεταξύ Λονδίνου και Γενεύης, χρησιμοποιώντας έναν άνθρωπο που ονομαζόταν Αμπντούλ Κάριμ Μπέη ως ενδιάμεσο με τον Τούρκο ηγέτη Ένβερ Πασά. Στα έγγραφα αναφέρετα ότι «ο Αμπντούλ Καρίμ Μπέη ζήτησε 500.000 δολάρια για γνωρίσει τον Ενβέρ στον Ζαχάρωφ. Και με άλλα 1,5 εκατομμύρια δολάρια, ο Ένβερ θα προσπαθήσει να αποσύρει στρατεύματα από τα μεσοποταμιακά και παλαιστινιακά μέτωπα, να ανοίξει τα Δαρδανέλια και να παραδώσει τα μέτωπα – όλα αυτά θα μπορούσαν να επιτευχθούν με άλλα 10 εκατομμύρια δολάρια που καταβάλλονται σε δόσεις και με την ολοκλήρωση του στόχου».

Ο Ντέιβιντ Λόυντ Τζώρτ, τότε πια πρωθυπουργός, ενδιαφερόταν, λένε τα χαρτιά. «Έδωσε στον Ζαχάρωφ ένα προκαταρκτικό douceur [γλυκαντικό] 2 εκατομμυρίων δολαρίων.»

«Τον Δεκέμβριο του 1917, ο Ζαχάρωφ συνάντησε τον Αμπντούλ Καρίμ Μπέη στη Γενεύη και του έδωσε $ 500,000 για τον εαυτό του και $ 1,5 εκατομμύριο για τον Ενβέρ Πασά. Στη συνέχεια, μέθυσε τον Αμπντούλ Κάριμ στο μεσημεριανό γεύμα και εκμαίευσε μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία σχετικά με μια συνάντηση των Κεντρικών Δυνάμεων, στην οποία ήταν παρόντες οι Κάιζερ, Χίντενμπουργκ και Βερντιντάν της Βουλγαρίας».

Μέχρι τον Ιανουάριο του 1918, τον τελευταίο χρόνο του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζαχάρωφ είχε γίνει ανυπόμονος. Ζήτησε από τον Αμπντούλ Καρίμ Μπέη να κανονίσει μια ακόμη συνάντηση με τον Ενβέρ Πασά στη Γενεύη. Τελικά, τα βρήκαν: Πέντε εκατομμύρια δολάρια έπρεπε να καταβληθούν στον Τούρκο ηγέτη για να επιτρέψει σε ένα βρετανικό υποβρύχιο να περάσει κρυφά μέσω των στενών των Δαρδανελλίων και να τορπιλίσει τα γερμανικά πολεμικά πλοία Goeben και Breslau, που είχε επιτρέψει ο Ελευθέριος Βενιζέλος να περάσουν ανενόχλητα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, να ανθρακεύσουν με δική του ιδιόχειρη διαταγή και να συνεχίσουν μέχρι την Τουρκία, όπου θα εντασσόντουσαν στην πολεμική δύναμη των εχθρών των Ελλήνων!

Με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τους αφελείς και φανατισμένους πολιτικούς του συνεργάτες, ορισμένους ηγέτες του Στρατού, πλειάδα καλολαδωμένων και αγριεμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης και κυρίως με τον Βασιλιά εξορισμένο μαζί με τους πιστούς του συνεργάτες, ο Ζαχάρωφ είχε πετύχει την μπίζνα της ζωής του: «Σε τρεις ημέρες θα σου έχω έναν πόλεμο μούρλια»!

Ο Ιωάννης Νασιούλας είναι Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας. Είναι Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης, Επικεφαλής της παράταξης «Νέα Αρχή για την Θεσσαλονίκη» (www.thessaloniki.plus)


Πηγή Α’ >> aristeia.online

Πηγή Β’>> anastoxasmoi.gr


-Σχολιάζει ο Ιωάννης Κουντούρης των «ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΕΩΝ ΤΩΡΑ»

Ένας από τους μεγαλύτερους ερευνητές/ιστορικούς που έχουν βγάλει όλα αυτά στο φως για τον Βενιζέλο και τον Ζαχάρωφ εδώ και πάρα πολλά χρόνια ήταν ο αείμνηστος Αμερικανός συγγραφεύς Ευστάθιος Μάλινς (Eustace Mullins). Ήταν ο Μάλινς που μας είχε πρωτοβγάλει τα πιο εμπεριστατωμένα έργα πάνω στην Νέα Τάξη Πραγμάτων και όχι μόνο. Ο συνεχηστής του είναι ο υποφαινόμενος που σας γράφει αυτά τα σχόλια για τον ίδιον.

Για περισσότερα για τον Μάλινς διαβάστε επίσης το άρθρο μας με τίτλο >> Mέγας σκονηθέτης του Μπρόντγουεϊ: Στην Ελλάδα υπάρχει μια εκ των τριών σχολών των Ιλλουμινάτι (Πεφωτισμένων)!

Στο βιβλίο του με τίτλο «Eustace Mullins -The World Order, Our Secret Rulers, 2nd edition» (Ευστάθιος Μάλινς – Η Νέα Τάξις Πραγμάτων, Οι Μυστικοί Κυβερνώντες), γράφει τα εξής απίστευτα για τον συνάδελφο του Ε. Βενιζέλο Σερ Ζαχάρωφ και εδώ το συνοψίζουμε…

Ο Basil Zaharoff, 1849-1936, ήταν ο διευθυντής της εταιρείας Vickers που άνηκε στους…Rothschild και που παρήγαγε όπλα και εξοπλισμό σε δύο παγκόσμιους πολέμους.

Το “σύστημα Zaharoff” αφορούσε την πώληση όπλων και στις δύο πλευρές μιας πολεμικής σύγκρουσης και ακόμη και την υποκίνηση συγκρούσεων.

Πιο συγκρμεριμένα, ο Μάλις γράφει τα εξής για τον Ζαχάρωφ…

του Eustace Mullins

(Από το βιβλίο του «Η Νέα Ιστορία των Εβραίων» σελ. 92-95

Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα,   οι Εβραίοι συνειδητοποιούσαν με αυξανόμενο ενθουσιασμό ότι η στιγμή πλησίαζε για να δημιουργήσουν την παγκόσμια αυτοκρατορία τους.Οι εβραϊκοί διεθνείς τραπεζίτες ήλεγχαν όλες τις κυβερνήσεις της Ευρώπης και χρειάστηκε μόνο για να προκαλέσουν περαιτέρω καταστροφές στους εθνικούς (τους μη Εβραίους) προκειμένου να κατακτήσουν την Παλαιστίνη, γιατί ήταν η δεισιδαιμονία τους ότι δεν μπορούσαν να κυβερνήσουν τον κόσμο μέχρι να γίνουν οι ιδιοκτήτες ενος μικρού κομματιού της ερήμου όπου ξεκίνησαν ως ληστές πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια.

Ένας τυπικά προεξέχων Εβραίος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ο Βασίλειος Ζαχαρόφ, ο οποίος για πενήντα χρόνια ήταν γνωστός ως «ο μυστηριώδης άνθρωπος της Ευρώπης». Πιστώθηκε με το ξεκίνημα πολλών μικρών πολέμων και ότι έπαιξε ηγετικό ρόλο στην εκκίνηση του Α᾽Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν υπήρξε ποτέ πραγματικό μυστήριο για τον Zaharoff. Οι βιογράφοι του δηλώνουν ότι γεννήθηκε ο Manel Sahar, ρωσικής εβραϊκής καταγωγής, στο γκέτο του Wilkomir της Ρωσίας. Οι γονείς του μετακόμισαν στην Κωνσταντινούπολη όταν ήταν τεσσάρων ετών, και στην ηλικία των…έξι ετών, έγινε μικρός…προαγωγός, οδηγώντας τουρίστες σε οίκους ανοχής. Ως νεαρός άνδρας ήταν γνωστός προαγωγός της Κωνσταντινούπολης, και στην ηλικία των είκοσι τεσσάρων ετών κατέφυγε στην Αθήνα αφού δολοφόνησε έναν ναύτη στην προκυμαία κατά τη διάρκεια ληστείας.

Αφού έβαλε το ψωμί του με ένα τρόπο ανέντιμο για αρκετά χρόνια στην Αθήνα, ο Zaharoff έγινε έμπορος εξοπλισμών της εταιρείας Maxim Nordenfeldt. Η μετάβαση από νταβατζής σε πωλητής ήταν απλή, διότι οι κρατικές συμβάσεις κανονικά οργανώνονταν με την παροχή όμορφων πόρνων στον αναθέτοντα υπάλληλο. Μέσα από τα ταλέντα του για σωματεμπορία και εκβιασμό, ο Zaharoff ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος στο να πείσει τις κυβερνήσεις να αγοράσουν τα εμπορεύματά του και σύντομα έγινε εκατομμυριούχος.

Ξόδεψε πολλά χιλιάδες δολάρια για να διαγράψει το ποινικό του μητρώο, αλλά το 1911, το παρελθόν του αποκαλύφθηκε όταν ο γιος του, ο Haim Sahar, ένας Εβραίος που ζούσε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, τον μήνυσε για μέρος της περιουσίας του. Αν και ο Haim απέδειξε ότι ήταν γιος του Zaharoff, δεν πήρε τίποτα από τον Zaharoff, ο οποίος μέχρι τώρα συγκέντρωσε μια περιουσία εκατό εκατομμυρίων δολαρίων!!!

ΟΙ ROTHSCHILDS (ΡΟΤΣΙΛΝΤ)

Στη δεκαετία του 1890 η μεγαλύτερη εταιρεία πυρομαχικών στον κόσμο ήταν η Vickers της Αγγλίας, η οποία ανήκε στους Rothschild. Το 1897, η Vickers αγόρασε την μεγάλη εταιρεία ναυπήγησγης και εξοπλισμών Naval Construction and Armaments Co., καθώς και την Maxim Nordenfeldt Co.

Ο Zaharoff ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος και οι Rothschilds τον έβαλαν στο διοικητικό συμβούλιο της Vickers. Οι Εβραίοι φόρτωσαν στη συνέχεια όλες τις κυβερνήσεις της Ευρώπης με πυρομαχικά. Οι Ρότσιλντ εξανάγκασαν τις κυβερνήσεις, στις οποίες δανείστηκαν χρήματα, να παραχωρήσουν τα περισσότερα από αυτά για την αγορά πυρομαχικών. Η σκηνή ήταν έτοιμη για έναν παγκόσμιο πόλεμο και, όπως είπε ο οικονομικός ιστορικός Werner Sombart,   “Οι πόλεμοι είναι οι συγκομιδές των Εβραίων”.

Περιττόν όμως να σας πούμε πόσα έχουν γραφτεί από Έλληνες συγγραφείς για τον Ζαχάρωφ και τον Βενιζέλο, όπως το γεγονός πως ήταν ο Ζαχάρωφ που κατά τον Μικρασιατικό Πόλεμο, εξόπλισε τον Ελληνικό Στρατό με πυρομαχηκά…ΕΛΛΑΤΩΜΑΤΙΚΑ και τούτο μετά από συνεννόηση με τον…ΒΕΝΙΖΕΛΟ!!! ΓΙΑΤΙ???, γιατί κι οι δύο ήταν πράκτορες του Λόυντ Τζώρτ και των…ΡΟΤΣΙΛΝΤ. ΓΙ’ ΑΥΤΟ.

Για αυτό άλλωστε, ήταν ο μεγάλος Ρώσος Κόμητας Τσερέπ Σπιριντόβιτς που στο βιβλίο του με τίτλο «Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ» (εκδοθέν το 1926) έγραψε τα εξής αποκαλυπτικά…

«Αν η Γαλλία ακολουθή τις συμβουλές και τα έργα του Caillaux και εξοικονομή χωρίς να ακούη και των υποδείξεων ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, τότε σε πέντε ή δέκα χρόνια, όντως, θα γίνει και πάλι πλούσια χώρα. Ωστόσο στη συνέχεια, ο Rothschild (Ρότσιλντ), ο 5ος, ή ο 6ος, θα διατάξει εις όλους τους Lloyd Georges (Λόιντ Τζορτζ), Clemenceaus (Κλεμανσώ), Woodrow Wilsons (Γούντροου Γουίλσον), Beth-mann-Hollweg-Rothschilds (Ρότσιλντ), Aerenthals, Sazonovs, Sonninos, Κεμάλ-πασάδες, Βενιζέληδες, Masaryks, κτλ. αυτοῦ για να ξεκινήσουν ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο εκ μέρους του…

via Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ: «Έτσι λάδωσα τον Ελευθέριο Βενιζέλο για να βγει η Ελλάδα στον πόλεμο». Πράκτορες των Ρότσιλντ ήσαν! – ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΕΑ ΤΩΡΑ GreekNewsOnDemand.com

Βενιζέλος: Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι Έλληνες και δε νιώθουν Έλληνες.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (έγχρωμο)

Το 1487, ο Σουλτάνος έδωσε άδεια σε 120.000 Εβραίους να εγκατασταθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Εβραίοι αυτοί –«Σεφαρδίτες»- είχαν εξασφαλίσει μεγάλα προνόμια, κατόπιν ειδικών συμφωνιών με την «Υψηλή Πύλη». Το μεγαλύτερο μέρος των Εβραίων, εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1516, αφού έκαναν δώρο στον Σουλτάνο το ιλλιγιώδες για την εποχή ποσό των 2.000.000 λιρών).
Την στάση των Εβραίων τις παραμονές της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης περιέγραψε στην εφημερίδα «Μακεδονία» της 20ης Μαίου 1933 ο Αστυνόμος Νικόλαος Αργυριάδης ως εξής:

«Ο Ελληνικός στρατός προχωρεί. Ο Ταχσίν κλονίζεται, καταρρέει, συντρίβεται. Οι Εβραίοι ετρομοκρατήθησαν. Μόνον ο Αυστριακός ναύαρχος θα μπορούσε να διώξη τους Γκιαούρηδες. Η Ανωτάτη Ισραηλιτική Κοινοτική Επιτροπεία συνελθούσα υπό την προεδρίαν του αρχιρραβίνου Μάϊρ, απεφάσισε να επιδώση ψήφισμα προς τον Αυστριακόν ναύαρχον δια του οποίου παρεκαλείτο ούτος όπως εισηγηθή εις την Σεβαστήν Κυβέρνησίν του και διαταχθεί ο ελληνικός στρατός ίνα μη εισέλθη ένοπλος εις την πόλιν! Ο Αυστριακός ναύαρχος ανέγνωσε μειδιών το γελοίον τούτο ψήφισμα και διαβεβαίωσε την επιτροπήν των χαχάμηδων ότι οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκην συστάσεων και κηδεμονίας. Οι Εβραίοι όμως επέμενον ότι ο Ελληνικός στρατός θα τους …έσφαζεν όλους και ότι ήτο επιβεβλημένη η αποστολή του ψηφίσματος τούτου προς την Αυστριακήν κυβέρνησιν! Πράγματι αι μωρίαι της Ισραηλιτικής Κοινότητος ετηλεγραφήθησαν μέχρι Βιέννης, η Βιέννη ετηλεγράφησεν εις τας Αθήνας και ο τότε υπουργός των Στρατιωτικών Ε. Βενιζέλος κατέστησεν ενήμερον των φόβων των Εβραίων τον κατ’ εκείνην την στιγμήν διά της οδού 26ης Οκτωβρίου εισερχόμενον εις την πόλιν διάδοχον…».

Ας δούμε τώρα τι γράφει, παραθέτοντας αυτούσια αποσπάσματα του βιβλίου του, ένας Εβραίος συγγραφέας για την Θεσσαλονίκη:

«MARK MAZOWER: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Πόλη των φαντασμάτων
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ: 1430-1950
Μετάφραση ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

…Και οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης επιφύλαξαν ψυχρή υποδοχή στον νικηφόρο ελληνικό στρατό. «Πρέπει να σας πούμε ότι ο Ισραηλίτης δεν έχει το νου του στις γιορτές», έγραφε ένας Εβραίος δάσκαλος λίγο μετά. «Έχει υιοθετήσει μία στάση σωστή και αξιοπρεπή, όπως ταιριάζει στον ηττημένο… Μόνο όταν χάνουμε αυτό που έχουμε, εκτιμούμε την πραγματική του αξία, και οι Ισραηλίτες, που ποτέ δεν ξέχασαν τα σπάνια προτερήματα της ανοχής και της ευμένειας του τουρκικού λαού, συναισθάνονται σήμερα, μέσα σ’ αυτή τη φοβερή καταιγίδα, ότι μόλις έχασαν την πιο σίγουρη και την πιο σταθερή τους βάση».

Πολλοί είχαν σοβαρές αμφιβολίες για τη μελλοντική ελληνική διοίκηση. Ορισμένοι Εβραίοι ηγέτες προειδοποίησαν ότι η προσάρτηση από την Ελλάδα θα είχε καταστροφικές συνέπειες, γιατί θ’ απόκοβε την πόλη από τις παραδοσιακές της αγορές, και αντιπρότειναν ν’ αποτελέσει η Θεσσαλονίκη με τα περίχωρά της ένα αυτόνομο κρατίδιο υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων, μια εβραιοκρατούμενη μητρόπολη που θα ‘μενε έξω από τις αντιπαλότητες των Βαλκανίων γειτόνων της. Αυτή η πρόταση διεθνοποίησης συζητήθηκε με Νεότουρκους εμιγκρέδες της Βιέννης, μεσολαβητές ήταν ορισμένοι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης. Στην Κωνσταντινούπολη συστήθηκε μια τουρκο-εβραιο-βλάχικη Μακεδονική Επιτροπή, για την προώθηση αυτής της ιδέας. Ορισμένοι εξέχοντες Εβραίοι Οθωμανοί συμπαθούντες ίσως να προχώρησαν ακόμη περισσότερο και να υποσχέθηκαν στην οθωμανική κυβέρνηση οικονομική βοήθεια, αν συνέχιζε τον πόλεμο ενάντια στα βαλκανικά κράτη…

…Οι σχέσεις μεταξύ Βενιζέλου και εβραϊσμού της Θεσσαλονίκης έφτασαν τότε στο κατώτατο ιστορικά σημείο τους. Όταν πολλοί Εβραίοι ψήφισαν και πάλι εναντίον τω Φιλελεύθερων, ο ίδιος ο Βενιζέλος ερμήνευσε την ενέργεια αυτή ως «εχθρική πράξη εναντίον της μισής Ελλάδας». «Ώστε θέλετε πόλεμο, Ισραηλίτες; Θα τον έχετε!» δήλωσε μια βενιζελική εφημερίδα το 1933. Ο Βενιζέλος υιοθετούσε τελικά τις ανυποχώρητες θέσεις που από καιρό τον προέτρεπαν να λάβει οι υποστηρικτές του στην πόλη. Το 1934 είπε σ’ ένα δημοσιογράφο της Jewish Post ότι «Οι Έλληνες δε θέλουν να επηρεάζουν οι Εβραίοι την ελληνική πολιτική… Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ακολουθούν εθνική εβραϊκή πολιτική. Δεν είναι Έλληνες και δε νιώθουν Έλληνες. Επομένως δεν πρέπει ν’ ανακατεύονται στις ελληνικές υποθέσεις». Και συνέχισε λέγοντας:

«Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είναι Έλληνες πατριώτες αλλά Εβραίοι πατριώτες. Αισθάνονται πιο κοντά στους Τούρκους απ’ ό,τι σ’ εμάς… Δεν θα επιτρέψω στους Εβραίους να επηρεάζουν την ελληνική πολιτική».

Πηγή: Hellinas.gr

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912 – 2012: ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΑΣ, ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ!

ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

Μετά από 500 χρόνια και πλέον (!!!) σκληρής τουρκικής σκλαβιάς, η Θεσσαλονίκη ξαναγίνεται ελληνική! Ανήμερα του Πολιούχου και Προστάτη της Αγίου Δημητρίου, που για μια ακόμα φορά συνδέεται με την πόλη Του, σκεπάζοντάς την με τη γαλανόλευκη!

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ακολουθεί το Ιστορικό της Απελευθέρωσης:
«Ταύτην την στιγμήν αγγέλλεται ότι η Θεσσαλονίκη παραδοθείσα κατελέφθη υπό του ελληνικού στρατού» (τηλεγράφημα του Αυστριακού Πρακτορείου Ειδήσεων).

Το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης στον ελληνικό στρατό υπογράφτηκε στο Διοικητήριο (κτίριο του πρώην υπουργείου Μακεδονίας Θράκης), μετά την τηλεγραφική εντολή του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον αρχιστράτηγο του στρατού διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο «να αποδεχθήτε την προσφερομένην υμίν παράδοσιν της Θεσσαλονίκης και να εισέλθητε εις ταύτην ανευ χρονοτριβής».

Το ιστορικό πρωτόκολλο υπέγραψαν, τελικά, ο αρχηγός του τουρκικού στρατού Χασάν Ταχσίν πασάς και από πλευράς των Ελλήνων οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί του αρχιστρατήγου Κωνσταντίνου Β. Δούσμανης και Ι. Μεταξάς. Ήταν το τέλος ενός αγωνιώδους σύρε – έλα των διαπραγματευτών, ανάμεσα στο τουρκικό, τότε, Διοικητήριο και το ελληνικό επιτελείο του Κωνσταντίνου που είχε εγκατασταθεί στην ιστορική βίλα Μοδιάνο, στη Γέφυρα (το παλιό Τόψιν), που στεγάζει σήμερα το Μουσείο των Βαλκανικών Πολέμων.

Η παράδοση στους Έλληνες – γιατί προέλαυνε και ο βουλγαρικός στρατός με σκοπό να μπει πρώτος στην πόλη – οφείλεται, πέρα από τις στρατιωτικές αδυναμίες του τουρκικού στρατού, στα φιλελληνικά αισθήματα του Τούρκου στρατηγού που είχε σπουδάσει σε ελληνικό γυμνάσιο στα Γιάννενα και προτίμησε να παραδώσει την πόλη στους Έλληνες.

Όπως σημειώνει ο στρατηγός Δούσμανης στα απομνημονεύματά του, «η σύνταξις της συμβάσεως και η υπογραφή επερατώθη περί την 1.30 μετά μεσονύκτιον, εσυμφωνήσαμεν όμως να θέσωμεν ως ημερομηνίαν την 26ην Οκτωβρίου, διότι εξ υπαιτιότητος των Τούρκων εβραδύναμεν να συναντηθώμεν…»

Από τις πρώτες πρωινές ώρες οι ξένοι ανταποκριτές που βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη και παρακολουθούσαν τις εξελίξεις του βαλκανικού πολέμου, έκαναν γνωστή στη διεθνή κοινή γνώμη την είσοδο του ελληνικού στρατού. Το πρώτο τηλεγράφημα του αυστριακού πρακτορείου ειδήσεων έγραφε: «Ταύτην την στιγμήν αγγέλλεται ότι η Θεσσαλονίκη παραδοθείσα κατελήφθη υπό του ελληνικού στρατού».

Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που μπήκε στην πόλη ήταν ο υπομοίραρχος Κωνσταντίνος Μανωλκίδης, ο οποίος επικεφαλής ενός μικρού αποσπάσματος διέσχισε έφιππος την Εγνατία το βράδυ τη 26ης Οκτωβρίου, τέσσερις ώρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας, ενώ εκατοντάδες έκπληκτοι Θεσσαλονικείς ακολουθούσαν τον έφιππο αξιωματικό. Ο Μανωλκίδης είχε διαταγή να παραλάβει και να συνοδεύσει τους Τούρκους αξιωματικούς προς το ελληνικό στρατηγείο στο Τόψιν (σημ. Γέφυρα), στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων για την παράδοση της πόλης. Διανυκτέρευσε μάλιστα το βράδυ στο ξενοδοχείο «Όλυμπος Παλλάς», στην πλατεία Ελευθερίας, ενώ πολλοί Έλληνες κάτοικοι τη πόλης συνωστίζονταν στις τζαμαρίες του ξενοδοχείου για να δουν από κοντά τον ένστολο Έλληνα αξιωματικό.

Από τα μεσάνυχτα ακόμη της 26ης Οκτωβρίου είχαν εισέλθει τα πρώτα τμήματα των μακεδονομάχων πολεμιστών με επικεφαλής τον Κων. Μαζαράκη. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, μια ίλη του 1ου συντάγματος Ιππικού υπό τον ίλαρχο Βερύκιο έφτασε ως την πλατεία Ελευθερίας. Τμήματα της έβδομης μεραρχίας κατέλαβε το Διοικητήριο και άλλα δημόσια κτίρια, ενώ ο Θεσσαλονικιός Αλέξανδρος Ζάννας ύψωσε με τη βοήθεια ενός ναυτόπουλου την ελληνική σημαία στον ιστό του Λευκού Πύργου.

Το μεσημέρι της 27ης Οκτωβρίου μπήκαν επίσημα στην πόλη, υπό δυνατή βροχή, τα πρώτα τμήματα του ελληνικού στρατού που έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό από χιλιάδες Θεσσαλονικείς που πανηγύριζαν για την απελευθέρωσή τους.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η είσοδος του Βασιλέως και του Διαδόχου στη Θεσσαλονίκη

Μεταφέρουμε από το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου: «Το Μεγάλο άλμα, η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης», ένα απόσπασμα από μια πολύτιμη μαρτυρία του παλιού πολεμιστή Χαρίλαου Χαρίση από τις πρώτες ώρες του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλονίκη.

«Προηγούντο περί τους είκοσι σαλπιγκτάς και έπετο ο αξιωματικός σημαιοφόρος με αναπεπταμένην την σημαίαν και τους παραστάτας εφ’ όπλου λόγχην. Ηκολούθει έφιππος ο συνταγματάρχης Κωνσταντινόπουλος και αυτόν ηκολούθουν οι λόχοι. Όλοι με γυμνά τα ξίφη των με πρόσωπα ηλιοκαμένα και λάμποντα απο ψυχικήν χαράν…»

«Τριακόσιοι μαθηταί με τα μπλε πηλήκια και ένα πλήθος Ελλήνων περικυκλώσαμε και ανεμίζοντας τα πηλήκια στον αέρα, ζητωκραυγάζαμε έξαλλοι. Ζήτω η Ελλάς, Ζήτω ο Διάδοχος, Ζήτω ο γενναίος ελληνικός στρατός. Όλοι φιλήσαμε την πολεμικήν σημαίαν με δάκρυα χαράς. Και επειδή δεν ήτο δυνατόν να σφίξουμε το χέρι του έφιππου συνταγματάρχη, άλλοι θωπεύαμε τις μπότες του και όλοι μαζί βαδίζοντες μεταξύ των τετράδων των ευζώνων και έχοντες εν κύκλω τον συνταγματάρχην, εζητωκραυγάζαμε συνεχώς…».

Η είσοδος των ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων προκάλεσε μοναδικές εκρήξεις χαράς και ρίγη έξαλλου ενθουσιασμού. Έχουμε πολλές περιγραφές από αυτές τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε η πόλη, από δημοσιογράφους, λογοτέχνες και στρατιωτικούς, ενώ εντυπωσίαζε το γεγονός πού είχαν βρεθεί σε λίγες μόνο ώρες αμέτρητες ελληνικές σημαίες οι οποίες είχαν υψωθεί στα μπαλκόνια.

Οι πανηγυρισμοί κορυφώθηκαν την επόμενη μέρα, Κυριακή 28 Οκτωβρίου, όταν έφθασε στο σιδηροδρομικό σταθμό ο αρχιστράτηγος διάδοχος του θρόνου Κωνσταντίνος. Του έγινε μεγαλειώδης υποδοχή και έφιππος με τη συνοδεία του κατευθύνθηκε στο Διοικητήριο όπου δέχτηκε τις αρχές της πόλης και τους ξένους προξένους στη Θεσσαλονίκη.

Τη Δευτέρα 29 Οκτωβρίου με ειδικό τρένο από τη Βέροια έφτασε στην πόλη ο βασιλιάς Γεώργιος, τον οποίο υποδέχτηκαν οι αρχές και χιλιάδες κόσμου που είχε παραταχθεί κατά μήκος των πεζοδρομίων ως την βίλα Χατζηλαζάρου, στην περιοχή της Ανάληψης, όπου κατέλυσε η βασιλική οικογένεια. «Ολόκληρος η πόλις, έγραφαν οι εφημερίδες, είχε διακοσμηθεί πλουσίως και εορταστικώς, από πρωίας δε, παρά την πίπτουσαν βροχήν, είχε προσλάβει όψιν πρωτοφανώς πανηγυρικήν». Η λαμπρή δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης, «χοροστατούντος του μητροπολίτου Γενναδίου και παρουσία του ανωτάτου άρχοντος, της βασιλικής οικογενείας, των τοπικών και προξενικών αρχών και πλήθους ενθουσιώδους λαού», έγινε στην εκκλησία του Αγίου Μηνά στις 30 Οκτωβρίου. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επισφράγισε την κατάληψη της Θεσσαλονίκης με την είσοδό του και τη μόνιμη παραμονή του στην πόλη ως την ανεξιχνίαστη ακόμη δολοφονία του το Μάρτιο του 1913.Άγιος Δημήτριος - Πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης

Υστερόγραφο: Όλοι σχεδόν οι πίνακες ζωγραφικής που αναφέρονται στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, όπως η υπογραφή του πρωτοκόλλου παράδοσης της πόλης από τον Χασάν Ταχσίν, η είσοδος στην πόλη του βασιλιά Γεωργίου και του αρχιστρατήγου του ελληνικού στρατού διαδόχου Κωνσταντίνου, φιλοτεχνήθηκαν από τον ζωγράφο Κενάν Μεσαρέ, γιο του Τούρκου αρχιστρατήγου Χασάν Ταχσίν πασά, ο οποίος παρέδωσε την πόλη στους Έλληνες (!). Ο Κενάν παρέμεινε στην Ελλάδα (στα Γιάννενα), πήρε την ελληνική υπηκοότητα και οι απόγονοί του με το επώνυμο Μεσαρέ συνεχίζουν να μένουν στην «πατρίδα τους».

Πηγή: Ελλάς – Ορθοδοξία

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ: Εκατό χρόνια δόξας!

Βαλκανικοί Πόλεμοι 01Η κορύφωση της επιτυχίας: Η κατάληψη της Θεσσαλονίκης

Η σημερινή επέτειος των πιο ένδοξων πολέμων
Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Πέρασαν από τότε εκατό χρόνια…. Από τότε, που καταγράφηκαν σελίδες ένδοξης ιστορίας. Εκατό χρόνια από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 που έμειναν στην λαϊκή συλλογική μνήμη σαν ένδοξο παραμύθι με πολλή δράση και αίσιο τέλος. Και στην πολιτική και τη διπλωματία, σαν άθλος συνένωσης όλων των εθνικών δυνάμεων για την επίτευξη της μεγάλου στόχου.

Οι πόλεμοι αυτοί, που άλλαξαν το χάρτη των Βαλκανίων, χαρακτηρίζονται σαν ο μεγαλύτερος ελληνικός στρατιωτικός άθλος μετά την Επανάσταση του 1821.
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, αποτελούν στη σύγχρονη ιστορία, το λαμπρότερο στρατιωτικό επίτευγμα της Ελλάδας, η οποία κατόρθωσε να διπλασιάσει την έκτασή της και τον πληθυσμό της, ενσωματώνοντας στον εθνικό κορμό συμπαγείς αλύτρωτους ελληνικούς πληθυσμούς.
Στους Βαλκανικούς Πολέμους φτάσαμε μέσα από σειρά ζυμώσεων, οι οποίες άρχισαν από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν στο ευρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον άρχισαν να σημειώνονται μεγάλες ανακατατάξεις.

Μια προδρομική πρωτοβουλία, αποτέλεσε η μυστική συνθήκη του Φεσλάου, που είχε υπογράψει η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη με τα άλλα βαλκανικά κράτη, αποσκοπώντας στην απελευθέρωση των υπόδουλων λαών. Ακολούθησαν ποικίλα γεγονότα, που ανέβασαν τον εθνικό πυρετό για την τύχη των αλύτρωτων Ελλήνων. Το Ανατολικό ζήτημα με την προϊούσα αποσάθρωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Πανσλαβισμός του ρώσου διπλωμάτη Ιγνάτιε, το σχίσμα της βουλγαρικής εκκλησίας, ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος του 1878, ο ατυχής ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 με την επαίσχυντη ήττα, ο ένοπλος αγώνας Ελλήνων και Βουλγάρων στη Μακεδονία. Η Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, ο αναβρασμός στην αυτόνομη ακόμα Κρήτη και άλλα γεγονότα, συνέβαλαν αποφασιστικά στην σύμπηξη της βαλκανικού μετώπου, το οποίο με πρωτοβουλία του Ελευθέριου Βενιζέλου, διαμορφώθηκε σε ένα ενιαίο αμυντικό σύμφωνο Ελλάδας, Βουλγαρίας, Σερβίας, Ρουμανίας και Μαυροβουνίου εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κοινό αίτημα των συμβαλλόμενων κρατών, ήταν, να εισαγάγουν οι Οθωμανοί ριζικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Ευρωπαϊκής Τουρκίας, υπέρ των χριστιανικών υπόδουλων λαών. Η Υψηλή Πύλη απέρριψε το συμμαχικό τελεσίγραφο. Έτσι στις 25 Σεπτεμβρίου 1912, το Μαυροβούνιο κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Ακολουθούν στις 3 Οκτωβρίου η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία.

Βαλκανικοί Πόλεμοι 02Ο Βενιζέλος προσέρχεται στη Βουλή για να αναγγείλει την κήρυξη του πολέμου

Η κήρυξη του πολέμου
Στη Βουλή των Ελλήνων, στις 5 Οκτωβρίου 1912, ο υπουργός Εξωτερικών Λάμπρος Κορομηλάς, αναγγέλλει:
«Το Ελληνικό κράτος εκ συμφώνου προς την Βουλγαρία και την Σερβία, του Μαυροβουνίου προηγηθέντος κήρυξε χθες τον πόλεμoν κατά της Τουρκίας». Τη σοβαρότητα της στιγμής, διακόπτουν κατά την περιγραφή των πρακτικογράφων της Βουλής «χειροκροτήματα ραγδαία εκ της αιθούσης και των ακροατηρίων».
Και συνέχισε ο Κορομηλάς:
«Αι πολεμικέ επιχειρήσεις ήρξαντο από της πρωίας της σήμερον. Έχομεν την πεποίθησιν ότι η νίκη θα στέψη τα όπλα της Ελλάδος και των συμμάχων αυτής και ότι τα αποτελέσματα του πολέμου θα είναι αντάξια του βυθισμένου τιμίου και ευγενούς αίματος του Στρατού και του Ναυτικού». Και πάλι οι πρακτικογράφοι της Βουλής σημειώνουν: «Ζωηρόταται επιδοκιμασίαι και χειροκροτήματα πανταχόθεν».
Τον υπουργό Εξωτερικών διαδέχεται στο βήμα ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, που διαβάζει το διάγγελμα του βασιλέως Γεωργίου Α΄
Ο βασιλεύς Γεώργιος Α΄ στο διάγγελμά του, τόνιζε μεταξύ άλλων:
«Η Ελλάς πάνοπλος μετά των συμμάχων της εμπνεομένων υπό των αυτών αισθημάτων και συνδεομένων δια κοινών υποχρεώσεων, αναλαμβάνει τον ιερόν αγώνα του δικαίου και της ελευθερίας των καταδυναστευομένων λαών της Ανατολής».

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η αναχώρηση του στρατού για το μέτωποΗ αναχώρηση του στρατού για το μέτωπο

Η επιστράτευση είχε γίνει, μέσα σε κλίμα γενικού ενθουσιασμού.
Ο ελληνικός στρατός άρχισε την προέλασή του στις 5 Οκτωβρίου 1912 στη Θεσσαλία. Πρώτη μεγάλη νίκη η απελευθέρωση της Ελασσόνας την επόμενη μέρα, μετά από σχεδόν πεντάωρη σκληρή μάχη.
Ο Στυλιανός Γονατάς στη απομνημονεύματά του σημειώνει:
«Μόλις κατήλθομεν εις την πεδιάδα εδέχθημεν τους πρώτους εχθρικούς κανονιοβολισμούς εκ μακράς αποστάσεως. Ήτο το πρώτον βάπτισμα του πυρός. Η προέλασις εγένετο ως εάν επρόκειτο περί ασκήσεων. Η Τουρκική αντίστασις εκάμφθη και μετά από αγώνα, ο οποίος διήρκεσεν από της 9ης πρωινής έως της 2ας μ. εισήλθομεν, διελθόντες δια Τσαριτσάνης, κωμοπόλεως εντελώς ελληνικής, εις Ελασσόνα».
Παράλληλα, προωθούνται ελληνικά τάγματα στο Μέτωπο της Ηπείρου. Καταλαμβάνονται το Γκρίμποβο, οι Κουμτσάδες και η διάβαση της Κιάφας.
Ο στόλος με επικεφαλής το θωρηκτό «Αβέρωφ» απέπλευσε από το Φάληρο, ενώ η ναυτική μοίρα του Ιονίου Πελάγους εισήλθε στον Αμβρακικό Κόλπο και στο λιμάνι της Βόνιτσας. Στις 12 Οκτωβρίου καταλαμβάνεται η Λήμνος, με τη στρατηγική της θέση απέναντι στα Στενά των Δαρδανελίων.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Ο Διάδοχος ΚωνσταντίνοςΟ Διάδοχος Κωνσταντίνος

Στην ξηρά με αξιοπρόσεκτη ορμή ο στρατός με επικεφαλής τον διάδοχο Κωνσταντίνο, απελευθερώνει τη Δεσκάτη. Στα οχυρωμένα Στενά του Σαρανταπόρου, συναντά ισχυρή αντίσταση των Τούρκων, με πυροβολικό. Η σφοδρή μάχη της 9ης και 10ης Οκτωβρίου ήταν αποφασιστική. Η υποχώρηση των εχθρικών δυνάμεων ανοίγει το δρόμο προς τη Δυτική Μακεδονία.

Ο διάδοχος Κωνσταντίνος αφηγείται:
«Το πεζικό επιτέθηκε με καταπληκτική γενναιότητα, έξι συντάγματα στην πρώτη γραμμή κάτω από μια βροχή πυροβολισμών, που δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό».
Ακολουθεί η κατάληψη της Κοζάνης στις 11 του μηνός, η απελευθέρωση των Σερβίων και ο έλεγχος του ποταμού Αλιάκμονα. Δύο μέρες αργότερα φτάνει στην Κοζάνη ο βασιλεύς Γεώργιος, ενώ ο στρατός προωθείται προς τη Βέροια. Στο μέτωπο της Ηπείρου ολοκληρώνεται η κατάληψη της Φιλιππιάδας και του Λούρου. Μετά από διήμερα μάχη καταλαμβάνονται και τα Πέντε Πηγάδια.
Η προέλαση του στρατού επιταχύνεται. Απελευθερώνονται τα Γρεβενά και η Κατερίνη.

Τα σπέρματα του Διχασμού
Η 12η Οκτωβρίου της είναι μια ημέρα σημαδιακή. Σημαδιακή γιατί από εκεί αρχίζουν οι πρώτες προστριβές του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο.
Η κυβέρνηση, έχοντας εξακριβωμένες πληροφορίες από τον Θρακικής καταγωγής στρατιωτικό γιατρό του Βουλγαρικού στρατού Φίλιππο Νίκογλου ότι η Βουλγαρία ενδιαφερόταν να προλάβει να μπει πρώτη στη Θεσσαλονίκη, ειδοποιεί τηλεγραφικά τον αρχηγό στρατού στη Θεσσαλία.
«Αναμένω να μοι γνωρίσητε την περαιτέρω διεύθυνσιν ην θα ακολουθήση η προέλασις του Στρατού Θεσσαλίας. Παρακαλώ μόνον να έχετε υπ’ όψιν ότι σπουδαίοι πολιτικοί λόγοι επιβάλουν να ευρεθώμεν μίαν ώραν ταχύτερον εις Θεσσαλονίκην. Βενιζέλος».

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Ο Ελευθέριος ΒενιζέλοςΟ Ελευθέριος Βενιζέλος

Παρόμοια προειδοποίηση, απηύθυνε στον Κωνσταντίνο και ο υπουργός Εξωτερικών, Λάμπρος Κορομηλάς, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων: «Φρονώ ότι πρέπει κατά το δυνατόν να εντείνωμεν ημετέρας ενεργείας ώστε καταληφθή όσον τάχιστα Θεσσαλονίκη, ίνα μη ημέτερα αποτελέσματα έλθωσιν πολύ ύστερον των στρατών των συμμάχων. Κορομηλάς».

Το Γενικό Επιτελείο του Διαδόχου μετά τη νίκη του Σαρανταπόρου είχε πρόθεση να καταδιώξει της Τούρκους προς Βορράν και να καταλάβει το σπουδαίο κέντρο του Ελληνισμού το Μοναστήρι. Είχε προετοιμάσει μάλιστα και τα σχετικά σχέδια.
Ο Κωνσταντίνος ενοχλημένος, ενημερώνει από τα Σέρβια τον υπουργό Εξωτερικών Κορομηλά, για την κατάσταση του μετώπου, καταλήγοντας στο τηλεγράφημά του:
«Θα εξακολουθήσω με την αυτήν έντασιν δυνάμεων επιδιώκων την καταστροφήν του εχθρού επί τη βάσει σχεδίου το οποίον προδιέγραψα και του οποίου τον αντικεμενικόν σκοπόν μόνος εγώ είμαι αρμόδιος και υπεύθυνος να κανονίζω. Παρακαλώ δε υμάς, όπως ευαρεστούμενος, μη προσπαθήτε επηρεάζητε την διεύθυνσιν των επιχειρήσεων. Κωνσταντίνος».
Η επιτακτική διαταγή του πρωθυπουργού και υπουργού Στρατιωτικών Ελευθέριου Βενιζέλου, αναγκάζει τον Κωνσταντίνο, να στρέψει τη Στρατιά προς τη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος σπόρος του Διχασμού, είχε πέσει στο χώμα…
Λίγες μέρες αργότερα, ο στόλος απελευθερώνει τη Θάσο, τη Σαμοθράκη και τον Άγιο Ευστράτιο. Η χαρά ολοκληρώνεται στις 18 του μηνός με ένα παράτολμο εγχείρημα. Ο υποπλοίαρχος Νικόλαος Βότσης διεισδύει απαρατήρητος με το τορπιλοβόλο του στο οχυρωμένο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, βυθίζει την τουρκική κανονιοφόρο «Φετίχ Μπουλέντ» εκτοξεύοντας τρεις τορπίλες στα πλευρά της και διαφεύγει με ασφάλεια.
Παράλληλα με το στόλο, ο στρατός ξηράς, μετά από μια πεισματική και πολύωρη μάχη μπαίνει νικητής και στα Γιαννιτσά, ανοίγοντας έτσι το δρόμο προς τη Θεσσαλονίκη.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Περίθαλψη τραυματιών στη ΦιλιππιάδαΠερίθαλψη τραυματιών στη Φιλιππιάδα

Με ακάθεκτη ορμή προελαύνουν οι ελληνικές δυνάμεις και στην Ήπειρο, καταλαμβάνοντας στις 21 του μηνός την Πρέβεζα. Στην Μακεδονία καταλαμβάνουν τη Σιάτιστα, τον Πολύγυρο, και προωθούνται προς τη Φλώρινα.
Η 24η και η 25η Οκτωβρίου είναι κρίσιμες μέρες. Ο στρατός έχει διαβεί με ειδικές ζεύξεις τον Αξιό, αφού οι γέφυρές του είχαν ανατιναχθεί και βλέπει αμυδρά στο βάθος του ορίζοντα τη Θεσσαλονίκη.
Ο ανθυπασπιστής τότε Στέφανος Σαράφης, στις Ιστορικές Αναμνήσεις του θυμάται:
«Στις 24 το βράδυ περάσαμε τον Αξιό με σχεδίες, που είχε κάνει το Μηχανικό λίγο βορειότερα, από τη σιδηροδρομική γέφυρα, όπου περνούσε άλλο τμήμα. Με τις σχεδίες αργήσαμε πολύ να περάσουμε το ποτάμι. Κάθε τμήμα που περνούσε προχωρούσε να καταλάβει θέσεις γιατί το πρωί επρόκειτο ν’ αρχίσει η μάχη της Θεσσαλονίκης».
Ο Τούρκος αρχιστράτηγος Χασάν Ταχσίν Πασάς επιχειρεί διαπραγματεύσεις για την παράδοση της πόλης. Οι διαπραγματεύσεις γίνονται σε έπαυλη έξω από τη Θεσσαλονίκη, στην τοποθεσία Τοψίν.
Η αντιπαράθεση της Κωνσταντίνου – Βενιζέλου συνεχίζεται. Η κυβέρνηση που δεν είχε ενημέρωση για τις εξελίξεις περί την Θεσσαλονίκη ανησυχεί. Ο Βενιζέλος τηλεγραφεί στον Κωνσταντίνο:
«Παραγγέλεσθε ν’ αποδεχθήτε την προσφερομένη υμίν παράδοσιν της Θεσσαλονίκης και εισέλθετε εις αυτήν άνευ τινός αναβολής. Καθιστώ Υμάς υπεύθυνον δια πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής. Βενιζέλος».
Ο Κωνσταντίνος, απαντά και πάλι ενοχλημένος:
«Συναισθάνομαι πλήρως την ευθύνην ήν φέρω και παρακαλώ εις το εξής να μη μοι υπομιμνήσκηται τούτο δι’ οιανδήποτε υπόθεσιν. Εάν ώφειλον ή ού να παραδεχθώ την παράδοσιν της Θεσσαλονίκης ήμην ο μόνος αρμόδιος να κρίνω ευρισκόμενος επί τόπου και επιβάλλων της όρους. Απόδειξις δε το επιτευχθέν αποτέλεσμα».

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η είσοδος του Βασιλέως και του Διαδόχου στη ΘεσσαλονίκηΗ είσοδος του Βασιλέως και του Διαδόχου στη Θεσσαλονίκη

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης
Τελικά η πόλη, ημέρα της εορτής του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου παραδίδεται αμαχητί. Αργά το βράδυ οι αξιωματικοί του επιτελείου του αρχιστρατήγου Βίκτωρ Δούσμανης και Ιωάννης Μεταξάς πηγαίνουν στη Θεσσαλονίκη και υπογράφουν το πρωτόκολλο παράδοσης.
Την επομένη, μέσα σε θάλασσα λαϊκών πανηγυρισμών εισέρχονται τα ελληνικά στρατεύματα με επικεφαλής τον βασιλέα Γεώργιο και τον Διάδοχο Κωνσταντίνο.
Και ενώ οι ελληνικές δυνάμεις είχαν ολοκληρώσει την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, προς την πόλη σπεύδει παρά τις σχετικές προειδοποιήσεις, ο Βούλγαρος στρατηγός Θεοδωρώφ επικεφαλής της VII Μεραρχίας. Ακολούθησε σειρά διαπραγματεύσεων και τελικά επετράπη η είσοδος δύο μόνο ταγμάτων με τη δικαιολογία ότι έπρεπε να αναπαυθούν ο Διάδοχος του Βουλγαρικού θρόνου Μπόρις και ο πρίγκιπας Κύριλλος, που υπηρετούσαν στα τάγματα αυτά.
Τα γεγονότα αυτά, έδειχναν, πως η κατάσταση με τη Βουλγαρία θα προκαλούσε τριβές.
Σημαντικές εξάλλου ήταν οι ελληνικές επιτυχίες και στο Μέτωπο της Ηπείρου, όπου απελευθερώνονται πόλεις και χωριά, με στόχο πάντα την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Ο στόλος απελευθερώνει της Αγίους Σαράντα. Ο στρατός καταλαμβάνει κωμοπόλεις και χωριά παρά την αντίδραση που συναντά, όπως για παράδειγμα στο Συρράκο. Μία μετά την άλλη πέφτουν οι οχυρωμένες τοποθεσίες και περιέρχονται στους νικητές, η Μανωλιάσσα και η Σκάλα Παραμυθιάς.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Το ελληνικό πυροβολικό στο ΜπιζάνιΤο ελληνικό πυροβολικό στο Μπιζάνι

Μεγάλης σημασίας της είναι η εκπόρθηση του ιδιαιτέρως οχυρωμένου Μπιζανίου και η είσοδος του στρατού στα Ιωάννινα.
Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το Φεβρουάριο του 1913, υπήρξε ένα σπουδαίο στρατιωτικό και πολιτικό γεγονός στην έκβαση του Βαλκανικού Πολέμου. Και δικαιολογημένα ανήγγειλε τη μεγάλη στρατιωτική νίκη ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, προσερχόμενος στη Βουλή.
Ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος, το απόγευμα της 21ης Φεβρουαρίου 1913, έδωσε το λόγο αμέσως μόλις κήρυξε την έναρξη της συνεδρίασης, στον πρωθυπουργό και υπουργό των Στρατιωτικών Ελευθέριο Βενιζέλο, που είχε προσέλθει περιχαρής.
Και εκείνος, εν μέσω θυελλωδών χειροκροτημάτων, ανήλθε στο βήμα και ανακοίνωσε το τηλεγράφημα του αρχιστρατήγου και διαδόχου Κωνσταντίνου, που είχε σταλεί από το στρατηγείο του στο Χάνι του Εμίν Αγά. «Την τρίτην πρωινήν, ήρξατο γενική επίθεσις κατά του φρουρίου Ιωαννίνων».
Στη συνέχεια διάβασε τις αναλυτικές αναφορές για την επίθεση και τα επόμενα τηλεγραφήματα, σύμφωνα με τα οποία, στις 8 το πρωί ο στρατιωτικός διοικητής των Ιωαννίνων Εσάτ Πασάς επιθυμούσε να παραδώσει τα Ιωάννινα. Έστειλε μάλιστα αντιπροσωπεία να διαπραγματευθεί τα της παραδόσεως.
Και ενώ η αίθουσα σείονταν από τα χειροκροτήματα, ο Βενιζέλος, διάβασε το τηλεγράφημα του υπαρχηγού του Επιτελείου, σύμφωνα με το οποίο «τρεις ίλαι ιππικού υπό την διοίκησιν του υποστρατήγου Σούτσου, εισήλθον εις τα Ιωάννινα μετά της χωροφυλακής».
Αμέσως μετά μίλησαν οι Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, Γεώργιος Θεοτόκης, Δημήτριος Ράλλης, Δημήτριος Γούναρης και άλλοι.
Προς το τέλος της συνεδρίασης, ελήφθη από το Χάνι του Εμίν Αγά και άλλο τηλεγράφημα, που γνωστοποιούσε την υπογραφή του πρωτοκόλλου της παραδόσεως. Το φρούριο των Ιωαννίνων- έλεγε το τηλεγράφημα- παραδίδεται στον Ελληνικό Στρατό. Οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί, παραδίδονταν ως αιχμάλωτοι πολέμου, μαζί με όλο το υλικό της, τις σημαίες και τα άλογά τους.
Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, χαιρετίσθηκε με ενθουσιασμό και από τον Τύπο. Ο ποιητής Χρήστος Χρηστοβασίλης δημοσίευσε ποίημα, ειδικά για την περίσταση, αναφέροντας μεταξύ άλλων:

Δεν ήρθε πρώιμα η άνοιξη κι ουδέ το καλοκαίρι
Χαιρόμαστε, χορεύουμε και ψιλοτραγουδούμε,
Γιατί ελευτερωθήκανε, Αϊτέ, τα Γιάννινα της.

Ο Γεώργιος Σουρής έγραψε στο «Ρωμηό» ανάλογο ποίημα.
Τα πήραμε τα Γιάννινα
Μάτια πολλά το λένε,
όπου γελούν και κλαίνε.
Το λεν πουλιά των Γρεβενών
κι αηδόνια του Μετσόβου…

Η συνεδρίαση ελύθη για να παραστούν οι βουλευτές, στην Δοξολογία που ετελείτο στη Μητρόπολη Αθηνών.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Το περιοδικό “Νουμάς” πανηγυρίζει…Το περιοδικό “Νουμάς” πανηγυρίζει…

Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων έγινε μετά από πολυήμερη σκληρή πολιορκία των οχυρωμένων θέσεων της ευρύτερης περιοχής, κάτω από σκληρές καιρικές συνθήκες. Η γενική επίθεση κατά της οχυρωμένης τοποθεσίας του Μπιζανίου, άρχισε το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου 1913. Οι μαχητές του 1ου Συντάγματος Ευζώνων διακρίθηκαν για τις τολμηρές διεισδύσεις τους. Οι ελληνικές δυνάμεις με διάφορα στρατηγικά τεχνάσματα, κατόρθωσαν να παραπλανήσουν της Τούρκους. Το πυροβολικό έβαλε ασταμάτητα.
Στις 11 το βράδυ, ο διοικητής των Ιωαννίνων Εσάτ Πασάς αναγκάσθηκε να στείλει απεσταλμένους για παράδοση της πόλης. Η συμφωνία επιτεύχθηκε και η παράδοση της πόλης ορίσθηκε για τις 8 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου. Υπεγράφη και σχετικό πρωτόκολλο παράδοσης. Το υπέγραφε ο διοικητής της οχυρωμένης τοποθεσίας Τούρκος αντισυνταγματάρχης Βεχήπ Μπέης και οι Έλληνες λοχαγοί Ιωάννης Μεταξάς και Ξενοφών Στρατηγός.
Ο αρχιστράτηγος και Διάδοχος Κωνσταντίνος εισήλθε στην πόλη της 22 Φεβρουαρίου και μαζί με το Στράτευμα έγιναν δεκτοί από της κατοίκους με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις. Επακολούθησε δοξολογία στη Μητρόπολη. Η Ήπειρος ολόκληρη ζούσε μεγάλες στιγμές.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Ο ελληνικός στόλος σε δράσηΟ ελληνικός στόλος σε δράση

Η δράση του Στόλου
Στη θάλασσα εξακολουθούσε να κυριαρχεί ο ελληνικός στόλος. Στις 2 Ιανουαρίου 1913 επιχειρεί έξοδο από τα Στενά των Δαρδανελίων το τουρκικό καταδρομικό «Χαμηδιέ» που καταφθάνει και κανονιοβολεί την Ερμούπολη και διαφεύγει ανενόχλητο.
Τρείς μέρες αργότερα τουρκικά πολεμικά ενθαρρυμένα από το περιστατικό αυτό βγαίνουν από τα Στενά και κατευθύνονται στην Λήμνο. Η ναυμαχία που ακολουθεί με εκατέρωθεν κανονιοβολισμούς επί 2,5 ώρες λήγει με νικητές τους Έλληνες. Η μεγάλη αυτή νίκη έκτοτε οριστικοποιεί την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο, αφού ο τουρκικός στόλος δεν επιχείρησε άλλη έξοδο από τα Δαρδανέλια, στον πόλεμο αυτό.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Το σημείο, όπου δολοφονήθηκε ο βασιλεύς Γεώργιος Α΄Το σημείο, όπου δολοφονήθηκε ο βασιλεύς Γεώργιος Α΄

Η δολοφονία του βασιλέως Γεωργίου Α΄
Ένα απρόσμενο γεγονός στις 5 Ιανουαρίου, ρίχνει βαριά σκιά στα χαρμόσυνα γεγονότα των στρατιωτικών επιτυχιών. Η δολοφονία του βασιλέως Γεωργίου του Α΄ στη Θεσσαλονίκη το 1913, υπήρξε γεγονός καταλυτικής σημασίας στα ελληνικά πολιτικά πράγματα.

Τη δραματική αυτή δολοφονία, όταν κορυφώνονταν οι ελληνικοί πολεμικοί θρίαμβοι, που οδήγησαν στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Ηπείρου της, θα θυμηθούμε σήμερα.
H δολοφονία του βασιλέως Γεωργίου το 1913 στη Θεσσαλονίκη, συγκλόνισε το Έθνος.
Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ανήγγειλε τη δολοφονία στη Βουλή, στην οποία κατά την περιγραφή της εποχής, οι βουλευτές προσήλθαν με μέλανα ενδύματα, ενώ οι κυρίες στο θεωρείο ήταν «μελανειμονούσες» και με μαύρα καπέλα, κατά την περιγραφή της εποχής.
Ο Βενιζέλος εξέφρασε τη βαθύτατη οδύνη του γιατί «ο βασιλεύς Γεώργιος πληγείς υπό δολοφόνου χειρός εν Θεσσαλονίκη χθες το απόγευμα, καθ’ ήν στιγμήν επέστρεφε εκ περιπάτου, εξέπνευσε μετ’ ολίγας στιγμάς». Ταυτόχρονα, δεν έκρυψε την ανησυχία της Ελλάδας, επισημαίνοντας ότι η δολοφονία έγινε πριν ακόμα κατοχυρωθούν διεθνώς τα αποτελέσματα των πολεμικών θριάμβων της χώρας, στο Βαλκανικό Μέτωπο.
Ο Γεώργιος Θεοτόκης, υπογράμμισε ότι «δολοφόνος χειρ έκοψε το νήμα της ζωής του βυθίσασα εις οδύνην και λύπην και εις βαθύτατον πένθος ολόκληρον το Έθνος».
Ο Δημήτριος Ράλλης τόνισε, ότι «ο μιαρός κακούργος δεν έπληξε τα στέρνα του αοιδίμου βασιλέως. Έπληξεν αυτό το Έθνος και εν τη κακουργία αυτού υπερέβαλε τον Ηρόστρατον και τον Εφιάλτην».
Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ από τις 29 Οκτωβρίου 1912 είχε εγκατασταθεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να υπογραμμίσει με έμφαση, την ελληνική κυριαρχία στη Μακεδονία.
Η αποτρόπαια δολοφονία έγινε το απόγευμα της 5ης Μαρτίου 1913. Ο Γεώργιος συνήθιζε κάθε απόγευμα να κάνει περίπατο στους δρόμους της πόλης και μάλιστα χωρίς αυστηρά μέτρα ασφαλείας.
Εκείνο το μοιραίο απόγευμα, ο άνθρωπος που τον δολοφόνησε, ο Αλέξανδρος Σχινάς, καταγόμενος από τις Σέρρες, πλησίασε το βασιλιά από πίσω και τον πυροβόλησε με περίστροφο. Ο Γεώργιος εξέπνευσε καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο.
Επικράτησε αναστάτωση. Η κυβέρνηση στην Αθήνα, ειδοποιήθηκε αμέσως με τηλεγράφημα.
Τα ελατήρια του Σχινά δεν διαλευκάνθηκαν ποτέ, γιατί λίγες μέρες αργότερα ο δράστης αυτοκτόνησε, πέφτοντας από τα παράθυρο του Διοικητηρίου, όπου εκρατείτο ανακρινόμενος.
Για το θάνατο του Γεωργίου, αμέσως επικράτησε μια μεταφυσική ερμηνεία, συνδεδεμένη με τη δεισιδαιμονία περί τον αριθμό 13. Ο μονάρχης, απέφευγε να ορκίζει στις 13 κάθε μηνός κυβερνήσεις και υπουργούς αλλά και να παίρνει σοβαρές αποφάσεις. Το έτος της δολοφονίας του έληγε σε 13. Τα χρόνια που βασίλεψε ήταν 49 και η πρόσθεση των αριθμών 4 συν 9 δίνει άθροισμα 13.
Αργότερα, κυρίως από τα χρόνια του Διχασμού και μετά, διατυπώθηκε και άλλη ερμηνεία, συνομωσιολογική. Τη δολοφονία, έλεγαν οι οπαδοί της θεωρίας, οργάνωσαν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, για να καταλάβει το θρόνο της Ελλάδας ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, που θεωρείτο φιλικότερα προσκείμενος προς την Γερμανία, ενώ ο Γεώργιος ήταν αγγλόφιλος.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η κηδεία του Γεωργίου Α’ στην ΑθήναΗ κηδεία του Γεωργίου Α’ στην Αθήνα

Δεν είναι λίγοι και εκείνοι, που πιστεύουν, πώς αν δεν εξέλιπε τότε ο βασιλεύς Γεώργιος, δεν θα ακολουθούσε η σύγκρουση Βενιζέλου- Κωνσταντίνου, που οδήγησε τη χώρα στον Διχασμό.
Η κηδεία του Γεωργίου στην Αθήνα, όπου μεταφέρθηκε η σορός του, υπήρξε πάνδημη.

Ο Γεώργιος Σουρής, έγραψε στο «Ρωμηό» τους στίχους:
«Μαυρίλ’ απλώνεται παντού, σε πλάτη και σε μήκη
Μαύρος κι ο Πύργος ο Λευκός μές’ στη Θεσσαλονίκη
Κι εκεί που τον εσκότωσαν ανάβει μια καντήλα,
Πούναι το φως της παγερό, καρδιάς ανατριχίλα».

Στις 8 Μαρτίου 1913 έγινε στη Βουλή, η πανηγυρική συνεδρίαση για την ορκωμοσία του νέου βασιλέως του Κωνσταντίνου.
Ο πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος τερματίσθηκε τον Δεκέμβριο του 1912 με την Συνδιάσκεψη του Λονδίνου υπό την προεδρία του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Έντουαρντ Γκρέυ.
Η Βουλγαρία αν και της είχε επιδικαστεί η Δυτική Θράκη, διεκδικώντας τη Θεσσαλονίκη και τις πόλεις της Μακεδονίας, επέδειξε διάθεση ηγεμονισμού, γεγονός που οδήγησε την Ελλάδα και τη Σερβία να συνάψουν διμερή Συνθήκη Συμμαχίας. Η έλλειψη πνεύματος συνεννόησης από την πλευρά της Βουλγαρίας για τις εδαφικές διευθετήσεις μεταξύ των νικητών οδήγησε σε πολεμική αντιπαράθεση τους χθεσινούς συμμάχους.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Προέλαση του ΙππικούΠροέλαση του Ιππικού

Οι εχθροπραξίες άρχισαν στα μέσα Ιουνίου 1913 με επιθέσεις βουλγαρικών δυνάμεων στην περιοχή του Παγγαίου και της Νιγρίτας.
Στην Αθήνα σε συνεδρίαση της Βουλής στις 21 Ιουνίου, ο Βενιζέλος υπογραμμίζει:
«Έχομεν πεποίθησιν, ότι αγωνιζόμεθα, ουχί δια να κατακτήσωμεν ξένας χώρας, ουχί δια να αρπάσωμεν τα ανήκοντα εις άλλους. Έχομεν την συναίσθησιν ότι αγωνιζόμεθα ίνα αποκτήσωμεν ό,τι ανήκει εις ημάς χωρίς να επωφεληθώμεν εκείνου το οποίον ανήκει εις άλλους».
Διαδοχικά, εκκαθαρίζεται η Θεσσαλονίκη από τους Βουλγάρους, ενώ σε περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας σημειώνονται αψιμαχίες. Στις 20 Ιουνίου 1913 καταλαμβάνεται η Νιγρίτα. Στρατηγικές νίκες επιτυγχάνει ο Ελληνικός στρατός σε πολύνεκρες μάχες για την απελευθέρωση του Κιλκίς και την εξουδετέρωση της οχυρωμένης τοποθεσίας του Λαχανά στην κατεύθυνση Θεσσαλονίκης- Σερρών.
Μετά τις 22 Ιουνίου η βουλγαρική υποχώρηση αρχίζει να επιταχύνεται δείχνοντας, πως επέρχεται η πανωλεθρία των Βουλγάρων στρατιωτών. Η νίκη των Ελλήνων στην περιοχή της Δοϊράνης είναι περιφανής. Ακολουθεί η Στρώμνιτσα, η Καβάλα και το Σιδηρόκαστρο, τότε Δέμιρ Ίσαρ. Στις 29 Ιουνίου 1913 ελευθερώνονται και οι Σέρρες. Οι ελληνικές δυνάμεις στις πόλεις που ελευθερώνουν ανακαλύπτουν φρικαλεότητες.
Ο διοικητής της VII Μεραρχίας συνταγματάρχης Ναπολέων Σωτήλης, τηλεγραφεί στην Αθήνα:
«Πόλις Σερρών εκάη ολόκληρος, εξαιρέσει Τουρκικής και Εβραϊκής συνοικίας. Αγορά της εκάη. Πλήθυς γυναικόπαιδων ευρέθησαν φονευμένα η απανθρακωμένα εντός των οικιών. Πόλις στερείται άρτου».
Η προέλαση των ελληνικών δυνάμεων είναι ακάθεκτη. Στις 30 Ιουνίου απελευθερώνεται το Δοξάτο, το οποίο δοκιμάστηκε με φοβερές σφαγές των κατοίκων του, ενώ τα σπίτια του κάηκαν ολοσχερώς. Την 1η Ιουλίου απελευθερώνεται και η Δράμα. Ακολουθεί το Μελένικο, η Κάτω Βρόντου, το Νευροκόπι και η Ξάνθη.
Από της 8 έως τις 11 Ιουλίου οι ελληνικές δυνάμεις επιτίθενται εναντίον των βουλγαρικών, στα στρατηγικά στενά της Κρέσνας. Ο αγώνας είναι σκληρός, αλλά τελικά παραβιάζονται οι οχυρώσεις των Στενών. Πέφτουν και η Στρώμνιτσα και η Τζουμαγιά.
Ο ανταποκριτής της «Νταίηλυ Τέλεγκραφ», τηλεγραφούσε από τη Στρώμνιτσα:
«Η μάχη διεξήχθη λυσσώδης αμφοτέρωθεν, αλ’ η ορμή του Ελληνικού Στρατού παρέσυραν εν τέλει, παν εμπόδιων».
Ο δρόμος προς τη Σόφια ανοίγει…

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η αναγγελία της κατάληψης του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολης)Η αναγγελία της κατάληψης του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολης)

Η απελευθέρωση του Δεδέαγατς
Ταυτόχρονα ο στόλος υπό τον Παύλο Κουντουριώτη, παγιώνει τον έλεγχο του Αιγαίου και στις 12 Ιουλίου 1913 απελευθερώνει το Δεδέαγατς, τη σημερινή Αλεξανδρούπολη. Για τις ταχυδρομικές ανάγκες μάλιστα, τυπώνονται επάνω στο μικρό τυπογραφείο του θωρηκτού «Αβέρωφ» τα πρώτα ελληνικά γραμματόσημα του Δεδέαγατς. Άνδρες που προωθούνται βόρεια φτάνουν έως έξω από το Σουφλί, στο χωριό Κορνοφωλιά. Άλλες δυνάμεις εκστρατεύουν δυτικά και απελευθερώνουν την Γκιουμουλτζίνα, τη σημερινή Κομοτηνή δηλαδή.
Ήδη έχει ολοκληρωθεί η απελευθέρωση της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Θράκης.
Ενσωματώθηκε στον ελληνικό κορμό η Κρήτη, αλλά παρέμεινε τελικά εκτός Ελλάδας, η απελευθερωμένη από τον ελληνικό στρατό Βόρεια Ήπειρος.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η διάσκεψη του ΒουκουρεστίουΗ διάσκεψη του Βουκουρεστίου

Η Ρωσία, που δεν ήθελε αυτόν τον πόλεμο καταβάλλει προσπάθειες για τον τερματισμό του. Η Αυστρία και η Ρουμανία κάνουν διαβήματα για κατάπαυση των εχθροπραξιών. Αποφασίζεται να συγκληθεί διάσκεψη στο Βουκουρέστι. Την Ελλάδα αντιπροσωπεύει ο Βενιζέλος. Αντιμετωπίζει τις σφοδρές αντιδράσεις στο εδαφικό ζήτημα, αλλά τελικά βρίσκεται συμβιβαστική λύση. Η Ελλάδα, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, έχει φτάσει τα σύνορά της έως το Νέστο και τις κορυφογραμμές του Μπέλες, κρατώντας οριστικά πλέον την Μακεδονία. Η Βουλγαρία παίρνει τη Δυτική Θράκη, που θα την κρατήσει έως το 1919. Η Τουρκία ανακαταλαμβάνει με σφοδρές μάχες την περιοχή της Αδριανούπολης. Τα ελληνοσερβικά σύνορα οριστικοποιούνται στην γραμμή μεταξύ Φλώρινας και Μοναστηρίου.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Οι εύζωνοι είχαν διακριθεί…. Οι εύζωνοι είχαν διακριθεί…

Οι θυσίες
Στους Βαλκανικούς Πολέμους, με την τόσο ένδοξη διεξαγωγή τους, υπήρξαν και ανθρώπινες απώλειες. Και αυτές είναι δραματικές.
Έχουν καταγραφεί 307 νεκροί αξιωματικοί και 555 τραυματίες.
Οι νεκροί οπλίτες είναι 7.918 και οι τραυματίες 32.587. Επιπλέον 188 οπλίτες θεωρούνται αγνοούμενοι. Και κοντά σε όλους αυτούς καταμετρήθηκαν και 580 «παγόπληκτοι». Οπλίτες δηλαδή που έπαθαν κρυοπαγήματα.
Τα αποτελέσματα των Βαλκανικών Πολέμων, υπερέβησαν τις προσδοκίες όλων. Η Ελλάδα, μετά την λήξη των δύο Βαλκανικών Πολέμων, είχε σχεδόν διπλασιάσει το έδαφος της αφού από 63.211 τετραγωνικά χιλιόμετρα του 1897 έφτασε στα 121.794 το 1913. Αλλά και ο πληθυσμός της αυξήθηκε σημαντικά αφού από 2.631.952 έφτασε στα 4.832.167 κατοίκους .
Το γόητρο των Ενόπλων Δυνάμεων είχε αναστηλωθεί μετά την καταρράκωση του 1897. Η οικονομία και η ανάπτυξη απέκτησαν ανοδική πορεία. Το λαϊκό αίσθημα είχε ικανοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό θεωρώντας πως οι περιφανείς νίκες πραγμάτωναν τους εθνικούς πόθους της λεγόμενης Μεγάλης Ιδέας. Δυστυχώς, ο διχασμός δεν άργησε να έρθει, μαζί με την Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Αφίσα εποχής με τα συμμαχικά κράτη και τους ηγέτες τουςΑφίσα εποχής με τα συμμαχικά κράτη και τους ηγέτες τους

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Ο θάνατος του βουλευτή και ποιητή Λορέντζου ΜαβίληΟ θάνατος του βουλευτή και ποιητή Λορέντζου Μαβίλη

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Έλληνες στρατιώτες εισέρχονται στη ΘεσσαλονίκηΈλληνες στρατιώτες εισέρχονται στη Θεσσαλονίκη

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Βέροια: Νοσοκομεία εκστρατείας σε αντίσκηναΒέροια: Νοσοκομεία εκστρατείας σε αντίσκηνα

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Εικόνα από το μέτωπο της Ηπείρου. Διακρίνεται ο διάδοχος ΚωνσταντίνοςΕικόνα από το μέτωπο της Ηπείρου. Διακρίνεται ο διάδοχος Κωνσταντίνος

Πηγή: Olympia.gr

Διδάγματα από τον Οκτώβριο του 1912

Διδάγματα από τον Οκτώβριο του 1912

Έχουμε εισέλθει ήδη στον Οκτώβριο και η ιστορική μνήμη μας καλεί να ξαναμελετήσουμε τα θριαμβευτικά γεγονότα που συνέβησαν πριν από 100 ακριβώς έτη. Τον Οκτώβριο του 1912 η Ελλάς με Βασιλέα τον Γεώργιο Α΄, Αρχιστράτηγο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο και Πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο μετέσχε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και απελευθέρωσε ελληνικούς πληθυσμούς που ήσαν υπόδουλοι στους Οθωμανούς Τούρκους. Η συμμαχία των Ελλήνων, Σέρβων, Μαυροβουνίων και Βουλγάρων έδιωξε από τα Βαλκάνια την καταπιεστική τουρκική παρουσία.

Από τις 5 Οκτωβρίου, που κηρύξαμε επισήμως τον Πόλεμο, ο στρατός μας προήλαυνε με ταχύτητα παρά την τουρκική αντίσταση και στις 26 Οκτωβρίου, ανήμερα του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου, απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη. Είχαν προηγηθεί οι μεγάλες μάχες στο Σαραντάπορο και στα Γιαννιτσά και οι μακεδονικές πόλεις ξανάβρισκαν μετά από αιώνες την ελευθερία τους. Η Μακεδονία παρά την παρουσία μειονοτήτων διαφορετικών φυλών και θρησκευμάτων ουδέποτε έπαυσε να αποτελεί πνευματικό και εμπορικό κέντρο του Ελληνισμού. Παρά τα ποικίλα συμφέροντα και τους εθνικισμούς των Μεγάλων η Ελλάς κατόρθωσε να αναγεννηθεί και να διπλασιασθεί εδαφικά και πληθυσμιακά.

Το πρώτο δίδαγμα από τον δοξασμένο εκείνο Οκτώβριο είναι η ανάγκη συμμαχιών για να αντιμετωπίζουμε τους εκάστοτε κινδύνους. Το 1912 η συνεργασία τεσσάρων Ορθοδόξων Χριστιανικών κρατών της Βαλκανικής έδιωξε οριστικά κάθε τουρκική παρουσία από την περιοχή μας. Χρήσιμο μάθημα για τους νεο-οθωμανιστές της εποχής, όπως ο Τούρκος ΥΠΕΞ κ. Νταβούτογλου που θα μας επισκεφθεί σε μία εβδομάδα. Αντί να ονειρεύεται εκείνος την αναβίωση της τουρκικής παρουσίας στη Βοσνία και αλλού, καλό θα ήταν να γνωρίζει ότι σήμερα η Ελλάς διατηρεί άριστες σχέσεις με τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Βουλγαρία, τους συμμάχους του 1912. Δεν απειλούμε κανέναν ούτε επιθυμούμε πολέμους. Αλλά προειδοποιούμε ότι τα νεο-οθωμανικά οράματα θα παραμείνουν στα χαρτιά είτε τα εκφράζουν Τούρκοι επίσημοι είτε τα ασπάζονται ριψάσπιδες κουλτουριάρηδες στη χώρα μας.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι ότι οι Έλληνες μπορούμε να ξεπεράσουμε τις οικονομικές κρίσεις και τα μνημόνια όταν υπάρχουν υψηλά ιδανικά και στόχοι με ηθικό και πνευματικό περιεχόμενο. Η Ελλάς των νικηφόρων Βαλκανικών Πολέμων είχε αντιμετωπίσει το 1893 την πτώχευση επί Χαρ. Τρικούπη, είχε ηττηθεί στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και είχε τεθεί το 1898 υπό μία μορφή τρόικας που λεγόταν τότε ΔΟΕ (Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος). Παρά την παρουσία οικονομικών ελεγκτών από έξι ευρωπαϊκές χώρες που έπαιρναν όλα τα έσοδα των κρατικών μονοπωλίων και των τελωνείων Πειραιώς και Λαυρίου, η χώρα ανορθώθηκε γρήγορα διότι πίστευε στη Μεγάλη Ιδέα.

Στο χρέος των ελευθέρων Ελλήνων της μικρής Ελλάδος να ελευθερώσουν κάθε υπόδουλο αδελφό και όλα τα ελληνικά μέρη που κατείχοντο από τους Τούρκους. Με αυτό το ιδανικό οργανώθηκε επιτυχώς ο Μακεδονικός Αγώνας του 1903-1908, με αυτή την πίστη ξεκίνησαν τα ευζωνάκια μας από την Πελοπόννησο, τη Στερεά, τις Κυκλάδες, τα Επτάνησα και τη Θεσσαλία και νίκησαν σε τόσες μάχες το 1912 και το 1913. Αξίζει εδώ να τονισθεί και η μεγάλη προσέλευση εθελοντών από την Ομογένεια και από υπόδουλα μέρη του Έθνους.

Τρίτο δίδαγμα η εθνοκτόνος συνέπεια των διχασμών και της προσωπολατρείας. Τον Οκτώβριο του 1912 ο Πρωθυπουργός Βενιζέλος και ο Αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος έκαναν άριστα τη δουλειά τους υπέρ των εθνικών συμφερόντων και έγιναν αμέσως δημοφιλέστατοι. Μετά από τρία μόλις χρόνια βρέθηκαν επικεφαλής δύο αντιμαχομένων παρατάξεων στον Εθνικό Διχασμό που οδήγησε στη Μικρασιατική Τραγωδία. Σήμερα ορισμένοι καλλιεργούν νέους διχασμούς. Προς Θεού μην ξαναπέσουμε στην παγίδα.

Το ζητούμενο στις ημέρες μας δεν είναι απλώς να βρούμε πρακτικές λύσεις στα οικονομικά προβλήματα. Χρειαζόμαστε μία Νέα Μεγάλη Ιδέα για να βγούμε από το τέλμα.

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Πηγή: history-of-macedonia