Archive

Posts Tagged ‘Ε. Ε.’

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ ΚΑΙ Ο… Γ’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

 

 

Ποια είναι η αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, γιατί συνομίλησαν τηλεφωνικώς Ομπάμα-Πούτιν, τα κενά της υφιστάμενης πολιτικής και γιατί δικαιώνεται η εναλλακτική στρατηγική

· Ποια τα σενάρια για την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία και πώς επηρεάζεται η Κύπρος
· Πώς το ΝΑΤΟ γίνεται ο φύλακας των συνόρων της ΕΕ;
· Ποια είναι τα διλήμματα των ΗΠΑ και της Ρωσίας για την εισβολή της Άγκυρας στη Συρία
· Είναι τόσο μεγάλο το διακύβευμα της ζώνης ασφαλείας που δικαιολογεί γενίκευση πολέμου

Ο πόλεμος στη Συρία έφερε την προσφυγιά και η Τουρκία κλιμάκωσε την ανθρωπιστική κρίση που απειλεί την κοινωνική συνοχή της Ελλάδας και της ΕΕ, ενώ δημιούργησε σοβαρά πολιτικά και θεσμικά προβλήματα εντός της Ευρώπης, που αφορούν στη Συνθήκη του Σένγκεν και στην εφαρμογή της, καθώς και την προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ. Τώρα η Τουρκία κλιμακώνει την κρίση στη Συρία με διπλωματικό τρόπο και με φόντο μια νέα εισβολή.

 

 

 

 

Αποστολή του «Standing Maritime Group 2»

 

Η ανακοίνωση από το ΝΑΤΟ της αποστολής δύναμης στο Αιγαίο με την ονομασία «Standing Maritime Group 2», προκειμένου να ελέγξει την κατάσταση στην περιοχή, έχει ως αφορμή την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και της ροής προσφύγων προς την Ελλάδα, αλλά, ταυτοχρόνως, έχει και τις εξής αιτίες και επιπτώσεις:

 

1. Την αδυναμία της Ελλάδας να διαφυλάξει τα δικά της εξωτερικά σύνορα, που είναι και σύνορα της ΕΕ. Αυτό οφείλεται στην επικρατούσα εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και στα προβλήματα κυριαρχίας που εγείρει η Τουρκία στο Αιγαίο. Εάν, βεβαίως, η Ελλάδα δεν ανήκε στο ΝΑΤΟ, ενδεχομένως η κατάσταση στο Αιγαίο να ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι είναι σήμερα.

 

2. Την περιστασιακή επίλυση των προβλημάτων, που εγείρει η Τουρκία με την παρέμβαση του ΝΑΤΟ, το οποίο πλέον αναλαμβάνει να διαφυλάττει τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ με τη δική της σύμφωνη γνώμη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

3. Την παγίωση των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο με επιτήρηση του ΝΑΤΟ και με τη Γερμανία να έχει αυξημένο ρόλο, αφού η επιχείρηση «Standing Maritime Group 2» τελεί υπό γερμανική διοίκηση.

 

Είναι ενδεικτική η σύνθεση της «Standing Maritime Group 2», που αποτελείται από το γερμανικό πολεμικό πλοίο Βόννη, την τουρκική φρεγάδα Μπαρμπαρός και την ελληνική Σαλαμίς, καθώς και την καναδική και ιταλική φρεγάδα Fredericton και Lebeccion. Στην αποστολή χρησιμοποιούνται και εναέριες δυνάμεις για επιτήρηση και παρακολούθηση.

 

Το ΝΑΤΟ και η Συρία

 

Η επιχείρηση «Standing Maritime Group 2» ήρθε μετά την πρόθεση του ΝΑΤΟ να μελετήσει τη συμμετοχή του στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και δη της ISIS, καθώς και της πρόθεσης της Τουρκίας να εισβάλει στη Συρία, αλλά και μιας άλλης πραγματικότητας: Της γεωστρατηγικής αλλαγής που προκάλεσε η εγκατάσταση των S-400 στη Συρία από τη Ρωσία, μετά από την κατάρριψη του ρωσικού Su24 από τουρκικό F-16.

 

Συνεπώς, είναι τέτοια η συγκυρία, που επιτρέπει σε κάποιον να ισχυριστεί ότι πέραν των ανωτέρω λόγων, το ΝΑΤΟ συγκεντρώνει δυνάμεις στην περιοχή για να είναι σε θέση αφενός να συμμετέχει στις επιχειρήσεις και αφετέρου να έχει έλεγχο της κατάστασης σε περίπτωση που θα κλιμακωθεί η κρίση στη Συρία, εάν η Τουρκία επέμβει με χερσαίες δυνάμεις. Μετά την εμπλοκή της Ρωσίας στη Συρία και την κατάρριψη του Su24:

 

Πρώτον, η Τουρκία εξύψωσε το γόητρό της ως περιφερειακή δύναμη, αλλά έχασε το πλεονέκτημά της να κινείται μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Πλέον είναι ακόμη πιο κοντά στις ΗΠΑ, από τις οποίες όμως φροντίζει στην παρούσα φάση να απομακρύνεται, αφού ο Ταγίπ Ερντογάν τις προκαλεί να επιλέξουν στρατόπεδο. Ή μαζί του ή με τους άλλους! Δεύτερον, η Τουρκία έβλεπε τους στρατηγικούς της σχεδιασμούς να μην υλοποιούνται.

 

Δηλαδή, απομακρυνόταν το ενδεχόμενο δημιουργίας «ζώνης ασφαλείας» εντός της Συρίας και της απόκτησης ισχυρού λόγου επί του καθεστώτος, που θα προκύψει από τη λύση του συριακού προβλήματος. Υπό αυτές τις συνθήκες, και με το Ιράν να επανέρχεται στο διεθνές σκηνικό, ως ένας ακόμη περιφερειακός δρων -που έχει λόγο στη Συρία- και με τις σχέσεις του να αποκαθίστανται σταδιακά με τη Δύση, μετά τη συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα, η Τουρκία επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένα και να προχωρήσει σε νέα συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία, ως σουνιτικά που είναι κράτη. Οι Σαουδάραβες θεωρούν περισσότερο απ’ ό,τι οι Τούρκοι τη σουνιτική ISIS ως απειλή για το δικό τους καθεστώς.

 

Οι Τούρκοι, βεβαίως, πολύ περισσότερο ενδιαφέρονται να καθαρίσουν την κατάσταση με τους Κούρδους εντός της Συρίας, που τυγχάνουν πλέον της ανοικτής υποστήριξης της Ρωσίας. Όσο δε, για τις ΗΠΑ, ευνοούν τη δημιουργία κουρδικής ζώνης στη Συρία, γεγονός που κάνει πιο δύσκολο το έργο της Άγκυρας, η οποία, όμως, δεν πτοείται. Με βάση τα στοιχεία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, οι Τούρκοι ετοιμάζονται να επέμβουν στη Συρία με τη χρήση της 2ης Στρατιάς, που διαθέτει περί τις 100 χιλιάδες μάχιμους και αποτελείται από τρία Σώματα Στρατού. Το 4ο, το 6ο και το 7ο, και τις εξής μονάδες:

 

3η Τακτική Μεραρχία Πεζικού, 28η Ταξιαρχία Μηχανοκίνητου Πεζικού, 58η Ταξιαρχία Πυροβολικού, 1η Ταξιαρχία Καταδρομών, 2η Ταξιαρχία Καταδρομών, 5η Θωρακισμένη Ταξιαρχία, 39η Ταξιαρχία Μηχανοκίνητου Πεζικού, 106° Σύνταγμα Πυροβολικού, 34η Συνοριακή Ταξιαρχία, 16η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία (Ντιγιαρμπακίρ), 20ή Θωρακισμένη Ταξιαρχία, 70η Ταξιαρχία Μηχανοκίνητου Πεζικού, 172η Θωρακισμένη Ταξιαρχία, 2η Ταξιαρχία Μηχανοκίνητου Πεζικού, 6η Ταξιαρχία Μηχανοκίνητου Πεζικού, 3η Ταξιαρχία Καταδρομών και 107° Σύνταγμα Πυροβολικού.

 

Στόχοι τουρκικής εισβολής

 

Ακόμη δεν είναι γνωστό ποιες από τις δυνάμεις της 2ης Στρατιάς θα χρησιμοποιήσει η Τουρκία σε μια ενδεχόμενη χερσαία στρατιωτική επιχείρηση, για τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας 10 χιλιομέτρων εντός της Συρίας, που θα είναι σφήνα και θα αποκόπτει τους Κούρδους από τα βορειοδυτικά (Azaz) και από τα βορειανατολικά (Jarabulus). Οι στόχοι είναι πολλαπλοί:

 

1. Επιμονή στον τουρκικό στρατηγικό σχεδιασμό.
2. Αποδυνάμωση της κουρδικής, όπως την αντιλαμβάνονται οι Τούρκοι, απειλής.
3. Αποτροπή δημιουργίας κουρδικής ζώνης με τη λύση του Συριακού.
4. Επανάκτηση κυρίαρχου στρατιωτικού και διπλωματικού ρόλου της Τουρκίας στο Συριακό.

 

Η Τουρκία κλιμακώνει την κρίση, γνωρίζοντας ότι ούτε η Ρωσία θέλει τη χερσαία επιχείρηση της Άγκυρας ούτε οι ΗΠΑ. Είναι ορθολογιστικό το παιχνίδι. Κανείς δεν επιδιώκει πόλεμο μεταξύ Ρωσίας, ΝΑΤΟ και ΗΠΑ για την Τουρκία, που είναι δυνατό να πυροδοτήσει ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο ή έναν γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο. Όμως, όλοι οφείλουν να εργάζονται με βάση το χειρότερο σενάριο.

 

Γι’ αυτό, άλλωστε, το ΝΑΤΟ καλύπτει τα νώτα του και στη βάση αυτής της λογικής μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι και η επιχείρηση «Standing Maritime Group 2», διά της οποίας διασφαλίζεται η συνοχή της Συμμαχίας σε μια ευαίσθητη περιοχή με δυο παραδοσιακούς αντιπάλους, όπως είναι η Ελλάδα και η Τουρκία. Και αυτό συμβαίνει μερικώς πάντοτε διότι κανείς δεν γνωρίζει σε μια κρίση πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.

 

Από την άλλη, εάν η Τουρκία προχωρήσει σε χερσαίες επιχειρήσεις, το βάρος της αντίδρασης και του τρόπου με τον οποίο αυτή θα εκδηλωθεί πέφτει στους ώμους και των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ, εάν μπορούν να μαζέψουν την Τουρκία και σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, εάν και πώς θα αντιδράσει. Καθόλου λοιπόν τυχαίο δεν είναι ότι, όπως πληροφορίες αναφέρουν, Ομπάμα και Πούτιν είχαν την περασμένη βδομάδα τηλεφωνική επικοινωνία για την τουρκική στάση, με την οποία διαφωνούν και οι δυο.

 

Υπό αυτές τις συνθήκες, τίθενται σειρά ερωτημάτων όπως είναι τα ακόλουθα: Τι θα πράξει η Ρωσία; Θα κτυπήσει τον τουρκικό στρατό, γεγονός που θα σημαίνει πόλεμο; Και τότε το βάρος θα πέσει στους ώμους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Θα στηρίξουν την Τουρκία, ή θα επιδιώξουν να αφήσουν τη σύρραξη σε τοπικό επίπεδο και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, με την προσδοκία όπως ΗΠΑ και ΝΑΤΟ διεκδικήσουν μαζί με άλλες δυνάμεις, όπως είναι η Κίνα, ρόλο διαιτητικό, στην περίπτωση που η Μόσχα απαντήσει στην Άγκυρα; Εάν, πάντως, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στηρίξουν την Άγκυρα, θα σημαίνει την έκρηξη ενός πολέμου που θα γενικευτεί;

 

Είναι τέτοιο το διακύβευμα (δηλαδή μια ζώνη δέκα χιλιομέτρων) ικανό να δικαιολογήσει την απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων για την έναρξη ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πόλεμου;
Από ορθολογικής άποψης, η απάντηση είναι «όχι», ακόμη και αν κρύβονται πίσω από την κρίση και την κλιμάκωσή της, εκτός των όσων φαίνονται, και άλλα ενεργειακά συμφέροντα, νέες ζώνες επιρροής και γόητρα, καθώς και διεθνής αξιοπιστία των δρώντων στην κρίση της Συρίας. Εξού και η τηλεφωνική συνομιλία Ομπάμα-Πούτιν. Συνεπώς, υπάρχει το ενδεχόμενο να μπει μεν η Τουρκία στη Συρία, χωρίς όμως η Ρωσία να έρθει σε κάθετη και άμεση ρήξη μαζί της, αλλά να στηρίξει, όπως και οι ΗΠΑ, τις κουρδικές δυνάμεις στην περιοχή.

 

Εκβιασμοί και Κύπρος

 

Αληθές, επίσης, είναι ότι η Τουρκία, μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su24 και με τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του Ερντογάν, εμφανίζεται να είναι αξιόπιστη ως προς τις απειλές της. Ως εκ τούτου, για να μην προχωρήσει σε χερσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες εάν οδηγήσουν σε γενικευμένη σύρραξη θα προκαλέσουν ανυπολόγιστο κόστος στους κύριους πρωταγωνιστές και δη στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, η Τουρκία θα πράξει ό,τι οι κανόνες της διαπραγμάτευσης καθορίζουν:
Για να σβήσει τις φωτιές του ηφαιστείου που αναζωπυρώνει με την πολιτική της στην περιοχή, θα ζητήσει ανταλλάγματα, που θα αφορούν στην ασφάλειά της, στο Κουρδικό και στον ρόλο της την επόμενη μέρα στη Συρία, δηλαδή μετά τη λύση, καθώς και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της στην ευρύτερη περιοχή, εφόσον αυτή επανασχεδιάζεται. Και επειδή βρισκόμαστε στην περιοχή των εξελίξεων και επειδή, όπως λέγεται, το 2016 είναι έτος λύσης, γιατί η Άγκυρα να μη ζητήσει και επί του Κυπριακού ανταλλάγματα, συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού αερίου;

 

Ερώτημα: Πώς με την υφιστάμενη κατάσταση να ασκηθούν πιέσεις επί της Άγκυρας για διαλλακτικότερη πολιτική; Πώς είναι λοιπόν ευνοϊκές οι συνθήκες για το Κυπριακό, όπως κάποιοι ισχυρίζονται; Και πώς να εμπιστευθεί κάποιος την Τουρκία, εάν δεν αλλάξει πολιτική; Και αν είναι ευνοϊκές οι συνθήκες ή αν γίνουν ευνοϊκότερες, γιατί να μη διεκδικούσαμε κάτι καλύτερο από τη διχοτομική λύση της ομοσπονδίας, που βρίσκεται στο τραπέζι και την οποία, εάν εισπράξει, ο κ. Έρντογαν θα βγει από πιθανά αδιέξοδα, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, στα οποία ο ίδιος οδηγεί στον εαυτό του και τη χώρα του;

 

Το σενάριο της αλαζονείας…

 

Εάν η Άγκυρα δεν αλλάξει πολιτική, δεν μπορεί να υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες βιωσιμότητας της λύσης στο Κυπριακό, εκτός και αν προκύψει πλήρης υποταγή της Κύπρου στον τουρκικό ηγεμόνα. Ή, εάν υπάρξει αλλαγή στρατηγικής, την οποία πολλάκις, για όσους είναι καλόπιστοι, έχουμε αναλύσει από αυτές τις στήλες και ξεκινούν από τη συμμαχία με το Ισραήλ και άλλες χώρες που απειλούνται από την Άγκυρα, ώς το δέσιμο των ευρωπαϊκών συμφερόντων με την Κύπρο και την επιστράτευση των αρχών και των αξίων για να καθορίσουν τη μορφή της λύσης στη βάση της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, και όχι της διχοτόμησής της σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, όπως είναι ο τουρκικός στόχος.

 

Εάν αυτή η στρατηγική της αποτροπής ήταν σε εφαρμογή, η Κύπρος με άλλες χώρες της περιοχής θα μπορούσε να δράσει γεωπολιτικά ως εναλλακτική επιλογή για τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, οι οποίες έχουν σύγκλιση συμφερόντων. Γεγονός που αφενός θα μας έδιδε τη δυνατότητα να ζητήσουμε ανταλλάγματα και αφετέρου να αποδυναμώσουμε και να εξουδετερώσουμε τη λογική των ανταλλαγμάτων και επί του Κυπριακού, που θα είναι δυνατό να ζητήσει ο Ερντογάν για να μην εισβάλει στη Συρία.

 

Βεβαίως, υπάρχει και το εξής σενάριο: Να ξεφύγει ο Ερντογάν από τον ορθολογισμό ένεκα της αλαζονείας του, και να οδηγήσει την Άγκυρα σε πολεμικές περιπέτειες, που θα εξοργίσουν ακόμη περισσότερο τις Μεγάλες Δυνάμεις, κατά τρόπον ώστε να απειληθεί η ίδια η συνοχή της Τουρκίας. Αυτό σημαίνει κενό ασφαλείας και κοσμογονικές αλλαγές, εξέλιξη απομακρυσμένη επί του παρόντος, που εμπίπτει μεν στη σφαίρα των απροσδόκητων συμβάντων, αλλά και των μη αποκλειστέων. Το έχουμε γράψει και το επαναλαμβάνουμε:
Ακόμη και αν συμβεί το ασύλληπτο με την Τουρκία, η δική μας ηγεσία ενδεχομένως, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, να καλεί μια αποδυναμωμένη Άγκυρα να δει το συμφέρον της και να υπογράψει μια διχοτομική ομοσπονδία, όπως ήταν ο στρατηγικός της στόχος από το 1956, προσφέροντάς της μερίδιο στο φυσικό αέριο και σανίδα σωτηρίας…

 

του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

 

Πηγή εφημ. «Σημερινή»

 

Πηγή: Μέτωπο Όχι

Αντί να πιέσει την Τουρκία να διακόψει τον εφοδιασμό των ισλαμιστών στη Συρία το ΝΑΤΟ θα πάρει μέτρα για την προστασία της! | Triklopodia

Αντί να πιέσει την Τουρκία να διακόψει τον εφοδιασμό των ισλαμιστών στη Συρία το ΝΑΤΟ θα πάρει μέτρα για την προστασία της!

Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, δήλωσε την Τρίτη ότι η συμμαχία ετοιμάζει περαιτέρω μέτρα στήριξης για την Τουρκία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι η απόφαση για αύξηση της βοήθειας απέναντι στη χώρα προϋπήρχε της κατάρριψης του ρωσικού Su-24 από τουρκικά F-16 την περασμένη εβδομάδα.

Όπως επισήμανε ο Στόλτενμπεργκ, η ενίσχυση των μέτρων ενίσχυσης γίνεται για την διασφάλιση των συνόρων της Τουρκίας, μετά την άνοδο του «βίαιου εξτρεμισμού στην περιοχή».«Θα εργασθούμε για πρόσθετα μέτρα ώστε να διασφαλίσουμε την ασφάλεια της Τουρκίας», ανέφερε ο Στόλτενμπεργκ κατά…

Συνεχίζεται: Αντί να πιέσει την Τουρκία να διακόψει τον εφοδιασμό των ισλαμιστών στη Συρία το ΝΑΤΟ θα πάρει μέτρα για την προστασία της! | Triklopodia

Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών: “Η Αλβανία είναι φιλική και συμμαχική χώρα”


Παρά τις όποιες αλυτρωτικές τάσεις, παρά την μη αναγνώριση της ελληνικής υφαλοκρυπίδας στο Ιόνιο και παρά τις στενές διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις της Αλβανίας με την Τουρκία ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς θεωρεί πως η Αλβανία είναι μια φιλική και συμμαχική χώρα για την Ελλάδα.Η υπογραφή τριών συμφωνιών, δύο προσυμφωνημένες για τους τομείς της Γεωργίας και του Τουρισμού και μία, η κυριότερη, που προέκυψε σήμερα, για τη συνδρομή της Ελλάδας στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην ΕΕ, γίνονται γέφυρα, σ’ έναν ορίζοντα που θα εμπεριέχει ανανεωμένο Σύμφωνο Φιλίας που θα ενεργοποιήσει αδρανείς συμφωνίες, όπως αυτή των σχολικών βιβλίων, αλλά θα προσεγγίσει και τον τρόπο επίλυσης ζητημάτων κοινού ενδιαφέροντος που σχετίζονται με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θαλάσσης. «Νομίζω ότι και ο υπουργός και εγώ», είπε ο κ. Κοτζιάς, «πιστεύουμε ακλόνητα ότι τα προβλήματα υπάρχουν για να λύνονται».

Ο Έλληνας υπουργός τόνισε ότι η Αλβανία είναι κομμάτι της Ευρώπης και των Βαλκανίων και στρατηγικός εταίρος, φίλος και γείτονας της Ελλάδας σε μία εύθραυστη περιοχή που απαιτεί από τις δύο χώρες να είναι δημιουργικές και να γίνουν παράγοντες σταθερότητας. «Θέλουμε», είπε ο κ. Κοτζιάς, «να είμαστε δημιουργικοί στη συνεργασία μας, με την ετοιμασία της Αλβανίας να ενταχθεί στην ΕΕ και στη συνεργασία μας στο ΝΑΤΟ», επισημαίνοντας ότι «πρέπει ό,τι συμβαίνει στα Βαλκάνια να συμπεριλάβει και την Αλβανία, είτε αυτό είναι ενεργειακή ασφάλεια, είτε νέες γραμμές επικοινωνίας και συγκοινωνίας. Έχουμε μία πολιτική της ενσωμάτωσης και όχι του αποκλεισμού». «Θέλουμε», πρόσθεσε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, «οι δύο χώρες να παίξουν σταθεροποιητικό ρόλο στην περιοχή μας, να αποτρέπουμε τα κύματα αστάθειας και να διαχέουμε κύματα σταθερότητας», επισημαίνοντας ότι «η συνεργασία μας δεν είναι μόνο σημαντική για τα δύο κράτη, είναι σημαντική για όλη την ΝΑ Ευρώπη καθόσον και η συνεργασία μας στην Αδριατική λάβει νέα θεσμικά χαρακτηριστικά».

Ο κ. Κοτζιάς είπε ότι αυτή η επίσκεψή του όπως και η επίσκεψη του κ. Μπουσάτι στην Αθήνα το Φθινόπωρο, «αποτελούν μεγάλα βήματα συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στους δύο λαούς, τα δύο κράτη και ανάμεσά μας». Γιατί, όπως σημείωσε, «η εμπιστοσύνη είναι ένα ύψιστο αγαθό και διαμορφώνεται και στους λαούς και στους θεσμούς, αλλά και ανάμεσα σε πρόσωπα», εκφράζοντας την ιδιαίτερη ικανοποίησή του «για τον ανοιχτό τρόπο φιλίας και εμπιστοσύνης» των συζητήσεων για δημιουργικές λύσεις και προώθησης δημιουργικά της συνεργασία μας. Απαντώντας σε ερώτηση Αλβανού δημοσιογράφου περί «εμπολέμου» μεταξύ των δύο χωρών και περί «περιουσιών στη Τσαμουριά», ο κ. Κοτζιάς είπε ότι γέφυρες φιλίας των δύο χωρών δημιουργούν οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα και η μεγάλη γηγενής ελληνική μειονότητα στην Αλβανία. «Δεν υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία», είπε ο κ. Κοτζιάς, τονίζοντας ότι όλες οι συνθήκες, οι δηλώσεις του υπουργικού συμβουλίου στη δεκαετία του ’80 και η συνεργασία μας στο ΝΑΤΟ, όχι μόνο μας καθιστούν φίλους αλλά και εταίρους και συμμάχους.

«Κατανοούμε», πρόσθεσε, «ότι συχνά αυτός ο τρόπος ανάγνωσης ο δικός μας, δεν αποτελεί πάντα τον καλύτερο τρόπο ανάγνωσης στην Αλβανία. Γι αυτό στις επόμενες συμφωνίες που θα συνάψουμε θα βρούμε ένα νομικό τρόπο να επιβεβαιώσουμε ότι δεν είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Δεν είμαστε (σε εμπόλεμο) αλλά θα το επιβεβαιώσουμε». Για το θέμα των «περιουσιών», ο κ. Κοτζιάς είπε ότι η Ελλάδα υποστηρίζει ότι κάθε Αλβανός πολίτης μπορεί να προσφύγει σε ελληνικό δικαστήριο και να διεκδικήσει τα αιτήματά του, καθώς δεν επιθυμεί ατομικά περιουσιακά δικαιώματα να καθίστανται σκοτεινά σημεία και να υπονομεύουν τις διακρατικές μας σχέσεις. «Πρέπει να μαθαίνουμε από την Ιστορία και να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Κι όποιος θέλει να μας φυλακίσει σε αυτήν, έχοντας μάλιστα ιστορικό λάθος και ευθύνες, εμείς δεν θα τον ακολουθήσουμε. Θέλουμε να οικοδομήσουμε με την Αλβανία το μέλλον.

Το οποίο ανήκει στα δύο κράτη, τους δύο λαούς και ιδιαίτερα στις νέες γενιές μας». Ο κ. Μπουσάτι από την πλευρά του τόνισε ότι με τον «διάλογο, τις συνομιλίες και τις αρχές του διεθνούς δικαίου μπορούμε να ξεπεράσουμε τα κληρονομημένα εμπόδια από το παρελθόν, τα οποία φέρουν πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο», επισημαίνοντας ότι οι δύο χώρες θα πρέπει να επενδύσουν στο πνεύμα της εμπιστοσύνης καθώς οι σχέσεις μας ως γειτόνων «είναι απαραίτητες». «Καλός γείτονας» κατά την αντίληψη της Αλβανίας, όπως είπε, «σημαίνει ότι υποχρεωτικά συμμεριζόμαστε ένα κοινό μέλλον, ως αποτέλεσμα της γειτονίας μας που είναι στρατηγικής σημασίας». Ο κ. Μπουσάτι χαρακτήρισε ως «ειλικρινή και άμεσο τον τρόπο συζήτησης» με τον κ. Κοτζιά που διεξήχθη «σ’ ένα κλίμα πολύ ζεστό», «σ’ όλες τις υποθέσεις από τις παλιές ή κατάλοιπα του παρελθόντος μέχρι τον προβληματισμό που υπάρχει σήμερα», αναζητώντας τις πιθανές διεξόδους «εντός των ορίων του διεθνούς δικαίου, που υπαγορεύουν τις λύσεις που θα είναι αποδεκτές από τα συμβαλλόμενα μέλη».

Σ’ αυτό το πνεύμα, όπως είπε ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών, η Αλβανία «ενθαρρύνει την Ελλάδα να συνεχίσει την εποικοδομητική της προσέγγιση στην περιοχή» όπως και την επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ στο Κόσσοβο. Αναφερόμενος στις σημερινές προκλήσεις της Ευρώπης και της περιοχής, ο κ. Μπουσάτι επισήμανε τις κοινές ευθύνες στα θέματα της ασφάλειας στην ΝΑ Ευρώπη και στάθηκε στην οικονομική κρίση στην Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι η Αλβανία την εξέλαβε «ως μια πολιτική υπόθεση για το μέλλον της Ευρώπης, που αφορά την γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας». Παράλληλα υπογράμμισε τη σημασία της ενεργειακής ασφάλειας, τονίζοντας ότι η Αλβανία μπορεί να είναι ένας αξιόπιστος εταίρος. Ειδικότερα για το Σύμφωνο Φιλίας, ο κ. Μπουσάτι είπε ότι έχει έρθει πλέον η στιγμή να θέσουμε νέες βάσεις, αναθεωρώντας την εφαρμογή της υπάρχουσας συνθήκης φιλίας, μια αναθεώρηση που θα εξυπηρετήσει την συγκρότηση ενός νέου νομικού πλαισίου, ώστε να υπάρξει επίλυση των συγκεκριμένων προβλημάτων με νέους μηχανισμούς σύμφωνα με το πραγματικό βάρος, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ευθύνες στην περιοχή, το πνεύμα της ισότητας, τον αμοιβαίο σεβασμό μακριά από κάθε απόχρωση εθνικιστικής ρητορικής.

Απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ – ΜΠΕ σχετικά με την συμφωνία Ελλάδας – Αλβανίας του 2009 για τα θαλάσσια σύνορα, η οποία αναιρέθηκε από το Αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, ενώ μία ανάλογη είχε χρησιμοποιηθεί και το 1992 για μια αντίστοιχη συμφωνία της Αλβανίας με την Ιταλία, με την οποία η Αλβανία κερδίζει 70 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η οποία δεν αμφισβητήθηκε, ο κ. Μπουσάτι επικαλέστηκε την διαφορετική γεωγραφική θέση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Ειδικότερα είπε ότι η υπόθεση αυτή συζητήθηκε με τον κ. Κοτζιά και τόνισε την ανάγκη εξεύρεσης μιας «λύσης που θα βασίζεται πλήρως στο διεθνές δίκαιο και στο ευρωπαϊκό πνεύμα και όχι σαν κάτι που να λειτουργεί ως προηγούμενο έναντι περιπτώσεων που μπορεί να θεωρηθούν όμοιες ή όχι». «Μια λύση», όπως είπε, που «θα τεθεί πρωτίστως από τους εμπειρογνώμονες και από τις ομάδες των ειδικών» ως προς την κατεύθυνση της υπόθεσης.

«Προσπάθειες που αν δεν αποφέρουν επιτυχία τότε το Διεθνές Δίκαιο και το ευρωπαϊκό πνεύμα είναι αυτοί που θα μας κατευθύνουν προς τους μηχανισμούς ή τα όργανα, τα οποία μπορούν να σχηματίσουν αυτή την εμπιστοσύνη και να μας δώσουν μια οριστική λύση». «Υπάρχει», κατέληξε, «ένα στρατηγικό ενδιαφέρον για να λύσουμε αυτή την υπόθεση τόσο εμείς, όσο και η Ελλάδα, διότι έχουμε την θαλάσσια οικονομία την οποία θα πρέπει να εξερευνήσουμε και θα πρέπει να την αναπτύξουμε, έχουμε τις αντιλήψεις και τις στρατηγικές της ΕΕ για τις μακρο-περιοχές και δεν έχουμε πιστέψει καμία φορά ότι μπορεί να υπάρξει μια μονόπλευρη λύση για την συγκεκριμένη υπόθεση, όπως γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα, η οποία όπως και εμείς, σέβεται τις αρχές και το διεθνές δίκαιο. Και επιθυμεί την επίτευξή μιας συμφωνίας αποδέκτη από τις δύο πλευρές». Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Μπουσάτι υπογράμμισε ότι «αυτή την στιγμή τα σημεία που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν».

Πηγή: defencenews.gr

Το μασσωνικό Συμβούλιο Ευρωπαϊκών Εξωτερικών Σχέσεων και ο σκοτεινός ρόλος του σε Ελλάδα και Κύπρο

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

«Ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από τους ανθρώπους που κάνουν το κακό, αλλά από εκείνους που βλέπουν και επιτρέπουν να γίνει το κακό». A.A.

Το ότι η Ελλάδα αποτέλεσε το τραγικό θύμα για παραδειγματισμό όλης της Ευρώπης και σε παγκόσμια προέκταση στην επιβολή μιας μακιαβελικής τοκογλυφικής Νέας Τάξης, δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να το κατανοήσει κανείς. Δυστυχώς όμως πρέπει να καταφύγουμε σε ξένους αναλυτές για να καταλάβουμε καλυτέρα το μαύρο παρασκήνιο όλης αυτής της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας καθώς η ελληνική πληροφορηση υστερεί.

Ένας από τους μεγαλύτερους βετεράνους Αυστριακούς Δημοσιογράφους- Οικονομολόγους επί χρόνια πρόεδρος της Investment Bank, ο Manfred Pretitsch, σε μια πρόσφατη καταπληκτική έρευνα παραθέτει τους βασικούς παράγοντες που συνετέλεσαν στην ελληνική μνημονιακή καταστροφή.
Σύμφωνα με τον Αυστριακό Οικονομολόγος, ο μεγάλος αρχιτέκτονας της σημερινής τοκογλυφικής Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το περίφημο «ECFR», δηλαδή το European Council of Foreign Affairs που ιδρύθηκε στα μέσα του 2007 από τον Τζ. Σόρος και στο οποίο είναι μέλη πολλές προσωπικότητες που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην περιοχή τη δεκαετία του 90, όπως οι Μάρτι Αχτισάαρι, (ο αρχιτέκτονας της δυάλυσης της Γιουγκοσλαβίας), Τζουλιάνο Ντ’Αμάτο, Γιόσκα Φίσερ, Ντομινίκ Στρος-Καν κ.ά.
Το Συμβούλιο αυτό είναι η ευρωπαϊκή προέκταση του περίφημου και μασονικού αμερικανικού Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, (CFR), μια αδιαφανές οργάνωση που δρα ως σκιώδη κυβέρνησης και έχει μεγάλη επιρροή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Οι ιδρυτές του ECFR έχουν θέσει ως στόχο τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού οργάνου, που θα καταστήσει την Ευρώπη ένα ισχυρό μοχλό επιβολής της Νέας Τάξης ενώ θα υποτάξει τους ευρωπαϊκούς λαούς στην θέληση αυτού του οργάνου με κάθε μέσο. Σήμερα έχει εκατοντάδες εργαζομένους σε 20 χώρες και λαμβάνει κονδύλια από ένα ευρύ φάσμα μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων, εθνικές κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και ιδιώτες. Η γερμανική κυβέρνηση είναι ο πιο στενός συνεργάτης αυτού του Συμβουλίου.
Στις 7 Νοέμβρη 2008, αυτό το νεοσύστατο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, (ECFR), δημοσίευσε μία πρωτοφανή σε βάρος και διεισδυτικότητα έκθεση αναφορικά με τις ευρωρωσικές σχέσεις. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή την οποία υπέγραφαν οι Μαρλ Λέοναρντ και Νίκου Ποπέσκου, οι χώρες της Ευρώπης χωρίζονταν σε πέντε κατηγορίες: α) τις εχθρικές απέναντι στη Ρωσία, (Πολωνία, Λιθουανία), που η έκθεση ονομάζει «μαχητές» του νέου ψυχρού πολέμου, β) τους ψυχρούς πραγματιστές (Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Λετονία, Ολλανδία, Σουηδία, Ρουμανία και Αγγλία), που, ενώ διατηρούν καλές οικονομικές σχέσεις μαζί της, δεν παύουν να την κριτικάρουν πολιτικά ως αντιδημοκρατική χώρα, γ) τους φιλικούς πραγματιστές (Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Φιλανδία, Ουγγαρία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Σλοβακία, Σλοβενία και Πορτογαλία), των οποίων τα άμεσα οικονομικά συμφέροντα υπαγορεύουν μια κατά βάση φιλική στάση απέναντί της, δ) τους στρατηγικούς εταίρους, (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία), που σε κρίσιμους τομείς, όπως η ενέργεια, οι σχέσεις με τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, έχουν συνάψει διμερείς συμφωνίες με τους Ρώσους σε βάρος των στρατηγικών συμφερόντων της Ένωσης.
ε) Η τελευταία κατηγορία σύμφωνα με την έκθεση, περιλαμβάνει την Ελλάδα και την Κύπρο. Τις χώρες αυτές η έκθεση τις ονομάζει δούρειους ίππους της Ρωσίας στην ΕΕ!!! Αυτό που τις χαρακτηρίζει είναι ότι οι κυβερνήσεις τους υπερασπίζονται σε πολλές περιπτώσεις τις θέσεις της Ρωσίας, και μάλιστα αποτελούν τη δίοδο με την οποία η Ρωσία αναγγέλλει και περνάει την πολιτική της στην ΕΕ, και δε διστάζουν να ασκήσουν βέτο σε αποφάσεις της ΕΕ, όταν αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τη ρώσικη πολιτική.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, (εδώ θυμούμαστε την κυβέρνηση Καραμανλή), «κάθε πιθανό βήμα της ΕΕ στην ανατολική γειτονιά που θα μπορούσε έστω και θεωρητικά να ταράξει τους Ρώσους έχει δεχτεί την εναντίωση της Ελλάδας». Αυτή η εναντίωση έχει εφαρμοστεί στην πολιτική της ΕΕ για τη Λευκορωσία, την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και τη Γεωργία. Ένα πρόσφατο παράδειγμα ήταν μια πρόταση, τον Απρίλη του 2007 του Ειδικού Αντιπροσώπου της ΕΕ για το Νότιο Καύκασο, για να αυξηθεί η ανάμιξη της ΕΕ στις αποσχισθείσες γεωργιανές περιοχές της Αμπχαζίας και Νότιας Οσετίας με το διορισμό συνδέσμων για τη διαχείριση συνόρων. Η Ελλάδα ήταν το μόνο μέλος της ΕΕ που άσκησε βέτο εναντίον της.
Ειδικά για τη χώρα μας, όπως τόνιζε η έκθεση αυτή, η αποκάλυψη της «ύπουλης», (!!!), πολιτικής της εναντίον της Ε.Ε. δε θα βοηθούσε μόνο την Ευρώπη, αλλά και τον ελληνικό λαό να αντιληφθεί το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι και τις αιτίες της καταπίεσής του, οικονομικής και πολιτικής, και θα του επέτρεπε να αντισταθεί πιο αποφασιστικά απέναντι στο… ρωσικό «σοσιαλιμπεριαλισμό», στην τεράστια καταστροφή και το… ιστορικό «πισωγύρισμα» που έχει προκαλέσει εδώ και δύο δεκαετίες στην Ελλάδα!!! Αλλα το πιο επικίνδυνο ειναι η πιθανότητα η Ρωσία να βάλει «χέρι» στον ενεργιακό πλούτο της ανεξάρτητης Ελλάδας!!!
Με όλα αυτά δεν είναι και πολύ δύσκολο για να καταλάβει κανείς τα τελευταία γεγονότα και τον άθλιο τρόπο με τον οποίο αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση συμπεριφέρθηκε στην χώρα μας. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο ελληνικός λαός ρίχτηκε στον Καιάδα από ένα ανάπηρο, μισέλληνα, Γερμανό τοκογλύφο!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
http://nikosxeiladakis.gr

Πηγή: Γεώργος Θαλάσσης

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ευρώπη και ΗΠΑ θα δώσουν χρήματα στην Ελλάδα για να απομακρύνουν την Ρωσία

Όπως αναφέρει το γεωπολιτικό ινστιτούτο Stratfor στην Αμερική, τα θέματα της Ελλάδας και της Ουκρανίας έχουν ύψιστη σημασία για τις ΗΠΑ.

Υποστηρίζει πως τελικά η Ελλάδα θα έχει την απαιτούμενοι οικονομική βοήθεια από τη Ε.Ε και τις ΗΠΑ γιατί αλλίως θα στραφεί την Ρωσία. Για αυτό και ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών έχει παρέμβει τόσες φορές.

Για την Ελλάδα τονίζει πως μπορεί να μην έχει τους οικονομικούς πόρους αλλά η γεωπολιτική της θέση έχει πολύ μεγάλη σημασία γιατί είναι ένα ενεργειακό και εμπορικό σταυροδρόμι. Έτσι η Αμερική θα ήθελε πάντα στην Ελλάδα να υπάρχει φιλοδυτική κυβέρνηση.

Υπάρχει ο φόβος πως αν υπάρξει μεγάλη συνεργασία Ρωσίας – Ελλάδας τότε η Ελλάδα θα μπορεί πιο εύκολα να βγει από το ευρώ και πως πλέον η Ρωσία θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.

Πηγή: National-Pride

Stratfor:Η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα δώσουν στην Ελλάδα τα απαιτούμενα χρήματα, για να ματαιώσουν τα σχέδια της Ρωσίας!!

Σύμφωνα με το αμερικανικό γεωπολιτικό ινστιτούτο Stratfor, στην «άποψη» του οποίου απηχούν οι απόψεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και κατ‘ ουσία του Λευκού Οίκου, θα υλοποιηθεί τελικά το ζητούμενο για την Ελλάδα και το χρέος της από τους “περιβόητους» θεσμούς.
Η χώρα μας θα έχει την απαραίτητη παροχή οικονομικής βοήθειας, όπως και η Ουκρανία, «στρεφόμενες» όμως και οι δύο χώρες ολοκληρωτικά προς τη γεωπολιτική στρατηγική της ΕΕ και των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η αυξανόμενη επιρροή της Ρωσίας στις χώρες αυτές υπονομεύει την ενότητα του αποκαλούμενου «Δυτικού στρατοπέδου», τονίζουν έγκυροι αναλυτές και εμπειρογνώμονες του «ινστιτούτου».!!!
Η κρίση στην Ελλάδα και η σύγκρουση στην Ουκρανία αποτελούν ταυτόχρονα μια δοκιμασία για την ΕΕ, και τη ζώνη του ευρώ, αλλά και για την αμερικανική δύναμη στην Ευρώπη.
Η οικονομική βοήθεια προς τις χώρες αυτές, αποτελεί μονόδρομο.
Στόχος είναι η πρόληψη της αύξησης της επιρροής της Ρωσίας σε αυτές τις περιοχές, για τις δυτικές κυβερνήσεις και η επίτευξη της γεωπολιτικής στρατηγικής των ΗΠΑ, αναφέρουν αναλυτές του ινστιτούτου Stratfor, γράφει σε άρθρο του το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ***RIA Novosti.
Το άρθρο ανέφερε ότι τα παραδείγματα της Ελλάδας και της Ουκρανία αποδεικνύουν περίτρανα ότι η χρηματοδοτική βοήθεια συνδέεται συχνά με την επίτευξη ορισμένων πολιτικών στόχων. Αυτό «εξηγούν» οι αναλυτές, «διευκρίνισε εξονυχιστικά» ο επικεφαλής του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζακ Λιου στην Αθήνα και το Eurogroup, λέγοντας ότι πρέπει «να είναι ευέλικτοι και να λάβουν τα απαιτούμενα μέτρα για να μείνει η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ».
Την ίδια στιγμή, γράφει το Stratfor, η Ελλάδα μπορεί να μην έχει μεγάλους οικονομικούς πόρους, αλλά η γεωπολιτική της θέση, είναι θεμελιώδους στρατηγικής σημασίας για την ΕΕ και τις ΗΠΑ.
Από την άποψη του πασίγνωστου ινστιτούτου, ένα από τα κύρια πλεονεκτήματα για την Ελλάδα είναι ότι αποτελεί «κομβικό σημείο διέλευσης για ΟΛΑ τα ανταγωνιστικά έργα φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και του αγωγού «Turk Stream», αλλά και του έτερου αγωγού φυσικού αερίου, ο οποίος χρηματοδοτείται από το Αζερμπαϊτζάν και υποστηρίζεται από το πρόγραμμα της ΕΕ, με την ονομασία «Νότιος Διάδρομος».
Οι αναλυτές πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι η Ελλάδα ΠΡΕΠΕΙ να διαθέτει στην εξουσία ΠΑΝΤΑ μια φιλοδυτική κυβέρνηση, ειδικά όταν η επίσημη Αθήνα άφησε να εννοηθεί ότι μπορεί να λάβει οικονομική βοήθεια από την Ρωσία και την Τράπεζα επενδύσεων των χωρών του συνασπισμού BRICS.
Το άρθρο του ινστιτούτου αναφέρει ότι σε περίπτωση που η Ελλάδα στηρίζονταν σε ρωσικούς ενεργειακούς πόρους, θα ελάμβανε φυσικό αέριο σε μειωμένη τιμή.
Η ανάγκη αυτή θα αυξάνονταν εάν η χώρα εγκατέλειπε την ευρωζώνη και επέστρεφε σε μια αδύναμη δραχμή, η οποία θα καθιστούσε τις εισαγωγές ενέργειας πιο ακριβές».
Εδώ ο Αμερικανός συντάκτης εννοεί ότι με αυτές τις διευκολύνσεις οι Ρώσοι, θα εισερχόντουσαν δια της πλαγίας οδού στην ελληνική πολιτική ζωή.
Η κατάσταση αυτή δεν ικανοποιεί την Ευρώπη και τις ΗΠΑ σε καμία περίπτωση, με αποτέλεσμα η ανάγκη για την παροχή σημαντικής οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, να αποτελεί πλέον μονόδρομο αναφέρουν οι αναλυτές.
Τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες με την Ουκρανία, εξακολουθούν να πιστεύουν οι αναλυτές.
Το ρωσικό σχέδιο μετατροπής της Ουκρανίας σε μια «ουδέτερη κατάσταση» δεν «ικανοποιεί» τις δυτικές κυβερνήσεις.
Η αυξανόμενη απειλή των κοινωνικών διαμαρτυριών στο Κίεβο, λόγω της κατάρρευσης της ουκρανικής οικονομίας, αναγκάζει τις ΗΠΑ και την ΕΕ να παράσχουν σημαντική οικονομική βοήθεια στην κυβέρνηση του Κιέβου.
«Έτσι, η ελληνική κρίση και η σύγκρουση στην Ουκρανία καθορίζουν το γεωπολιτικό τοπίο της Ευρώπης και της Δύσης, για να αποτραπεί μια μεγάλη αναταραχή και αστάθεια στην Ελλάδα και την Ουκρανία, οι οποίες αποτελούν το κλειδί για τη διατήρηση της (ενότητας) των χωρών του δυτικού στρατοπέδου», συνοψίζει το άρθρο.
Σύμφωνα με ανάλυση στο pentapostagma.gr, επιβεβαιωνόμαστε πλήρως ως ιστοσελίδα, για τις αναλύσεις μας σχετικά με την πατρίδας μας, και την ομολογουμένως ΤΕΡΑΣΤΙΑ γεωπολιτική θέση που κατέχει.
Η Ελλάδα είναι το σταυροδρόμι των μελλοντικών εξελίξεων και έχει το «κλειδί» με την χρήση του οποίου οι Αμερικανοί επιθυμούν να «κλειδώσουν» την Ρωσία από την πρόσβαση στην Μεσόγειο Θάλασσα. Αυτά είναι τα σχέδια τους για την περιοχή αυτή.
Η σύγκρουση Ρωσίας και ΗΠΑ, πραγματοποιείται και στην Ελλάδα, μην το ξεχνάμε αυτό. Επίσης όλοι οι αγωγοί από την Ρωσία αναγκαστικά θα καταλήγουν στην πατρίδα μας.
Για αυτό η πατρίδα μας «τραβάει τα πάνδεινα» έξι χρόνια τώρα….

Πηγές:
national-pride
***RIA Novosti.
pentapostagma.gr

«Η ΕΕ οδεύει προς τον «θάνατο»! Το Stratfor αναλύει ποιοι οδηγούν την ΕΕ «στα βράχια»

Σχόλιο MacedonianAncestry: Μπορείτε να διαβάσετε συνοπτικά την Συνθήκη της Λισσαβώνας από δώ (θα ανοίξει νέο παράθυρο) ή να την κατεβάσετε από δω (επίσης νέο παράθυρο)

Η εμμονική πολιτική της Γερμανίας στην Ευρώπη δύο πράγματα έχει σίγουρα οδηγήσει σε ανάπτυξη. Την οικονομία της –προς το παρόν τουλάχιστον– και τον εθνικισμό στην Ευρώπη. Το δεύτερο…επίτευγμα αρχίζει να γίνεται απειλητικό για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης, η οποία αν συνεχίσει στην ίδια ρότα είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει στα βράχια. Το αμερικανικό think tank Stratfor σε ανάλυσή του επισημαίνει ότι η οικονομική αποτυχία στην προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θα οδηγήσει τα κράτη μέλη να πιέσουν για να επανέλθουν εξουσίες που έχουν εκχωρηθεί στην ΕΕ, πίσω στα έθνη κράτη.

Η άνοδος των εθνικιστικών ή ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων σ΄ όλη την Ευρώπη είναι δεδομένο ότι θα υπονομεύσει τη θεμελιώδη πολιτική της ΕΕ, σημειώνει και τα θεσμικά όργανά της θα καταλάβουν σύντομα ότι η διαχείριση αυτών των πιέσεων μπορεί να είναι μόνο βραχυπρόθεσμη. Η αποτυχημένη οικονομική πολιτική που προσπαθούν να επιβάλλουν θα οδηγήσει στην αναγκαστική αναμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Stratfor υποστηρίζει ότι “με τον καιρό, ο εθνικισμός θα είναι φράγμα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με κυβερνήσεις που θα επαναπατρίσουν ισχύ για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ, οδηγώντας στην κατάρρευση της Ένωσης”.

Υπενθυμίζει ότι στις 29 Μαΐου 2005, οι γάλλοι ψηφοφόροι απέρριψαν την πρόταση ενός ευρωπαϊκού Συντάγματος,με εθνικό δημοψήφισμα. Μια εβδομάδα αργότερα, οι Ολλανδοί ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Αυτή η σαφής απόρριψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν μια σημαντική στιγμή στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια δεκαετία μετά απ΄ αυτά τα δημοψηφίσματα, το ευρωπαϊκό σχέδιο βρίσκεται σε βαθύτατη κρίση. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2009 και παρήγαγε την κρίση της ευρωζώνης έχει ξυπνήσει εθνικιστικά ένστικτα που υπονομεύουν την ΕΕ. Αυτές οι φυγόκεντρες δυνάμεις ήταν πάντα παρούσες. Η βασική διαφορά όμως σήμερα είναι ότι τα έθνη θα επιλέξουν να υπαναχωρήσουν από τις απόψεις τους για “ολοκλήρωση” για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ εθνικισμού και παν-ευρωπαϊσμού βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τότε που διατυπώθηκε το σχέδιο για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1957. Η Ένωση παρουσιάστηκε ως μια προσπάθεια δημιουργίας μιας διεθνούς οντότητας από μια ομάδα εθνών-κρατών που είχαν διαφορετικές οικονομίες ,πολιτικές παραδόσεις και ιστορικές συγκρούσεις. Για να ενοποιήσει αυτά τα κράτη, η Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχέθηκε ειρήνη και οικονομική ευημερία. Η προκύπτουσα οργάνωση ήταν ένα υβρίδιο μεταξύ ενός ενιαίου πανευρωπαϊκού φορέα και μιας κοινότητα κυρίαρχων εθνών-κρατών. Στις επόμενες δεκαετίες, ο ανταγωνισμός, με τον εθνικισμό οδήγησε αρκετές φορές στην επιβράδυνση της διαδικασίας ολοκλήρωσης.

Η πρώτη κίνηση για να επιβραδύνουν την ολοκλήρωση ήρθε μόλις τρία χρόνια μετά τη θεμελιακή Συνθήκη της Ρώμης. Το 1960, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ έκανε μια πρόταση για την τροποποίηση της Συνθήκης για τη μείωση της ισχύος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ώστε αποκεντρωθεί η ισχύς πίσω στα εθνικά κοινοβούλια. Η πρόταση δεν πέρασε λόγω της αντίστασης από άλλα κράτη μέλη, αλλά αποτέλεσε προηγούμενο για άλλες ανάλογες περιπτώσεις.

Το 1965, ο De Gaulle εναντιώθηκε στο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να συγκεντρώσει περισσότερη δύναμη και στο σχέδιο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη χρηματοδότηση της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής. Η Γαλλία δεν ήθελε να χάσει τον έλεγχο αυτής της πολιτικής. Το Παρίσι αποσύρθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και όλες τις επιτροπές του, αναγκάζοντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκαταλείψει την προσπάθειά της, επειδή η γαλλική “έξοδος” θα σήμαινε το θάνατο του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση εισέλθει σε μια μακρά περίοδο στασιμότητας μετά από αυτό, η οποία προκλήθηκε εν μέρει και από την οικονομική ύφεση και την κρίση των τιμών του πετρελαίου τη δεκαετία του 1970.

Στη δεκαετία του 1980, η Ευρωπαϊκή Ένωση επανήλθε στο δρόμο προς την ολοκλήρωση. Μια εξαιρετικά αποτελεσματική Ευρωπαϊκή Επιτροπή με επικεφαλής τον Γάλλο φιλοευρωπαϊστή Ζακ Ντελόρ είχε τα ηνία την περίοδο αυτή ,από το 1985 έως το 1994. Το τέλος της δεκαετίας έφερε την επανένωση της Γερμανίας και την πτώση του κομμουνισμού, μια σαρωτική ιστορική αλλαγή .Η Ευρωπαϊκή Ένωση τη χρησιμοποίησε για να πιέσει για “περισσότερη ολοκλήρωση”. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πρόεδρος της ΕΕ ενέκρινε επίσης μέτρα όπως το κοινό νόμισμα ευρώ το 1988 μέσω της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης και της συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992.

Ωστόσο, ο εθνικισμός εξακολουθούσε να δυσχεραίνει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ δεν δεχόταν αυτά που κρίνονταν ως υπερβολικές εξουσίες των Βρυξελλών . Το 1980, η ίδια , δήλωνε, «θέλω τα λεφτά μου πίσω», κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας με τις Βρυξέλλες για την ρύθμιση των συνεισφορών του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ. Η Θάτσερ άφησε πίσω της αυτή τη νοοτροπία στην Βρετανία. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση προχώρησε, αλλά για πρώτη φορά, άφησε μερικά έθνη έξω.

Η απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος από Γάλλους και Ολλανδούς αποτέλεσαν νέο φρένο,το 2005.

Το 2007, τα περισσότερα κράτη μέλη υιοθέτησαν τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία επαναλάμβανε το κείμενο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος γραμμή προς γραμμή. Στα περισσότερα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Ολλανδίας και της Γαλλίας, τα κοινοβούλια επικυρώσαν τη Συνθήκη. Πολλοί παρομοιάζουν τη Συνθήκη ως μια συμφωνία- κερκόπορτα μεταξύ εθνικών και κοινοτικών ηγετών,η οποία “θρέφει” τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα.

Η σημερινή κρίση της ΕΕ
Λίγο μετά την έγκριση της Συνθήκης της Λισαβόνας, στην Ευρώπη άρχισε μια οικονομική κρίση που εκτροχίασε εντελώς τις προσπάθειες ολοκλήρωσης. Με τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ αντιμέτωπα με την ύφεση και την ανεργία , οι εθνικές κυβερνήσεις “διαιρέθηκαν” επί της οικονομικής πολιτικής. Έχουν ταξινομηθεί σε δύο στρατόπεδα: εκείνους που βλέπουν την κρίση ως την καλύτερη στιγμή για οδυνηρές μεταρρυθμίσεις και εκείνων που πιστεύουν στα κίνητρα που θα πρέπει να προηγηθούν των μεταρρυθμίσεων. Η οικονομική ύφεση αποκάλυψε επίσης βασικά προβλήματα όπως ότι η Οικονομική και Νομισματική Ένωση είχε καταστήσει αδύνατο για τα κράτη μέλη να προσαρμόσουν τις επιμέρους νομισματικές πολιτικές τους.

Η κρίση δημιούργησε ευκαιρίες για ευρωσκεπτικιστικά κόμματα . Τον Μάιο του 2014, αυτά τα κόμματα κέρδισαν τις ευρωπαϊκές εκλογές σε πολλά κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Πιο σημαντικό, αυτές οι νίκες αύξησαν την εθνικιστική ρητορική. Αλλά βέβαια είναι μόνο οι κυβερνήσεις των κρατών μελών που μπορούν να αναγκάσουν τις Βρυξέλλες να επιστρέψουν μέρος της κυριαρχίας σε κράτη μέλη.

Η νίκη του Κάμερον στις βρετανικές εκλογές είναι ένα ακόμη μήνυμα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αμφισβητεί ευθέως τις υπάρχουσες πολιτικές και τις αρχές της ΕΕ. Οι επαναδιαπραγματεύσεις που θα ζητήσει ο Κάμερον θα οδηγήσουν σίγουρα πολλά βήματα πίσω την ολοκλήρωση της ΕΕ.

Εάν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Λονδίνου και της ΕΕ, οδηγήσουν σε μια νέα ευρωπαϊκή συνθήκη, η λαϊκή πίεση σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση θα οδηγήσει τις κυβερνήσεις να διενεργήσουν δημοψηφίσματα. Η δραματικά χαμηλή δημοτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ήταν πιθανό να οδηγήσει κάποια κράτη μέλη να απορρίψουν τη νέα συνθήκη. Επιπλέον, οι Βρυξέλλες είναι απίθανο να δεχτούν ένα ευρωπαϊκό δημοψήφισμα για μια συνθήκη που θα μπορούσε να υπονομεύσει κάθε εξουσία της ή τα επιτεύγματά της.

Έτσι, οι Βρυξέλλες δεν θα δεχθούν αυτή τη δυνατότητα.Πιθανόν να οδηγήσουν σε βρετανική έξοδο.

Η αντιευρωπαϊκή ώθηση, ωστόσο, πιθανότα θα προκαλέσει μια αντίδραση. Βρυξέλλες, Βερολίνο και άλλες φιλο-ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα προσπαθήσουν πιθανώς να δημιουργήσουν μια εσωτερική ομάδα κρατών μελών πρόθυμων να προωθήσουν την ολοκλήρωση. Αυτό το τμήμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέο μοντέλο ένταξης στην ΕΕ. Με ορισμένα πλήρη ενταγμένα μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλα να είναι “συνδεδεμένα μέλη” που θα επωφελούνται από την ελεύθερη ζώνη εμπορίου, αλλά δεν θα έχουν επίδραση στη χάραξη πολιτικής. Το ζήτημα της γαλλο-γερμανικής συμμαχία θα είναι στο επίκεντρο αυτής της νέας διαμόρφωσης. Η Γαλλία θα μπορούσε να μπει στον πειρασμό να φέρει πίσω την ιδέα της Μεσογειακής Ένωσης, αφήνοντας τη Γερμανία σε μια συμμαχία με τη Βόρεια Ευρώπη.

Ανεξάρτητα από το σχήμα , οποιαδήποτε αναδιάρθρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα απαιτούσε μια νέα συνθήκη. Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την τόνωση της οικονομίας σε μακροπρόθεσμη βάση δεν θα προχωρήσουν. Γιατί τα κράτη μέλη δεν είναι διατεθειμένα να τις εφαρμόσουν, επειδή δεν είναι δημοφιλείς στους ψηφοφόρους. Κατά συνέπεια, η οικονομική ευημερία θα παραμείνει η κύρια πρόκληση της Ευρώπης. Η μεγαλύτερη δυσκολία για τις Βρυξέλλες είναι να πείσει ορισμένα κράτη μέλη της να συμμετάσχουν στα σχέδιά της την ίδια ώρα που η προοπτική της ευημερίας εξασθενίζει. Εν τω μεταξύ, ο πειρασμός του εθνικισμού θα επηρεάσει τα κράτη μέλη να αντιμετωπίσουν τις Βρυξέλλες και τον “επαναπατρισμό δύναμης” στις πρωτεύουσές τους. Σε τελική ανάλυση αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί σύντομα να έρθει.

Πηγή: Ελλάδα Σήμερα