Archive

Posts Tagged ‘Κύπρος’

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΕΡΩΦ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ…. – ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΕΡΩΦ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ….

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ «ΕΘΝΑΡΧΕΣ» ΤΟΤΕ ΖΗΤΩ … ΠΟΥ ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΜΕ.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ από απόρρητο έγγραφο του Foreign Office! ΤΕΛΙΚΑ ΗΤΑΝ «ΕΘΝΑΡΧΗΣ», ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ;
Ο τίτλος της δημοσίευσης είναι εμπνευσμένος από το βιβλίο «Επάγγελμα Πόρνη» της αείμνηστης Λιλής Ζωγράφου, όπου αφηγείται τις προσπάθειες που κατέβαλε κάποια περίοδο στην εποχή της χούντας για να ανανεώσει το διαβατήριό της. Κι αφού είδε κι αποείδε ότι δε γινόταν τίποτα, μια και δεν την … αναγνώριζαν σα δημοσιογράφο, κι αφού κατάλαβε ότι διαβατήριο δε θα έβλεπε, συμπλήρωσε τη σχετική αίτηση κι εκεί που αναγραφόταν ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ έγραψε: Πόρνη. (1)
Καθώς τις τελευταίες ημέρας από τη γέφυρα που φέρει το όνομα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στην «καρδιά» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες ακούσαμε διάφορα* και πολλοί βλέπουν μια γέφυρα αλλά ξέχασαν (;) το τείχος του αίσχους και της διχοτόμησης:…
Το απόρρητο έγγραφο του Foreign Office που αποδεικνύει ότι ο Ε. Αβέρωφ, υπουργός Εθνικής Άμυνας στον Αττίλα ΙΙ (14-16 Αυγούστου 1974) άρχισε να προωθεί την ιδέα της διχοτόμησης τον Ιούλιο του 1956, σε συνάντηση που είχε στην Αθήνα με τον…
Αμερικανό υπουργό Kohler.
Το Σεπτέμβριο του 1956, ο Αβέρωφ επανέλαβε την ιδέα της διχοτόμησης της Κύπρου ως τη μόνη λύση του Κυπριακού ζητήματος στον υπουργό Εξωτερικών της Νορβηγίας Lange. Δύο βδομάδες αργότερα πρότεινε ξανά τη διχοτόμηση στον ίδιο τον Τούρκο πρέσβη σε δύο συναντήσεις που είχε μαζί του στην Αθήνα. Το συγκεκριμένο έγγραφο αποδεσμεύτηκε, μόνο μετά την πάροδο 50 χρόνων αντί 30 χρόνων όπως ισχύει με άλλα απόρρητα βρετανικά έγγραφα.
Αυτά, για όσους επιμένουν να παραποιούν την Ιστορία και να αποκρύπτουν τη βλάσφημη φράση του επονομαζόμενου «Εθνάρχη» από την Τήνο το Δεκαπενταύγουστο του ΄74 πως η «Κύπρος κείται μακράν «(2) ο λεγόμενος Εθνάρχης που λόγω …κουφαμάρας ( Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 επικαλείται το πρόβλημα της βαρυκοΐας του και δεν στέλνεται στο μέτωπο) δεν πήγε να πολεμήσει (3) !

Θα μπορούσε κανείς να φαντασθεί ότι ο Ευαγόρας** θα έλεγε «Η Αθήνα κείται μακράν» ;

Αντιγράφω από την Εφημερίδα των Συντακτών (5):

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
Γράφουν οι Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς
Η διαφαινόμενη μετατόπιση της πολιτικής σκηνής προς τα δεξιά επικυρώθηκε συμβολικά, στις 6 Μαρτίου, με την ομόθυμη εξύμνηση του ιδρυτή της Ν.Δ .από τις ηγεσίες κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι αντιδράσεις μιας μερίδας της Αριστεράς στην αναγόρευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε καθολικό σημείο αναφοράς διασκεδάστηκαν ως αδικαιολόγητη εμμονή σε ξεπερασμένους διαχωρισμούς του παρελθόντος. Είναι όμως έτσι;
Από μια άποψη, θα «πρεπε να το περιμένουμε. Η αγιοποίηση του Καραμανλή προωθείται εδώ και καιρό από το ομώνυμο ίδρυμα που σύστησε ο ίδιος το 1983, με αποκλειστικό σκοπό, όπως εξηγεί ο πρώτος πρόεδρός του, «να βοηθήσει στην υστεροφημία του» και -ταυτόχρονα- «στην ιστορική έρευνα των ετών που αυτός πρωταγωνίστησε στον πολιτικό στίβο» (Κων/νος Τσάτσος, «Λογοδοσία μιας ζωής», Αθήνα 2001, σ. 462).
Η σταδιοδρομία του ιδρυτή της Ν.Δ. περιέχει όμως πάμπολλα σκοτεινά σημεία, εξαιρετικά επίκαιρα, μάλιστα: λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων διά της μετατροπής των αποθεματικών τους σε δάνεια προς τους ιδιώτες «επενδυτές», «αναστολή πάσης διώξεως Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου» (ΝΔ 4016/59), οικονομικά σκάνδαλα διαφόρων «κουμπάρων» ή και μελών της οικογένειας Καραμανλή. Η «αποικιακή» σύμβασή του με την Πεσινέ υποχρέωσε τη ΔΕΗ να παρέχει στην εταιρεία τεράστιες ποσότητες ρεύματος σε εξευτελιστική τιμή για 50 χρόνια, προκαλώντας την οργή ακόμη και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που διακήρυξε τότε ότι «καμία υπογραφή και καμία σύμβασις δεν είναι δυνατόν να υποχρεώση τον Ελληνικόν λαόν εις το διηνεκές να είναι φόρου υποτελής εις ορισμένους έξυπνους κυρίους της αλλοδαπής» (30.11.1960). Τελικά ο Καραμανλής γλίτωσε το ειδικό δικαστήριο γι’ αυτή την υπόθεση μόνο και μόνο επειδή η Βουλή αποφάνθηκε, το 1965, ότι το αδίκημα είχε παραγραφεί.
Η σκοτεινότερη πτυχή της βιογραφίας του, που θα μας απασχολήσει εδώ, αφορά ωστόσο τη διαχρονικά προβληματική σχέση του «εθνάρχη» με τη δημοκρατία.
Η πολιτική ως «ψυχολογικός πόλεμος»

Συνεχίζεται… Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΕΡΩΦ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Διαβάστε τη διακήρυξη της συμμαχίας Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Εμείς, ο Αλέξης Τσίπρας, Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Άμπντελ Φάταχ Αλ Σίσι, Πρόεδρος της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και ο Νίκος Αναστασιάδης, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχοντας επίγνωση των τεράστιων προκλήσεων ως προς τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ευημερία της Ανατολικής Μεσογείου και της ανάγκης για συντονισμένη και συλλογική απάντηση, συναντηθήκαμε στην Αθήνα, στην Ελλάδα, στις 9 Δεκεμβρίου 2015, για την τρίτη Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου προκειμένου να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά αυτές τις προκλήσεις και να ενισχύσουμε τις βάσεις της τριμερούς συνεργασίας μας στα επόμενα χρόνια, αξιοποιώντας τη σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί έως τώρα.

Συνεχίζεται: Διαβάστε τη διακήρυξη της συμμαχίας Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου – Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr

Τσεχοσλοβακία 1938, Κύπρος 2013.

Map of Cuprus

Γράφει ο Μάριος Ευρυβιάδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Όχι, η Γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει στόχο τη συρρίκνωση του «υπερτροφικού», όπως μας λένε, χρηματοπιστωτικού τομέα της Κύπρου. Ούτε στόχος της είναι ο εξορθολογισμός των δύο μεγάλων τραπεζών του τόπου. Στόχος της είναι η εκ των πραγμάτων κατάλυση του κυπριακού κράτους. Αν δεχθούμε αυτή την παραδοχή όλα όσα συνέβησαν πρόσφατα και όλα όσα κατά καιρούς προηγήθηκαν, μπορούν να ερμηνευθούν με μεγάλο βαθμό αξιοπιστίας.

Όπως και το 2004, στόχος ήταν η κατάλυση του κράτους. Το κρατοκτόνο 24.000 σελίδων σχέδιο Ανάν, αποσκοπούσε, με τη δική μας πάντοτε συναίνεση μέσω του δημοψηφίσματος, στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ). Αντάλλαγμα γι’ αυτό ήταν η ένταξη ενός δομημένου πολιτικού Φρανκενστάιν, ενός ρατσιστικού και πολιτικά ευνουχισμένου μορφώματος, στην ΕΕ. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι εξ ορισμού το μόρφωμα αυτό δεν θα είχε καμία αυτονομία ως κράτος. Καμία. Όπως και το 1974. Το κοινό στοιχείο ανάμεσα στους επίορκους πραξικοπηματίες και τους Τούρκους εισβολείς δεν ήταν για μεν τους πρώτους ανατροπή της κυβέρνησης Μακαρίου και για τους δεύτερους η κατάκτηση εδαφών. Ήταν και για τους δύο η κατάλυση του κράτους- η κατάλυση δηλαδή του αυτεξούσιου και της αυτονομίας του κυπριακού λαού και του αναφαίρετου δικαιώματος του για συλλογική ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Όπως και το 1964. Προσπάθησαν πρώτα, στη Διάσκεψη του Λονδίνου, να καταλύσουν το κράτος επιβάλλοντας μια νατοϊκή επικυριαρχία με 25.000 νατοϊκούς (συμπεριλαμβανομένων και Αμερικανών) στρατιώτες. Όταν αυτό απέτυχε προσπάθησαν και πάλι να καταλύσουν το κράτος μέσω της πραξικοπηματικής επιβολής του διχοτομικού Σχεδίου Άτσεσον, με πρωταγωνιστή τον Γέρο της Δημοκρατίας, Γεώργιο Παπανδρέου και τους ανεκδιήγητους διπλωμάτες Σωσσίδη και Νικολαερίζη. Εκείνοι, μέχρι και το Καστελόριζο προσέφεραν για να δελεάσουν την Άγκυρα. Τις δε πραξικοπηματικές τους ραδιουργίες οι δικοί μας άθλιοι ονόμασαν «ένωση με ανταλλάγματα» ενώ οι πιο έξυπνοι ξένοι, «διπλή ένωση».

Ποίοι από εσάς αγαπητοί αναγνώστες γνωρίζετε για τη διαμεσολαβητική, με εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προσπάθεια που κατέληξε, το 1965, στην Έκθεση Γκάλο Πλάζα του ΟΗΕ; Γιατί εξαφανίστηκε η Έκθεση Πλάζα αλλά και γιατί κανείς από τους θιασώτες της ιδεοληπτικής θεωρίας των «χαμένων ευκαιριών» δεν την αναφέρει; Τότε, ο ΟΗΕ διατηρούσε μια αυτονομία ακόμη, και δεν είχε καταντήσει ανδράποδο των Δυτικών. Η Έκθεση Πλάζα απέκλειε ένωση και διχοτόμηση και συνηγορούσε υπέρ ενός ανεξάρτητου κράτους με τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 1960. Ούτε καν στη βιβλιογραφία των βαθυστόχαστων μελετητών του κυπριακού δεν εντοπίζεται η Έκθεση Πλάζα, που είναι ένα ιστορικό, επίσημο έγγραφο του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Όλα άρχισαν προτού ξεραθεί το μελάνι των Συμφωνιών του 1960. Η δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας, έστω και με τις πολλαπλές διεθνείς δουλείες, θεωρήθηκε μείζον στρατηγικό λάθος . Διότι έστω και κολοβή, η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν κράτος. Είχε διεθνή προσωπικότητα και υπόσταση. Μπορούσε να γίνει μέλος του ΟΗΕ, και έγινε, κάτι που η Τουρκία πολέμησε λυσσωδώς για να αποτρέψει, διότι δεν αποδέχετο έστω και τη στοιχειώδη αυτονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εδώ υπεισέρχεται η Τσεχοσλοβακία, ο γερμανο- ναζισμός και ο ρωσικός κομμουνισμός. Το 1938 στο Μόναχο συντελέστηκε ένα από τα πιο επονείδιστα πολιτικά εγκλήματα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Πρωταγωνιστές υπήρξαν οι Γερμανό- Ναζί και οι λεγόμενες Δυτικές Δημοκρατίες. Μαζεύτηκαν στο Μόναχο τον Σεπτέμβριο και δέχθηκαν το τελεσίγραφο του Χίτλερ ν’ αποσπάσει από την Τσεχοσλοβακία το περίπου ένα τρίτο της εδαφικής της επικράτειας. Με το γερμανικό πιστόλι στον κρόταφο οι Τσεχοσλοβάκοι αναζήτησαν βοήθεια από Αγγλία και Γαλλία αλλά, φευ. Γαλλία και Αγγλία υπερθεμάτισαν υπέρ του Χίτλερ και υπέγραψαν το Σύμφωνο του Μονάχου για «να διατηρηθεί η ειρήνη και η σταθερότητα στην Ευρώπη». Θυσίασαν έτσι την Τσεχοσλοβακία για να κατευνάσουν τον Χίτλερ και το γερμανο-ναζιστικό σινάφι του. Η προστυχιά των Αγγλο- Γάλλων ήταν διπλή. Ήλπιζαν ότι ένας κατευνασμένος Χίτλερ θα τους άφηνε ήσυχους και θα επιτίθετο εναντίον ενός «μεγαλύτερου» γι’ αυτούς κινδύνου, όπως πίστευαν ότι ήταν η Μόσχα και ο κομμουνισμός. Έναν όμως χρόνο μετά, το 1939, ο Χίτλερ τους αντάμειψε. Άρχισε τον Β’ΠΠ με επίθεση στην Πολωνία. Και διέλυσε τη Γαλλία λίγο μετά.

Δέκα χρόνια αργότερα, το 1948, η Τσεχοσλοβακία ήταν και πάλι στο επίκεντρο. Στη χώρα λειτουργούσε κοινοβουλευτικό σύστημα. Αλλά υπήρχε ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα που ήθελε να εντάξει τη χώρα στο σοβιετικό στρατόπεδο. Ο ρευστός κυβερνητικός συνασπισμός ανάμεσα σε κομμουνιστές και μη δεν άντεξε. Οι κομμουνιστές μέσω κοινοβουλευτικών τεχνασμάτων κατέλαβαν την εξουσία (ονομάστηκε αυτό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα) και η χώρα προσχώρησε στο ανατολικό στρατόπεδο.

Ερχόμαστε τώρα στην Κύπρο. Μεταξύ 1960- 1963 και πριν την κρίση ’63- ’64, τα αντί-κομμουνιστικά κέντρα εξουσίας της Δύσης άρχισαν να αποκαλούν την Κύπρο «Τσεχοσλοβακία του μεταπολέμου». Γιατί; Διότι έγραφαν στις μυστικές τους εκθέσεις και διέδιδαν μέσω των φερεφώνων τους στον Τύπο ότι το επιτήδειο ΑΚΕΛ της Κύπρου (στο οποίο ο Μακάριος είχε δώσει 5 έδρες στη Βουλή) θα έβρισκε τρόπο να ξεγελάσει τον Μακάριο και μέσω ενός «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος αλά Τσεχοσλοβακία» να παραδώσει την Κύπρο στους Μοσχοβίτες κομμουνιστές. Οι τελευταίοι θα αποκτούσαν έτσι βάσεις στην Κύπρο και τη Μεσόγειο. Την τελευταία, οι Δυτικοί ήθελαν να την ελέγχουν απόλυτα διότι κατά μυστικά αμερικανικά έγγραφα αποτελούσε όχι απλώς θάλασσα, αλλά «αυτοκινητόδρομο» για την προβολή αμερικανικής ισχύος στη Μέση Ανατολή για τον έλεγχο του ενεργειακού της πλούτου.

Για να μην υπάρχει έστω και η θεωρητική πιθανότητα για κάτι τέτοιο, αποφασίσθηκε ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος ήταν να καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Από το 1960, λοιπόν, και με μαύρα, κατάμαυρα αμερικανικά δολάρια προς δεξιά και ακροδεξιά στοιχεία στην Κύπρο, άρχισε μια αντί-κομμουνιστική αλλά ταυτόχρονα και μια αντί- κρατική καμπάνια κατά της Κύπρου. Τα ακροδεξιά στοιχεία της καμπάνιας αυτής βρικολάκιασαν στο τέλος της δεκαετίας ως το Εθνικό Μέτωπο και η ΕΟΚΑ ΄Β. Υπογραμμίζεται εδώ ότι όλες οι βίαιες ενέργειές τους στόχευαν την κρατική υπόσταση της ΚΔ.

Μετά την κρίση του 1964 εγκαταλείφθηκε το προσωνύμιο «Τσεχοσλοβακία». Βάφτισαν την Κύπρο «Κούβα» και τον Μακάριο «Κάστρο της Μεσογείου». Τα προσωνύμια ήταν πολύ πιο κατανοητά και πιο σέξι από πλευράς προπαγάνδας. Όπως και η Κούβα έτσι και η Κύπρος έπρεπε να αφανιστεί πολιτικά. Η θέση αυτή υιοθετήθηκε εν μια νυκτί από την Αθήνα και τους ενεργούμενους της στην Κύπρο. Έτσι η Κύπρος οδηγήθηκε συνειδητά από την Χούντα πλέον και εν γνώσει Αμερικανό- Εγγλέζων και Τούρκων, στο φυσικό σφαγείο του 1974.

Βλέπουμε, λοιπόν, δύο σταθερές από το 1938 μέχρι το 2013. Τον κομμουνιστικό/ ρωσικό μπαμπούλα και ένα κυπριακό κράτος που κακώς δημιουργήθηκε το 1960 και το οποίο έπρεπε να παύσει να υπάρχει ως αυτεξούσιο.

Ωστόσο, το κράτος αυτό τους «ξέφυγε» το 2004 και εντάχθηκε στην ΕΕ, ενισχύοντας επιπλέον την υπόστασή του. Και με τους υδρογονάνθρακες ήταν πλέον θέμα χρόνου η πραγματική αυτονόμησή του από τους λογής – λογής εκβιαστές. Ο κυπριακός λαός, πονηρεμένος πλέον δεν υπήρχε περίπτωση να αποδεχθεί κρατοκτόνα σχέδια τύπου Ανάν. Αναγνώρισε, δηλαδή, ο κυπριακός λαός ότι χωρίς κράτος η συλλογική του ελευθερία και η προσωπική του αξιοπρέπεια δεν εξασφαλίζεται. Αντίθετα καταστρατηγείται.

Στη φαρέτρα, λοιπόν, όσων επεδίωκαν τον αφανισμό του κυπριακού κράτους παρέμεινε μόνο ένα όπλο- το οικονομικό, και με προπαγανδιστικό πλέον εργαλείο όχι τον μπολσεβικισμό αλλά το «μαύρο» ρωσικό χρήμα και με πρωταγωνιστές τούτη τη φορά τα παιδιά και τα εγγόνια των πρωταγωνιστών του 1938. Αυτών που πρώτοι επίσης στην Ευρώπη δήμευσαν και κατέσχεσαν τις περιουσίες των Γερμανό-Εβραίων.

Το οικονομικό πραξικόπημα συντελέστηκε στις 15 Μαρτίου μ’ ένα πιστόλι στο στήθος της Κύπρου και με τους 16 του Eurogroup να χειροκροτούν και να υπερθεματίζουν. Όπως και το 1938.

Δυστυχώς, όπως και τη 15η Ιουλίου 1974, ποτέ δεν θα φθάναμε στη 15η Μαρτίου χωρίς τους δικούς μας επίορκους Quislings και πεμπτοφαλαγγίτες, που τούτη τη φορά αντί για όπλα κρατούσαν στυλό και φορούσαν λευκά κολάρα.

Αν επιβιώσει η Κύπρος και ετούτη τη φορά, θα αποδειχθεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, είναι πραγματικά εφτάψυχη. Πάντως χωρίς κράτος ο κυπριακός λαός θα μπει στη διαδικασία του εκφυλισμού και της εξαφάνισης.

Πηγή: Maccunion από το Ἀντίβαρο

Μνήμη Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Ο Εθνομάρτυρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Τα μεσάνυκτα της 13ης καθώς ξημέρωνε η 14η Μαρτίου 1957 οι Άγγλοι αποικιοκράτες κρέμασαν τον έφηβο αγωνιστή του Κυπριακού Αγώνος Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Ο υπερήφανος Έλληνας μαθητής από την Πάφο είχε προλάβει στα 18 του χρόνια να αναδειχθεί σε σπουδαίο ποιητή, αθλητή και μαχητή υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα. Τον συνέλαβαν με ένα όπλο στο χέρι και μετά από βασανιστήρια τον καταδίκασαν σε θάνατο. Οι δήμιοι ήσαν συνήθως Τουρκοκύπριοι. Ο Κυπριακός Ελληνισμός έδωσε έναν υπέροχο αγώνα από το 1955 έως το 1959 για να διασώσει την εθνική του ταυτότητα και για να αποκτήσει αυτοδιάθεση. Οι μαθητές και οι μαθήτριες ήσαν οι πρωταγωνιστές.

Τέτοιες ημέρες κάθε χρόνο αξίζει να θυμόμαστε τον ωραίο εκείνο αγώνα που συγκλόνισε την Ελλάδα, την Ευρώπη, κάθε ευαίσθητη και πολιτισμένη ψυχή. Στις 3 Μαρτίου θυμόμαστε την αντίστοιχη ημέρα του 1957 με τη θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά. Την 1η Απριλίου η μνήμη μας στρέφεται στην έναρξη της επικής μάχης των λίγων και πενιχρά εξοπλισμένων κατά των πολλών και σιδερόφρακτων. Τέτοιοι ήσαν πάντα οι αγώνες του Έθνους μας. Δεν φοβηθήκαμε την υπεροπλία των άλλων, διότι πιστεύαμε στα υπέρτερα όπλα μας, τα πνευματικά και ψυχικά.

Σε εποχές κρίσης αξιών και αναζητήσεως προτύπων είναι απαραίτητο να μιλούμε στους νέους μας για τα παλληκάρια της ΕΟΚΑ του 1955. Για τα ελληνορθόδοξα ιδανικά τους που τούς βοηθούσαν να βγουν από το καβούκι του ατομοκεντρισμού και να νιώσουν το μεγαλείο της Ελληνικής Ιστορίας. Πρέπει σήμερα να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να έχουν πρότυπα, αρχές και αξίες. Να μάθουν ότι στη ζωή δεν θα ευτυχήσουν με τις υλικές αξίες του ευδαιμονισμού και του καταναλωτισμού. Να τους απομακρύνουμε από τον ραγιαδισμό που καλλιεργούν ορισμένα σχολικά βιβλία, από τον εθνομηδενισμό κάποιων διανοουμένων μας, από την τουρκολαγνεία των τηλεοπτικών καναλιών.

Ο Βαγορής, όπως αποκαλούσαν οι φίλοι του τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, προσωποποιεί τον αιώνιο έφηβο του Ελληνισμού. Μας θυμίζει τον όρκο των Αθηναίων εφήβων, οι οποίοι εδεσμεύοντο να σέβονται τα ιερά και τα όσια και να παραδώσουν την πατρίδα όχι μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη από όση την παρέλαβαν. Οι νέοι μας σήμερα διψούν για αγωνιστικά πρότυπα. Ας τους θυμίσουμε τον Παλληκαρίδη.

Κ.Χ. 6.3.2013

Πηγή: history-of-Macedonia

Ψηφίσματα ΑΧΕΠΑ για Κυπριακό – Μακεδονικό

Το 58ο Παναυστραλιανό Συνέδριο της ΑΧΕΠΑ Αυστραλασίας υιοθέτησε ψηφίσματα για Κύπρο και Μακεδονικό

Ψηφίσματα ΑΧΕΠΑ για Κυπριακό - Μακεδονικό

Το 58ο Παναυστραλιανό Συνέδριο της ΑΧΕΠΑ Αυστραλασίας που διεξήχθη στο Σίδνεϊ, υιοθέτησε το ακόλουθο ψήφισμα για την Κύπρο.

Οι σύνεδροι χαιρετίζουν τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Δημήτρη Χριστόφια, για τις συνεχιζόμενες προσπάθειες και την αποφασιστικότητά του να επιτύχει μια δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού, σύμφωνη με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και επί της συμφωνηθείσας βάσης για μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα. Μια δίκαιη διευθέτηση που θα διασφαλίζει και θα αποκαθιστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων.

Καταδικάζουν την παράνομη και συνεχιζόμενη κατοχή του 36,2% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, το συνεχιζόμενο παράνομο εποικισμό και την καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου.

Καλούν την Τουρκία να επιδείξει την πολιτική θέληση, υποστηρίζοντας τη διαπραγματευτική διαδικασία υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και να εγκαταλείψει τις αποσχιστικές πολιτικές της κατά της κυριαρχίας, εδαφικής ακεραιότητας και ενότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Καταδικάζουν τις τουρκικές προκλήσεις και απειλές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της για αναζήτηση και εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης.

Τα μέλη της ΑΧΕΠΑ Αυστραλασίας επαναλαμβάνουν την υποστήριξή τους στις προσπάθειες της Κύπρου για την επίτευξη μιας δίκαιης λύσης στο Κυπριακό πρόβλημα και θα συνεχίσουν να προβάλλουν το Κυπριακό σε όλα τα επίπεδα.

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Εγκρίθηκε, επίσης, Ψήφισμα για το Μακεδονικό:

1. Η ονομασία Μακεδονία είναι αναμφίβολα ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας. Η ιστορία της Μακεδονίας και ειδικά η ονομασία της, δεν είναι Διαπραγματεύσιμη και ως πατρική κληρονομιά Δεν δύναται να παραχωρηθούν σε τρίτους

2. Προσμένουμε όπως η μόνιμη ονομασία της χώρας της Π.Γ.Δ.Μ θα εκφράζει την πολυεθνική της υπόσταση και θα επιτρέψει όλους τους κατοίκους της να συνυπάρχουν ειρηνικά, επομένως στο όνομα πρέπει να υπάρχει εθνολογικός προσδιορισμός.

3. Ποτέ δεν θα δεχτούμε για τη χώρα της Π.Γ.Δ.Μ οποιαδήποτε ονομασία που θα περιέχει τον όρο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ή παράγωγα του και να μην αφήνει Υπονοούμενα για την γλώσσα και τους κατοίκους της.

Πηγή: history-of-macedonia