Archive

Posts Tagged ‘Νταβούτογλου’

Τουρκία: Το ΕΜΕΡ αρνείται τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση

Στις εκλογές που έγιναν στις 7 Ιουνίου του 2015 στην Τουρκία, το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ δεν κατόρθωσε να αποσπάσει αυτοδυναμία και έπεσε από την κυβέρνηση. Το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι σε 45 ημέρες πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση. Σε αντίθετη περίπτωση, προκηρύσσονται ξανά εκλογές.

Τού Seyit Aldogan

Αυτό το χρονικό διάστημα εξαντλήθηκε μέχρι την τελευταία εβδομάδα χωρίς ο Ερντογάν να δώσει διερευνητική εντολή.

Μία εβδομάδα πριν εκπνεύσει η συνταγματική προθεσμία, ο Ερντογάν έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο κόμμα του, το ΑΚΡ. Όμως, κανένα κόμμα δεν επιθυμούσε να προχωρήσει σε κυβερνητικό συνασπισμό με το ΑΚΡ, καθώς ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Νταβούτογλου είχε δηλώσει ότι αυτή η κυβέρνηση θα είναι προσωρινή.

Εξαντλήθηκε η χρονική προθεσμία των 45 ημερών χωρίς να δοθεί διερευνητική εντολή σε κανένα άλλο κόμμα και ανακοινώθηκε από τον Ερντογάν ότι την 1η Νοεμβρίου θα προχωρήσει η Τουρκία στις πρόωρες εκλογές.

Σύμφωνα με όσα ορίζει το τουρκικό Σύνταγμα, σχηματίζεται προσωρινή κυβέρνηση από όσα κόμματα έχουν σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα, ανάλογα με τη δύναμη καθενός από αυτά, για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου έστειλε επιστολή σε όλα τα κόμματα, καλώντας τα να πάρουν μέρος στην προσωρινή κυβέρνηση.

Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να πάρουν μέρος, πλην του HDP.

Το HDP δέχτηκε, με το επιχείρημα ότι διεξάγεται ένας πόλεμος ενάντια στον κούρδικο λαό, και θέλει να φέρει στην ημερήσια διάταξη τις δολοφονίες και τις επιθέσεις που δέχονται οι Κούρδοι και ταυτόχρονα να σταματήσει τον πόλεμο αυτό.

Υπό κανονικές συνθήκες, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι βουλευτές που θα συμμετάσχουν από κάθε κόμμα καθορίζονται από το ίδιο. Σε μια πρωτοφανή και τελείως αντισυνταγματική κίνηση όμως, ο Νταβούτογλου επέλεξε αυτός(!) ποιος βουλευτής από κάθε κόμμα θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση.

Ανάμεσα σε αυτούς που επιλέχθηκαν από το Νταβούτογλου, συμπεριλαμβάνεται και ο βουλευτής του ΕΜΕΡ Λεβέντ Τουζέλ, που έχει εκλεγεί με το HDP.


Ο βουλευτής του ΕΜΕΡ και του HDP, Levent Tüzel

Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ενημερωτικά ότι το HDP έχει εκλέξει στις τελευταίες εκλογές, όπου μπήκε πανηγυρικά στη Βουλή, 80 βουλευτές ως κόμμα – μετωπικός εκλογικός συνασπισμός. Το Κόμμα Εργασίας (ΕΜΕΡ) είχε δηλώσει ότι κατεβαίνει σε εκλογική συμμαχία με το HDP, συμμετέχοντας συμβολικά με έναν βουλευτή, τον Λεβέντ Τουζέλ, ο οποίος και εξελέγη.

Σήμερα [Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015] ο Λεβέντ Τουζέλ παραχώρησε συνέντευξη τύπου, στη διάρκεια της οποίας δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει να πολεμάει ενάντια στους λαούς της Τουρκίας, ενάντια στον αγώνα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Και η προσωρινή κυβέρνηση, θα ακολουθήσει ακριβώς αυτήν την πολιτική.»

Τόσο ο ίδιος, όσο και η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας (ΕΜΕΡ), αποφάσισε να μην πάρει μέρος στην κυβέρνηση.

Αντίθετα, καλεί όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους λαούς και τις μειονότητες, όλες τις καταπιεζόμενες τάξεις και στρώματα, να αγωνιστούν για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

Προς την ίδια κατεύθυνση έβγαλε ανακοίνωση και το ΕΜΕΡ, στην οποία καταδίκασε τόσο την κυβέρνηση Νταβούτογλου – Ερντογάν, όσο και την προσωρινή κυβέρνηση που θα ακολουθήσει.

Ο Λ. Τουζέλ, που για εκλογικούς λόγους εμφανιζόταν ως βουλευτής του HDP, δήλωσε επίσης την -γνωστή άλλωστε- ιδιότητά του ως βουλευτή και μέλους του ΕΜΕΡ.

*Ανταποκριτής στην Ελλάδα/Αθήνα της ημερήσιας εφημερίδας «Εβρενσέλ» και του καναλιού «Χαγιάτ»

Πηγή: Δίκτυο Σπάρτακος

Η Αλβανική Μαυρό- Κόκκινη Συμμάχια, το μακρύ χέρι της Τουρκίας.

Το εβδομαδιαίο αλβανικό περιοδικό MAPO σε άρθρο που υπογράφει ο Αλφρεντ Λέλα, επισημαίνει τον κίνδυνο επιστροφής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια μέσω του νέου κόμματος του Κρέσνικ Σπαχίου.

Σε προχθεσινό δημοσίευμα του, γράφει για την εξάρτηση του Σπαχίου, αρχηγού του ακραίου πολιτικού κόμματος, της μαυρο-κόκκινης συμμαχίας και ότι αυτό κινείται σαν το μακρύ χέρι της Τουρκίας μέσα στην Αλβανία, έχοντας σκοπό τη διείσδυση και την εφαρμογή του νεο-οθωμανισμού στα Βαλκάνια.

Κατηγορεί επίσης τον Σπαχίου, ότι δικτυώνεται στις ΗΠΑ με την «βοήθεια» διπλωματικών και άλλων στελεχών που η Τουρκία διατηρεί εκεί.

Συμπληρώνει ότι το γνωστό πολιτικό δόγμα του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Νταβούτογλου, βασίζεται, στην ιδέα της επιρροής στα Βαλκάνια ώστε σταδιακά να επιρρεάσει και τελικά να μετατρέψει σε ένα περιβάλλον όπως ήταν επί οθωμανικής αυτοκρατορίας. Δόγμα το οποίο επιχειρεί να εφαρμόσει σε όλες τις περιοχές που παλαιότερα ανήκαν στους Οθωμανούς.

Μέχρι στιγμής στην Αλβανία η εφαρμογή του συγκεκριμένου σχεδίου, συνδέεται στενά με τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως κολέγια, σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά και μέσα ενημέρωσης με τα οποία η Τουρκία «περνάει» τα νεο-οθωμανικά σχέδια της. Μήπως κάτι μας θυμίζει;

Πηγή: Maccunion

«Αλέξανδρος Νταβούτογλου» ή «Η Τουρκία ως αντιπρόσωπος της εμπειρίας της ανθρωπότητας κι εμείς»


Αχμέτ Νταβούτογλου
Στο συνέδριο Τούρκων πρέσβεων που έγινε στην πόλη Μάρντιν το 2010, γεωγραφικά στην ίδια περίπου ευθεία με τα Άδανα, ανατολικότερα όμως, στα σύνορα με τη Συρία, κοντά στο Ιράκ και το Ιράν, ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε κάμει μιαν εξαιρετικά εντυπωσιακή ομιλία. Ολόκληρη, μεταφρασμένη στα ελληνικά, μπορεί να τη βρει κανείς στο www.ifestosedu.gr/109Davutoglou.htm. Στην πραγματικότητα, θα ήταν ευχής έργο αν ολόκληρη την ομιλία διάβαζε κάθε διπλωμάτης, κάθε υπάλληλος των υπουργείων εξωτερικών Κύπρου και Ελλάδος, κάθε σοβαρά ενδιαφερόμενος πολίτης για τα τεκταινόμενα στην περιοχή μας.

Η ομιλία, εμπνευσμένη και εμπεριστατωμένη, με βάθος γνώσεων και ευαισθησία που σπανίζει σε οποιουδήποτε πολιτικού ή διπλωμάτη τον λόγο, αποτελεί στην ουσία την περιγραφή του «οράματος» της σημερινής Τουρκίας που αφορά στο μέλλον της και στο ρόλο που καλείται, κατά τη γνώμη της, να διαδραματίσει στη διαμόρφωση της νέας, παγκόσμιας νοοτροπίας, του καινούργιου «πολιτισμού συναδέλφωσης» των λαών και του «συμπατριωτισμού», όπως τον ονομάζει ο Νταβούτογλου. Ως κήρυκας και κεντρικός άξονας της διάσημης, πλέον (αν και για πολλούς διαβόητης), «παγκοσμιοποίησης», η Τουρκία εμφανίζεται παράλληλα να προωθεί για τον εαυτό της και τον ρόλο τής ηγέτιδας δύναμης στην ανάπτυξη ενός περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» που εκτείνεται, για την ώρα, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα Βαλκάνια μέχρι και την Υεμένη, στην νοτιοδυτική άκρη της Αραβικής χερσονήσου.

Λόγω της λογοτεχνικής, αλλά και της πολιτικής και πολιτισμικής της αξίας, η ομιλία παρουσιάζει ένα τεράστιο ενδιαφέρον, ειδικά για λαούς που κινδυνεύουν να τους καταπιεί, χωρίς να χρειαστεί ούτε μια γουλιά νερό, η Τουρκία.

Όντας ένας από εκείνους που προσπάθησαν να κατανοήσουν την Τουρκία και τους Τούρκους, που θέλησαν να ερευνήσουν με όση αντικειμενικότητα γίνεται τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις γι’ αυτούς που, κατά γενική παραδοχή, κοιτάζαμε πάντα αφ’ υψηλού με περιφρόνηση, αδιαφορία και συχνά αγανάκτηση για τις ιστορικές τους βαρβαρότητες, προσπάθησα ταυτόχρονα όπως και πολλοί άλλοι, πιστεύω, να τις ξεχνώ με την πάροδο των χρόνων, να τις βάζω στην μπάντα και να λέω «άνθρωποι είναι κι αυτοί, κάποτε θα έρθουν στον λογαριασμό». Πολλά από αυτά ισχύουν ακόμα και αυτή τη στιγμή, όπως και το γεγονός ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους Τούρκους εμπεριέχει και μια ειλικρινή θλίψη, μια πραγματική λύπηση, παράξενα, αλλ’ όχι ανεξήγητα συνδυασμένη με μια δόση ειρωνείας για την επιμονή τους να προβάλλουν – παρά τα ελλείμματά τους – ένα εξίσου πολιτισμένο πρόσωπο με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η πραγματικά πολύ σημαντική ομιλία του Νταβούτογλου, άκρως πειστική για τους ξένους, αλλά και για πολλούς αφελείς και απληροφόρητους (δηλαδή τους περισσότερους από μας – γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε εθνική επιβίωση χωρίς πολιτισμική άνοδο), όσο αλματωδώς βελτιωμένη κι αν παρουσιάζεται σήμερα σε σύγκριση με τα πολύ κακά προηγούμενα της, εξακολουθεί να μην μπορεί να κρύψει τις αληθινές φιλοδοξίες και τα αληθινά οράματα της Τουρκίας, που στην ουσία τους διαποτίζονται από έναν αδιάλειπτο επεκτατισμό.

Ο μεγάλος Έλληνας οσμανολόγος και βαλκανιολόγος καθηγητής Σπύρος Βρυώνης, εντοπίζει την παραδοσιακή πια και αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους να δημιουργήσει αρχαία Ιστορία για τον εαυτό του και στα μέτρα του ώστε να μπορεί να την κατευθύνει στην εξυπηρέτηση των διαχρονικά επεκτατικών «οραμάτων» του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τον εντελώς ακατέργαστο και χονδροειδή τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το επίπεδο, καθ’ όλα και κατά τελεία μίμηση ευρωπαϊκό, στο οποίο έχει φτάσει σήμερα.

Ο Νταβούτογλου ξεκινά ακριβώς την ομιλία του με την παραδοχή ότι χωρίς έναν αρχαίο πολιτισμό ως θεμέλιο δεν είναι δυνατό να φτιαχτεί ένας καινούργιος. «Γι’ αυτό», λέει, «οι πρόγονοί μας διάλεξαν ως σύμβολό τους το πλατάνι. Οι ρίζες του είναι βαθιές, δεν μπορεί να ξεριζωθεί και η σκιά του δεν είναι ρηχή, αλλά πυκνή, κατάλληλη για όλα τα δόγματα, τις φυλές και τις θρησκείες»(!)

Η αγωνία αυτή της Τουρκίας για μια δική της αρχαία Ιστορία, ένα δικό της αρχαίο πολιτισμό, της έχει γίνει μια πραγματικά «έμμονη ιδέα» και έχει, ίσως, τις ρίζες της στην ανασφάλεια που της δημιουργεί η πολύ πρόσφατη εδραίωση της σε εδάφη που δεν της ανήκαν πάντα και στο γεγονός ότι, ακόμα πιο πρόσφατα, κινδύνευσε πολύ σοβαρά να χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος των εδαφών αυτών.

Πρώτος ο Κεμάλ Ατατούρκ, όταν βρέθηκε μπροστά στο ανέλπιστο και απίστευτο γεγονός να έχει εκδιώξει τον ελληνικό στρατό από την Μικρά Ασία, άρχισε να ψάχνει για ένα τούρκικο, αρχαίο πολιτισμό που θα έδινε στους πολίτες τού νέου τουρκικού κράτους τέτοια εθνική και ιστορική συνείδηση, ώστε να τους εμπνέει υπερηφάνεια για την καταγωγή τους και αυτοπεποίθηση. Πράγματα που για μάς ήταν ανέκαθεν δεδομένα και δεν αισθανθήκαμε ποτέ την ανάγκη να ψάξουμε για να τα βρούμε. Το μόνο που κατόρθωσε ο Κεμάλ – με τη βοήθεια μάλιστα κάποιων δυτικών «επιστημόνων» – ήταν να στήσει μια σειρά από ρατσιστικές θεωρίες που στα δικά μας τα μάτια μόνο κωμικές μπορούσαν να φαντάζουν. Αυτές είναι οι Turk Tarih Tezi και Gunes Dil Teorisi που «αποδεικνύουν» ότι όλοι οι λαοί που δημιούργησαν πολιτισμό (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) το κατάφεραν γιατί αναμίχθηκαν ή εμπλουτίστηκαν από την ανώτερη τουρκική φυλή η οποία έλκει, δήθεν, την καταγωγή της στην 7η π. Χ. χιλιετία, τη στιγμή που είναι ιστορικά γνωστό και αποδεδειγμένο ότι οι Τούρκοι άρχισαν να μπαίνουν στην Ανατολία μόλις τον 11ο μ. Χ. αιώνα. Επίσης ότι η βάση πλείστων ευρωπαϊκών και ανατολικών γλωσσών είναι απλώς και αδιαμφισβήτητα…η τουρκική. Οι λεπτομέρειες των ρατσιστικών αυτών θεωριών (διαχωρισμός των ανθρώπων σε βραχυκέφαλους και δολιχοκέφαλους) είναι ανατριχιαστικές και μπορεί να τις διαβάσει κανείς αναλυτικά στο βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη “The Turkish State and History-Clio meets the Grey Wolf”. Οι θεωρίες αυτές μπήκαν στα σχολεία, στην τουρκική λογοτεχνία και είναι πολλοί οι Τούρκοι που εξακολουθούν να τις πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το έργο του Κεμάλ συνέχισε στα τέλη του 20ου αιώνα ένας άλλος – κωμικός και στο σουλούπι – υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Ο Τουργκούτ Οζάλ, με το βιβλίο του “La Turquie en Europe” (Η Τουρκία στην Ευρώπη-Παρίσι 1988), το οποίο ουσιαστικά εγκολπώνεται και εμπνέεται από αυτές τις θεωρίες για να καταδείξει πόσο…δικαιωματικά Ευρωπαίοι είναι οι Τούρκοι. Ανάμεσα στις πολλές φαιδρότητες του βιβλίου (έκθεση και ανάλυση τους πάλι στο βιβλίο του Βρυώνη), είναι και ο ισχυρισμός ότι ο ειδεχθής και πρωτοφανής θεσμός των γενιτσάρων αποτελεί το πλησιέστερο παράλληλο ή μοντέλο στην εκπαίδευση των κυβερνώντων και στρατιωτών στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ότι ο Όμηρος ήταν Τούρκος, ότι οι Τούρκοι ουδέποτε ενόχλησαν οποιονδήποτε αλλ’ απλώς εκπολιτίζουν άλλους και άλλα πολλά και απίστευτα.

Το μεγάλο και με αξιοθαύμαστο τρόπο γραμμένο βήμα που κάμνει τώρα ο Νταβούτογλου – ενδεικτικό και της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης που συντελείται σήμερα στην Τουρκία χωρίς εμείς ούτε καν από μακριά να παρακολουθούμε – έγκειται στο γεγονός ότι δεν ανοητολογεί πλέον στα φανερά, αλλά χρησιμοποιεί μεθόδους και ορολογία που χρησιμοποίησε με επιτυχία η ιστοριογραφία της Ευρώπης για να εξωραΐσει και να αποδεχτεί τη δική της γερμανο-τευτονική βίαιη κατάκτηση που συντελέστηκε κυρίως μεταξύ 3ου και 5ου μ. Χ. αιώνα. Η βίαιη κατάργηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, πέρασε στην επίσημη ευρωπαϊκή Ιστορία με τον όρο «μεταναστεύσεις των λαών», των κατακτητικών λαών που τελικά συγχωνεύτηκαν με τους κατακτημένους, εγκατεστημένους πληθυσμούς, με κατάληξη τα σημερινά εθνικά κράτη. Ο Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του «Το προπατορικό αμάρτημα» αποδίδει μνήμες ρωμαϊκής–ρωμέϊκης συνείδησης στα πλήθη της Γαλλικής Επανάστασης εναντίον των «αριστοκρατών» και των βασιλέων της Γαλλίας, απογόνων των γερμανο-τευτόνων κατακτητών τους. Είναι, δε, γνωστό ότι το αρχαίο όνομα της Γαλλίας ήταν Γαλλική Ρωμανία και όχι France, Φραγκία. «Φράγκοι» είναι το όνομα του κυριότερου γερμανικού φύλου που κατέκτησε τη χώρα και τη βάφτισε με το όνομα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο στα ελληνικά, στην κυρίαρχη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία απέφυγε τη γερμανική κατάκτηση, διατηρείται το αρχαίο όνομα της χώρας, «Γαλλία». Είναι, επίσης, γνωστό ότι η Εκκλησία της Ρώμης, που τελούσε στα ελληνικά τη λειτουργία μέχρι τον 4ο αιώνα (τελευταίος Έλληνας Πάπας το 1009 μ. Χ.), υπέστη τα πάνδεινα μέχρι να συμβιβαστεί με τους κατακτητές με αποτέλεσμα τα αιρετικά εφευρήματά της – λόγω της αδυναμίας των αγράμματων εισβολέων να εννοήσουν βασικές, αλλά «δύσκολες» έννοιες του Χριστιανισμού – να την οδηγήσουν και στο σχίσμα του 1054. Βέβαια όλ’ αυτά έχουν ξεχαστεί με την ανάμιξη κατακτητών και κατακτημένων και σήμερα ελάχιστα ίχνη μνήμης μεταξύ τους επιβιώνουν, κυρίως στην αντιπάθεια των (κατακτημένων) λαϊκών στρωμάτων για τους κατακτητές τους, που αυτοαποκλήθηκαν «Αριστοκρατία» και διατήρησαν για πολλούς αιώνες μέχρι και σήμερα την ιδιοκτησία της γης.

Μιλώντας, λοιπόν, ο Νταβούτογλου για την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, τον βίαιο ή απλώς εξ ανάγκης εκούσιο εξισλαμισμό των πληθυσμών της, γλαφυρότατα τον περιγράφει με τον πιο ευρωπαϊκό τρόπο ως εξής: «Αν θέλετε να κατανοήσετε, μετέπειτα, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να έχετε καταλάβει την περιπέτεια των Σελτσουκιδών… Πρέπει να καταλάβετε το τόξο που εκτάθηκε απ’ την κεντρική Ασία ως την Ανατολία, το πώς αναμείχθηκαν με τους πολιτισμούς οι άνθρωποι που κινούνταν μες στο τόξο και τι είδους συνθέσεις δημιούργησε η ανάμειξη αυτή στην Ανατολία. Το πνεύμα της τάξης που λέμε οθωμανική δεν πρωτοπαρουσιάστηκε τον 16ο αιώνα. Αναδύθηκε από τη συνάντηση των κινητικών ανθρώπινων στοιχείων και του σταθερού χώρου. Οι άνθρωποι κινήθηκαν από την κεντρική Ασία κατά μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα και έχτισαν νέες τάξεις στα μέρη που συναντήθηκαν… Σύνθεση δύο πολιτισμών από τους οποίους ο ένας ήταν πιο κινητικός, ό άλλος πιο εγκατεστημένος».

Τα ίδια που έγιναν στην Ευρώπη, λοιπόν, έγιναν αργότερα και στην Μικρά Ασία. Οι στην Ευρώπη αποκαλούμενες «μεταναστεύσεις των λαών», στην Μικρά Ασία ονομάζονται πανομοιότυπα «κινήσεις» και «κινητικότητα» των κατακτητών σε βάρος των «πιο εγκατεστημένων».

Αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν. Το απώτερο παρελθόν της Μικράς Ασίας, από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Χωρίς ν’ αναφέρεται στις πρόσφατες ανακάμψεις του τουρκικού, επεκτατικού και εθνοκαθαρτικού πνεύματος σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων και ξανά των Ελλήνων στην Κύπρο, σήμερα, λέει στη συνέχεια ο κύριος Νταβούτογλου, ο κόσμος χρειάζεται μια νέα τάξη, τη νέα τάξη τής παγκοσμιοποίησης, στην οποία η Τουρκία έχει όλα τα φόντα να παίξει πρωτεύοντα ρόλο. Κι αν γι’ αυτόν τον ρόλο δεν έχει παρά ν’ ακολουθήσει το δυτικό παράδειγμα και τις ντιρεκτίβες του, στη δική της περιοχή, στην ανάπτυξη του δικού της περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» έχει ν’ ακολουθήσει άλλο παράδειγμα, εκείνο της πρώτης-πρώτης πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης: Κατά τον ίδιο τρόπο που ο Μέγας Αλέξανδρος μετάφερε τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ασίας, η Τουρκία θα μεταφέρει τον δικό της τουρκοϊσλαμικό σε όλη τη γύρω της περιοχή κι ακόμα πιο πέρα, ποιος ξέρει, πόσο μακρια – αφού μέχρι την Υεμένη και τη Βοσνία Ερζεγοβίνη φτάνουν, για την ώρα, οι «συμπατριωτικές» βλέψεις της:

«…κάτι παρόμοιο με την παγκοσμιοποίηση που ζούμε σήμερα, βιώθηκε σε παλιότερες εποχές. Ρίξτε μια ματιά στους αιώνες μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα π. Χ. Η περίοδος εκείνη μας δείχνει ότι μια νέα τάξη μπορεί να δημιουργηθεί μόνο αν υπάρξει μια νέα νοοτροπία. Τους αιώνες εκείνους σε διάφορες γωνιές της γης, σε διαφορετικές περιοχές όπου ανθούσαν πολιτισμοί παρουσιάστηκαν σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα, ηγετικές φυσιογνωμίες, θρησκευτικοί αρχηγοί. Λόγου χάρη στην περιοχή του ελληνικού πολιτισμού είχαμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη. Επί μερικές γενιές, τη μια μετά την άλλη. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν, περίπου δύο αιώνες πριν, έζησαν ο Ζαρατούστρα στο Ιράν, ο Βούδας στην Ινδία, ο Κομφούκιος και το Ταό στην Κίνα. Και δύο τρεις αιώνες αργότερα, η διανοητική κινητικότητα που δημιούργησαν αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα, έγινε αιτία να αναδυθούν σημαντικά τοπικά καθεστώτα (τάξεις). Κι αυτά τα περιφερειακά καθεστώτα άρχισαν να διαχέοντα το ένα μέσα στο άλλο. Μαθητής του Αριστοτέλη ο Μέγας Αλέξανδρος, ό,τι πήρε από το δάσκαλό του, πολλαπλασιάζοντας το καθ’ οδόν – πέρασε έξω απ’ το Μάρντιν – το μετέφερε ως τις Ινδίες και την Αίγυπτο. Δημιουργήθηκαν πάμπολλες πόλεις με τ’ όνομα του (Αλεξάνδρειες) και αναδύθηκε μια τάξη».

Γιατί, όμως, η Τουρκία αισθάνεται έτοιμη ν’ αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εδραίωση της νέας τάξης της παγκοσμιοποίησης και κατ’ επέκταση μιας δικής της στην «περιοχή της», στην εποχή μας; Ο Αχμέτ-Αλέξανδρος Νταβούτογλου είναι σαφής, σαφέστατος: «Η Τουρκία», λέει, «είναι γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση», είναι «ρυθμιστικός παράγοντας ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο», είναι «υπερασπιστής της ανάμειξης Ανατολής-Δύσης και των διαφόρων πολιτισμών στο πρόγραμμα του Συνασπισμού των Πολιτισμών», και είναι «άμεσος ανακλαστήρας των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα σε Βορρά και Νότο ως μέλος των G 20».

Ένας πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών, συνεχίζει ο Νταβούτογλου, τον ρώτησε κάποτε: «Δηλαδή, τι ακριβώς εκπροσωπούμε;» Και ο Αλέξανδρος-Αχμέτ απάντησε: «Εμείς τους εκπροσωπούμε όλους. Γιατί ο αρχαίος πλούτος που έχουμε μας κάνει να συναντιόμαστε με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, έχουμε πάρει κάτι από όλες αυτές τις κουλτούρες, ταυτόχρονα όμως, με την έννοια της πολιτικής κουλτούρας βρισκόμαστε στο κέντρο της Δύσης. Η υποψηφιότητά μας να γίνουμε μέλος της ΕΕ, οι επαφές μας στην Ασία, οι δεσμοί μας στη Μέση Ανατολή δεν είναι, με την έννοια αυτή, αντικρουόμενοι, αλλά δημιουργούν μια ολότητα. Γι’ αυτό όσο ‘γίνουμε δεκτικοί’ σε όλα αυτά, όσο πιο δραστικά κινούμαστε σ’ αυτά τα επίπεδα, τόσο πιο ενεργητικό ρόλο θα έχει η Τουρκία στην αναζήτηση της οικουμενικής τάξης… Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι! Απ’ την σκοπιά αυτής της αρχής – της δεκτικότητας– καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει την ιδιαιτερότητα της Τουρκίας να αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας. Εμείς είμαστε σίγουροι γι’ αυτό και προχωρούμε στην εξωτερική μας πολιτική με αυτή την αυτοπεποίθηση… Αυτή είναι η προσδοκία της τουρκικής κοινωνίας, αυτός είναι ο ορίζοντας της Τουρκίας»!

Η Τουρκία, λοιπόν, έχει όραμα. Είτε μας αρέσει το όραμά της είτε όχι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την παγκοσμιοποίηση στην οποία προτίθεται να παίξει σημαίνοντα ρόλο, προωθώντας κι ένα δικό της «συμπατριωτισμό» με συγγενικούς η ομογενείς της λαούς, έχει όραμα. Μεταφέροντας, τώρα, την ερώτηση σε μάς, δηλαδή «τι ακριβώς εκπροσωπούμε εμείς» κι αν έχουμε το δικαίωμα, όπως κι εγώ το έχω ήδη κάμει εδώ, να ειρωνευόμαστε την Τουρκία για τα «οράματά» της, νομίζω δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις απαντήσεις: Είμαστε εκείνοι που έδωσαν και το χώρο και τους πληθυσμούς για να γίνει η Τουρκία μια μεγάλη χώρα με δικαίωμα σε περιφερειακά και παγκόσμια οράματα· είμαστε εκείνοι που μόνοι τους «έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους» ώστε, τώρα, σαν τον τυφλό Τειρεσία να είμαστε οι μόνοι που μπορούν να δουν τι αληθινά συμβαίνει, οι μόνοι που καταλαβαίνουμε πού ακριβώς το πάει, τι ακριβώς κρύβεται μέσα στο «όραμα» της. Η Τουρκία που «οραματίζεται» την ειρηνική κατάργηση των συνόρων ανάμεσα σ’ εκείνη και τους συγγενικούς της ή ομογενείς λαούς, στο μεταξύ δεν χάνει ευκαιρίες να δημιουργεί δια της βίας νέα σύνορα, όπως για παράδειγμα στην Κύπρο, και να σχεδιάζει να δημιουργήσει κι άλλα αλλού, όπως στο Αιγαίο. Εποικίζει τώρα την Κύπρο και το ίδιο θα πράξει και σε επόμενο στάδιο με το Αιγαίο με συγγενικούς ή ομογενείς λαούς, οπότε οι νέοι κάτοικοι που θα κουβαλήσει εκεί, ως «πιο κινητικοί» σε βάρος των «εγκατεστημένων», θα της δίνουν κάθε δικαίωμα να καταργήσει πάλι τα καινούργια σύνορα που διαχωρίζουν τους λαούς για χάρη της παγκοσμιοποίησης, της ειρήνης και του…«συμπατριωτισμού»!

Το 1964 η Κύπρος ήταν de facto ενωμένη με την Ελλάδα. Ο Ντενκτάς, οι τούρκικες εφημερίδες στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη θρηνούσαν τον χαμό της Κύπρου. Οι Αμερικανοί μας πρόσφεραν επισημοποίηση της Ένωσης με μεγάλη πιθανότητα να μην παραχωρηθεί κανένα αντάλλαγμα στην Τουρκία. Μόνη, απλή, εύκολη προϋπόθεση η σύμπνοια και η συνεργασία με την τότε ελληνική κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Εμείς, όμως, με πρωταγωνιστές την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου κι όλους τους άλλους που βρίσκονται κατά καιρούς στην εξουσία διαπληκτιζόμενοι για το ποιος είναι ο πιο πατριώτης, κυκλοφορούσαμε τότε φυλλάδια, ψιθύρους και διαβολή εναντίον της Ελλάδας. Ζητούσαμε την εκδίωξη της ελληνικής μεραρχίας, την απομάκρυνση της Ελλάδας, την ακύρωση της Ένωσης. Ζητούσαμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Χωρίς αναγνώριση και παραδοχή των ασυγχώρητων σφαλμάτων μας, πώς μπορούμε να βρούμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουμε την τραγική κατάληξη;

Το γεγονός ότι δεν έχουμε την τόλμη που χρειάζεται για να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τα λάθη που άνοιξαν τον δρόμο στα «οράματα» της Τουρκίας, το γεγονός ότι στα πολιτικά μνημόσυνα των ηρώων μας φτάνουμε μόνο, έστω και σπάνια, μέχρι του σημείου απλώς να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν αυτά τα δικά μας, τεράστια, φοβερά και ασυγχώρητα λάθη, χωρίς να έχουμε το πολιτικό θάρρος να τα κατονομάσουμε, γιατί έτσι μπορεί να ρίξουμε τους «ήρωές» μας από τα βάθρα τους και ν’ αντικρύσουμε τους εαυτούς μας γυμνούς πλέον από ψευδαισθήσεις «αγώνων» που μόνο την παραμονή κάποιων ανίκανων και μωροφιλόδοξων στην εξουσία εξυπηρετούσαν, μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ειρωνευόμαστε την Τουρκία και τα «οράματα» της. Στο κάτω-κάτω, ακόμα κι αν την ανάγκη των Τούρκων, την έμμονη ιδέα τους ν’ αποκτήσουν αρχαίο πολιτισμό, την χρησιμοποιούν σαν λεοντή για να κρύψουν τις πραγματικές κατακτητικές προθέσεις τους – που είναι, ίσως, η κυριότερη κληρονομιά τους – δεν παύουν να αναγνωρίζουν την αξία τού να έχει κανείς αρχαίο πολιτισμό. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ολότελα αρνητικό. Ας μην ειρωνευόμαστε, λοιπόν, τους Τούρκους. Ας ειρωνευόμαστε καλύτερα τους εαυτούς μας, που έχοντας ως Έλληνες εκείνο ακριβώς που λείπει στους Τούρκους, μιαν αληθινά μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά, αντί να εντοπίσουμε με θάρρος, εντιμότητα και ειλικρίνεια τα φοβερά μας λάθη, την παταγώδη αποτυχία και το τραγικό τέλος των εθνικών μας αγώνων, ώστε με σοφία και αυτογνωσία να χτίσουμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται (το δικό μας μεγάλο έλλειμμα), για να μπορέσουμε να πάρουμε τις αναγκαίες γενναίες αποφάσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο και τον εφιάλτη της διχοτόμησης, τον εφιάλτη της μόνιμης τουρκοποίησης της βόρειας Κύπρου και ύστερα ολόκληρης, συνεχίζουμε ακάθεκτοι την τρελή πορεία μας του κυνηγητού της εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος.

Κι αντί να είμαστε, ως Έλληνες, συνειδητοί αγωνιστές μιας αληθινά ανθρωπιστικής, γνήσια φιλειρηνικής και πολιτισμικά δημιουργικής παγκοσμιοποίησης, παραμένουμε άπραγοι και ανήμποροι τηλεθεατές, υποψήφια θύματα της παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας της μετατροπής του Ανθρώπου σε αποβλακωμένο καταναλωτή άχρηστων στην ουσία βιομηχανικών προϊόντων, που το κυριότερο τους επίτευγμα είναι να καταστρέφουν τον πλανήτη για τα οικονομικά συμφέροντα και την καλοπέραση μιας συγκριτικά απειροελάχιστης μειοψηφίας. Τέτοιους ανθρώπους σαν εμάς, σε μερικά ακόμα χρόνια, λίγο θα τους ενδιαφέρει αν τους αποκαλούν Τούρκους, Αμερικανούς ή Έλληνες.

Πηγή: Αντίβαρο

Η Τουρκία… τραβάει το σχοινί

Νταβούτογλου

«Οι ισχυρισμοί της Ελλάδας στερούνται στηρίγματος στο διεθνές δίκαιο» υποστηρίζει σε ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αναφερόμενο στη ρηματική διακοίνωση της Ελλάδας προς τον ΟΗΕ με την οποία κατοχυρώνονται οι ελληνικές θέσεις, με δεδομένη την άδεια που είχε εκδώσει η Άγκυρα για έρευνες σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας νότια της Ρόδου.

Στην τουρκική ανακοίνωση αναφέρεται ότι «οι άδειες που έχουν εκδοθεί από το 2007 μέχρι σήμερα προς την ΤΡΑΟ (Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίων Τουρκίας) αφορούν περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που βρίσκονται εντός της υφαλοκρηπίδας μας, όπου η Τουρκία έχει κυριαρχικά δικαιώματα έρευνας και εξόρυξης των φυσικών πηγών στις περιοχές αυτές. Η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει χρήση των δικαιωμάτων της αυτών που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο».

Το τουρκικό υπουργείο υπογραμμίζει επίσης ότι «καθώς προβαίνουμε στα αναγκαία βήματα για την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, θα συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε τις σχέσεις μας με την Ελλάδα και να αξιοποιούμε τους διαύλους διαλόγου που έχουν διαμορφωθεί με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων».

«Η Ελλάδα έχει προβάλει τους εν λόγω ισχυρισμούς και σε διμερές επίπεδο για να δοθούν οι δέουσες απαντήσεις» αναφέρεται στην ανακοίνωση στην οποία υπογραμμίζεται ότι και η Τουρκία θα προβεί σε αντίστοιχη ενέργεια ενώπιον του ΟΗΕ.

Η σχετική αδειοδότηση από πλευράς Τουρκίας είχε γίνει τον περασμένο Απρίλιο και αφορά θαλάσσια περιοχή νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Το Ελληνικό υπουργείο εξωτερικών στη ρηματική διακοίνωση προς τον ΟΗΕ διατύπωσε σαφείς θέσεις οι οποίες στηρίζονται στη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας που έχουν κυρώσει 162 χώρες μέλη του ΟΗΕ, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η Τουρκία.

Πηγή: Υστερόγραφα

Εγκαταλείπει την ΑΟΖ η Ελλάδα

Οι Έλληνες το έβαλαν κυριολεκτικά στα πόδια, μετά τις άμεσες τουρκικές αντιδράσεις“.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πανηγυρίζει ο τουρκικός τύπος για το…. ζήτημα της επιδίωξης της ελληνικής πλευράς να ανακηρύξει μονομερώς την ΑΟΖ, με πρωτοσέλιδα που αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι οι Έλληνες το «έβαλαν κυριολεκτικά στα πόδια» μετά τις άμεσες τουρκικές αντιδράσεις.Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, (φυσικά όποιος θέλει τα πιστεύει), η άμεση και δυναμική τουρκική αντίδραση είχε σαν αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να κάνει πίσω και να εγκαταλείψει ουσιαστικά την υλοποίηση της πρόθεσης της να ανακηρύξει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, με τη επιδίωξη της άμεσης εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων της περιοχής

Οι τουρκικές εφημερίδες, Milliyet, Star, Akşam, Radikal, επικαλούνται για να στηρίξουν αυτές τις πληροφορίες τους και δημοσιεύματα του κυπριακού τύπου και συγκεκριμένα της κυπριακής εφημερίδας Φιλελεύθερος. Όπως αναφέρει ο τουρκικός τύπος, σύμφωνα και με δημοσίευμα του κυπριακού Φιλελευθέρου, μετά από έντονες αντιδράσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς αλλά και της δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, κ Νταβούτογλου, η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να υποχωρεί και να βάζει ουσιαστικά το μεγάλο αυτό ζήτημα της ανακήρυξης της ΑΟΖ, στο… «ψυγείο».

Το ζήτημα παίρνει μεγάλες διαστάσεις γιατί έρχεται σε συνδυασμό με την πρόσφατα εκπεφρασμένη πρόθεση της Τουρκίας να αρχίσει το ταχύτερο δυνατό έρευνες για ενεργειακά κοιτάσματα σε περιοχές που βρίσκονται μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, αλλά και εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας. Οι τουρκικές έρευνες, σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Ενέργειας, θα γίνουν με το νέο υπερσύχρονο ερευνητικό σεισμογραφικό σκάφος που αγόρασε η Τουρκία και το οποίο ονόμασαν χαρακτηριστικά, «Barbaros Hayrettin Paşa», στην μνήμη του γνωστού Τούρκου αιμοβόρου πειρατή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που λυμαίνονταν τις ακτές της Μεσογείου και έβαψε με αίμα Ελλήνων το πέρασμα του.

Αν πράγματι αληθεύουν όλα αυτά τότε γίνεται ξεκάθαρο ποιος ήταν ο απώτερος σκοπός της εσπευσμένης συνάντησης Σαμαρά – Ερντογάν στο Κατάρ και της στη συνέχεια νέας προγραμματισμένης συνάντησης που θα γίνει στην Άγκυρα στις 4 Μαρτίου. Αλλά τι θα περίμενε κανείς από μια κυβέρνηση που έχει ξεπουλήσει την εθνική κυριαρχία και προστατεύει τους προδότες που έριξαν την χώρα στον γκρεμό. Εμείς όμως θα τα δεχτούμε όλα αν αληθεύουν αυτά χωρίς καμία αντίδραση;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Πηγή: Πενταπόσταγμα

Νταβούτογλου: Έχουμε τρόπους να απαντήσουμε στις Ελληνικές… προκλήσεις

Σχόλιο MacedonianAncestry:  Τις ποιες τις Ελλάδος;;

Νταβούτογλου

Τουρκικό δημοσίευμα αναφέρεται γενικότερα στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας και υπενθυμίζει ότι η Τουρκία θα απαντήσει σε ενδεχόμενη απόφαση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων ή ανακήρυξη ΑΟΖ.

Πρόσφατα και εξαιρετικά δημοσιοποιημένα ευρήματα αερίου στην ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου, σε συνδυασμό με την αδυναμία χρηματοδότησης από τη μεριά της Ελλάδας για καλύτερη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, έχει φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών.

Τα τελευταία δυο χρόνια Αθήνα και Άγκυρα έχουν επιχειρήσει να βελτιώσουν τις κάποτε τεταμένες σχέσεις, παρά τις μακροχρόνια παγιωμένες αντίθετες θέσεις για τα θαλάσσια δικαιώματα στο Αιγαίο. Ωστόσο, πρόσφατα δημοσιεύματα σε Ελληνικά ΜΜΕ ότι η χώρα ετοιμάζεται να οριοθετήσει μονομερώς τις ζώνες φέρει το ενδεχόμενο τριβών.

Ωστόσο, ο επικεφαλής Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας επιμένει πως οι δυο χώρες έχουν «κανάλια» για να συζητήσουν και να επιλύσουν οποιαδήποτε διαφωνία.

Επίκεντρο της θέσης που έχει η Αθήνα για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες είναι το ορόσημο της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο των Θαλασσών, ή το UNCLOS, στο οποίο είναι υπογράφουσες τόσο η Ελλάδα όσο και όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, όχι όμως και η Τουρκία.

Η σύμβαση, σε ισχύ από το 1994, αναγνωρίζει τα δικαιώματα του έθνους για επέκταση των χωρητικών υδάτων έως και 12 ναυτικά μίλια (22 χιλιόμετρα) και μια αποκλειστική οικονομική ζώνη έως 200 ναυτικά μίλια (370 χιλιόμετρα) από μία καθορισμένη παράκτια γραμμή βάσης. Μέχρι σήμερα, ούτε η Τουρκία ούτε η Ελλάδα έχουν επισήμως αξιωθεί οικονομική ζώνη ή έχουν επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της και για τα 12 μίλια στο Αιγαίο.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, Γρηγόρης Δελαβεκούρας, επανέλαβε αυτό το μήνα, κατά τη διάρκεια τακτικής ενημέρωσης του Τύπου, ότι «η πολιτική της Ελλάδας είναι η οριοθέτηση όλων των ναυτικών ζωνών με όλες τις γειτονικές χώρες, και το επιδιώκουμε αυτό όχι μόνο για τα προφανή οικονομικά οφέλη… αλλά επίσης επειδή αποτελεί αποφασιστικό βήμα προς την ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας».

Αντιθέτως, ο Σελτσούκ Ουνάλ, εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, δήλωσε στους SETimes πως η πιο πρόσφατη συζήτηση για την οριοθέτηση έχει δημιουργήσει «περιττές προσδοκίες» στην Ελληνική κοινή γνώμη προς το ζήτημα αυτό.

«Δεν έχουμε αντιρρήσεις όσο η Ελλάδα πραγματοποιεί τις δραστηριότητες εξόρυξης πετρελαίου και αερίου με όχι επιβλαβή τρόπο για τα δικαιώματα και τα οφέλη της Τουρκίας», δήλωσε ο Ουνάλ, προσθέτοντας, «Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει εμπόδιο ενάντια στις οικονομικές δραστηριότητες της Ελλάδας σχετικά με μη αμφισβητούμενες περιοχές».

Ο Τούρκος εκπρόσωπος Τύπου επικαλείτο επανειλημμένες αναφορές στο ζήτημα αυτό κατά τις πρόσφατες εκλογές της Ελλάδας το 2012, με ηχηρές απαιτήσεις τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά ώστε η επόμενη κυβέρνηση να οριοθετήσει μονομερώς τέτοιου είδους ζώνες γύρω από την περιτριγυρισμένη από νησιά και τη χερσονησιωτική Ελλάδα.

Γνωρίζοντας την αυξανόμενη προσοχή στο ζήτημα της οικονομικής ζώνης, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε σε συνάθροιση Τούρκων διπλωματών στη Σμύρνη νωρίτερα αυτό το μήνα πως αν η Ελλάδα προβεί σε μονομερή μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση και αγνοήσει την εθνική θέση της Τουρκίας, τότε η Τουρκία δεν πρόκειται να διστάσει να αποκριθεί.

«Ωστόσο, αναμένω πως δεν πρόκειται να υπάρξει ανάγκη για μία τέτοια ενέργεια», δήλωσε ο Νταβούτογλου. «Έχουμε ήδη λειτουργικό μηχανισμό με την Ελλάδα μέσω άλλων καναλιών».

Ο Ουνάλ σημείωσε επίσης πως με υψηλόβαθμες συναντήσεις μεταξύ των ηγετών των δυο χωρών να αναμένονται τους επόμενους μήνες, η Τουρκία προτίμησε να διευθετήσει το ζήτημα μέσω διαπραγματεύσεων.

«Επιθυμούμε να διατηρήσουμε τη θετική ατζέντα που υπάρχει στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας σε μία περίοδο που αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη βρίσκονται σε συνεχή διάλογο και αμοιβαίες επισκέψεις», δήλωσε ο Ουνάλ.

Στο συνδυασμό πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και στη συχνά πικρόχολη πρόσφατη ιστορία προστίθενται τα 320 άρθρα συν τα παραρτήματα και το περίπλοκο νομικό πλαίσιο που περιέχεται στο διεθνές ναυτικό δίκαιο, φορτίο το οποίο δεν μπορεί να συνοψιστεί εύκολα σε σύντομα δελτία ειδήσεων.

«Επί του παρόντος, υπάρχουν δυο διαφορετικές αντιλήψεις, η αποκλειστική οικονομική ζώνη αποτελεί νέα ιδέα, η υφαλοκρηπίδα αποτελεί παλιά ιδέα. Η ΑΟΖ αποτελεί ανώτερη ιδέα της υφαλοκρηπίδας, καθώς η δεύτερη αφορά μόνο μεταλλεύματα στο υπέδαφος και στο θαλάσσιο βυθό, ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει την αλιεία, το περιβάλλον και την ενέργεια από τη θάλασσα και πάνω απ’ αυτή», δήλωσε ο Θεόδωρος Καριώτης, καθηγητής οικονομικών ο οποίος έχει συγγράψει για τη διαφωνία που αφορά στο Αιγαίο, δήλωσε στους SETimes.

Η Άγκυρα επιμένει για διμερείς διαπραγματεύσεις, ενώ η Αθήνα θα ήθελε διευθέτηση του ζητήματος στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης.

Για τον Καριώτη, η βαθιά αποστροφή της Άγκυρας προς τη UNCLOS έγκειται απευθείας στο 121ο άρθρο της συνθήκης, ειδικά την παράγραφο Β, η οποία προσφέρει πλήρη δικαιώματα οικονομικής ζώνης στην ηπειρωτική ζώνη και στα νησιά.

Η μακρά θέση της Τουρκίας στο ζήτημα είναι πως η εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης είναι «περίπλοκη» σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο λόγω των συγκεκριμένων γεωγραφικών ιδιοτήτων.

Τα επιχειρήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένως από την Άγκυρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες είναι πως το Αιγαίο, με τα 2.400 τουλάχιστον νησιά του, αποτελεί «ημίκλειστη θάλασσα» και πως υπάρχουν «ειδικές συνθήκες», οι οποίες δεν έχουν συμπεριληφθεί στη UNCLOS.

Αναμφίβολα, ένα σημαντικό εμπόδιο σε οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας θα κινηθούν γύρω από το μικρό νησί του Καστελόριζου το οποίο βρίσκεται 570 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αθήνας ωστόσο μόνο 2 χιλιόμετρα από τη μικρή παράκτια Τουρκική πόλη Κας.

«Εάν δοθεί στην περιοχή του Καστελόριζου ‘πλήρης ισχύς’ κατά την οριοθέτηση, τότε η Ελλάδα θα έχει ναυτικά σύνορα με την Κύπρο. Εάν το Καστελόριζο λάβει ‘μερική ισχύ’ τότε η Τουρκία θα έχει ναυτικά σύνορα με την Αίγυπτο και η Ελλάδα δεν θα έχει με την Κύπρο», δήλωσε ο Καριώτης.

Αναφερόμενη στην περίπτωση του Καστελόριζου, η Χαριτίνη Δίπλα, καθηγήτρια διεθνούς δικαίου με εκπαίδευση στην Ελβετία και εξειδίκευση στο ναυτικό δίκαιο και στο καθεστώς των νησιών, ανέφερε πως οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο θα εξετάσει τη γεωγραφική θέση του Καστελόριζου και των νησίδων του.

Συγκεκριμένα, ένα δικαστήριο θα εξετάσει «την επίδραση που έχει στη γραμμή βάσης… την περιοχή της ναυτικής ζώνης στην οποία έχει δικαίωμα, σε σχέση με την περιοχή του ίδιου του νησιού», ανέφερε.

«Φυσικά, το Καστελόριζο κατοικείται, και έχει δικαίωμα σε ναυτικές ζώνες, πιθανότατα ωστόσο, [οι διεθνείς δικαστές] να του δώσουν μειωμένη επιρροή στη μέση γραμμή βάσης. Φυσικά, κανένας δεν γνωρίζει πόσο εξαρτάται κάτι τέτοιο από τα επιχειρήματα των δυο χωρών και από την άποψη των δικαστών», ανέφερε, επισημαίνοντας την περιπλοκότητα του ζητήματος.

Στο άρθρο αυτό συνέβαλε η ανταποκρίτρια των SETimes Μενεξέ Τοκιάι στην Κωνσταντινούπολη.

http://maccunion.files.wordpress.com/2013/01/territorial-water-claims.jpg?w=500&h=211

Πηγή: Maccunion

Ελληνική ΑΟΖ: Αλβανικοί λεονταρισμοί και άγνοια κινδύνου…

Η Αλβανία φαίνεται να οδηγείται στον δρόμο της… απωλείας εάν το δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας είναι ακριβές και εμμέσως πλην σαφώς υπογραμμίζει πως δεν πρόκειται να δεχτεί το δικαίωμα της Ελλάδας στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Σύμφωνα λοιπόν με την εφημερίδα «Gazeta Shqiptare» η οποία παραπέμπει σε πηγές από το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας αναφέρεται πως οι διπλωματικές υπηρεσίες της χώρας αυτής εξετάζουν τα δεδομένα ενώ φαίνεται να πιστεύουν πως «η ελληνική πλευρά δεν έχει προχωρήσει σε ένα τέτοιο βήμα επίσημα», ενώ συμπληρώνουν πως από τη πλευρά τους θα εξετάσουν «με την δέουσα προσοχή το θέμα» και όπως αναφέρεται επί λέξη «θα κάνουμε την κίνηση μας τη στιγμή που η πρωτοβουλία αυτή θα υλοποιηθεί, πάντα προς το καλύτερο συμφέρον της Δημοκρατίας της Αλβανίας. Εμείς θα εξετάσουμε τα βήματα που θα ακολουθήσουμε μόνο για την περίπτωση που η Ελλάδα θα προχωρήσει σε μονομερή δήλωση στον ΟΗΕ».

Το «defence-point.gr» δεν έχει παρά να παρατηρήσει τα εξής αναφορικά με το ζήτημα των σχέσεων των Τιράνων με τη χώρα μας:

H Αλβανία θα έπρεπε να γνωρίζει πως για μία σειρά πολύ σοβαρών οικονομικών, κοινωνικών, στρατηγικών ακόμα και ιστορικών και «φυλετικών» λόγων η Ελλάδα αποτελεί στη πραγματικότητα έναν σύμμαχο, τουλάχιστον στο τακτικό επίπεδο, και ιδιαίτερα αναφορικά με τις «φιλοδοξίες» κάποιων κύκλων αυτής στο θέμα των Σκοπίων. Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος η χώρα αυτή να λειτουργεί με ψυχροπολεμικά αταβιστικά σύνδρομα τη στιγμή που τουλάχιστον σε ένα θέμα το οποίο επηρεάζει άμεσα και τα δύο κράτη είμαστε φυσικοί σύμμαχοι.

Η Αλβανία θα πρέπει να γνωρίζει ακόμα πως η εποχή που λειτουργούσαν ως τα «χαϊδεμένα» παιδιά της Δύσης απέναντι στους «κακούς» Σέρβους έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Το Βελιγράδι χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και δυνατότερο, ενώ χρόνο με τον χρόνο οδηγείται στις αγκάλες πιο «πατριωτικών» κυβερνήσεων με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου. Το «μαγαζί γωνία» δε δεν μπορεί παρά να είναι η Ελλάδα με τη Κύπρο, για πλειάδα λόγων και εάν δεν αντιλαμβάνονται τις συγκεκριμένες μεταβολές τότε θα πρέπει κάποιος να τους μιλήσει για τη μεθοδολογική ανάλυση των Διεθνών Σχέσεων με το όνομα Γεωπολιτική.

Η Αλβανία θα έπρεπε ακόμα να γνωρίζει πως στη πύλη εισόδου στην ΕΕ θα πρέπει να συναντήσει την Αθήνα και την Λευκωσία, οι οποίες έχουν θέσει ως κύρια στρατηγική επιλογή την ανακήρυξη εμπέδωση και εκμετάλλευση της ΑΟΖ.

Η Αλβανία, είμαστε σίγουροι πως αντιλαμβάνεται πως εάν και για οποιοδήποτε λόγο κάποιος «μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας» πολιτικός της χώρας της θα ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα με την Ελλάδα, θα πρέπει να απαντήσει πρώτα στο παρακάτω ερώτημα: Ποιος πρόκειται να φτάσει πρώτα πού, οι Αλβανοί στην… Πρέβεζα (αφερίμ Δρ. Μπερίσα) ή οι Έλληνες (συμπεριλαμβανομένου και των Βορειοηπειρωτών) στον Αυλώνα;

Στο θέμα δε της Οθωμανολαγνίας, όπως έχουμε γράψει χιλιάδες φορές, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε στους φίλους μας στα Τίρανα πως η Τουρκία για να τους βοηθήσει θα πρέπει πρώτα να τους… φτάσει. Για να τους φτάσει θα πρέπει να περάσει διά της Ελλάδας, ενώ θα πρέπει να μην αντιδράσει σε μία τέτοια κίνηση ούτε η Δύση, ούτε το Ισραήλ, ούτε η Σερβία, ούτε η Ρωσία. Για να το πούμε με απλά λόγια το να πάει ένα τουρκικό υποβρύχιο στην νήσο Σασσώνα το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να εμπλέξει τη χώρα σε κάτι από το οποίο όταν θα «ξεμπλέξει» δεν θα είναι ποτέ η ίδια.

Ας θυμηθεί η Αλβανία πως μεταξύ των γειτόνων της με τους Σέρβους βρίσκονται σε εμπόλεμη ουσιαστικά κατάσταση ενώ με τους Σκοπιανούς εποφθαλμιούν το μισό τους κράτος. Δηλαδή, θα ήταν σοβαρό εκ’ μέρους τους, εξυπηρετώντας τα κελεύσματα της Άγκυρας, να τα βάλουν με τον μόνο γείτονα ο οποίος τους υποστήριξε όταν το είχαν περισσότερο ανάγκη, τη δεκαετία του ‘90, τους υποστηρίζει σήμερα στο να γίνουν δεκτοί σε διαφόρους διεθνείς οργανισμούς, και δέχεται να συμπεριληφθούν σε μεγάλα ενεργειακά σχέδια; Πόσο σοφό είναι να δημιουργήσεις εχθρούς σε όλες τις πλευρές των χερσαίων σου συνόρων; Μήπως ζήλεψαν τη κατορθώματα της πολιτικής «μηδενικών προβλημάτων» του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου;

Σε κάθε περίπτωση να τους υπενθυμίσουμε πως η Ελλάδα παρά τα οικονομικά της προβλήματα δεν έχει καταρρεύσει και ούτε πρόκειται (ακόμα και εάν στον οικονομικό τομέα αντιμετωπίσει μεγαλύτερα προβλήματα, τα εθνικά ζητήματα δεν επηρεάζονται αφού εκεί υπεισέρχονται διάφοροι εσωτερικοί και εξωτερικοί εξισορροπητικοί παράγοντες), και αφού είναι γείτονες και αρκετοί εξ αυτών γνωρίζουν ιστορία, θα ξέρουν πως μόνο όταν τα είχαν καλά με τους Έλληνες κατάφερναν να επιβιώσουν (ας ρωτήσουν και τον Γεώργιο Καστριώτη, γνωστό στη χώρα τους ως… Σκεντέρμπεη, να δούμε τι θα τους πει και κυρίως σε τι γλώσσα θα τους «ενημερώσει»). Τέλος, το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας ισχύει στο ακέραιο ενώ κατά ένα περίεργο τρόπο το «εμπόλεμο» με την Ελλάδα δεν έχει αρθεί.

Κάνοντας έκκληση στη λογική ας δούνε το πώς ακριβώς έχουν έρθει κοντά η Βουλγαρία με την Ελλάδα ας παραδειγματιστούν και ας αντιληφθούν πως ότι και να τους τάζει ο κύριος Νταβούτογλου για να τους το δώσει θα πρέπει πρώτα να γονατίσει την Ελλάδα, βάζουν στοίχημα πως θα συμβεί κάτι τέτοιο;

Πηγή: Defence-Point