Archive

Posts Tagged ‘Παν-Σλαβισμός’

Vinko Pribojević – 16ος αιώνας: ‘Γιατί οι Μακεδόνες είναι …Σλάβοι’ !

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Vinko Pribojević - (Ο πρώτος "Μακεδόνας" εκ Βαρδαρίου προερχόμενος)

Ένα από τα βασικότερα ερείσματα των Σλάβων για την καταγωγή τους από τους αρχαίους Μακεδόνες αποτέλεσε (και αποτελεί ακόμη για τους Σλάβους της πΓΔΜ), το βιβλίο του Βίνκο Πριμπόγιεβιτς, γραμμένο στα λατινικά, «“De origine successibusque Slavorum” που εκδόθηκε στη Βενετία το 1532. Ο Πριμπόγιεβιτς καταγόταν από το νησί Χβάρ (Hvar) των Δαλματικών ακτών (σήμερα ανήκει στη Κροατία). ( σημείωση 1.)

Το βιβλίο αυτό επανεκδόθηκε μετά το θάνατό του, μεταφρασμένο στα ιταλικά το 1595 στη Βενετία με τον τίτλο: «Dello origine et successi degli Slaui” (In Venetia: presso Aldo, 1595).

“Οι ιδέες του Πριμπόγιεβιτς αν και ήταν επηρεασμένες από την Πολωνική Ιστοριογραφία, η οποία πίστευε ότι το λίκνο των Σλάβων ήταν στην Ιλλυρία, είναι σημαντικές διότι ήταν ο πρώτος μεταξύ των Νοτιο-Σλάβων που εξέφρασε την ιδέα για τη μεγάλη σλαβική κοινότητα των εθνών. Θεωρείται ως ο πρόδρομος της παν-σλαβικής ιδέας και αργότερα του Ιλλυρικού κινήματος» (2)

Το πρώτο βιβλίο του τρίτομου έργου του ο Pribojević το αφιερώνει στην καταγωγή των Σλάβων που την ανάγει από μεγάλα ιστορικά πρόσωπα της παγκόσμιας ιστορίας, όπως είναι ο Μέγας Αλέξανδρος.

Είναι μάλιστα ο πρώτος που αναφέρει το μύθο της δημιουργίας των σλαβικών εθνών από τα τρία αδέλφια που έφυγαν από τη Δαλματία (Κροατία) και δημιούργησαν τα βασίλεια της Πολωνίας, της Τσεχίας και της Ρωσίας.

Στο πέρας του Μεσαίωνα και στην αυγή της Αναγέννησης, η παγκόσμια ιστοριογραφία, έδειχνε έναν κόσμο που ήταν διαιρεμένος σε φατρίες και έθνη. Αναπτύχθηκε τότε μια μυθολογία που εκπήγαζε από την αρχαιότητα (τότε η ελληνική αρχαιότητα άρχισε να γίνεται γνωστή στα αναγεννησιακά κέντρα της Ιταλίας) και μέσω αυτής, με μιμητικές μεθόδους, ήθελαν να ενσωματώσουν και να θεμελιώσουν την παρουσία τους στο σύγχρονο κόσμο. ( εξ’ ου και ο μύθος των τριών αδελφών, ‘βγαλμένη’ από την Ιστορία του Ηροδότου).

Το ‘Ιλλυρικό Κίνημα’, εν πρώτοις, ήταν μια ιδέα των Σλάβων της Κροατίας. Το οποίο δεν έχει καμιά σχέση με τους Ιλλυριούς της αρχαιότητας. Απλά, στα χρόνια του Ναπολέοντα, οι κτήσεις της Αδριατικής ακτής έφεραν το όνομα Ιλλυρικές Επαρχίες. Το όνομα παρέμεινε και όταν η περιοχή αποκτήθηκε από την Αυστριακή Αυτοκρατορία η οποία κράτησε το όνομα ως βασίλειο της Ιλλυρίας.

Το Ιλλυρικό Κίνημα ήταν το πρώτο που προσπάθησε να ενώσει τους νοτιοσλάβους, τους Σλάβους της Βαλκανικής, και θεωρείται το πρώτο παν-σλαβικό κίνημα στο χώρο τουλάχιστον της Κροατίας.

«Η ιστοριογραφία της Αναγέννησης κληρονόμησε από τον Μεσαίωνα την εικόνα ενός κόσμου ο οποίος ήταν διαιρεμένος σε γένη και φυλές. Χρησιμοποιώντας τα μεγάλα ερευνητικά έργα των αρχαίων συγγραφέων, άρχισε να αναπτύσσει την μεσαιωνική μυθολογία ενσωματώνοντας τις πρόσφατες ανακαλύψεις μέσα από τα έργα της αρχαιότητας.

» Ο Φρανκ Μπόρτσαρντ (Frank Borchardt), στο πόνημά του για την Αναγέννηση ενσωματώνει τους γερμανικούς μύθους περιγράφοντας μια παρόμοια καλειδοσκοπική εικόνα. Υπάρχει, έτσι, μια κοινή δέσμη ιδεών και πεποιθήσεων που περιέχονται σε ένα περιορισμένο κορμό (corpus) που δημιουργήθηκε από τους Χριστιανούς Πατέρες ή τους Αρχαίους Ειδωλολάτρες Συγγραφείς και ο οποίος κορμός χρησίμευσε ως δεξαμενή δομικών στοιχείων για να θεμελιώσουν τις ιδέες τους.

Έτσι, όπως σε ένα καλειδοσκόπιο, κάθε συγγραφέας αναδιατάσσει τα στοιχεία τα οποία αντλεί από τις πηγές αυτές και τα χρησιμοποιεί ανάλογα με τις ανάγκες του, την κατανόησή του (ή τους σκοπούς του) και ξαφνικά η εικόνα που αναδύεται, αν και φαίνεται στενά συνδεδεμένη με τις πηγές, εντούτοις είναι τελείως άγνωστη. Ο Βίνκο Πριμπόγιεβιτς δεν αποτέλεσε εξαίρεση σε αυτήν τη μεθοδολογία.»(3).

Το «Μακεδονικό Ζήτημα» κατά τον Πριμπόγεβιτς-

Για να αποδείξει το σλαβικό χαρακτήρα των Μακεδόνων, το πρώτο βήμα του Pribojevic ήταν να αποδείξει ότι η γλώσσα τους δεν ήταν ίδια με αυτήν των Ελλήνων.

Για να επιτευχθεί αυτό, χρησιμοποίησε ένα ανέκδοτο κείμενο γραμμένο από τον Quintus Curtius Rufus (4).

Σύμφωνα με το ιστορικό έργο του Ρούφους (μέρος του οποίου επαναλαμβάνει ο Πριμπόγιεβιτς), όταν ο Φιλώτας, που ήταν γιος του στρατηγού Παρμενίωνα, τέθηκε σε δίκη ενώπιον του μακεδονικού στρατού, που κατά πλειονότητα αποτελείτο από Έλληνες, ο Αλέξανδρος τον ρώτησε:

«Φιλώτα οι Μακεδόνες πρόκειται να σε δικάσουν, να αναφέρεις αν θα χρησιμοποιήσεις τη μητρική σου γλώσσα ενώπιόν τους»

Ο Φιλώτας απάντησε ότι δεν προτίθεται να κάνει τέτοιο, επειδή δεν είναι σε θέση όλοι να τον καταλάβουν» Η απάντησή του προκάλεσε τον Αλέξανδρο να απαντήσει ότι ο Φιλώτας μισεί την μητρική του γλώσσα.

Την στιχομυθία αυτή, την οποία παραθέτει ο Ρούφους, τρεις αιώνες μετά την εποχή του Αλεξάνδρου, δράττεται ο Πριμπόγιεβιτς ο οποίος προσθέτει ότι ‘ο Φιλώτας αποφάσισε να μην μιλήσει στη μητρική του γλώσσα μπροστά στο στρατό, επειδή ήταν μια διαφορετική γλώσσα από την κοινή γλώσσα ολόκληρου του μακεδονικού στρατού, ο οποίος μιλούσε ελληνικά.

Την γλώσσα του Φιλώτα, ο Πριμπόγιεβιτς την ονομάζει (αυθαίρετα) ως ‘μακεδονική’ και βγάζει το συμπέρασμα ότι οι Μακεδόνες και οι Έλληνες δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα, άρα, δεν πρέπει να θεωρούνται φυλετικά όμοιοι.

Βέβαια, ο Λατίνος συγγραφέας, αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο άτομο και όχι σε μια συγκεκριμένη γλώσσα, που θα μπορούσαν να ήταν η τοπική γλώσσα των Δαρδάνων ή των Ιλλυριών, με το δεδομένο ότι οι Μακεδόνες είχαν κατακτήσει τα έθνη αυτά επεκτείνοντας το βασίλειό τους και ένας μακεδόνας στρατηγός μπορούσε να λάβει ως γυναίκα ξένης εθνικότητας λ.χ. Νταρντάνας – Δαρδανή.

‘Ετσι ο Δομινικανός συγγραφέας από το Χβαρ, υποστηρίζει τα εξής για να εδραιώσει την καταγωγή των Σλάβων από ένα περήφανο λαό, όπως ήταν ο Μακεδονικός.

«Έχει γίνει συνήθεια από τους παλιούς, ότι το ενιαίο της καταγωγής αποδεικνύεται από την γλώσσα, ως εκ τούτου θεωρούμε ότι τα μέλη της ιδίας ομάδας είναι συγγενή μόνο όταν μαζί με το μητρικό γάλα έχουν λάβει και τη μητρική γλώσσα»

“Από αυτό, λοιπόν, αποδεικνύεται ότι οι Μακεδόνες, όπως πάντα, έτσι και σήμερα, μιλούν μόνο τη σλαβική γλώσσα, και γι’ αυτό είναι Σλάβοι”.(5)

Αυτά όλα τα παραπάνω, τα οποία θεωρούνται αστείες εικασίες και σαθρές θεωρίες περί καταγωγής, αποτελούν τον κορμό της ιδεολογίας των Σλάβων της πΓΔΜ.

Σημειώσεις:
1. Vinko Pribojević (fl. 1525-32)
2. Pribojević’s ideas, although influenced by Polish historiography, which believed that the cradle of Slavs was in Illyricum, are important because he was the first among the South Slavs who expressed the idea about the great Slavic community of nations. He is considered to be a forerunner of the pan-Slavic idea and the later Illyrian.- Orbis Library

3. Domagoj Madunic: Vinko Pribojevic and the Glory of the Slavs Budapest, Hungary, 2003, στη σελίδα 28.
4. Quintus Curtius Rufus († 53 π.Χ.): Ρωμαίος πολιτικός, έγραψε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του Αλεξάνδρου, τριακόσια χρόνια μετά το θάνατο του Μεγάλη Κατακτητή.
5. Στην αγγλική απόδοση του βιβλίου του Vinko Pribojevic : «This, for him proves that the Macedonians have always, as today, spoke only the Slavic language, and are therefore Slavs».

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι, ο Εθνικός Χαμελαίων στην Πολιτική των Σκοπίων

georgievski_slavs

Ποιός είναι ο Σκοπιανός πολιτικός που κηρύσσει τώρα την ελληνικότητα της Μακεδονίας

Ο Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι είναι ο ηγέτης του VMRO-NP, ενός de facto Βουλγαρικού κόμματος στην ΠΓΔΜ, το οποίο κατάφερε να κερδίσει ένα μέρος των ψήφων κατά τις βουλευτικές εκλογές του 2011, χωρίς ωστόσο να κερδίσει έδρες στο κοινοβούλιο.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών κέρδισε θετική δημοσιότητα μεταξύ του παραπληροφορημένου ελληνικού κοινού λόγω των κλισέ δηλώσεων του, οι οποίες καταλήγουν στο ότι “η ΠΓΔΜ είναι βουλγαρική, η Μακεδονία είναι ελληνική.”

Ο ίδιος ο Γκεοργκιέφσκι ισχυρίστηκε πολλές φορές ότι τα άτομα και οι ομάδες που κηρύσσουν τον Αρχαίο Μακεδονισμό αποτελούν “έναν ασήμαντο παράγοντα” την ύπαρξη του οποίου γνώριζε αλλά “δεν είχε καμία απολύτως σημασία” για αυτόν, κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του κόμματος VMRO-DPMNE καθώς και κατά τη διάρκεια της μοναδικής θητείας του ως πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ (1998-2002).

Η αλήθεια αποκαλύπτεται στα βίντεο που ακολουθούν, τα οποία έχουν ληφθεί από διάφορες χρονικές στιγμές του 1990, όταν το VMRO-DPMNE έπαιρνε την ολοκληρωμένη μορφή του. Τα βίντεο δείχνουν σαφώς τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε ο Αρχαίος Μακεδονισμός στη διαμόρφωση των αρχών του VMRO-DPMNE και την ιδεολογία του (ψευδο) εθνικού μυστικισμού. Ήταν η πρώϊμη νίκη του VMRO-DPMNE που εισήγαγε το ζήτημα του Αρχαίου Μακεδονισμού.

Πρόδρομος αυτής της ιδεολογίας στο έδαφος της ΠΓΔΜ και ιδιαίτερα στο VMRO-DPMNE ήταν ο απελθών Ντράγκαν Μπογκντάνοβσκι (Dragan Bogdanovski), ένας εξτρεμιστής μετανάστης από τη Σουηδία, ο οποίος απήχθη από τις μυστικές υπηρεσίες της Γιουγκοσλαβίας, και αργότερα φυλακίστηκε για τις ψευδομακεδονικές, αποσχιστικές τάσεις του.

Ο Γκεοργκιέφσκι, ένας 24χρονος φιλόλογος και ποιητής του Darkwave εκείνη την εποχή, έλαβε αργότερα καθοδήγηση από την επίσης απελθούσα Ντόστα Ντίμοβσκα (Dosta Dimovska), πρώην μαρξίστρια καθηγήτρια με φιλο-βουλγαρική ατζέντα, ωστόσο είναι πιο πιθανό ότι αυτή η πρώιμη σχέση στην πολιτική ζωή του Γκεοργκιέφσκι δεν ήταν ζωτικής σημασίας όσον αφορά την μετά το 2002 στάση του ως “Βουλγαρομακεδόνα.”

Το τελευταίο συμπέρασμα έλκεται από το σήμα κατατεθέν της εμφανούς φιλο-βουλγαρικής λογοτεχνίας που χρησιμοποιήθηκε στις πρόσφατες δημόσιες εμφανίσεις του Γκεοργκιέφσκι, ειδικά εάν συγκριθεί με το ιδιαίτερα βαρύ, επηρεασμένο από την ιστορία, πρόγραμμα του στο πανεπιστήμιο UKIM όπου σπούδασε.

Στο πλαίσιο αυτό, η επίδειξη του Αρχαίου Μακεδονισμού τη δεκαετία του 1990 μαζί με την προσπάθειά του να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη “εθνογενετική εναλλακτική λύση” για το λαό του, μια λύση που θα περιελάμβανε την Αρχαία Μακεδονία και τον σλαβικό Παν-Βουλγαρισμό, η οποία είναι εμφανής στα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχολικά βιβλία που εκδόθηκαν από το 1998 και έπειτα, καθώς και σε μια σειρά από δοκίμια που δημοσίευσε ο Γκεοργκιέφσκι πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της τετραετίας που διατέλεσε πρωθυπουργός των Σκοπίων, μπορεί να ερμηνευθεί με τους εξής δύο τρόπους:

1 – Η διάδοση του Αρχαίου Μακεδονισμού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και οι πρώτες εκλογές στη αυτοαποκαλούμενη “Δημοκρατία της Μακεδονίας” μπορούν να θεωρηθούν ως μια λαϊκίστικη προσπάθεια καλλιέργειας λαϊκής δυσαρέσκειας προς τη Νότιο-σλαβική ερμηνεία της ιστορίας, δίνοντας στον πληθυσμό, και ιδιαίτερα στην πλειοψηφία των λιγότερο μορφωμένων, μια ψευδή αίσθηση της “ιστορίας που κλάπηκε από τους Παν-Σλαβιστές Γιουγκοσλάβους Κομμουνιστές”. Και ήταν ακριβώς τότε που το VMRO-DPMNE, με επικεφαλής τον Γκεοργκιέφσκι τότε, εμφανίστηκε ως ο κύριος φορέας της προσαρμοσμένης ερμηνείας του Αρχαίου Μακεδονισμού. Όταν ο Νίκολα Γκρουέφσκι, ο τωρινός Πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, έγινε πρόεδρος του κόμματος, η ερμηνεία αυτή πήρε μεγαλομανείς διαστάσεις.

2 – Η λειτουργία της λαϊκιστικής αναπαραγωγής του Αρχαίου Μακεδονισμού από τον Γκεοργκιέφσκι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 ήταν η δημιουργία ενος “αχυρανθρώπου,” μιας πλάνης που εμπόδισε τους τότε πολιτικά οργανωμένους υπέρ της Γιουγκοσλαβίας πολίτες της ΠΓΔΜ να ταχθούν υπέρ της Σερβίας, υπό το φως της πιο ασυμβίβαστης απόσχισης της Σλοβενίας και της Κροατίας.

Ο Αρχαίος Μακεδονισμός, με όλα τα ελκυστικά χαρακτηριστικά του, αποσκοπούσε στο να εξυπηρετήσει τον ήδη κρυπτοβούλγαρο Γκεοργκιέφσκι ως προεκλογική προπαγάνδα, προορισμός της οποίας ήταν η παροχή εθνογενετικής αυτοσυνειδησίας στο “Μακεδονικό” εκλογικό σώμα, ιδιαίτερα πριν από το δημοψήφισμα για την απόσχιση από την υπόλοιπη Γιουγκοσλαβία, με μια μεγαλοπρεπή αίσθηση “μοναδικότητας.”

Επομένως, η πρόσφατη επιστροφή του Γκεοργκιέφσκι στα ΜΜΕ και την πολιτική, η οποία ως επί το πλείστον παίζει το ρόλο ενός πολιτικού σχήματος που αρνείται τις “Αρχαίες Μακεδονικές” ρίζες του VMRO-DPMNE και των οργανικών δεσμών του με τις δυνάμεις των μεταναστών που υποστήριξαν τον Αρχαίο Μακεδονισμό επί δεκαετίες, αποτελεί μια αδύναμη προσπάθεια να καταλαγιάσουν οι συζητήσεις μεταξύ των υποστηρικτών του “Αρχαίου Μακεδονισμού” και των υπέρ της Βουλγαρίας Σλάβων της ΠΓΔΜ.

Υπό αυτή την έννοια, ο Νίκολα Γκρουέφσκι, πρώην Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γκεοργκιέφσκι, συνέχισε απλώς την κομματική γραμμή του Γκεοργκιέφσκι σε εκθετικά υψηλότερο επίπεδο, δημιουργώντας πολύ περισσότερα οπτικά και ονομαστικά ορόσημα σε συνδυασμό με τον ισχυρό αντι-ελληνικό και αντι-βουλγαρικό αλυτρωτισμό που διατυπώθηκαν μεν από τον Γκρουέφσκι, αλλά εκτελέστηκαν από τα χαμηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης του και κάποιες δομές της Ακαδημίας που τάχθηκαν στο πλευρό του Γκρουέφσκι.

Εξετάζοντας τα γεγονότα αναδρομικά, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Γκεοργκιέφσκι είναι ο πατριάρχης της πολιτικής “αρχαιοποίησης,” η οποία χαρακτηρίζεται από μια συνέχεια στο χώρο της εκπαίδευσης αλλά και τις δημοσιεύσεις βιβλίων, εκθέσεων, άρθρων κλπ. Αυτή ακριβώς η συνταγή στα χρόνια του Γκρουέφσκι μετά το 2006, εκτός από το ότι παρείχε την διαφοροποίηση από τους Σέρβους, παρουσίασε και έναν μεγαλομανή, πανταχού παρών αντι-βουλγαρισμό, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα ως εργαλείο του αντι-Ελληνικού και υπερ-εθνοκεντρικού αισθήματος στο μεγαλύτερο τμήμα του σλαβικού πληθυσμού των Σκοπίων.

Έτσι, ο οδυρμός του Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι σήμερα για τον Αρχαίο Μακεδονισμό δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από την διατύπωση επιθέσεων στις πιο ορατές πτυχές μιας ιδεολογίας με αντι-σλαβική και παράλογη ύπαρξή που ο ίδιος εισήγαγε και καθιέρωσε στην ΠΓΔΜ. Αυτός ο οδυρμός δεν είναι παρά “αντιπολίτευση για χάρη της αντιπολίτευσης”, στην οποία ο Γκεοργκιέφσκι αρνείται τον προηγούμενο ρόλο του, εκείνον που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, και τώρα επαινεί τον σλαβο-βουλγαρισμό κατά τρόπο που μειώνει το πολιτικό του βάρος, παρ’ όλο που κάποια ελληνικά και βουλγαρικά ΜΜΕ τον εκτιμούν επειδή “εκφράζει την κοινή λογική.”

Τα παρακάτω τέσσερα σύντομα βίντεο της δεκαετίας του 1990, είναι το κλειδί για την απομυθοποίηση του Γκεοργκιέφσκι ως ατόμου χωρίς φερεγγυότητα και αξιοπιστία, θύμα ο ίδιος της ψεύτικης ιδεολογίας του που οι νεότερες γενιές του αναμορφωμένου VMRO-DPMNE ανέβασαν σε υψηλότερο επίπεδο.

Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι – ο πατέρας του Αρχαίου Μακεδονισμού (1990)
Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι – Ο δημιουργός του Αρχαίου Μακεδονισμού” (1990)

Η αλυτρωτική και επεκτατική ψευδομακεδονική ομιλία του Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι (1990)

O Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι καθιερώνει τον Επεκτατισμό και την “Αρχαιοποίηση” ως ιδεολογία του VMRO-DPMNE (1990)

Πηγή: Maccunion