Archive

Posts Tagged ‘Πλάτωνας’

Οι φιλοσοφικές αντιλήψεις του Μεγαλέξανδρου


Είναι γνωστό ότι έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για τον Αλέξανδρο, χρησιμοποιώντας σαν κυριότερες πηγές τον Πλούταρχο και τον Αρριανό. Έχουν διατυπωθεί πολλές και διαφορετικές “ερμηνείες” για τη ζωή και το έργο του Αλέξανδρου. Αυτές οι ερμηνείες, ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση, τη θρησκευτική αντίληψη, την ψυχολογική και τη χρονική απόσταση του συγγραφέα, ποικίλουν σε τεράστιο βαθμό. Έτσι άλλοι τον θεοποιούν και άλλοι τον κατακρίνουν.

Σε αυτό το άρθρο θα τονίσουμε τις πράξεις και τα λόγια του Αλέξανδρου που αποδεικνύουν, ότι εκτός από ανίκητος Στρατηγός, τρομερός πολεμιστής και άξιος Βασιλιάς ήταν και ένας φιλόσοφος, πιο πολύ στην πράξη παρά στα λόγια.

Ο μαθητής του Πλάτωνα, Αριστοτέλης, αναλαμβάνει τη φιλοσοφική διαμόρφωση του 13χρονου Αλέξανδρου, στο Ιερό των Νυμφών, στην τοποθεσία Μίεζα, κοντά στα Στάγειρα, μαζί με μια ομάδα νέων. Και όπως μας γράφει ο Πλούταρχος και ο Αρριανός: Φαίνεται ότι ο Αλέξανδρος δεν διδάχθηκε μόνο την Ηθική και την Πολιτική επιστήμη, αλλά και τις απόρρητες και βαθύτερες διδασκαλίες που οι άνδρες τις αποκαλούσαν ακροαματικές και εποπτικές και δεν τις διέδιδαν σε πολλούς.

Από τον Αριστοτέλη είναι που αποκτά γνώσεις Ιατρικής, έτσι ώστε να θεραπεύει τους φίλους του όταν αρρώσταιναν και να γράφει συνταγές για θεραπεία και δίαιτα. Ο Λυσίμαχος και ο Λεωνίδας είναι που σφυρηλάτησαν έναν ολιγαρκή και σκληραγωγημένο Αλέξανδρο, που είχε συνεχώς κάτω από το προσκεφάλι του την “Ιλιάδα” του Ομήρου.

Είναι γνωστό πως την εποχή εκείνη στον Ελλαδικό χώρο οι πόλεις ήταν χωρισμένες μεταξύ τους και λειτουργούσαν αυτόνομα σαν μικρά κράτη. Αποτέλεσμα ήταν οι συνεχείς πόλεμοι μεταξύ των πόλεων. Μόνο κάτω από την απειλή κάποιας εχθρικής δύναμης, π.χ. των Περσών, ενώνονταν για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο.

Ο Αλέξανδρος κατάφερε να ανακηρυχθεί σε ηλικία 20 χρονών Αρχηγός των Ελλήνων, πλην των Λακαιδεμονίων. Να ενώσει όλες τις Ελληνικές πόλεις κάτω από μία αρχή, μία εξουσία, έτσι ώστε το εκστρατευτικό σώμα που θα περνούσε τον Ελλήσποντο να αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, ένα αρμονικό σώμα το οποίο θα είχε ένα κεφάλι, ένα μυαλό, τον Αλέξανδρο.

Στη συνέχεια κατάφερε να ενώσει όλους τους λαούς τους οποίους κατέκτησε κάτω από μία αρχή.

Και όπως γράφει ο Πλούταρχος: Δίδαξε τους Υρκανούς να κάνουν νόμιμους γάμους, τους Αραχωσίους να καλλιεργούν την γή των, τους Σογδιανούς έπεισε να τρέφουν και όχι να φονεύουν τους γέροντες γονείς των, τους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες των και να μην τις νυμφεύονται. Επεισε τους Ινδούς να λατρεύουν τους Θεούς της Ελλάδας, τους Σκύθες να θάβουν τους νεκρούς των αντί να τους τρώγουν.

Έτσι ο Μέγας Αλέξανδρος κατάφερε να εξημερώσει την Ασία και να διαδώσει τον Ελληνικό πολιτισμό από τον Ελλήσποντο ως την Ινδία. Κατάφερε να εφαρμόσει το πολιτειακό σύστημα του Ζήνωνος, του Ιδρυτή της στωικής φιλοσοφίας. Δηλαδή, να μην κατοικούν οι άνθρωποι κατά πόλεις χωρισμένες, με διαφορετικούς νόμους, αλλά να θεωρούνται όλοι οι άνθρωποι συμπολίτες ( αν και από διαφορετικά έθνη ) και πολίτες του ίδιου κράτους και να υπάρχει μία τάξη και ένα δίκαιο για όλους.

Αυτό ο Ζήνων το διατύπωσε σαν ένα όνειρο για επίτευξη, σαν μια διδασκαλία προς εφαρμογή, την Φιλοσοφική Πολιτεία. Ο Μέγας Αλέξανδρος το εφάρμοσε στην πράξη.

Δεν ακολούθησε τη συμβουλή του Αριστοτέλη, να φέρεται στους Έλληνες σαν Βασιλιάς και στους υπόλοιπους σαν τύραννος. Αλλά, θεωρώντας τον εαυτό του ως απεσταλμένο του θεού και ρυθμιστή εθνών, ένωσε όλους τους λαούς, με την πειθώ ή με τη βία και κατάφερε τη συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικά ήθη και έθιμα, θρησκεία και νοοτροπία, έτσι ώστε να θεωρούν σαν συγγενείς τούς αγαθούς και τους κακούς σαν ξένους. Προωθούσε την αντίληψη ότι η διάκριση Έλληνας από βάρβαρο δεν στηρίζεται στα διαφορετικά ρούχα, στη διαφορετική καταγωγή και στα διαφορετικά έθιμα.

Αλλά υποστήριζε ότι Έλληνας είναι ο ενάρετος, ενώ βάρβαρος είναι ο κάκιστος.

Ο Μέγας Αλέξανδρος λοιπόν θέλησε να καταλάβουν οι άνθρωποι πως οι διαφορές μεταξύ των λαών είναι τελείως επιφανειακές και πρέπει να υπάρχει σεβασμός και κατανόηση στα διαφορετικά ήθη και έθιμα, στα διαφορετικά πιστεύω και όπως γράφει ο Πλούταρχος: Ο Αλέξανδρος πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι βασιλεύονται από το θεό γιατί η υπάρχουσα στον καθένα δύναμη ” του άρχειν και εξουσιάζειν ” είναι θεία. Ότι ο θεός είναι κοινός πατέρας όλων, αλλά κυρίως αναγνωρίζει σαν δικά του παιδιά τους άριστους. Ίδρυσε και θεμελίωσε περίπου 70 πόλεις, οι οποίες αποτέλεσαν κέντρα ανάπτυξης και διάδοσης του Ελληνικού πολιτισμού.

Θαυμαστό παράδειγμα είναι η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μία πόλη που έμελλε να γίνει με την αρχική ώθηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου πνευματική μήτρα της Ελληνιστικής περιόδου. Είδε σε “όνειρο” το σημείο όπου έπρεπε να χτιστεί η πόλη και έδωσε διαταγές να γίνουν τέτοια έργα τα οποία θα αποτελούσαν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να αναπτυχθεί και να γίνει μία πόλη αντάξια του Ιδρυτή της.

Δικαιολογημένα λοιπόν μπορεί να παρομοιαστεί με έναν Θησέα, Ιδρυτή της Αθήνας, με έναν Περσέα, Ιδρυτή των Μυκηνών, με τον Ρωμύλο και το Ρώμο, Ιδρυτές της Ρώμης. Ο Πλούταρχος γράφει: και διέταξε να χαράξουν το σχέδιο της πόλης προσαρμόζοντάς το στην τοποθεσία. Και επειδή δεν υπήρχε λευκό χώμα, πήραν αλεύρι και σχημάτισαν στη μαύρη γή μία κυκλική καμπύλη της οποίας την περιφέρεια όριζαν ευθείες βάσεις που, ξεκινώντας σαν από στρόγγυλο κράσπεδο και σχηματίζουν χλαμύδες και ίσες στο μέγεθος συνέπιπταν μεταξύ τους.

Ο τρόπος σχεδίασης και ορισμού του σημείου ίδρυσης της πόλης φανερώνει γνώσεις και εφαρμογή αντιλήψεων Ιδρυτή πόλης που συναντάμε μόνο σε ίδρυση Ναών ή Ιερών πόλεων.Εκεί δεν παίρνονται υπόψη μόνο γεωγραφικοί παράγοντες, αλλά και οδηγίες που έχουν σχέση με την Ιερότητα του χώρου. Είναι γνωστό πως στην ακολουθία του Αλέξανδρου βρισκόταν πλήθος ανθρώπων του πνεύματος. Από τον μάντη Αρίστανδρο μέχρι τον γυμνόσοφο Κάλανο.

Ο Αλέξανδρος είχε μεγάλη εκτίμηση στους φιλοσόφους και τους συμπεριφερόταν ανάλογα. Ο Πλούταρχος γράφει: Είναι ίδιον ψυχής φιλοσόφου να αγαπά την σοφία και μάλιστα να θαυμάζει σοφούς άνδρας. Κανείς άλλος από τους Βασιλείς δεν έμοιασε τον Αλέξανδρο ως προς αυτό. Είναι γνωστή η Αγάπη του για τον Αριστοτέλη και η εκτίμηση που είχε για τον μουσικό Ανάξαρχο. Στον Πύρρωνα τον Ηλείο, όταν τον είδε για πρώτη φορά, του έδωσε 10.000 χρυσά νομίσματα, στον Ξενοκράτη, μαθητή του Πλάτωνα, έστειλε 50 τάλαντα δώρο, τον Ονησίκριτο, μαθητή του Διογένη, διόρισε άρχοντα των κυβερνητών του στόλου. Πλήθος άλλων προσφορών και δωρεών αποδεικνύουν όχι μόνο την γεναιόδωρη φύση του Μ.Αλέξανδρου γενικά, αλλά την γεναιοδωρία του ειδικά προς τους φιλόσοφους. Μια γενναιοδωρία που πήγαζε από μια ψυχή που έδινε περισσότερη αξία στα πνευματικά αγαθά από ότι στα υλικά. Όταν ξεκίνησε την εκστρατεία για την Ασία δώρισε όλα τα υπάρχοντά του και κράτησε για τον εαυτό του μόνο ” Ελπίδα “.

Μετά τη νίκη επί του Δαρείου και αφού ανακηρύχθηκε Βασιλιάς της Ασίας, ήρθαν στην κατοχή του στρατού τόσα πλούτη, που οι Μακεδόνες άρχισαν να ζουν μέσα στην πολυτέλεια. Αποτέλεσμα ήταν η μαλθακή ζωή των στρατιωτών και ιδιαίτερα των Αξιωματικών του Αλέξανδρου. Αποφάσισε λοιπόν, λίγο πριν την εκστρατεία για την Ινδία, να δωρίσει όλα τα πλεονάζοντα υλικά αγαθά και να κάψει όλα όσα του ήταν εμπόδιο για την εκστρατεία.Το ίδιο έκαναν και οι Αξιωματικοί του αφού έβλεπαν το παράδειγμα ενός ανθρώπου που όχι μόνο τους έλεγε ποιο ήταν το σωστό, αλλά αυτός πρώτος το εφάρμοζε.Αξιοσημείωτη είναι επίσης και η καθημερινή ζωή του.

Όταν δεν πολεμούσε, ακόμα και κατά τη διάρκεια που βρισκόταν σε πορεία, αυτός εκπαιδευόταν στα όπλα, ανεβοκατέβαινε από άρματα και άλογα, πήγαινε κυνήγι και γενικά βρισκόταν σε μιά διαρκή εγρήγορση. Κάτι που συνέβαινε και κατά τη διάρκεια της μάχης. Στο Γρανικό ένα σπαθί, κόβοντας την περικεφαλαία του, έφτασε μέχρι το τριχωτό του κεφαλιού του. Στην Γάζα δέχθηκε ένα βέλος στον ώμο. Στη Μαράκανδα ένα βέλος έσπασε το κόκαλο της κνήμης του. Στην Υρκανία χτυπήθηκε από λίθο, χάνοντας την όρασή του για πολλές ημέρες.

Στη μάχη του Ισσού πληγώθηκε από ξίφος στο μηρό. Στη χώρα των Μαλλών ένα βέλος τρύπησε το στήθος του και δέχτηκε χτύπημα από λοστό στο κεφάλι. Και για όλους αυτούς τους τραυματισμούς ήταν πολύ υπερήφανος. Τους θεωρούσε σαν απόδειξη της ανδρείας του και της γενναιότητάς του. Αν και Βασιλιάς έμπαινε πρώτος στην μάχη, δίνοντας το παράδειγμα στους στρατιώτες του.

Ένας Βασιλιάς που δεν ήξερε μόνο να διατάζει αλλά και να εκτελεί ο ίδιος τις διαταγές που έδινε. Θεωρούσε πως η μεγαλύτερη νίκη που μπορεί να πετύχει κάποιος είναι η νίκη στον εαυτό του για να μπορεί να τον ελέγχει. Αποτέλεσμα αυτής της νίκης του Αλέξανδρου είναι η εγκράτειά του προς τις ηδονές.

Δεν δέχθηκε καμία γυναίκα δίπλα του παρά μόνο αυτήν που είχε παντρευτεί. Αν και πολλές φορές οι φίλοι του τον παρότρυναν να γευτεί την ηδονή με διάφορες γυναίκες. Ήταν τόσο εγκρατής και μεγαλόψυχος που ανάγκασε τον Δαρείο, τον Βασιλιά που ουσιαστικά κατέστρεψε, να δηλώσει: Θεοί, προστάτες της γέννησης των ανθρώπων και της τύχης των Βασιλέων, δώστε να μην εγκαταλείψω την τύχη των Περσών, αλλά αφού νικήσω να ανταμείψω τις ενέργειες του Αλέξανδρου, τις οποίες νικημένος δέχθηκα από αυτόν στους πιο αγαπημένους μου. Αν όμως έφτασε κάποιος χρόνος μοιραίος, από θεία εκδίκηση και μεταβολή να πάψει η βασιλεία των Περσών, κανείς άλλος άνθρωπος ας μην καθίσει στον θρόνο του Κύρου πλην του Αλέξανδρου. Αυτή τη δήλωση την έκανε αφού έμαθε την μεγαλόψυχη συμπεριφορά του Αλέξανδρου προς την οικογένειά του που είχε αιχμαλωτίσει.

Ο Αρριανός γράφει πως ο Αλέξανδρος εγκαθιστούσε τη Δημοκρατία ως πολίτευμα σε κάθε χώρα που κατακτούσε. Μια Δημοκρατία που βοηθούσε στη λειτουργία των τοπικών θεσμών κάθε πόλης, κάτω όμως από μια κοινή Αρχή. Καταργούσε τους υπερβολικούς φόρους και κατάφερνε να κατακτά εκπολιτίζοντας και όχι καταστρέφοντας.

Το μόνο που κατέστρεφε ήταν το παλιό, αυτό που είχε φθαρεί και δεν δεχόταν να αλλάξει προς το καλύτερο. Έδινε περισσότερη σημασία στις ουσιαστικές δυνάμεις του ανθρώπου, όπως τη σοφία, τη δικαιοσύνη, τη μεγαλοψυχία, την Ανδρεία, ανεξάρτητα αν αυτός ήταν εχθρός ή φίλος. Έτσι όταν καταλάβαινε πως ο κυβερνήτης της πόλης που κατακτούσε ή ο βασιλιάς του έθνους το οποίο νικούσε είχε αυτές τις αρετές, τον διόριζε πάλι άρχοντα, ανεξάρτητα αν είχε παραδοθεί ή νικηθεί μετά από μάχη.

Δίκαια λοιπόν ο Πλούταρχος γράφει: Εάν δε μέγιστος έπαινος της φιλοσοφίας είναι ότι σκληρά και αμόρφωτα ήθη εξημερώνει και εξευγενίζει, ο Αλέξανδρος φαίνεται ότι εκπολίτισε τόσους λαούς αγρίους και ατίθασους που δικαίως δύναται να θεωρηθεί φιλόσοφος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ. “Ηθικά. Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής”
Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ “Βίοι παράλληλοι. Αλέξανδρος” Εκδόσεις Πάπυρος
ΑΡΡΙΑΝΟΣ “Αλεξάνδρου Ανάβασις”. Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος

Πηγή: Maccunion

Αγιορείτικος Ορθόδοξος Ασκητισμός και Μέγας Αλέξανδρος.


Σημειώσεις από το MacedonianAncestry:
1) Προσόδους = κέρδος

2) Επίλυδες = έπηλυς = ἐπί + -ηλυ- < -ελυ- < -ελευ- (ἐλεύσομαι – ελευθερία) = αυτός που δεν κάθεται σε ένα σημείο, αυτός που πάει πάντου, ο ξένος, ο ξενοφερμένος, ο ξενόφερτος

3) Aστρέχα = τεχνικός όρος στην οικοδόμηση των σπιτιών… είναι το κομμάτι της στέγης που εξέχει από τον κυρίως όγκο του σπιτιού για για να δημιουργήσει στέγαστρο από κάτω ώστε να προστατεύονται οι άνθρωποι από την βροχή.

4) (Εξ)ενδραποδισμός = Οι άνθρωποι (άνδρες) που δεν έχουν τα βασικά δικαιώματα των ανθρώπων, οι δούλοι. Μετφ. οι “πουλημένοι”, αυτοί που “λαδώνονται”.

5) Εξωνημένοι = ἐξ + ὠνέομαι, ὠνέομαι = αγοράζω / εξαγοράζω (με λύτρα)

6) Δρέπω = θερίζω, κόβω

7) Μετουσίωση = Η μεταβολή μιας ουσίας από μια υπόσταση (φυσική) σε άλλη. Αυτό συνήθως είναι κομμάτι της Θεολογίας. Ο άρτος και ο οίνος (ψωμι και κρασί), γίνονται “Σώμα και αίμα Χριστού”, δηλ., η Θεία Κοινωνία που μεταλαμβάνουν οι πιστοί στην εκκλησία. Υπάρχει όμως και στην βιολογία/βιοχημεία ο ίδιος όρος.

8) Εξοβελίζω = απομακρύνω, διώχνω (εξ’ ου και ο “οβολός” = αρχαίο νόμισμα, που “έδιωχναν” οι άνθρωποι από τα χέρια τους για την ανταλλαγή προιόντων = εμπόριο)

 

Ο Ενιαίος Ελληνισμός, κοινή ρίζα.
Πελασγός ο Μιλήσιος
Όσοι ηγεμονεύσαν στην Ελλάδα ως τώρα, καθώς αποβλέπανε στο δικό τους πολίτευμα, εγκαθιστούσαν στις πόλεις δημοκρατίες ή ολιγαρχίες, κοιτώντας όχι κάθε πόλης το συμφέρον παρά το δικό τους, έτσι που ποτέ δε φτιάχτηκε (ή σπάνια, και σε λίγους) πολίτευμα σωστό. Γι αυτό και στις πόλεις πιά κατάντησε συνήθεια, μήτε κάν να γυρεύουν οι πολίτες ισότητα, αλλ’ ή να ζητάν να εξουσιάζουν ή να μένουν κατεξουσιαζόμενοι.

Αριστοτέλης, Πολιτικά, Δ’ 1296a-b

Όταν την Άνοιξη του 334 π.Χ, ο Αλέξανδρος έκανε τις προπαρασκευές της εκστρατείας για την Περσία, τακτοποιώντας τα εσωτερικά του, αφήνοντας τον Αντίπατρο στο πόστο του, στο πολεμικό Συμβούλιο του έγινε η ερωτηματική εισήγηση από τον Αντίπατρο και Παρμενίωνα “ποιός θα ήταν ο διάδοχος σε περίπτωση… απευκταίου” εισηγούμενοι να πάρει σύζυγο ώστε να τεκνοποιήσει, (συμβουλευόντων πρότερον παιδοποιήσασθαι. Διόδωρος, ΙΖ’ 16, 2 ), απέρριψε την προτροπή τους, θεωρώντας αυτό, ντροπή και σαν σκέψη!

Μάλιστα λέγεται, πως συμπεριφερόταν σαν να ήθελε να αποχαιρετήσει για πάντα τη Μακεδονία. Ό, τι είχε εκεί, χωριά, δάση, αγροικίες, λιμενικά τέλη και παντοειδείς προσόδους, τα μοίραζε δώρα σε φίλους. Κι ενώ ο Περδίκκας που τον ρώτησε, όταν μοίρασε ήδη τα πάντα, “κι εσένα, Βασιληά, τι σού απέμεινε;”, πήρε την απάντηση “οι Ελπίδες!“.

Παραιτούμενος τότε κι ο Περδίκκας από το δώρο του, του αντέτεινε το “Έ, κι εμείς λοιπόν θάχουμε σ’ αυτές μερίδιο, που πολεμάμε μαζί σου!…” Αυτά ακολούθησαν κι άλλοι φίλοι…

Από πού εκπορεύονταν η σκέψη του Αλεξάνδρου;
Τι προηγήθηκε στο μυαλό του Αλεξάνδρου;
Μια μέρα, ο Σωκράτης με τον Πλάτωνα πέρασαν τις πύλες της Διομείας, κοντά στον Ιλισό, για ν’ ανεβούν στον απέναντι λόφο, όπου, έστεκε το γυμναστήριο Κυνόσαργες που γυμνάζονταν τα νόθα παιδιά των Αθηναίων. Εκεί πήγαινε ο Αντισθένης, γιος Θράκισσας δούλας. Έίχαν κλείσει συνάντηση στο γυμναστήριο, για να συζητήσουν περί «Κοινοκτημοσύνης», κατά την επιθυμία του Πλάτωνα, που ανέπτυσσε τελευταία μια σπουδή περί κοινοκτημοσύνης για την επίλυση των προβλημάτων του ανθρώπου.

– «Έλα τώρα, όσο να έρθει ο Αντισθένης, εξήγησέ μου τη θεωρία σου. Αν έχεις να πεις ιδέες σωστότερες από τις δικές μου, πες τες κι εγώ πρόθυμα γίνομαι μαθητής σου», είπε ο Σωκράτης στο νεαρό μαθητή του.

Κι ο Πλάτων ξεκίνησε την ανάλυση:
– «Δεν πρέπει στον κόσμο να υπάρχουν τάξεις, κληρονομιές και προνόμια. Να μην εμποδίζεται η αξία επειδή γεννήθηκε από φτωχούς. Αν ένας αριστοκράτης είναι βλάκας, θα ξεπέφτει στην κατώτατη τάξη, κι αν ο γιος ενός νεροκουβαλητή είναι έξυπνος, θα μπορεί να κυβερνάει. Το σύστημά μου ξεκινάει από την κοινή εκπαίδευση. Όσα παιδιά αναδειχθούν, είτε πλούσια, είτε νόθα, θα εκπαιδεύονται ειδικά για τη διοίκηση.
Δε θα μας κυβερνούν όσοι εκλέγονται με την κοροϊδία της ψήφου, αλλά όσοι δείξουν ικανότητα.
Κανένας δε θ’ ανεβαίνει σ’ ανώτερο αξίωμα, αν δεν έχει διακριθεί στα κατώτερα.

Τους δοκιμασμένους κυβερνήτες τους ονομάζω «φύλακες» και τους απαγορεύω νάχουν δική τους περιουσία. Θα ζουν ομαδικά μ’ όλες τις γυναίκες. Δε θάναι αφιερωμένοι σε μια γυναίκα, με τους εγωισμούς της, αλλά σ’ όλες. Ακόμη και τα παιδιά τους δε θα διακρίνονται σαν δικά τους, παρά το κάθε παιδί θάναι αδέρφι με όλα τα άλλα. Την κοινοκτημοσύνη βέβαια των γυναικών δεν τη βλέπω σαν αδιάκριτη σύμμειξη, αλλά σαν ευγενικό έλεγχο αναπαραγωγής, ώστε να ανευρίσκονται οι καλύτεροι με τις καλύτερες, για να γεννιώνται γερά παιδιά.

Κι όπως λέει ο Πυθαγόρας, «οι φίλοι πρέπει να τα έχουν όλα κοινά».

– «Κάνεις ένα λάθος, Πλάτωνα, είπε ο Σωκράτης .
Είναι όμορφο να θέλεις όλοι οι άνθρωποι να γίνουν αδέλφια, μα είναι αντίθετο στη φύση. Οι άνθρωποι επιζητούν να δημιουργούν ελεύθερα.

Σωστά λέει ο Πυθαγόρας, πως «οι φίλοι πρέπει να τάχουν όλα κοινά». Μα μόνο μια μειονότητα, γεμάτη επιμονή κι αυταπάρνηση, μπορεί να κατορθώσει την κοινοκτημοσύνη ανάμεσά της. Δε γίνεται να ζητάς το ιδεώδες, που ξεπερνά τις δυνατότητες των κοινών ανθρώπων.

Κοινοκτημοσύνη δίχως ΑΓΑΠΗ δε γίνεται να σταθεί. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί με τη βία να σκέφτεται περισσότερο τους άλλους από τον εαυτό του. Μόνο από ΑΓΑΠΗ μπορεί να το κάνει… Αλλά συνέχισε τη θεωρία σου…».

Ο Πλάτων με τη νεανική του ορμή υποστήριξε μια θεωρία, όπως τη διατύπωσε στην «Πολιτεία» του, που στην ύστερη βιωτή του αποκήρυξε την ισότητα (ισότης σφόδρα ημάς διαταράσσει), μέσα από τους «ΝΟμοΥΣ, 757» του. Όμως αποπειράθηκε να πείσει τον Μέντορά του, πως με την κοινοκτημοσύνη ο άνθρωπος θα υπερκερνούσε τα αδιέξοδα της οικονομικής του προσπάθειας. Οραματίζονταν ένα Κράτος Δικαίου, όπου καθένας θάχει όχι εντελώς το ίσο με τους άλλους, παρά όσο θα του αξίζει. Έτσι η Αθήνα, θα είχε απαλλαγεί από τη βλαβερή Δημοκρατία.

Χαμογέλασε ο Σωκράτης.
Έβλεπε τον σπουδαίο μαθητή του νά εντρυφεί στη δημιουργική σκέψη.

– «Πρώτα – πρώτα κατακρίνεις άδικα τη Δημοκρατία. Πρώτη φορά την εφαρμόσαμε οι Αθηναίοι στον κόσμο. Καθώς είμασταν άπειροι, την καταντήσαμε οχλοκρατία, τη χαλάσαμε. Μα τώρα η πείρα μας έπεισε, πως κι η Δημοκρατία θέλει μέτρο. Στο μέλλον οι άνθρωποι θα τη διορθώσουν. Ύστερα πιστεύεις στην κοινοκτημοσύνη, που είναι θεωρία ανάξια για τη μεγάλη σου ψυχή.

Δεν ωφελεί σε τίποτα το να μοιράσεις τον πλούτο, αν δεν εξισώσεις πριν, τις επιθυμίες των ανθρώπων. Ειδάλλως, αφού μοιράσεις τα πάντα, η άρπαγα ανθρώπινη φύση, με το χρόνο, θα ξαναγυρίσει στο κέρδος, αυτό το ταπεινό ένστικτο που δυναστεύει τον κόσμο».

Πίστευε ο Πλάτων, ότι θα μπορούσε να πατάξει την πλεονεξία.
Αυτό που ο Ησίοδος περιέγραφε μέσα από το “έργον επ’έργω εργάζεσθαι“, που μιλούσε ότι η εργασία που επενδύει την εργασία, δημιουργεί το πλεόνασμα, κι αυτό με τη σειρά του το Κέρδος.

Ο Σωκράτης διέκρινε το πλεόνασμα που δημιουργεί το Κέρδος, από το παρά φύσιν Κέρδος που δημιουργεί την πλεονεξία. Κι ο καταλύτης, η ΑΓΑΠΗ. Αυτός είναι ο σπερματικός λόγος του Σωκράτη, ο Πρώτος προ-Χριστιανός.

Ο Σπερματικός λόγος, φυτεμμένος στο νεαρό Αλέξανδρο, από τον Αριστοτέλη
Όλα τα παραπάνω γράφτηκαν, για να αποδοθεί η σκέψη του Αλεξάνδρου, στον Μεγάλο Σωκράτη, αυτόν τον Πρώτο προ-Χριστιανό Έλληνα. Τί ήταν αυτό που έκανε τον Αλέξανδρο να απαντήσει στον Περδίκκα τί του έμεινε πλέον, αφού μοίρασε τα πάντα και είπε “οι Ελπίδες”;

Tι ήταν αυτό που πέρασε στον Αλέξανδρο, μέσα από τη …”δια βίου μάθηση” (τρομάρα σας παπαγάλοι νεο ραγιάδες της Νέας Τάξεως) του Πλάτωνα, διδασκόμενος από τον Μεγάλο του Δάσκαλο Σωκράτη, κι αυτός διδάσκοντας τον Αριστοτέλη ώστε να μεταλαμπαδεύσει στον Αλέξανδρο όχι την… Κοινοκτημοσύνη, αλλά τις ΕΛΠΙΔΕΣ;

Οι Ελπίδες του Αλεξάνδρου, και η “Κοινοκτημοσύνη” του Πλάτωνα στον Αγιορείτικο Ασκητισμό
Το χαρακτηριστικό του Αλεξάνδρου, ήταν ότι υπερκέρασε τη ματαιοδοξία του εγχειρήματος της εκστρατείας στην Περσία, αποποιούμενος τα πλούτη. Αυτό που ώθησε τον Έλληνα Στρατηλάτη ήταν οι Ελπίδες που πατούσαν πάνω στην Πίστη. Δυο έννοιες μαζύ με την Αγάπη, αποτελούν τα συστατικά στοιχεία της βιωματικής Ορθοδοξίας.

Οι Ελπίδες αν δεν πατήσουν πάνω στην Πίστη, δεν είναι δυνατόν να τελέσουν στην Αγάπη. Γι΄αυτό ο Απόστολος Παύλος εξέφρασε την Πίστη ως ”Ελπιζομένων υπόσταση και πραγμάτων έλεγχος ού βλεπομένων” (Εβρ. 11, 1).

Οι Ελπίδες και η Πίστη οδήγησαν τον Διαπρεπή Αρχιγραμματέα (“Υπογραμματεύς πρώτος των βασιλικών υπομνημάτων”) του Αυτοκράτορα Ηράκλειου (7ος αι. μ.Χ) Μάξιμο Ομολογητή, ώστε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να ασπασθεί τον Ασκητικό βίο, όπου στη συνέχεια έγινε ο Στυλοβάτης της Ορθοδοξίας.

Τι οδήγησε όμως τον νεαρό Στρατηλάτη, να αποποιηθεί τα πλούτη; Προφανώς, για να μην υπάρξει ποτέ η επιθυμία του Γυρισμού. Οι Ελπίδες και η Πίστη αποτελούσαν τα αναιρετικά στοιχεία της επιθυμίας της επιστροφής. Κοινό συστατικό όλων των αναχωρητών ασκητών. Κοινή ρίζα του Ελληνισμού από τον Αλέξανδρο μέχρι τους Αγιορείτες Ασκητές, Σημεία αναφοράς του Ελληνικού στοιχείου, ανέκαθεν!

Το σαθρό σημερινό προσωπικό των πολιτικών
Υπάρχουν άραγε στοιχεία που μνημονεύθηκαν παραπάνω, στη σημερινή πολιτική Τάξη; Συνδέει άραγε τίποτε τους Δυνάστες του σημερινού Ελληνισμού με τα κληροδοτήματα του Αλεξάνδρου και του Βιωματικού Ασκητικού συγχρόνου Ελληνισμού; Είναι κανείς σημερινός Έλληνας πολιτικός πού δεν θα έδρεπε τα ”πλεονάσματα” του Ελληνικού λαού, για να τα μετουσιώσει στην Πλεονεξία που οδήγησαν τον Ελληνισμό όχι μόνο στην Οικονομική, αλλά και σε παντοειδείς Χρεοκοπίες του πολιτισμού του, χωρίς να τα θυσιάσει με το Αντίδωρο των… Ελπίδων του Αλεξάνδρου;

Και τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα σκιάχτρα του ύστερου Ελληνισμού με τους Μεγάλους μας Κληροδότες της Παγκοσμιότητας κι όχι μόνο του πολιτισμού μας!

Τί σχεση μπορεί να έχουν αυτοί οι Επίλυδες της Ελληνικής Σκέψης, με τον πλούτο των Μεγάλων Ελλήνων προγόνων μας! Και σε ποιά αστρέχα μπορούν να οδηγήσουν την ταπεινή Σχεδία του Οδυσσέα λαού μας!

Ανδράποδα εξωνυμένα, παρηκμασμένων “Ευρωπαικών” πολιτισμών! Καταισχυνόμενα ανθρωπάρια, για το ρόλο γελωτοποιών στις Αυλές επηρμένων Αυτοκρατόρων πριν τη Συντριβή τους.

Ο Νεο Γενιτσαρισμός της Ελληνικής πολιτικής Τάξης, δεν έχει κανένα στοιχείο του πολιτισμού μας. Είναι ανάγκη να εξοβελισθούν πάραυτα, γιατί δεν κατέστρεψαν μόνο την Οικονομίας μας, αλλά ευτέλισαν τις Αξίες του πολιτισμού μας, τις κοινές μας Ρίζες.

Αυτές που μας οδηγούν ευθύβολα στους προγόνους μας.

Στις Ελπίδες…
Πελασγός ο Μιλήσιος

Πηγή: Ethnosnews.com

Οι Μακεδονικοί τάφοι – Μέρος Ε’ (τελευταίο) – Τοπογραφία των μακεδονικών τάφων

τοπογραφία-Μακεδονικών-τάφων
Χάρτης της Ελλάδας όπου σημειώνονται οι θέσεις των μακεδονικών τάφων.

Οι μακεδονικοί τάφοι που έχουν αποκαλυφθεί ως τώρα είναι 70 συνολικά. Από αυτούς οι 62 βρίσκονται στην περιοχή της Αρχαίας Μακεδονίας, 6 στη νότια Ελλάδα και 2 στη Μικρά Ασία.

Η γεωγραφική κατανομή δικαιολογεί το χαρακτηρισμό τους ως “μακεδονικών”, και βεβαιώνει ότι ανταποκρίνεται σε κοινωνικές δομές και ταφικά έθιμα των Μακεδόνων. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των τάφων το συναντούμε στο χώρο της “Κάτω Μακεδονίας” (κατά την αρχαία ορολογία), δηλαδή της σημερινής κεντρικής Μακεδονίας.

Αξιοσημείωτο είναι ότι σε δύο κυρίως θέσεις έχουν αποκαλυφθεί ως τώρα οι περισσότεροι και πιο επιβλητικοί “μακεδονικοί” τάφοι: στη Βεργίνα 11 και στα Λευκάδια 7. Ακόμη είναι αξιοσημείωτο ότι στην περιοχή της Πέλλας έχει επισημανθεί μόνο ένας μακεδονικός τάφος ως τώρα. Βρίσκεται μάλιστα σε απόσταση 7 χλμ. από την πόλη.

Πηγή: ΙΜΜΑ – Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα

Οι Μακεδονιοί τάφοι – Μέρος Δ’ – Ταφικά έθιμα και κτερίσματα των μακεδονικών τάφων

τάφος-του-Φιλίππου-(γωρυτός)
Χρυσός γωρυτός (είδος φαρέτρας) με ανάγλυφη παράσταση κατάληψης πόλης, από τον τάφο του Φιλίππου, β’ μισό 4ου αι. π.Χ, Θεσσαλονίκη, Αρχαιολογικό Μουσείο.

Στη Μακεδονία, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, ο τρόπος ταφής ήταν θέμα προσωπικής επιλογής και οικονομικών δυνατοτήτων. Ο ενταφιασμός χρησιμοποιούνταν παράλληλα με τη δαπανηρότερη καύση του σώματος.

Η αρχαϊκή μορφή της μακεδονικής κοινωνίας και πολιτείας εξηγεί το μεγάλο μέγεθος των τάφων και τον εξαιρετικό πλούτο των κτερισμάτων τους, που τους διαφοροποιεί από τους σύγχρονούς τους των υπόλοιπων ελληνικών περιοχών.

Ειδικά κατασκευασμένες σαρκοφάγοι και πολύτιμα τεφροδόχα δοχεία δέχονταν τα σώματα και τα καμένα οστά των νεκρών αντίστοιχα. Μέσα στον τάφο τοποθετούσαν αντικείμενα που χρησιμοποιούσε στη ζωή του ο νεκρός: όπλα και συμποσιακά σκεύη για τους άντρες και κοσμήματα για τις γυναίκες. Ειδώλια και λατρευτικά σκεύη ήταν οι προσφορές των οικείων για τη μεταθανάτια ζωή.

Σε περίπτωση καύσης τα υπολείμματα των προσφορών τοποθετούνταν μετά τον ενταφιασμό πάνω από τον τάφο. Ίχνη από τις ενδεχόμενες τελετές που ακολουθούσαν ή επαναλαμβάνονταν σε τακτά διαστήματα προς τιμήν των νεκρών δεν έχουν σωθεί, παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις όπως στους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας.

Πηγή: ΙΜΜΑ – Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα

Οι Μακεδονικοί τάφοι – Μέρος Γ’ – Η διακόσμηση των μακεδονικών τάφων

τάφος-του-Φιλίππου
Η λίθινη σαρκοφάγος, που περιείχε χρυσή λάρνακα, από τον τάφο του Φιλίππου, γ’ τέταρτο 4ου αι. π.Χ., Θεσσαλονίκη, Αρχαιολογικό Μουσείο.

Οι μακεδονικοί τάφοι, ως τελευταία κατοικία του νεκρού, έφεραν πλούσια διακόσμηση. Κοσμοφόροι με φυτικά μοτίβα, ζωφόροι με σκηνές κυνηγιού, μετόπες και μετακιόνια με πολεμιστές και κριτές του Κάτω Κόσμου, κοσμούσαν τις ιωνικές ή δωρικές προσόψεις των τάφων.

Πολλές φορές υπήρχε γραπτός διάκοσμος και στους εσωτερικούς τοίχους: αρματοδρομίες, σκηνές μάχης, έντονα κινημένες μορφές καθώς και φυτικά μοτίβα και άψυχα αντικείμενα.

Ακόμη, στο θάλαμο, όπως και στον προθάλαμο, τοποθετούσαν λίθινες κλίνες σε απομίμηση συμποσιακών, κατάκοσμους θρόνους, μαρμάρινες σαρκοφάγους με τις λάρνακες των οστών των νεκρών.

Σε άλλες περιπτώσεις στους τοίχους διαμορφώνονταν κτιστές τράπεζες, θρόνοι και βάθρα, ενώ στους οικογενειακούς τάφους υπήρχαν ειδικές κόγχες-θήκες για την εναπόθεση της τέφρας των νεκρών.

Πηγή: ΙΜΜΑ – Ιδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα

Οι Μακεδονικοί τάφοι – Μέρος Β’ – Καταγωγή και μορφολογική εξέλιξη των μακεδονικών τάφων

τάφος-της-Κατερίνης
Άποψη των ερειπίων του κιβωτιόσχημου τάφου της Κατερίνης, γύρω στα μέσα του 4ου αι. π.Χ.,
Τάφος της Κατερίνης.

Έντονες διαφωνίες μεταξύ των επιστημόνων έχει προκαλέσει η συζήτηση σχετικά με την καταγωγή της καμάρας των μακεδονικών τάφων. Η άποψη που απέδιδε το στοιχείο αυτό σε ξένα πρότυπα αντικρούεται από τα δεδομένα της έρευνας. Φαίνεται ότι οι μακεδονικοί τάφοι αποτελούν το προϊόν μιας μακράς εξελικτικής πορείας που είχε ως αφετηρία της τους παραδοσιακούς κιβωτιόσχημους τάφους.

Οι θαλαμοειδείς κιβωτιόσχημοι τάφοι της Αιανής και της Βεργίνας του 5ου αι. π.Χ. είναι τα πρώτα δείγματα ταφικών κτισμάτων που εξαιτίας του μεγαλύτερου από το κανονικό μεγέθους τους δημιουργούν προβλήματα ως προς τη στέγασή τους. Ακολουθεί ο τάφος της Κατερίνης που χρονολογείται πριν από τα μέσα του 4ου αι.και συνδυάζει την κάτοψη ενός διθάλαμου μακεδονικού τάφου μετην οριζόντια οροφή ενός κιβωτιόσχημου.

Ο “τάφος της Περσεφόνης” των μέσων του 4ου αι. είναι ένας υπερμεγέθης κιβωτιόσχημος τάφος με οριζόντια στέγη από πωρολίθους που στηρίζονταν σε σανίδες. Αυτοί οι μεγάλοι κιβωτιόσχημοι τάφοι του 5ου και του 4ου αι. φανερώνουν τη διάθεση της ηγετικής τάξης των Μακεδόνων για κατασκευή μνημειακών ταφικών κτισμάτων.

Μετά από διάφορους πειραματισμούς που αποσκοπούσαν στην ανεύρεση ασφαλέστερων τρόπων στέγασης αυτών των μεγάλων χώρων, οι τεχνίτες κατέληξαν στη λύση της καμαρωτής οροφής. Ο αρχαιότερος μακεδονικός τάφος, ο τάφος της Ευρυδίκης, που χρονολογείται γύρω στο 340 π.Χ., στεγάζεται με καμάρα. Όμως όλος ο τάφος είναι εγκιβωτισμένος μέσα σε μία παραλληλεπίπεδη κατασκευή, καθώς οι τεχνίτες δεν ήταν μάλλον αρκετά βέβαιοι για την ανθεκτικότητα της καμάρας.

Ένα άλλο στάδιο στην εξέλιξη των μακεδονικών τάφων αντιπροσωπεύει ο τάφος της Βεργίνας με την πρόστυλη τετράστυλη πρόσοψη. Πρόκειται για το μοναδικό μακεδονικό τάφο με ελεύθερη κιονοστοιχία. Πλήρως αναπτυγμένος ο τύπος του μακεδονικού τάφου παρουσιάζεται στον τάφο του Φιλίππου.

Πηγή: ΙΜΜΑ – Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα

Οι Μακεδονικοί τάφοι – Μέρος Α’ – Ορισμός των μακεδονικών τάφων

τάφος-του-πρίγκηπα

Η πρόσοψη του τάφου με τη χαμένη σήμερα ζωφόρο και τις διακοσμητικές ασπίδες, 310-300 π.Χ.,
Βεργίνα, ‘Tάφος του Πρίγκιπα’.

Ο Πλάτωνας, στους “Νόμους” του, δίνει τον παλαιότερο και ίσως ακριβέστερο ορισμό του λεγόμενου μακεδονικού τάφου περιγράφοντας τον τάφο των “ευθύνων”, δηλαδή των θείων αρχόντων των αρχόντων: “Ο τάφος τους θα οικοδομηθεί σε σχήμα υπόγειας προμήκους καμάρας από πωρόλιθους όσο το δυνατό ανθεκτικούς και θα έχει κλίνες παράλληλες τη μία στην άλλη. Εκεί θα εναποθέσουν το νεκρό, θα καταχώσουν τον τάφο σε κυκλικό τύμβο και γύρω του θα φυτέψουν άλσος εκτός από μία πλευρά ώστε να μπορεί να επεκτείνεται με την προσθήκη νέων ταφών.”

Οι νεότερες έρευνες επιβεβαιώνουν την πλατωνική περιγραφή. Οι μακεδονικοί τάφοι, που σχηματίζουν μία ιδιαίτερη κατηγορία υπόγειων θαλαμοειδών οικοδομημάτων, συναντώνται κυρίως στη Μακεδονία. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η καμαρωτή οροφή. Αποτελούνται από έναν ευρύχωρο νεκρικό θάλαμο τετράγωνο ή ορθογώνιο στην κάτοψη. Πολλές φορές έχουν και προθάλαμο που επικοινωνεί με τον κυρίως νεκρικό χώρο με θυραίο άνοιγμα.

Η είσοδος βρίσκεται στην πρόσοψη και πλαισιώνεται συχνά από παραστάδες και υπέρθυρο. Όταν υπάρχουν θυρόφυλλα, είναι ξύλινα ή μαρμάρινα σε απομίμηση ξύλινων. Η πρόσοψη είναι συνήθως απλή, στους μεγαλύτερους όμως τάφους παρουσιάζει αρχιτεκτονική διαμόρφωση. Σχεδόν πάντα κυκλικός τύμβος καλύπτει τους μακεδονικούς τάφους, ενώ κτιστός δρόμος οδηγεί σε ορισμένους από αυτούς.

Οι μακεδονικοί τάφοι κατασκευάζονταν συνήθως από πωρόλιθους. Οι επιφάνειες των τοίχων καλύπτονται με κονίαμα που σε ορισμένες περιπτώσεις φέρει και ζωγραφιστή διακόσμηση. Οι πρώτοι μακεδονικοί τάφοι κατασκευάστηκαν λίγο μετά τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. και οι τελευταίοι χρονολογούνται στα μέσα του 2ου αι. π.Χ.

Πηγή: ΙΜΜΑ – Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα