Archive

Posts Tagged ‘Πουλιανός’

Για ποια Μακεδονία ομιλούμε – Αναστάσιος Μ. Μπουλγούρης

«H διεκδικητική πολιτική, η νέα στρατηγική πολιτική της Ελλάδος προς την π.Γ.Δ.Μ» – Έδεσσα 2009

Χάρτης Μακεδονίας

Μακεδονία, η μακάρια χώρα του Φιλίππου, του Μ. Αλεξάνδρου, του Αριστοτέλη και τόσων άλλων επιφανών ανδρών, θα αποτελέσει χώρο κοσμοϊστορικών αλλαγών, κέντρο πολιτιστικών δρώμενων από την εμφάνιση του ονόματός της στην παγκόσμια ιστορία. (Για πρώτη φορά θα γίνει αναφορά της περιοχής της Μακεδονίας στην Ηλιάδα του Ομήρου στην αναφορά των πλοίων – δυνάμεων που συμμετείχαν στον Τρωϊκό Πόλεμο όπου οι Παίονες, κάτοικοι της Μακεδονίας συγκαταλέγονταν στον στόλο των Τρώων).

Λειτουργώντας πάντοτε ως προμαχώνας του ελληνικού κόσμου, ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας θα αποτελέσει λόγω θέσεώς του το πέρασμα λαών και εθνών. Μια αναφορά μόνο των λαών αυτών δεν επιβεβαιώνει μόνο τη σπουδαιότητα της στρατηγικής της θέσης, αλλά καταδεικνύει την μεγάλης δυσκολίας προσπάθεια που κατέβαλαν οι κάτοικοί της για τη διατήρηση της πολιτιστικής τους κληρονομιάς και ταυτότητας. Άλλοτε υπερασπιζόμενη στρατιωτικά τα σύνορά της και άλλοτε υποταγμένη σε ξένο δυνάστη, δεν θα χάσει ποτέ, και αυτό είναι το σημαντικό στην ιστορία της, την ταυτότητά της προσδιορίζοντας πάντα αυτή με το ελληνικό της όνομά το γεωγραφικό της χώρο που κατείχε, εκείνο που έδωσε να είναι πάντα, Μακεδονία.

Η ιστορία κατέγραψε, ότι η Μακεδονία ως χώρος στο κέντρο της Χερσονήσου του Αίμου, θα αποβεί ένα πέρασμα μετακινήσεων λαών. Έτσι, θα αποτελέσει το πέρασμα των: Φρυγών, Δαρδανών, Θρακικών φύλων, Ιλλυριών, Τρυβαλλών, Ρωμαίων, Γαλατών, Οστρογόγθων, Βησιγότθων, Αβάρων Βουλγάρων, Πατσενέγκων, Αγαρινών, Νορμανδών, Ούνων και Μογγόλων, Αράβων της Καταλωνίας, Σερβών, Τουρκαλβανών, Τούρκων, Τσερκέζων, Σαφαριτών οι Σεφαρδίμ (Εβραίων της Ισπανίας), Τσιγγάνων, Γερμανών κ.α εκ των οποίων μόνο οι Βούλγαροι και Σέρβοι την διεκδίκησαν και την διεκδικούν επί «ίσοις όροις» κατέχοντας ως κυρίαρχοι εδάφη της.

Εξ αιτίας αυτού του γεωγραφικού της χώρου που καταλάμβανε και καταλαμβάνει με μερικές αλλαγές στο διάβα της ιστορίας, στο κέντρο της Βαλκανικής χερσονήσου, το «στέμμα» της Μακεδονίας θα αποβεί το μήλο της έριδος μεταξύ βαλκανικών λαών, κυρίως μεταξύ εκείνων που τους χάρισε τα δύο της σπλάχνα Κωνσταντίνο τον φιλόσοφο (τον μετέπειτα επονομαζόμενο Κύριλλο) και Μεθόδιο για να τους εκπολιτίσει χαρίζοντάς τους το χαρακτηριστικότερο και σημαντικότερο πολιτισμικό αγαθό ενός λαού, την γλώσσα του και να τους εντάξει με τον εκχριστιανισμό τους στον τότε γνωστό κόσμο του Μεσαίωνα.

Η Μακεδονία, η χώρα του Ολύμπου, ο τόπος των Θεών, του πρώτου ανθρώπου κατά τον Πουλιανό (Σπήλαιο Πετραλώνων) στην Ευρώπη (700.000 π.χ), του παγκοσμίου πνευματικού κέντρου του Αγίου Όρους, εφάμιλλο υπάρχει μόνο στο Θιβέτ και τόσο σπουδαίων ιστορικών χαρακτηριστικών του παγκόσμιου πολιτισμού φέρεται να είναι σήμερα διαιρημένη μεταξύ τεσσάρων κρατών Ελλάδος, Βουλγαρίας, Π.Γ.Δ.Μ. και Αλβανίας, με μεγαλύτερο τμήμα της, όπως αυτός θεωρήθηκε και μερικές φορές αυθαίρετα, να ανήκει στην Ελλάδα (52% περίπου του χώρου που αναγνωρίζεται ως μακεδονικός), έτσι όπως διακανονίστηκε από τις διεθνείς συμφωνίες του Βουκουρεστίου (1913), Νιεγύ (27.11.1919) και Σεβρών (10.08.1920) ακολούθως.

Ποιά είναι όμως, η Μακεδονία, ο τόπος που ζούμε, αγαπάμε και πονάμε και που για χάρη της παλικάρια χάθηκαν, παιδιά στερήθηκαν γονείς, γυναίκες έμειναν χωρίς άντρες, που για χάρη της χρήματα καταναλώθηκαν για να ανήκει ένθεν και ένθεν, και που τέλος, τρεις φορές διετέλεσε κυρίαρχο θέμα της διεθνούς πολιτικής σκηνής (19ο –20 αι.), στην σκακιέρα των μεγάλων συμφερόντων;

Ποια είναι η ταυτότητά της, τι είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από τις άλλες περιοχές, αλλά και που ταυτόχρονα οι συνήθειες των κατοίκων της, πολιτιστικά χαρακτηριστικά, ο τρόπος συμπεριφορά τους να ομοιάζουν άλλων λαών και φυλών, Ρωμαίων και Λατίνων, Βουλγάρων και Ρώσων, σλαυϊκών και τουρκικών φυλετικών ομάδων, Ρουμάνων και Βλάχων;

Βεβαίως, η αρχαιολογική σκαπάνη που άρχισε σε σύγκριση με άλλους τόπους σχετικά αργά, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως επίσης, η ιστορική έρευνα, η μελέτη των αρχαίων πηγών, ή διοργάνωση διαφόρων ημερίδων επί διαφόρων επιστημονικών κατευθύνσεων σχετικά με την ιστορία της Μακεδονίας έχουν βοηθήσει και απαντήσει σε πληθώρα ερωτημάτων.

Ακόμη και η δημοσίευση βιογραφιών και αυτοβιογραφιών, περιηγήσεων, ή η μελέτη τραγουδιών χορών του τόπου μας από την Αχρίδα ως την Φιλιππούπολη και από την Θάσο ως το Άργος Ορεστικό και το Βεράτιο που το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο συστηματοποιούνται και στα τρία τμήματα αυτής αναδεικνύουν για άλλη μια φορά την διαφορετικότητά της.

[1] Στους Σέρβους συγκαταλέγω και την π.Γ.Δ.Μ., όχι τόσο από άποψη του γλωσσικού μορφώματος που θεωρείται ως διάλεκτος της βουλγαρικής ( Младеноф), αλλά ως γεωγραφικός χώρος που εντάχθηκε στην Σερβία μετά το 1912 με την επωνυμία «Βαρδάρσκα Μπανοβίνα»

Πηγή: H Φωνή των γηγενών Μακεδόνων – entopios.gr