Archive

Posts Tagged ‘Σλάβοι’

Επιστολή του καθηγητή Γενετικής κ. Κωσ. Τριανταφυλλίδη στην Καθημερινή: “Το DNA το αποδεικνύει – Δεν είμαστε Σλάβοι”

Ο Φαλμεράγιερ και το DΝΑ μας

Κύριε διευθυντά
Ως μόνιμος αναγνώστης της έγκριτης «Καθημερινής» παραξενεύτηκα που σε άρθρο (Σ. Κασιμάτης, 2/11/2016) με τίτλο: «Αριστερά του μίσους, δεξιά της αμνησίας» αναφέρονται και τα ακόλουθα: «Τι να την κάνεις τη γνώση, αν σου αρκεί ένα αίσθημα φυλετικής ανωτερότητας; Οι πολιτικοί της Δεξιάς δεν διάβασαν ποτέ, λ.χ. τον Φαλμεράγιερ. Αρκέστηκαν στη δαιμονοποίησή του από τον ελληνικό 19ο αιώνα – εν μέρει φυσιολογική, για τα δεδομένα μιας χώρας πλήρως συγκεντρωμένης τότε στη διαδικασία της κατασκευής έθνους. Αν τον διάβαζαν, θα διαπίστωναν ότι ο Φαλμεράγιερ κατεδαφίζει μεν το επιχείρημα της συνέχειας του αίματος, αλλά υποστηρίζει το επιχείρημα της γλωσσικής συνέχειας, το οποίο και είναι το αποδεκτό σήμερα».

Παρόμοια, σε νέο άρθρο (17/11/2016) ο ίδιος δημοσιογράφος ερμηνεύει τη δήλωση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στον πρόεδρο Ομπάμα «είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων» με μηχανισμούς κληρονομικότητας που δεν ισχύουν στη Γενετική του Ανθρώπου.

Αρχικά, ας θυμηθούμε τι υποστήριξε ο Φαλμεράγιερ. Στο έργο του «Ιστορία της Χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους» διατύπωσε την άποψη πως: «Οι Ελληνες της εποχής του δεν κατάγονται από τους αρχαίους Ελληνες, αλλά προέρχονται από Σλάβους που εισέβαλαν ή μετανάστευσαν σε διαδοχικά κύματα στην Ελλάδα μετά την επίθεσή τους κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Εξιστορεί «Ούτε μια σταγόνα αίματος, γνησίου Ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας». Υποστήριξε δε ότι οι σημερινοί Νεοέλληνες είναι απόγονοι Σλάβων.

Ως γενετιστής γνωρίζω ότι η εθνοτική ιθαγένεια είναι θέμα πολιτισμού, παιδείας, θρησκείας, γλώσσας και συνειδήσεως και δεν εντοπίζεται στο DNA ή στο αίμα. Παρ’ όλα αυτά, η θεωρία του Φαλμεράγιερ έχει βιολογικό υπόβαθρο και ως εκ τούτου η φυσική συνέχεια των κατοίκων της Ελλάδας θα πρέπει να εξεταστεί με βάση και γενετικά στοιχεία. Θα αναφερθώ ενδεικτικά σε αποτελέσματα λίγων γενετικών ερευνών.

Α) Σύμφωνα με τους διαπρεπείς συγγραφείς του κλασικού βιβλίου Γενετικής του Ανθρώπου «The History and Geography of Human Genes» ο γενετικός χάρτης της Ευρασίας ιχνηλατεί τη «γενετική κληρονομιά» των αρχαίων Ελλήνων στους σημερινούς κατοίκους της χώρας μας, αλλά και ανάμεσα στους κατοίκους γειτονικών ευρασιατικών πληθυσμών, σε περιοχές που είχαν αποικιστεί κατά την αρχαιότητα από Ελληνες. Η εξάπλωση αυτή περιλαμβάνει περιοχές που αρχίζουν από τα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, εκτείνονται στη Ν. Ιταλία και Σικελία, και καλύπτουν μέρος και των πληθυσμών της Κεντρικής Βαλκανικής. Με βάση αυτά τα γενετικά στοιχεία, κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει, σε αντίθεση με τις απόψεις του Φαλμεράγιερ, ότι μέρος της γενετικής σύστασης (αίματος) των γειτονικών νοτιοσλαβικών πληθυσμών οφείλεται στη διείσδυση ελληνικών πληθυσμιακών ομάδων σε αυτές τις γεωγραφικές περιοχές. Β) Η παραπάνω επίδραση έχει εξεταστεί σε βάθος στην περίπτωση της Magna Graecia. Ακόμη και σήμερα, το γενετικό πρότυπο της Ιταλίας και τις Σικελίας αντιγράφει σχεδόν πιστά τον ελληνικό εποικισμό κατά την προ-Ρωμαϊκή εποχή. Με απλά λόγια, η γενετική ομοιότητα μεταξύ των κατοίκων των δύο περιοχών, που επιμένει χρονικά (2.500 χρόνια) παρά τις διαφορές στην ιστορική πορεία τους (απουσία εισβολών Σλάβων και τουρκική κυριαρχία) μετά την κατάλυση των βυζαντινών κτήσεων, έρχεται να τονίσει τη βιολογική συνέχεια των δύο λαών. Γ) Σε ακόμη πιο πρόσφατες έρευνες εξετάστηκε η γενετική θέση των Ελλήνων στον Παγκόσμιο Γενετικό Χάρτη με τη χρήση 270.000 DNA δεικτών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας οι Ελληνες διακρίνονται γενετικά από τους Σλάβους σε πλήρη αντίθεση με τις λανθασμένες απόψεις του Φαλμεράγιερ, που υποστήριζε ότι πρόγονοι των σύγχρονων Ελλήνων είναι οι Σλάβοι, και της εφημερίδας σας ότι ο Φαλμεράγιερ κατεδαφίζει το επιχείρημα της συνέχειας του αίματος. Αν ήταν ορθή η άποψη του Φαλμεράγιερ θα έπρεπε οι Ελληνες να εντάσσονται στην ίδια θέση με τους σλαβικούς λαούς, και όχι με τους Ιταλούς και τους Ισπανούς. Συμπερασματικά, τα γενετικά στοιχεία απορρίπτουν τη θεωρία του Φαλμεράγιερ περί της ασυνέχειας του αίματος των Ελλήνων.

Κωστας Τριανταφυλλιδης – Ομότιμος καθηγητής Γενετικής και Γενετικής Ανθρώπου

Σύντομη περιγραφή του Μακεδονικού – Πρώτη φάση, 1853/6 – 1918

Σύντομη περιγραφή του Μακεδονικού

Φάση πρώτη, 1853/6 – 1918

Γράφει ο ΜacedonianΑncestry
https://macedonianancestry.wordpress.com/

Πως ξεκίνησε το Μακεδονικό ζήτημα

Το 1853 ξεκίνησε ο λεγόμενος “Κριμαϊκός πόλεμος”. Τα αντίπαλα στρατόπεδα ήσαν οι Ρώσσοι από την μια πλευρά, ενώ από την άλλη ήταν μια συμμαχία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, της Γαλλίας και του βασιλείου της Σαρδινίας. Η Ρωσσία έχασε τον πόλεμο το 1856 και σαν αντίποινα της επιβλήθηκε να σταματήσει το εμπόριο της στον Εύξεινο Πόντο (Μαύρη θάλασσα). Αυτό ήταν ένα τρομερό οικονομικό πλήγμα στην οικονομία της Ρωσσίας η οποία τώρα επρεπε να βρει (και γρήγορα) άλλη θάλασσα για να κάνει εμπόριο. Οι θάλασσες που θα μπορούσαν να την εξυπηρετήσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα της ήσαν το Αιγαίο στα δεξιά της Ελλάδας και η Αδριατική στα αριστερά της. Δυστυχώς όμως και οι δύο αυτές θάλασσες ήσαν στα χέρια των Τούρκων εκείνη την εποχή άρα αν η Ρωσσία ήθελε να αναπτύξει το εμπόριο της εκεί, έπρεπε πρώτα να αποκτήσει αυτές τις θάλασσες. Και ο μόνος τρόπος για να τις αποκτήσει ήταν φυσικά δια της βίας. Έτσι, το 1877 ξεκίνησε πόλεμο εναντίων των Οθωμανών και ένα χρόνο αργότερα, το 1878, νίκησε.

Η συνθήκη που υπογράφτηκε για το τέλος αυτού του πολέμου, η λεγομένη Συνθήκη του Αγίου Στέφανου, ήταν μια συνθήκη που ενώ βόλευε πολύ την Ρωσσία και την Βουλγαρία, (την Βουλγαρία επειδή η Ρωσσία την έβαλε υπεύθυνη για το θέμα με το αζημίωτο φυσικά) δεν άρεσε καθόλου σε κάποιες άλλες από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστρο-Ουγγαρία συγγεκριμένα) οι οποίες εξεβίασαν την Ρωσσία να αλλάξει τους όρους της συνθήκης αλλιώς νέος μεγάλος πόλεμος θα ξεσπούσε. Η Ρωσσία εκείνη την εποχή ήταν Μεγάλη Δύναμη [Great Power] και κανονικά δεν θα έπρεπε να φοβηθεί, αλλά έπεσε στην περιπτωση γιατί και το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και η Αυστρο-Ουγγαρία ήσαν Μεγάλες Δυνάμεις επίσης. Καταναγκαστικά λοιπόν άλλαξε τα σχέδια της και συμφώνησε να υπογράψει μια νέα συνθήκη, η οποία ονομάστηκε “Συνθήκη του Βερολίνου” από το ομώνυμο συνέδριο.

Οι νέοι όροι που μπήκαν όμως, ήταν καταστροφή για μια άλλη χώρα, την Σερβία, αφού την άφησε αποκλεισμένη χωρίς δυνατότητα εμπορίου με το Μαυροβούνιο (πάνω-αριστερά από την Αλβανία) το οποίο έβλεπε θάλασσα. Έτσι και η Σερβία με την σειρά της απείλησε ότι θα έκανε πόλεμο αν δεν άλλαζε η τότε παρούσα κατάσταση. Συγκεκριμένα οι Σέρβοι απείλησαν περισσότερο την Αυστρο-Ουγγαρία η οποία για να γλυτώσει από έναν πιθανό πολεμο με τους Σέρβους τους πρότεινε το εξής: να μην κάνουν εμπόριο προς τα αριστερά της Ευρώπης αλλά προς τα δεξιά. Οι Σέρβοι βρήκαν σωστή την πρόταση και δέχτηκαν αυτό το σχέδιο. Έτσι υπέγραψαν μια συμφωνία μεταξύ τούς το 1881, (την οποία μάλιστα την ανανέωσαν το 1889*) η οποία έλεγε όχι μόνο να μην ενοχλήσουν οι μεν τους δε, αλλά και ότι η Αυστρο-Ουγγαρία θα έκανε τα πάντα για να βοηθήσει την Σερβία στην αποστολή της.

* = Είναι πολύ σημαντικό να το ξέρετε αυτό το στοιχείο, γιατί οι σκοπιανοί δεν γνωρίζουν πως τα σημερινά Σκόπια ήταν κομμάτι της Σερβίας κάποτε. Αντιθέτως νομίζουν πως ήσαν μια μεγάλη και ολόκληρη χώρα ονόματι “Μακεδονία”, την οποία τους την έκλεψαν οι Έλληνες το 1913 με την συνθήκη του Βουκουρεστίου. Όταν τους δείχνεις το έγγραφο με την συμφωνία πέφτουν ξεροί!

Δεξιά όμως της Σερβίας ήταν η Βουλγαρία. Και επειδή η Βουλγαρία ήσαν αδελφική φυλή με τους Σέρβους πρώτον και δεύτερον επειδή τα σημερινά Σκόπια ήσαν κομμάτι της Σερβίας τότε (δηλαδή η Σερβία είχε τα σύνορα της πολύ ποιο κοντά στην θάλασσα προς της πλευρά της Θεσσαλονίκης και εν τέλη του Αιγαίου) οι Σέρβοι σκέφτηκαν να κατακτήσουν το κομμάτι της Μακεδονίας που ανήκε στην Ελλάδα αντι να διασχίσουν ολόόόόκληρη την Βουλγαρία.

Την ίδια εποχή που η Σερβία είχε όλα αυτά τα συμφέροντα, η Βουλγαρία επεδίωκε το ίδιο ακριβώς πράγμα. Επιθυμούσε να αποκτήσει τα εδάφη που είχε αποκτήσει με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Έτσι, το 1893, δημιούργησε με την βοήθεια της Ρωσσίας (που εξακολουθούσε να έχει συμφέροντα βέβαια) μια ομάδα ονόματι ΕΜΕΟ, (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, αγγλιστί, IMRO – Internal Macedonian Revolutionary Organization) η οποία θα ήταν υπεύθυνη για την εξασφάλιση της Μακεδονικής γης στους Βούλγαρους. Σκοπός αυτής της οργάνωσης ήταν η δημιουργία μιας νέας χώρας που θα ονομαζόταν “Μακεδονία”, ασχέτως του αν οι κάτοικοι της θα ήταν ένα μπουλούκι από διαφορετικές θρησκείες, εθνότητες, φυλές ή οτιδήποτε άλλο. Από την στιγμή που θα γινόταν μια τέτοια χώρα θα υπήρχαν δυνατότητες οι Βούλγαροι να κυριαρχήσουν στην, τότε, κάτω-δεξιά τους Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) κάτι που το επεδίωκαν όπως είπαμε και οι Σέρβοι.

Το πρώτο πράγμα που έκανε η νέα ομάδα της ΕΜΕΟ ήταν να ξεκινήσει μια προπαγάνδα για την δημιουργία αυτής της νέας χώρας. Εφευρίσκοντας το σύνθημα “η Μακεδονία στους Μακεδόνες” άρχισε να στέλνει δεξιά και αριστερά ανθρώπους διαφόρων επαγγελμάτων και ειδικοτήτων, (π.χ δασκάλους) για να διαδώσουν και να διδάξουν την ιδεολογία της προπαγάνδας τους. Η προπαγάνδα αυτή ξεκίνησε το 1893 και συνεχίστηκε μέχρι το 1904 και μάλιστα και σε πολλούς τομείς: φιλολογικούς, ιστορικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, θρησκευτικούς… Δεν θα μιλήσω αναλυτικά εδώ για τον κάθε τομέα γιατί δεν είναι του παρόντος. Πάντως ένα είναι σίγουρο: πως μιλάμε για μια τεραστίων διαστάσεων προπαγάνδα και όχι για μια απλή προσπάθεια. Και αυτή η προπαγάνδα θα συνεχιζόταν και άλλο, αν ο Παύλος Μελάς δεν αντιλαμβανόταν τον κινδυνο της Σλαβοποίησης της Μακεδονίας (και μελλοντικά ίσως και της Ελλάδος) ο οποίος άναψε με τον θάνατο του μια σπίθα στην καρδιά των ελλήνων για την σωτηρία της ελληνικής γης και του ελληνικού πολιτισμού. Η σπίθα αυτή οδήγησε στο θετικό αποτέλεσμα την σωτηρία της Μακεδονίας μας. Η Μακεδονία είναι μέρος σήμερα της Ελληνικής επικράτειας κυρίως χάρη σ’ αυτόν.

Έτσι λοιπόν με δυο λόγια άρχισε το Μακεδονικό ζήτημα και όχι από τον Τίτο ο οποίος απλά το ανεβίωσε το 1945. Μάλιστα δε, επειδή οι περισσότεροι Έλληνες έχουν ακουστά μόνο το “ε, κάτι έγινε επί Τίτο”, δεν ξέρουν καν τι στην πραγματικότητα, άρα δεν ξέρουν και τι να απαντήσουν στους σκοπιανούς, όταν αυτοί όντως μεγαλωμένοι με την προπαγάνδα τους, τους φανερώνουν “στοιχεία”, που τα ελληνόπουλα δεν έχουν καν ακουστά. Αυτή η προπαγάνδα που ουσιαστικά ξεκίνησε το 1856, είναι αυτή που υποστηρίζουν οι σκοπιανοί σήμερα, έστω και αν εντωμεταξύ οι Ρώσσοι και οι Σέρβοι δεν ενδιαφέρονται πια, αφού οι χώρες, τα σύνορα, οι περιοχές και γενικότερα τα δεδομένα (και τα συμφέροντα) άλλαξαν.

Τελευταία ενημέρωση 24/1/2018

 

Απόφαση Στρασβούργου για Σλάβους στη Φλώρινα


Το σλαβικό δημοσίευμα των Σκοπίων έχει ως πρωτοσέλιδο την απόφαση του Στρασβούργου για τους Σλάβους στην περιοχή της ΦλώριναςΤο δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πριν από δύο ημέρες αποφάνθηκε υπέρ του συλλόγου «Στέγη Μακεδονικού πολιτισμού» στην Φλώρινα (η Φλώρινα στο κείμενο αποκαλείται ‘Λερίν’) με βάση την υπόθεση εναντίον της Ελλάδας και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα παραβιάζει το άρθρο 11 της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σχετικά με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι.Επιπλέον, στην Ελλάδα έχει αποφασισθεί να καταβάλει αποζημίωση 10 χιλιάδων ευρώ και 2 χιλιάδες ευρώ στους επτά ενάγοντες συνολικά.

Η υπόθεση αφορούσε την άρνηση των ελληνικών δικαστηρίων να αναγνωρίσουν το σωματείο από το 1990 έως σήμερα, επειδή έχει την ονομασία «Μακεντόσκο» [‘Μακεδονικό’, ενώ είναι καθαρά σλαβικό].

Για την απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου εξέφρασε την ικανοποίησή του ο εκπρόσωπος της λεγόμενης Ελληνικής Επιτροπής του Ελσίνκι, Παναγιώτης Δημητράς, λέγοντας ότι όπως γνωρίζει οι αποφάσεις του δικαστηρίου δεν εφαρμόζονται, αλλά είναι καλές, που υπάρχει ένα πλεονέκτημα στη σλαβική μειονότητα.

«Η Ελλάδα και η Βουλγαρία έχουν μόνο το ‘προνόμιο’ στην Ευρώπη, ενώ έχουν καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αρνούνται να αναγνωρίσουν (τους Σλάβους) ως ‘μακεδονική’ μειονότητα», είπε.

Η συντάκτης του κειμένου, Γιάνα Μποζινόφσκα- Жана Божиновска, στο δημοσίευμα, σημειώνει χαρακτηριστικά μεταλλάσσοντας τον Σλαβικό σε «Μακεδονικό» Πολιτισμό.

«Ο σκοπός της Στέγης του Μακεδονικού Πολιτισμού ακόμη από τον σχηματισμό της ήταν η προώθηση και η ανάπτυξη του «μακεδονικού» πολιτισμού και των παραδόσεων του. Τον Ιούνιο του 1990 τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου που προώθησαν την εγγραφή του στο περιφερειακό δικαστήριο της Φλώρινας, απερρίφθη και η απόφαση πήγε στο Εφετείο της Θεσσαλονίκης. Το 2003 ο σύλλογος ενημερώθηκε ξανά και άσκησε αγωγή πάλι στη Φλώρινα, αλλά το Δικαστήριο έκρινε ότι η λέξη «Μακεντόνσκο» «Μακεδονική» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για ιστορικούς ή γεωγραφικούς όρους και στην περίπτωση του Συλλόγου των Σλάβων υπήρχε κίνδυνος για τη δημόσια τάξη, διότι προϋποθέτει την δημιουργία ενός έθνους με την ονομασία «μακεδονικού», που ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ».

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Εγχώριοι και αλλοεθνείς εθνομηδενιστές κάτω τα χέρια απ’τη Μακεδονία!

Ο Γεν. Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, γνωστής ΜΚΟ ευρωατλαντικής εξάρτησης με άρθρο του στην «Καθημερινή» (19-11-14) «Νεότερα περί ονομασίας;» προλειαίνει το έδαφος για την επιβολή του σχεδίου νομιμοποίησης του σφετερισμού του ελληνικού ονόματος από τους σλάβους του βορεινού προτεκτοράτου.Το ΕΛΙΑΜΕΠ συνδεδεμένο με τα αμερικανικά κέντρα δεν περιμένει τα σκοπιανά ΜΜΕ για να πληροφορηθεί την «νέα» πρόταση Νίμιτς. Περί ΕΛΙΑΜΕΠ βλ. Βασίλειο Μαρκεζίνη, Η Ελλάδα στον κατήφορο, σ. 41- 44 και το, Η Ελλάδα των κρίσεων, ιδίως σ. 64, όπου περιγράφονται αμερικανικές χρηματοδοτήσεις σε εκατοντάδες αλληλένδετες ΜΚΟ περιλαμβανομένου και του ΕΛΙΑΜΕΠ «με σκοπό να ενδυναμώσουν τον πολιτικά εξασθενημένο ατλαντισμό», και ειδικά να στηρίξουν το Σχέδιο Ανάν.

Η «νέα» πρόταση Νίμιτς :
Κράτος: Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας.
Γλώσσα: Μακεδονική (ή αμετάφραστα «μακεντόντσι»).
Εθνικότητα: Πολίτες της Άνω Μακεδονίας.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ την βρίσκει «πολύ κοντά στις ελληνικές διαπραγματευτικές θέσεις» και «μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια συναινετική προσέγγιση».

Εμείς ξέρουμε ότι από εποχής Παγκάλου – του εγγονού – οπότε το σκοπιανό χαρακτηρίζεται «χαμένη υπόθεση», η επίσημη Ελλάς δεν δαπάνησε δράμι φαιάς ουσίας για την αντιμετώπισή του. Το ξεφορτώθηκε στον αυτόματο πιλότο.

Η παθογένεια της εξωτερικής μας πολιτικής απεικονίζεται στους θεσμικούς και εξωθεσμικούς χώρους άσκησής της: Κυβέρνηση, Κοινοβούλιο, κόμματα, πολιτικό προσωπικό, ΜΜΕ, ακαδημαϊκή κοινότητα, πολυώνυμοι δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες. Ηττοπάθεια, ενδοτισμός και κατευνασμός είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά τους. Αυτά θυμίζουν τις χειρότερε ώρες της «αψόγου στάσεως» της «μικράς και εντίμου Ελλάδος» του τέλους του 19ου αιώνα. Η ψευδώνυμη Μακεδονία απομένει το μόνο σταλινικό έργο που μετά και παρά την κατάρρευση του Υπαρκτού η Δύση εκήρυξε διατηρητέο.

Οιαδήποτε περιφραστική ή σύνθετη ονομασία που περιέχει τον όρο Μακεδονία νομοτελειακά καταλήγει στο μονολεκτικό Μακεδονία. Κλασικό παράδειγμα η FYROM, δια της οποίας ατύπως, αδαπάνως, ακόπως και διεθνώς πιστώθηκε υπέρ των Σκοπίων το σκέτο Μακεδονία. Τα περί Erga omnes είναι αφελή και αγνοούν τις πραγματικότητες της ζωής. Το «άνω» όπως και το «πρώην» εξαφανίζεται ακαριαία. Μένει το Μακεδονία.

Θυμίζουμε ιστορικογεωγραφικά (N.Hammond, Ιστορία της Μακεδονίας Α’, σ. 24 επ.) ο όρος Άνω Μακεδονία αναφέρεται στους ελληνικούς νομούς Κοζάνης, Γρεβενών, Καστοριάς, Φλώρινας και από τα Σκόπια του Μοναστηρίου.

Εθνότητα. Το «πολίτες Άνω Μακεδονίας» συνιστά αυτοαναιρούμενη περίφραση υποκαθιστάμενη από το «Μακεδόνες». Επομένως όλες οι προτεινόμενες εκδοχές νομιμοποιούν την παραχάραξη. Το κακό είναι η νόσφιση του ονόματος. Αν δέ ξεριζωθεί θα διαιαωνίζεται. Οπότε το εκάστοτε αφεντικό του προτεκτοράτου θα το χρησιμοποιεί ως εργαλείο πειθαναγκασμού της Ελλάδος σε υπονομευτικές των συμφερόντων μας πράξεις και παραλείψεις. Ανήκουστον: Έλληνες βουλευτές στηρίζουν σκοπιανή επιχείρηση διεκδίκησης περιουσιών στη Μακεδονία μας. (ΠΑΡΟΝ, 23-11-2014). Και μη χειρότερα ! …

Ο πρώτος σκοπιανός πρόεδρος Γκληγκόρωφ συνθλίβει εξ αποτελέσματος τα επιχειρήματα Νίμιτς, ΕΛΙΑΜΕΠ όταν ομολογεί :

«Είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έρθει στα Βαλκάνια των 6ο και 7ο αιώνα, έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία (…). Δεν γνωρίζω κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος αρχαίων Μακεδόνων, αλλά ακόμη και έτσι δεν είναι αυτό που δίνει την ταυτότητα του λαού μας» (Απομνημονεύματα, σ. 259). Ενώ όμως αυτοί ομολογούν ότι είναι σλάβοι τα αφεντικά τους θέλουν Μακεδόνες και εκβιάζουν εμάς να τους εκχωρήσουμε το όνομά μας.

Συμπέρασμα: Αν στην Αμφίπολη βρεθεί επιγραφή στην ψευδώνυμη μακεδονική, τότε να γίνει του Νίμιτς και του ΕΛΙΑΜΕΠ. Αλλιώς ιθαγενείς και ξένοι εθνομηδενιστές να αφήσουν ήσυχη τη Μία και Ελληνική Μακεδονία!

Πηγή: Αντίβαρο

Πρώην ΥΠΕΞ Σκοπίων: «Δεν είναι ντροπή που είμαστε Σλάβοι»

«Νομίζω ότι με τα χρόνια απομακρυνόμαστε από την επίλυση. Αυτή τη διαφορά εμείς την έχουμε περιπλέξει προσθέτοντας και τη διαφορά στην ταυτότητα. Η προσθήκη αυτή με την καταγωγή στην αρχαιότητα κάνει την κατάσταση σχεδόν άλυτη», λέει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, καθηγητής Ντένκο Μαλέσκι-Денко Малески, σε συνέντευξή του στο Ράδιο Σλόμπονταν Εβρόπα, γράφει το σκοπιανό δημοσίευμα.

Ο πρώην υπουργός των Σκοπίων θα αναφέρει ότι στις 8 Απριλίου του 1993 το κράτος των Σκοπίων έγινε μέλος του ΟΗΕ με το όνομα FYROM και αποτέλεσε μια επιτυχία αφού θεωρήθηκε ως ένα κυρίαρχο κράτος, ισότιμο με όλα τα άλλα.

Χαρακτηριστική είναι η θέση του για την ονομασία της χώρας του και την ταυτότητα των κατοίκων της. Στην ερώτηση αν είναι βαθύτερο το πρόβλημα μεταξύ των Σκοπίων και της Ελλάδας που εδώ και 20 χρόνια δεν μπορεί να επιλυθεί, θα απαντήσει:

Οι λόγοι είναι βαθύτεροι, με την έννοια ότι υπάρχει, ήδη, μια σύγκρουση δύο εθνικισμών. Και οι δύο πλευρές των συνόρων θα μπορούσαν να ζήσουν ως ελεύθεροι άνθρωποι και δεν θα υπήρχε καμία αντίρρηση από την πλευρά τους να χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία και εμείς να αποκαλούμε τους εαυτούς μας Μακεδόνες. Άλλωστε, από την πλευρά μας δεν θα πρέπει να ντρέπεται κανείς για τη σλαβική του γλώσσα και ότι η σλαβική είναι η βασική ταυτότητά του, αν και ορισμένοι επικαλούνται την καταγωγή τους βάσει ρατσιστικών θεωριών από υπεράνθρωπους της αρχαιότητας.

Βασικά υπάρχει μια ανόητη διαμάχη με τη σύγκρουση δύο εθνικισμών και το κύριο πρόβλημα είναι η διάκριση του νέου κράτους μας και της ελληνικής επαρχίας της Μακεδονίας, που εδώ και είκοσι χρόνια έχει εξελιχθεί σε ένα περίπλοκο πρόβλημα διαφοράς σχετικά με την ταυτότητα και την αλήθεια για τους πολίτες της χώρας μας. Από τη μια πλευρά έχουμε τους Έλληνες Μακεδόνες και από την άλλη πλευρά υπάρχει η μετενσάρκωση των αρχαίων Μακεδόνων. Βασικά πρόκειται για μια ανόητη διαμάχη.

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Ομοσπονδία Σκοπίων – Βουλγαρίας προτείνει Εφημερίδα της Οχρίδας

Federation - Newspaper article Εφημερίδα των Βουλγάρων που ζουν στην σκοπιανή πόλη της Οχρίδας (Αχρίδας), δημοσιεύει την επιθυμία για Ομοσπονδιακό Κράτος των Σκοπίων και της Βουλγαρίας.

Η εφημερίδα που πιστεύει ότι έτσι θα ολοκληρωθεί η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου του 19ου αιώνα, καλεί τις δύο πλευρές – Βουλγάρους και Σλάβους Σκοπίων- να συνάψουν μια νέα κρατική ένωση, στην οποία δεσπόζουσα θέση θα έχει η Βουλγαρία.

Ο συντάκτης του κειμένου επισημαίνει ότι έτσι δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιηθεί το όνειρο της Μεγάλης Βουλγαρίας της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου.

Το δημοσίευμα προτείνει έναν συγκεκριμένο σχεδιασμό για τη δημιουργία της Ομοσπονδίας.

Σύμφωνα με τον συντάκτη, η αυξανόμενη γεννητικότητα των Αλβανών στο κράτος των Σκοπίων που ενδεχομένως με την πληθυσμιακή αύξηση τους, θα προταθεί Αλβανική Ομοσπονδία, είναι προτιμότερο να δημιουργηθεί μια Ομοσπονδία με τη Βουλγαρία.

Σύμφωνα με το «σχέδιο» οι πόλεις Στρούγκα και Κίτσεβο να παραμείνουν αλβανικές πόλεις και η πόλη των Σκοπίων να έχει μια διακρατική υπόσταση.

Επισημαίνεται ότι η ενδεχόμενη συμμαχία μεταξύ των Σκοπίων και της Σερβίας δεν είναι δυνατή γιατί τα δύο μέρη με το διαχωρισμό της σερβικής επαρχίας Σάντζακ δεν θα έχουν κοινά σύνορα.

Η νέα Ομοσπονδία των Σκοπίων και της Βουλγαρίας θα δημιουργήσει κοινούς θεσμούς στην Άμυνα, στην εξωτερική πολιτική και στην οικονομία και με τη βασική προϋπόθεση τα Σκόπια να παραχωρήσουν την κυριαρχία στην κεντρική κυβέρνηση της Σόφιας, γράφει το δημοσίευμα.

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Το Μακεδονικό ζήτημα – Οι συνθήκες και η απαρχή του – Μέρος Α’

* * * * * * *

Σημείωση: Η περιγραφή βασίζεται στο εξαιρετικό βιβλίο του Κώστα Γκριτζώνα “Mακεδονία και Σκοπιανή απειλή” που θα το βρείτε να κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σταμούλη σε αυτό εδώ το link!

Σημείωση: Δεύτερη περιγραφή προστέθηκε για το ίδιο θέμα (πρώτο μέρος) την οποία μπορείτε να την διαβάσετε εδώ: Σύντομη περιγραφή του Μακεδονικού – Φάση πρώτη, 1853/6 – 1918

* * * * * * *

Για τον περισσότερο κόσμο το Μακεδονικό ζήτημα έχει ηλικία μόλις 2-3 δεκαετίες ή ίσως λίγο περισσότερο. Στην πραγματικότητα όμως, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ξεκίνησε πριν από έναν ολόκληρο αιώνα! Και για να ακριβολογούμε πριν από 136 ολόκληρα χρόνια! Πώς όμως ξεκίνησε;

Όλα ξεκίνησαν με τις εθνικές βλέψεις της Ρωσσίας, ενός Σλαβικού έθνους, που επιθυμούσε η Σλαβική φυλή να είναι ο υπέρτατος κυρίαρχος όλης της Χερσονήσου του Αίμου, δηλαδή των σημερινών Βαλκανίων*1. Αυτές οι βλέψεις της, την οδήγησαν τελικά σε πόλεμο κατά της Τουρκίας το 1877. Η Τουρκία έχασε τον πόλεμο και αναγκάστηκε να υπογράψη συνθήκη ειρήνης μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1878, σε ένα μικρό χωριό δυτικά της Κωσταντινούπολης τον Άγιο Στέφανο.

Χάρη σε αυτήν την συνθήκη η Ρωσσία βρήκε ευκαιρία να ζητήσει εδάφη της Τουρκίας που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της, δηλ., εδάφη που θα υποστήριζαν την ανάπτυξη του εμπορίου της στο Αιγαίο. Τα εδάφη αυτά όμως στην πραγματικότητα ήσαν Ελληνικά αφού τα είχαν κατακτήσει οι Τούρκοι με σφαγές και μάχες από τους Έλληνες κατά τα 400 προηγούμενα χρόνια της σκλαβιάς μετά την πτώση της Κωσταντινούπολης (1453 μ.Χ). Ποιο συγκεκριμένα η Ρωσσία ήθελε την Καστοριά, την Καβάλα (η οποία έχει λιμάνι), και τις Σέρρες (χωρίς όμως την Θεσσαλονίκη και την Χαλκιδική) καθώς και μέρος της Θράκης. Μη έχοντας άλλη επιλογή η Τουρκία έδωσε στην Ρωσσία ότι εκείνη επιθυμούσε. Όταν η Ρωσσία πήρε τελικά αυτά τα εδάφη, έφτιαξε την μεγάλη Σλαβική χώρα που επιθυμούσε με αρχηγό την Βουλγαρία.

Αυτό όμως δυσαρέστησε τις υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις, όπως την Αγγλία και την Αυστροουγγαρία, οι οποίες δεν ανεχόντουσαν ούτε την ύπαρξη μιας τόσο μεγάλης ξένης δύναμης, ούτε την ιδέα ότι έχασαν την ευκαιρία του να έχουν πρόσβαση στο Αιγαίο χωρίς τον βραχνά της Ρωσσίας. Γι’αυτό διαμαρτυρήθηκαν εντόνως στην Ρωσσία, αναγκάζοντας την να ακυρώσει την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και να συγκαλέσει νέο συνέδριο στο Βερολίνο, στο οποίο υπογράφτηκε μια νέα συνθήκη, η γνωστή ως “Συνθηκη του Βερολίνου”. Δυστυχώς μεταξύ των καινούργιων όρων που υπογράφτηκαν σε αυτήν την νέα συνθήκη, υπήρξε και ένας που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο Μακεδονικό ζήτημα. Ο εξής: “η Αυστροουγγαρία θα είχε το δικαίωμα να διοικεί την Βοσνία και την Ερζεγοβίνη”.

Μια άσχετη μέχρι στιγμής χώρα, η Σερβἰα, έχοντας σκοπό να αναπτύξει το δικό της εμπόριο στην θάλασσα της Αδριατικής, σκόπευε να γίνει σύμμαχος με την Βοσνία και την Ερζεγοβίνη και εν συνεχεία με το Μαυροβούνιο το οποίο έβλεπε θάλασσα προς την επίτευξη τους στόχου της. Τώρα όμως που μπήκαν τρίτοι στην μέση και η Αυστροουγγαρία ήταν υπεύθυνη για αυτές τις δύο χώρες, έπρεπε η  Σερβία να βρει άλλο δρόμο για το εμπόριο της. Η Αυστροουγγαρία επειδή βέβαια δεν ήθελε να έχει προβλήματα με τους Σέρβους, συμφώνησε να την βοηθήσει να κατάκτησει τον μοναδικό δρόμο που απέμενε: την Μακεδονική γη που είχε απομείνει στους Έλληνες μετά της προηγούμενες -και αυθαίρετες φυσικά- συνθήκες. Στις 28 Ιουλίου του 1881 υπέγραψαν μια μυστική συμφωνία μεταξύ τους, (η οποία ανανεώθηκε το 1889) που έλεγε ότι η Αυστροουγγαρία θα έκανε ότι μπορούσε για να εξασφαλίσει τα εδάφη της Ελλάδας στους Σέρβους μέχρι την Θεσσαλονίκη, δηλαδή το Αιγαίο. Έτσι άρχισαν οι βλέψεις των Σέρβων*2 προς την Μακεδονία.
(συνεχίζεται)

* * * * * * *

*1 = The region takes its name from the Stara Planina (Old Mountain) mountain range in Bulgaria and partly in Serbia, commonly known as the Balkan Mountains, likely from the Turkish Balkan meaning “a chain of wooded mountains”.
http://en.wikipedia.org/wiki/Balkans#Etymology_and_evolving_meaning

*2 = Αν κοιτάξετε έναν σημερινό χάρτη θα δείτε ότι τα σύνορα της Σερβίας είναι πολύ μακρυά από αυτά της Ελλάδος άρα ίσως σας να φανεί παράξενο το γιατί ενοχλήθηκε η Σερβία για ξένα κόλλυβα. Η απάντηση όμως κρύβεται στο ότι τα όρια της Σερβίας τότε, ήταν διαφορετικά από ότι σήμερα. Τα σημερινά Σκόπια ήταν κομμάτι της Σερβίας τότε, γι’αυτό οι Σέρβοι ενοχλήθηκαν. Εδώ είναι ένας χάρτης του 1878 που δείχνει τα τότε σύνορα.

Τελευταία ανανέωση 22 Ιαν. 2017