Archive

Posts Tagged ‘Στρατηγός’

Στρατηγός Φράγκος: “Η επαπειλούμενη πληθυσμιακή αλλοίωση της Ελλάδας με αποδείξεις” | ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Στρατηγός Φράγκος: “Η επαπειλούμενη πληθυσμιακή αλλοίωση της Ελλάδας με αποδείξεις”

 

islam_fragos

 

Γράφει ο

 

Στρατηγός

 

ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ

 

Επίτιμος Α/ΓΕΣ

 

Πρώην ΥΕΘΑ

 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς κοινωνικοοικονομικής και πρόσφατα εθνικής αποδόμησης λόγω παντελούς έλλειψης εθνικής πολιτικής στρατηγικής, αφού προσωπικές «αυθαίρετες», αποσπασματικές και χωρίς συνοχή ιδεοληπτικές παρεμβάσεις πολιτευτών και ιδιωτών, με μόνο προσόν τη φιλική ή πιο πρόσφατα τη συγγενική τους σχέση με κάποιο προβεβλημένο στέλεχος της εκάστοτε κυβέρνησης προβαίνουν στη χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής. Όλοι αυτοί, αρνούνται επίμονα να συμβουλευθούν ή να υπακούσουν σε υποδείξεις εξειδικευμένων κρατικών υπαλλήλων, οι οποίοι αν μη τι άλλο διαθέτουν εμπειρία, γνώσεις και ικανότητες. Καθημερινά τα αποτελέσματα αυτής της αλλοπρόσαλλης πολιτικής πρακτικής, που δεν ικανοποιεί στόχους και σκοπούς, δεν ακολουθεί ένα πλαίσιο κανόνων και ορίων και το κυριότερο, δεν υπόκειται σε οποιονδήποτε έλεγχο, υποσκάπτουν την κοινωνική υπόσταση της Ελλάδας, ενώ τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται και απειλούν ακόμα και την ύπαρξη του Ελληνικού Έθνους.

 

 

Το πιο σημαντικό πρόβλημα, που ενδέχεται μακροχρόνια να αποδειχθεί μοιραίο για την Ελλάδα, είναι το δημογραφικό. Ηθελημένα ή αθέλητα έχει ξεφύγει της προσοχής της πολιτείας, με αποτέλεσμα να διογκώνεται επιβαρυμένο από τη διαρκούσα οικονομική κρίση και την έκρηξη, που παρουσίασε από τις αρχές του 2015 το μεταναστευτικό ζήτημα.

 

Τα στοιχεία της απογραφής του 2011, αποδεικνύουν την τάση γήρανσης του πληθυσμού, η οποία οφείλεται στην αύξηση του προσδόκιμου της ζωής και στην αναβλητικότητα τεκνοποίησης των νέων οικογενειών. Δυσοίωνη έκπληξη αποτελεί ο μεγάλος αριθμός, περίπου ένα εκατομμύριο, των παντρεμένων ζευγαριών χωρίς παιδί. Αν είχαν έστω ένα παιδί, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα παρουσίαζε αύξηση 10%. Για να διατηρηθεί ένα έθνος πληθυσμιακά θα πρέπει ο δείκτης γεννήσεων να είναι 2,1. Στην Ελλάδα δυστυχώς είναι 1,3 και εάν αφαιρεθεί το 0,2 που είναι παιδιά μεταναστών, απομένει 1,1, που καταδεικνύει πορεία εξαφάνισης. Επίσης η σύγκριση των γεννήσεων και των θανάτων της πρόσφατης πενταετίας είναι αποκαρδιωτική. Και ενώ κάποιος θα περίμενε ότι με τη μείωση του ηλικιακά ενεργού πληθυσμού της χώρας, ίσως να αυξάνονταν οι ευκαιρίες απασχόλησης, τα στοιχεία της ανεργίας αποτυπώνουν το δράμα των σύγχρονων Ελλήνων. Ανεργία πρωτοφανής στα ιστορικά χρονικά της Ελλάδας, περίπου 1.500.000 άνθρωποι και ταυτόχρονα 350.000 νέοι επιστήμονες αποδημούν στο εξωτερικό. Η κρίση συνεχίζεται, ανεξέλεγκτες μειώσεις εισοδημάτων, αυξήσεις φόρων, ΦΠΑ στα τρόφιμα, στην εστίαση και παραλίγο στη μάθηση, επιβαρύνσεις στις γεωργικές εκμεταλλεύσεις, επιβολή υποχρεωτικών συνεισφορών επί ακινήτων, ενοικίων, οικοπέδων, έκτακτες εισφορές, νέοι εργαζόμενοι με αμοιβή 220 ευρώ το 4ωρο! Με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης είναι σίγουρο ότι θα εκτροχιασθεί περεταίρω η υπογεννητικότητα.

 

Το δημογραφικό επιδεινώνεται με τη μεγάλη μεταναστευτική ροή, με αποτέλεσμα  ακόμα και ο πιο  δύσπιστος αναγνώστης, που αρνείται να απαλλαγεί από τις μικροκομματικές ιδεοληπτικές παρωπίδες, να αντιλαμβάνεται τον άμεσο κίνδυνο πληθυσμιακής αλλοίωσης της Ελλάδας.

 

Μετά από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη μεγάλη ροή οικονομικών μεταναστών από τις ανατολικές χώρες, η Ελλάδα βιώνει πάλι έντονες μεταναστευτικές ροές. Η επέμβαση στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, αλλά κυρίως οι εξεγέρσεις της «Αραβικής Άνοιξης» από το φθινόπωρο του 2010 εξώθησαν ανθρώπινες μάζες στην αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος.

 

Η Ελλάδα έχει περιέλθει σε δεινή θέση. Ενώ τη διετία 2012 – 2014 παρουσιάσθηκε σημαντική μείωση του αριθμού των παράνομα εισερχομένων ατόμων, λόγω κυρίως της αποφασιστικότητας και της αποτελεσματικότητας των ελληνικών αρχών, εν μέσω των ταραχών της «Αραβικής Άνοιξης» και ενώ ο πόλεμος στη Συρία εξελισσόταν αδυσώπητος από το 2011, το 2015 η ροή εκτινάχθηκε. Η αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας, που σημαδεύτηκε από τη θέσπιση νέων ελαστικών κριτηρίων απονομής της ελληνικής υπηκοότητας, σε συνδυασμό με την απερίσκεπτη απόφαση της κατάργησης της Αμυγδαλέζας και των λοιπών κέντρων προσωρινής κράτησης, ήταν όπως αποδείχθηκε εγκληματική. Οι διακινητές ταλαίπωρων αθώων ψυχών χρησιμοποίησαν τα ψευδεπίγραφα αυτά μηνύματα για να διαφημίσουν ότι στην Ελλάδα «άνοιξαν και σας περιμένουν. Θα πάτε εκεί και αν μπορέσετε να ξεφύγετε στην Ευρώπη έχει καλώς, αλλιώς θα μείνετε 5 χρόνια και μετά θα γίνετε ευρωπαίοι πολίτες»! Η εικόνα πλέον είναι αποκαρδιωτική. Έως το τέλος του 2014 η αναλογία των εισερχομένων από τη θάλασσα σε σχέση με την Ιταλία ήταν 1 προς 9. Από το Φεβρουάριο του 2015 η αναλογία αντιστράφηκε και έγινε 9 στην Ελλάδα και 1 στην Ιταλία. Όσο περνούσαν οι μήνες του 2015 τα ποσοστά εισροής αυξάνονταν γεωμετρικά, και συνολικά εισήλθαν στην Ελλάδα περίπου 900.000 άτομα αποδεικνύοντας την έλλειψη αντανακλαστικών της ελληνικής πολιτείας και την παντελή απουσία ενδεδειγμένης μεταναστευτικής πολιτικής. Η σύγκριση των στοιχείων των 2 μηνών του 2015 με τους αντίστοιχους μήνες του 2016, είναι απλά εφιαλτική.

 

Και η ασυνεννοησία και παραπληροφόρηση συνεχίζονται. Ανακοινώνεται η κατασκευή των κέντρων υποδοχής στα νησιά, στα οποία διαφημίζεται ότι οι πρόσφυγες θα παραμένουν έως ένα 24ωρο, αλλά η νομοθετική ρύθμιση που διέπει τη λειτουργία τους αναφέρει ρητά δυνητική παραμονή έως και 25 ημέρες. Για μήνες αποφεύγεται η εμπλοκή του ΝΑΤΟ και όταν αυτό προτείνεται από Γερμανία και Τουρκία ερήμην της Ελλάδας, αφού αρχικά δημοσιογραφικές αναρτήσεις προβάλλουν την «κυβερνητική οργή», στη συνέχεια εμφανίζεται η Ελλάδα ως εθνικά υπερήφανη για τη σύναψη της εν λόγω συμφωνίας.

 

Προτάσεις και λύσεις για τα παραπάνω εθνικά προβλήματα υπάρχουν και έχουν επανειλημμένα υποβληθεί. Ενδεικτικά αναφέρονται η σύσταση ειδικού Ταμείου Αρωγής Οικογενειών, με κάλυψη εξόδων από τον τοκετό έως την ενηλικίωση των τέκνων, αναλογικά με τον αριθμό τους, με πρωτοστάτη την Εκκλησία, τους εθνικούς ευεργέτες, που δυστυχώς έχουν εκλείψει και δημόσιους πόρους διασφαλισμένους, ειδική ενίσχυση των παιδιών που γεννιούνται στη Θράκη και σε ακριτικά νησιά κατά τα πρότυπα του Μακαριστού Χριστοδούλου, έκπτωση εισφορών των επιχειρήσεων που προσλαμβάνουν μέλη πολυτέκνων οικογενειών, επαναφορά του αφορολογήτου για τις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες με εισοδηματικά όμως κριτήρια.

 

Για το μεταναστευτικό απαιτείται άμεσα η αναθεώρηση του νόμου περί ιθαγένειας με σκοπό την αυστηροποίηση των κριτηρίων απόδοσής της, άμεση ενεργοποίηση της διαχειριστικής αρχής προκειμένου να αρχίσει η ροή χρηματοδότησης από την ΕΕ, ταυτοποίηση των μεταναστών στο έδαφος της Τουρκίας, ώστε να μην θαλασσοπνίγονται ανθρώπινες υπάρξεις στο Αιγαίο, απαίτηση αναθεώρησης των συνθηκών Δουβλίνο, ώστε να εκλείψει η υποκρισία των κρατών μελών της ΕΕ και να μην καταστεί η Ελλάς «αποθήκη ψυχών». Τέλος, η ενδεδειγμένη λύση για τα κέντρα υποδοχής, αντί της κατασκευής τους στα νησιά Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Λέρο, είναι η ναύλωση τριών επιβατικών πλοίων για κάθε νησί. Στο ένα να γίνεται  ταυτοποίηση, στο δεύτερο προώθηση στα οδικά τέρματα και στη συνέχεια στις χώρες τελικού προορισμού και στο τρίτο θα επιβιβάζονται οι μη πρόσφυγες και θα γίνεται άμεσα η επανεισδοχή τους στην Τουρκία. Τα έξοδα επιβάλλεται να καλύπτονται μέσω της αρμόδιας διαχειριστικής αρχής από την ΕΕ και δεν θα κατηγορείται η Ελλάδα ότι ταλαιπωρεί αθώες ψυχές και ούτε θα υφίσταντο καταστροφικές ζημίες ο τουρισμός.

 

fragos1

 

fragos2

 

fragos3

 

fragos4

 

fragos5

 

fragos6

 

fragos7

 

fragos8

 

fragos9

 

militaire.gr

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ – ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ (+4 Φεβρουαρίου 1843)

Μία από τίς κορυφαίες μορφές του Ελληνισμού διαχρονικά, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, είναι χωρίς αμφιβολία ό Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, όπως τον ονόμασε ή λαϊκή φωνή.

Όταν ή μακαρίτισσα ή Σοφία Βέμπο τραγουδούσε: «Γεια καί χαρά σας, Μωραΐτες αδελφοί, πού αν μάνα δεν σας γέννα, οϋτ’ “Αγια Λαύρα θά ‘χαμε, ούτε Εικοσιένα», λίγο σκανδαλιζόμουνα. Αμάν, πια, πάλι με τους Μωραΐτες! Νισάφι! Μας έπρηξαν! Οι υπόλοιποι Έλληνες, δηλαδή, δεν κάναμε τίποτα; Ό σκανδαλισμός μου σταμάτησε όταν το βλέμμα μου στηλώθηκε στην πολυσέβαστη μορφή του Κολοκοτρώνη. – Μάλίστα εΐπα. “Αν το ‘πε για τον Κολοκοτρώνη, τότε δεν χωράει κουβέντα! Έτσι είναι!… Συμφωνώ καί επαυξάνω!…

Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ό θρύλος, πού ό επιβλητικός ανδριάντας του πάνω στο περήφανο άλογο του υψώνεται μεγαλοπρεπής μπροστά στο κτήριο της Παληάς Βουλής των Ελλήνων, στο κέντρο της Αθήνας, με το χέρι να δείχνει δρόμο πορείας στους Έλληνες; Ποιος είν’ αυτός ό ιερός μύθος, πού τ’ όνομα του αγιάζει αμέτρητους δρόμους σ’ ελληνικές πόλεις καί χωριά, πού ή φωτογραφία του στολίζει κάθε Εθνική γιορτή των Πανελλήνων; Ποιος είν’ αυτός, πού τα Τουρκάκια, μέχρι τα βάθη της Ανατολίας, ακούγανε τ’ όνομα του καί πάθαιναν ακράτεια εντέρου καί τσίριζαν σαν λωλά: Κολοκοτρώνα!… Κολοκοτρώνα!… κι έτρεχαν να κρυφτούν;

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770, Δευτέρα του Πάσχα, στη ρίζα ενός δένδρου, πάνω σ’ ένα απόκρημνο βουνό της Μεσσηνίας, ονομαζόμενο Ραμαβούνι. Πατέρας του ήταν ό ηρωικός αρχηγός των αρματολών του Μωριά Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, ό φόβος και ό τρόμος των Τούρκων. Φονεύθηκε το 1780 στους Πύργους της Καστανιάς, μεταξύ Γυθείου καί Σπάρτης. Ή μητέρα του, ή ηρωική καπετάνισσα, λεγόταν Ζαμπία, το γένος Κωτσάκη και σώθηκε μόνη αυτή από την οικογένεια των Κολοκοτρωναίων στη μάχη των Πύργων πού έπεσε ό σύζυγος της. Ντυμένη άντρίκια, με το σπαθί στο χέρι καί με το δεκάχρονο Θεόδωρο δίπλα της διέφυγε καί διέσωσε τον κατόπιν θρυλικό Αρχιστράτηγο γιο της. Ανάδοχος του στο άγιο βάπτισμα ήταν ό Ρώσος ναύαρχος Θεόδωρος ‘Ορλώφ, ό οποίος του χάρισε το δικό του όνομα.

Μεγαλωμένος μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθειάς χριστιανικής πίστεως καί άμετρης φιλοπατρίας, έκλεισε ό μικρός Θοδωράκης από νωρίς στην καρδιά του την αγάπη για το Χριστό καί για την Ελλάδα, την οποία πονούσε να τη βλέπει σκλαβωμένη καί τα παιδιά της να τυραννοϋνται καί να βασανίζονται από τους Τούρκους. “Το ψαλτήρι, το κτωήχι, (η Οκτώηχος = βιβλίο ψαλμών που ψέλνεται κατά την διάρκεια της Αναστάσεως το Πάσχα) το μηναίον, άλλαι προφητείαι, ήσαν τα βιβλία οπού άνέγνωσα”, μας πληροφορεί ό ίδιος. Αυτές ήταν οί πρώτες καί κύριες πηγές της γνώσεως του, οί όποιες άρδευσαν την ψυχή του με τα νάματα της ευσέβειας. Γυμνάστηκε σωματικά από παιδί πολύ γερά καί είχε πόθο του να συνεχίσει το έργο του πατέρα του καί της ηρωικής οικογένειας των Κολοκοτρωναίων.

Τον προίκισε καί ό Θεός με εξαιρετική ευφυία, μυαλό – ξυράφι, τετραγωνική λογική, ισχυρή θέληση, διορατικότητα, γερό ένθυμικό, δύναμη σωματική και βροντερή φωνή επιβλητική, στεντόρεια, στοιχεία πού αναμφίβολα αναδεικνύουν τον Ηγέτη. Παράλληλα, έκαλλιέργησε από παιδί στον εαυτό του κάθε αρετή: εγκράτεια, αυτοκυριαρχία, ευθύτητα χαρακτήρας, υψηλό αίσθημα τιμής, παροιμιώδη άνιδιοτέλεια καί αφιλοκέρδεια, παραδειγματική άμνησικακία, τέτοια πού μόνο σε Συναξάρια συναντά κανείς, σεμνότητα, αξιοπρέπεια, μεγαλοψυχία, φιλαδελφία, αγνό πατριωτισμό. Σπάνια βρίσκει κανείς τόσες αρετές συγκεντρωμένες σ’ ένα μονάχα πρόσωπο!

Δεκαπέντε χρονών παλληκαράκι ό Θοδωρής ανακηρύχθηκε από τα επιζώντα παλληκάρια του πατέρα του Καπετάνιος καί βγήκε στο κλαρί στα βουνά της Αρκαδίας. Δεκαεφτά χρονών αναγνωρίστηκε αρματωλός στην επαρχία του Λεονταρίου. Είκοσι χρονών παντρεύτηκε την κόρη ενός προεστού της περιοχής, την Αικατερίνη Καρούσου, με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τον Πάνο, τον Ιωάννη ή Γενναίο καί τον Κωνσταντίνο ή Κολίνο. Επίσης δυο θυγατέρες, τη Γεωργίτσα, πού πέθανε μικρή, καί την Ελένη, την οποία στα 1820 πάντρεψε με τον Νικήτα, αδελφό του Παπαφλέσσα. Όμως ό σκοπός της ζωής του ήταν ένας: Να λευτερώσει την Πατρίδα! Γι’ αυτό τον βλέπουμε να πετιέται σαν αρχάγγελος από βουνοκορφή σε βουνοκορφή κι από λαγκαδιά σε ρέμα, από χωριό σε χωριό κι από πολιτεία σε πολιτεία να ξεσηκώνει τους Έλληνες, να τους ενθαρρύνει, να ειρηνεύει καί να συμφιλιώνει όσους τρωγόντουσαν μεταξύ τους από οικογενειακά μίση καί ανόητες εχθρότητες, καί να ετοιμάζει όλους με κάθε τρόπο για τον μεγάλο σηκωμό. Αφού τους μιλούσε με τη μεγάλη ρητορική άνεση πού του χάρισε ό Θεός, έκανε το σταυρό του καί τους έλεγε: “Οσοι αγαπάτε την Πατρίδα, ελάτε κοντά μου! Πήγε στα Εφτάνησα. Ορκίστηκε τον όρκο του Φιλικού στη Ζάκυνθο. Μπήκε στην υπηρεσία του Αγγλικού στρατού για να μάθει καί την επιστήμη του πολέμου, να ετοιμαστεί για το μεγάλο έργο πού είχε μπροστά του. Έγινε Λοχαγός, κι αργότερα Ταγματάρχης. Συνεργάστηκε με τους Ρώσους καί με τους Γάλλους. Ήθελε να τον βοηθήσουν να πολεμήσει τον Τούρκο. Κέρκυρα, Λευκάδα, Ζάκυνθος, Ιθάκη ήταν τόποι πού τους έμαθε τόσο καλά, όσο καί την Πελοπόννησο. Ετοίμαζε τους Έφτανησιώτες να έρθουν αρωγοί στον ξεσηκωμό εναντίον των Τούρκων. Πήγε καί στα Κύθηρα.

Διηγείται σχετικά ό ίδιος: Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μόνης. Αυτό το μοναστήρι ήταν μεγάλο καί έχαλάσθη εις την πρώτην Τουρκιά. “Οταν έπέρασα ήτον μία μάνδρα χαλασμένη καί σκεπασμένη ή εκκλησιά με κλάδους δένδρων. Τότε έταξα ότι: Παναγιά μου, βοήθησε μας να έλευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον τύραννο, καί να σε φκιάσω καθώς ήσουν πρώτα (1803). Τον αξίωσε πράγματι καί έκαμε το τάμα του: Με έβοήθησε, καί είς τον δεύτερον χρόνον της Επαναστάσεως μας έπλήρωσα το τάμα μου καί την έφκιασα. Στό μεγάλο κυνηγητό πού έκαμαν οι Τούρκοι στους κλέφτες της Πελοποννήσου όταν αντιλήφθηκαν ότι σε λίγο θα φούντωνε ό ξεσηκωμός, ό Κολοκοτρώνης απάντησε περνώντας ξανά στον Μωριά, επιτιθέμενος με ορμή κατά των Τούρκων, καίγοντας κι αφανίζοντας τα τουρκοχώρια περνώντας από μαχαίρι Τούρκους καί τουρκολάτρες. Κι όταν πια τα πράγματα έφτασαν στο ανθρωπίνως απροχώρητο για την ώρα, μπαρκάρησε, πήγε στ’ “Αγιον Όρος, όπου συναντήθηκε με τον Παπα-Βλαχάβα, τον Νικητάρα κι άλλους ονομαστούς οπλαρχηγούς καί συγκρότησαν έναν πειρατικό στόλο, με τον όποιο καταναυμαχουσαν τα τουρκικά πλοία στο ανατολικό Αιγαίο καί κούρσευαν τα τουρκικά παράλια, ώσπου νάρθει ή ώρα του γενικού ξεσηκωμού.

Ό Κολοκοτρώνης δεν είχε αυταπάτες, όσον αφορά στη βοήθεια των ξένων για την απελευθέρωση της Πατρίδος: “Οταν είδα ότι εις τα συμβούλια της Βιέννας δεν έγινε κανένα καλό δι’ ημάς… είπα, να μην έχωμεν ελπίδα λυτρώσεως άλλη παρά από τον εαυτό μας καί από τον Ύφιστον, γράφει. Έτσι, κάθε του σκέψη, κάθε του σχέδιο, κάθε του προσπάθεια καί ενέργεια, τα έναπέθετε πάντοτε στα χέρια του Θεού. Καί πίστευε απόλυτα καί διεκήρυσσε πώς: Ό Θεός έδωσε την ύπογραψήν Του δια την έλευθερίαν της Ελλάδος. Δεν την παίρνει πίσω! Κατόπιν έμπαινε στον αγώνα χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Ή λέξη ηρωισμός είναι πολύ φτωχή για να χαρακτηρίσει τον τρόπο με τον όποιο έμάχετο.

Οι μεγαλύτερες στρατιωτικές επιτυχίες καί νίκες του ιερού αγώνα στην Πελοπόννησο φέρουν ανάγλυφη την προσωπική σφραγίδα του Κολοκοτρώνη. Τη σφραγίδα της φρόνησης, της σύνεσης, της στρατηγικής τέχνης, της ανδρείας, της πίστεως, της θυσίας καί της πολεμικής αρετής του: Καλαμάτα, Βαλτέτσι, Δολιανά, Τριπολιτσά, Δερβενάκια και ό Μωριάς ολόκληρος!… Μετά την αποφασιστική μάχη του Βαλτετσίου, ό θεοσεβής Αρχιστράτηγος έκήρυξε νηστεία για να ευχαριστήσουν καί δοξολογήσουν τον Θεό. Όπως διηγείται ό ϊδιος: Δώδεκα – δεκατρείς Μαίου ήτον. Εικοσιτρεϊς ώρες έβάσταξε ό πόλεμος. Έκείνην την ήμερα ήτον Παρασκευή καί έβαλα λόγον ότι: Πρέπει να νηστεύσωμεν όλοι δια δοξολογίαν εκείνης της ημέρας, καί να δοξάζεται αιώνας αιώνων έωσου στέκει το έθνος, διατί αυτή ήταν ή ελευθερία της Πατρίδος(2). Τί έχουν να πουν άραγε έπ’ αυτού όσοι, δεξιά κι αριστερά διοργανώνουν σουβλακομάζωξες καί ξεφαντώματα κοιλιοδουλείας καταμεσίς στη Μεγάλη Σαρακοστή, για να τιμήσουν τάχα μου την Επανάσταση του ’21; Αν σηκωνόταν από τον τάφο του ό Γέρος του Μωριά, το λιγότερο πού θάκουγαν από το στόμα του θάταν κανένα: Ντροπής όρέεε!!!… Ντροπής!!!

Παρά τη μεγάλη του συμβολή στην απελευθέρωση της Ελλάδος, παρά την αρετή του καί την άνιδιοτέλειά του, ό Πατέρας αυτός του Γένους ήπιε άπ’ αυτούς πού λευτέρωσε πολλά πικρά ποτήρια. Στή διάρκεια του αγώνα, κάποιοι Μανιάτες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν μπαμπέσικα. Σώθηκε. Τους είχε κατόπιν του χεριού του. Κι όμως δεν εκδικήθηκε! Ή απάντηση του ήταν: Εάν ό Θεός μ’έφύλαξε, τούς χαρίζω τήν ζωήν. Αργότερα είδε τον γιο του Πάνο, τον δοξασμένο ήρωα του Αγώνος να πέφτει νεκρός από ελληνική σφαίρα. Στή διάρκεια εμφυλίων ταραχών, διαρκουντος του Αγώνος, φυλακίστηκε σ’ ένα Μοναστήρι στην Ύδρα. Αργότερα, στον καιρό της Όθωνικής Αντιβασιλείας συνελήφθη ξανά, φυλακίσθηκε καί μετά από μια παρωδία δίκης, κατά την οποία την τιμή του Γένους έσωσαν μόνο δύο τίμιοι δικαστές, ό Πολυζωίδης καί ό Τερτσέτης κηρύσσοντας τον αθώο, ό Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε, ό κορυφαίος αυτός ήρωας της φυλής καί Πατέρας της Ελληνικής Ελευθερίας, σε… θάνατο! Ακούγοντας την καταδικαστική σε βάρος του απόφαση, ό μεγάλος Κολοκοτρώνης, σηκώθηκε ήρεμα, έκαμε αργά – αργά τον σταυρό του καί είπε: Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου! Τίποτε άλλο! Κανένα σχόλιο! Έτοιμος να υποστεί καί τον θάνατο, ως πρόβατον επί σφαγήν, όπως ό Κύριος τον Όποιο πίστευε καί λάτρευε βαθύτατα.

Ευτυχώς ό Κύριος έφώτισε τον Όθωνα καί δεν επέτρεψε να συντελεσθεί το άνοσιούργημα, αλλά μετέτρεψε την ποινή του σεπτού ήρωα σε φυλάκιση, ώσπου, όταν ενηλικιώθηκε, του την χάρισε ολότελα καί τον αποκατέστησε πλήρως ηθικά καί στρατιωτικά στον βαθμό του Στρατηγού. Μάλιστα τον διόρισε καί στην υψηλή καί έπίζηλη θέση του Συμβούλου της Επικρατείας. Έτσι αποφεύχθηκε ένα έγκλημα, το όποιο θα έστιγμάτιζε το Γένος μας αιώνια. Σεβαστός σε όλους ό Κολοκοτρώνης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμώμενος από όλους καί μάλιστα από τους βασιλείς Όθωνα καί Αμαλία.

Το ταπεινό σπίτι του στην Πλάκα ήταν πανελλήνιο προσκύνημα. Όλοι οι επίσημοι επισκέπτες του νεοσύστατου κράτους θεωρούσαν τιμή τους να τον επισκεφθούν. Σπουδαίοι καί σοφοί τον συμβουλεύονταν. Ή νεολαία τον λάτρευε. Όποτε περπάταγε στους δρόμους της Αθήνας ό κόσμος μέριαζε, αποκαλύπτονταν κι έκανε εδαφιαίες υποκλίσεις. “Περνά ό Γέρος του Μωριά!”, έλεγαν με σεβασμό. Καί πίσω του συνήθως ακολουθούσαν τιμητικά νέα παλληκάρια πού έψαλλαν πατριωτικά τραγούδια. Κάποτε επισκέφθηκε το Γυμνάσιο των Αθηνών, το οποίο διηύθυνε ό μέγας εκείνος παιδαγωγός καί Δάσκαλος του Γένους, ό Γεώργιος Γεννάδιος. Μίλησε στους νέους. Άπλα. Μέσα από την καρδιά του, όπως συνήθιζε. Τους είπε ανάμεσα στα άλλα σοφά καί αγιασμένα: ”Πρέπει να φυλάξετε την Πίστη σας, καί να την στερεώσετε, διότι, όταν έπιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως καί έπειτα υπέρ Πατρίδος!… Πρίν άπ’ όλα να φυλάξετε στην ψυχή σας την Πίστη σας καί την Πατρίδα σας. Εμείς, περισσότερο από τα ντουφέκια, με την Πίστη μας στόν Χριστό καί την αγάπη μας στην Πατρίδα ελευθερώσαμε την Ελλάδα. Μείνετε πάντα καλοί Χριστιανοί καί καλοί Έλληνες. Έτσι ο Θεός θα σάς ευλόγη, ή Ελλάδα, θα σας προστατεύη καί όλα θα πάνε καλά στη ζωή σας…

Την νύχτα της 3ης προς την 4η Φεβρουάριου του 1843, επιστρέφοντας από μια γιορτή στα ανάκτορα για την επέτειο της άφίξεως του Όθωνα στην Ελλάδα, ό θρυλικός Γέρος του Μωριά, ό Δάσκαλος της πίστεως, της αρετής,του ήθους, της ανδρείας καί της λευτεριάς, προσβλήθηκε από αποπληξία κι αναχώρησε για την ουράνια Πατρίδα. Το Γένος υποκλίνεται στη μνήμη του. Οί Πανέλληνες τον θυμούμαστε. Πρέπει να τον θυμούμαστε! Ιδιαίτερα σήμερα, στις δύσκολες μέρες πού ζούμε καί πού οι αρετές πού μας δίδαξε σπανίζουν τόσο τραγικά.

1. Θ. Κολοκοτρώνη, ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ, Αθήναι, Κεφ. Β’, σελ. 44.
2. “Ενθ’όνωτ., σελ. 72.
3. Ένθ’άνωτ., σελ. 31.
κ.ΙΩΣΗΦ-ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ
πηγή-περιοδικό ΄΄Πειραική Εκκλησία”(Μαρτ.2007)

Πηγή: Προσκυνητής