Archive

Posts Tagged ‘Τουρκία’

20 ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ… – Ελληνικά Νέα Τώρα


-του Ιωάν. Παπαζήση

20 ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ…

Πριν λιγες μερες στο περιθώριο της Παγκόσμιας Ανθρωπιστικής Συνόδου του ΟΗΕ που εγινε στην Κωνσταντινουπολη συναντηθηκαν οι πρωθυπουργοι της Ελλαδος και της Τουρκιας. Εκει λοιπον η χωρα μας προσεβληθη βαναυσα διοτι κατα την συναντηση των δυο ηγετων η Ελληνικη σημαια ελειπε πισω απο την Ελληνα πρωθυπουργο και στην θεση της βρισκοταν η τουρκικη κατα παραβασην καθε πρωτοκολλου και διεθνους συνθηκης περι των θεματων αυτων. Εαν κατι τετοιο ειχε συμβει στην χωρα μας και προσβαλλαμε κατα αυτον τον τροπο τον τουρκο προεδρο η πρωθυπουργο το τι θα ειχε γινει ουτε να το φανταστουμε μπορουμε. Οι γειτονες μας λοιπον περαν των συνεχων διεκδικησεων στο αιγαιο εκαναν και ετουτο προσβαλλοντας την χωρα μας με τον τροπο αυτο…

Ομως μια και θετουν συνεχως θεματα διεκδικησεων οι γειτονες μας οφειλουμε να υπενθυμισουμε στην Ελληνικη ηγεσια οτι η χωρα μας μπορει να διεκδικησει 20 νησια και νησιδες απο την τουρκια στα Δωδεκανησα τα οποια παρανομως κατεχουν οι τουρκοι…Ας δουμε το θεμα αυτο ιστορικα και νομικα. Τα Δωδεκάνησα είχαν περάσει στην στυγνή Ιταλική Κατοχή το 1912 ως το 1947, που αποδόθηκαν από τους Συμμάχους πανηγυρικά στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας, νικήτριας της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων στις 10-2-1947!

Συγκεκριμένα στο άρθρο 14, παράγραφος 1, αναφέρεται ρητά:

«Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον,Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας»!

Οι Ιταλοι κατα την διαρκεια που κατειχαν τα Δωδεκανησα το 1929 χαρτογραφησαν αναλυτικοτατα την περιοχη των Δωδεκανησων και κατεγραψαν ολα τα νησια τις νησιδες και τις βραχονησιδες που ανηκουν στο συμπλεγμα των Δωδεκανησων για να εχουν τον πληρη ελεγχο της περιοχης.

Οι χάρτες αυτοι λοιπον που σχεδιαστηκαν επισήμως από τους Ιταλούς δείχνουν ποια νησιά του ΝΑ Αιγαίου ΔΕΝ ανήκαν τότε στην Τουρκία και άρα δεν μπορούν να ανήκουν και σήμερα, επειδή εκχωρήθηκαν επ΄ ακριβώς από την Ιταλία στην Ελλάδα! Ο πρώτος ιταλικός χάρτης μάλιστα φέρει την πλέον έγκυρη υπογραφή του “Ιταλικού Υπουργείου Αποικιών” και κυκλοφόρησε το 1929 σε ιταλική κάρτ – ποστάλ στα Δωδεκάνησα, στα πλαίσια της ιταλικής κατοχικής πολιτικής και δείχνει με μαύρη διακεκομμένη γραμμή την θαλάσσια μεθόριο με την Τουρκία, που κόβει τα πόδια στην Άγκυρα! Ο δεύτερος ιταλικός χάρτης, εκτυπωμένος στο Μιλάνο, επίσης το 1929, είναι απόλυτα βασισμένος στον πρώτο και περιέχει περισσότερες και ευκρινέστερες λεπτομέρειες, που μπορούμε να δούμε σε δύο τμήματα. Στο επάνω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται αναγράφεται ολοκάθαρα ότι το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και οι Βραχοσίδες Ίμια (Λιμνιά) είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία εκχωρήθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη και υπογραφή της Ιταλίας και των Συμμάχων!

Όμως εδώ βλέπουμε καθαρά και την πρώτη μεγάλη έκπληξη, καθώς η νήσος Αρκός (τ. Καρά Αντά) που βρίσκεται μπροστά από την Αλικαρνασσό (τ. Μποντρούμ) ΔΕΝ είναι τουρκική, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνική! Στο κάτω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται επίσης ολοκάθαρα ότι τα νησιά Ρω (Άγιος Γεώργιος), Μεγίστη (Καστελόριζο), Υψηλή (Στρογγύλη) είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία και εκχωρήθηκαν! Αλλά εδώ βλέπουμε και τις υπόλοιπες εκπλήξεις, καθώς τα νησιά Βόλος (Κάτω Βόλος), η Αλιμεντάρια και η Καράβολα (τ. Κέκοβα, πλάι στα υποθαλάσσια ερείπια της αρχαίας μας Δολίχης ή Δολιχίστη) ΔΕΝ είναι τουρκικά, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνικά!

Ας δουμε τωρα τι λενε επι του θεματος αυτου η Ελληνοτουρκικη συνθηκη της Λωζανης του 1923, η Ιταλοτουρκικη συνθηκη του 1932 και η συνθηκη παραδοσης των Δωδεκανησων απο την Ιταλια στην πατριδα μας το 1947. Μετά τις Γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων και την Μικρασιατική μας Καταστροφή, νιώθοντας ενισχυμένη η Τουρκία, άρχισε να διαμαρτύρεται για την ιταλική κατοχή των παραπάνω (με κόκκινο) πλαϊνών στην Μικρασία νησιών, προβάλλοντας παράνομα την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, που θεωρεί τουρκικό νησί όποιο βρίσκεται σε απόσταση 3 μιλίων από τις ακτές της, με εξαίρεση όμως άλλης “αντιθέτου διατάξεως” της ίδιας Συνθήκης. Το αρθρο 12 Συνθήκης της Λωζάνης λεει:

«Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

Η “αντίθετη διάταξη” όμως είναι στο άρθρο 15 και περιέχει τη συγκλονιστική παραίτηση της Τουρκίας από όλα τα Δωδεκάνησα: Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάνης:

«Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό την Ιταλίαν και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου»!

(Η Τουρκία επειδή δεν αναφέρονται ρητά τα Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι επικεντρώνει σε αυτά την αιχμή των διεκδικήσεών της, αφού “γκριζάρισε” πρώτα τα Ίμια)

Τι σημαίνει αυτό; Ότι το 1923 που υπογράφεται η Λωζάνη, η Ιταλία κατέχει ήδη τα Δωδεκάνησα, νησιά, νησίδες, βραχονησίδες, όπως φαίνονται στους παραπάνω χάρτες και άρα η Τουρκία αποδέχεται με την υπογραφή της την παραπάνω τότε κυριαρχία. Αργότερα μετανιώνει και αρχίζει να προβάλει το άρθρο 12 (τα εντός 3 μιλίων νησιά), αποσιωπώντας το άρθρο 15 με το οποίο παραιτείται κάθε διεκδικήσεως επί των Δωδεκανήσων. Έτσι πιέζοντας, καταφέρνει να πείσει την Ιταλία να της παραχωρήσει μια σειρά νησιών (με κόκκινο στους χάρτες), τα οποία δεν της ανήκαν και τα οποία παραχωρήθηκαν τελικά κατά παράβασιν της Λωζάνης. Τα νησιά αυτά είναι τα παρακάτω 20, όπως αναφέρονται στην επισήμως υπογεγραμμένη Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932 “Volo (Gatal-Ada), Ochendra (Uvendire), Fournachia (Furnakya), Kato Volo (Katovolo), Prassoudi (Prasudi) (soyth-east of Catovolo). The islets of Tchatallota, Pighi, Nissi-Tis-Pighi, Agricelia reef, Proussecliss (rock),Pano Makri, Kato Makri (including the rocks), Marathi, Roccie Voutzaky (Rocci Vutchaki), Dacia (Dasya),Nissi-Tis Dacia, Prassoudi (north of Dacia), Alimentarya (Alimentaria), Caravola (Karavola)”. Και το “Kara-Ada” (σ.σ. Αρκός) στον κόλπο της Αλικαρνασού! Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, όλα σχεδόν τα παραπάνω ονόματα είναι ελληνικά, κάτι που δείχνει την αδιάκοπη ελληνικότητα των νησιών αυτών, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ιταλία προς την Τουρκία παρανόμως, αφού η Τουρκία με το άρθρο 15 της Λωζάνης είχε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος προς αυτά και τα Δωδεκάνησα γενικά!

Ας δουμε τωρα νομικως τι μπορουμε να πραξουμε επι του θεματος αυτου…

Η Τουρκία συνυπέγραψε τότε με την Ιταλία το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932, με το οποίο καθοριζόταν επ΄ ακριβώς από κοινή επιτροπή και δια 37 σημείων, τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και Τουρκίας, με ρητή αναφορά και στα Ίμια (τ. Καρντάκ) να ανήκουν στη Δωδεκάνησο! Η Τουρκία όμως και πάλι τώρα – ισχυρότερερη παρά ποτέ – έχει μετανιώσει για εκείνες τις Συμφωνίες και τα Πρωτόκολλα και ζητά να μας πάρει τα μη ρητώς αναφερόμενα στο άρθρο 12 της Λωζάνης Δωδεκάνησα, ήτοι Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Ίμια και άλλα, διαμελίζοντας την Ελλάδα στο Αιγαίο! Έτσι η Άγκυρα, έχει παραχώσει τις παραπάνω Ιταλο-Τουρκικές Συμφωνίες, τις οποίες θεωρεί διμερείς και όχι επισήμως διεθνείς, υποσκάπτοντας εσκεμμένα την αδιαμφισβήτητη ισχύ και το κύρος τους! Όμως η Ελλάδα, όπως αποκαλύπτει σήμερα το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ, έχει το μεγάλο όπλο να απαντήσει πλέον στην κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα στα Δωδεκάνησα! Πώς; Προσφεύγοντας στα Διεθνή Δικαστήρια και ζητώντας την απόδοση των 20 αυτών νησίδων, ως παρανόμως εκχωρηθέντων – κατά παράβαση του άρθρου 15 της Λωζάνης – από την Ιταλία στην Τουρκία! Το δε Διεθνές Δικαστήριο τότε δύο αποφάσεις μπορεί να βγάλει:

1. Ή θα δικαιώσει την Ελλάδα, προτάσσοντας την ισχύ της Λωζάνης και ακυρώνοντας την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία

2. Ή θα διατηρήσει μεν την ισχύ της Λωζάνης, αλλά θα αναγνωρίσει και την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του 1932 και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλό της, σαν οικοιοθελή παραχώρηση της Ιταλίας προς την Τουρκία..Στην πρώτη περίπτωση η Τουρκία ηττάται συντριπτικά και επιβεβαιώνεται Διεθνώς και Νομικώς ότι ουδένα δικαίωμα έχει επί των Δωδεκανήσων, τα οποία εκχωρήθηκαν τελικά από την Ιταλία στην Ελλάδα! Η Ελλάδα θα κερδίσει τότε 20 ακόμη νησιά.Στην δεύτερη περίπτωση, θα αναγνωριστεί Διεθνώς και δεσμευτικώς η ισχύς της Ιταλο-Τουρκικής Συμφωνίας και του συμπληρωματικού της Πρωτοκόλλου του 1932, όπου ορίζονται ρητώς και επ΄ ακριβώς τα θαλάσσια σύνορα και η κυριαρχία επί νήσων, νησίδων, βραχονησίδων, μετατρέποντας την διμερή Συμφωνία σε Διεθνώς κατοχυρωμένη, επίσημη και ενεργή! Οπότε θα πρόκειται για επίσης μεγάλο νομικό και διπλωματικό θρίαμβο της Ελλάδας, στερώντας κάθε δικαιώματος την Τουρκία επί των Δωδεκανήσων! Αυτα τα στοιχεια βρισκονται στην κατοχη των κυβερνησεων μας απο το 1947 που μας παρεδωσαν οι Ιταλοι τα Δωδεκανησα ομως καμμια εκ των κυβερνησεων μας δεν επραξε εστω και το παραμικρο. Το δε γεγονος αυτο η τουρκια οπως ολοι βλεπουμε το εκμεταλλευεται στο επακρο.

[πηγη ιστοσελιδα: The Secret Real Truth, http://thesecretrealtruth.blogspot.com]

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΟΙΤΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΑΤΤΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΟΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΕΔΙΟΝ ΔΟΞΗΣ ΛΑΜΠΡΟΝ ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΕΤΕ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ…

–IΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Πηγή: GreekNewsOnDemand

Για ενδεχόμενο πόλεμο Ελλάδος και Τουρκίας μιλάνε οι Ρώσοι !!

Πολύ πιθανός εμφανίζεται από Ρώσους εδικούς  αμυντικούς εμπειρογνώμονες,  ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος ακόμα και στο άμεσο μέλλον.

Οι πληροφορίες τους εδράζονται καταρχήν στα συνεχόμενα/αναβαθμισμένα επεισόδια εισβολής μαχητικών αεροσκαφών της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αιγαίο , όσο και στην  έντονη παρουσία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στην ίδια θαλάσσια περιοχή, αναφέρει ρωσική ιστοσελίδα .

Ειδικά οι Ρώσοι προβάλουν την πρόσφατη έκδοση σειράς  ΝΟΤΑΜ  από την Άγκυρα,  οι οποίες  επικαλύπτουν σαφώς ελληνικό εναέριο χώρο φτάνοντας  να «αμφισβητηθεί» ακόμη και το Άγιο Όρος.

Οι ΝΟΤΑΜ αυτές δεσμεύουν τρεις μεγάλες περιοχές στο Αιγαίο από την 1 Ιαν-31 Δεκ, 2016. Η νέα πρωτοβουλία της Άγκυρας έχει προκαλέσει  δικαιολογημένη αγανάκτηση της ελληνικής πλευράς.

Οι Ρώσοι αναλυτές με αρκετή δόση χιούμορ, τονίζουν την ανακάλυψη ακόμη και  «Τούρκων επιστημόνων», οι οποίοι ετοιμάζουν να αμφισβητήσουν νομικά , μεγάλες θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου που περιλαμβάνουν σαφώς ελληνικά χωρικά ύδατα , όπως την  χερσόνησο του Άθω, το νησί της Λήμνου, την  Σκύρο, την Πάτμο, την Τήνο, την Μύκονο, και άλλα.

Армия-Греции

 

Την ίδια στιγμή η Άγκυρα ετοιμάζεται να «διεκδικήσει» επίσης με νομικά «όπλα»  και άλλα μέσα, ένα  μεγάλο κομμάτι του Αιγαίου «διαγράφοντας» από τον χάρτη την ύπαρξη του Καστελόριζου για να μπορέσει να υφαρπάξει τα ελληνικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην περιοχή τα οποία αξίζουν πολλά  μα πάρα πολλά δις ευρώ.

Σε άρθρο από την ιστοσελίδα pentapostagma.gr, με τίτλο (Η αιτία ενός πιθανού ελληνοτουρκικού πολέμου θα είναι η ανακήρυξη από την Τουρκία «Μεσογειακής ΑΟΖ»!!), αναφέρουμε λεπτομερώς τα σχέδια αυτά τα οποία είναι έτοιμα για «εφαρμογή».

Επίσης το ρωσικό αμυντικό ινστιτούτο τονίζει τον φρενήρη  εξοπλισμό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με προγράμματα ιδιαίτερα σημαντικά και πολυδάπανα .

Από άρματα μάχης και πυραύλους σε συνεργασία με την Κίνα , έως οπλικά συστήματα νέας γενιάς και δορυφόρους, η Τουρκία « φωνάζει» ότι θέλει να κυριαρχήσει στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τελευταίο επίτευγμα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας θα είναι το  τουρκικό ελικοπτεροφόρο «TCG Anadolu», το οποίο  θα είναι έτοιμο να πλεύσει στο Αιγαίο Πέλαγος το 2021.

Η Τουρκία επίσης συνεργάζεται ενεργά στο στρατιωτικό τομέα με κορυφαίες χώρες του ΝΑΤΟ, και πιο πρόσφατα με την Κίνα, την Νότια Κορέα την Ιαπωνία  και την Ινδονησία.

 

Συνεχίζεται: Για ενδεχόμενο πόλεμο Ελλάδος και Τουρκίας μιλάνε οι Ρώσοι !!

Ρωσικό Υπ.Άμυνας:παραδοχή των τούρκων ότι ήταν εκ προμελέτης και προσχεδιασμένη η κατάρριψη του Su 24.Μας πρόδωσαν οι αμερικάνοι…… | dimpenews.com

Η Τουρκία επιβεβαιώνει de facto ότι ήταν προσχεδιασμένη η επίθεση κατά του ρωσικού Su-24 που καταρρίφθηκε στα συροτουρκικά σύνορα.Κρίνοντας από ένα ανακοινωθέν που πρόσφατα εκδόθηκε και δημοσιοποιήθηκε από τις τουρκικές αρχές η Τουρκία γνώριζε την ώρα και την διαδρομή της πτήσης του Su-24 στον εναέριο χώρο της Συρίαςδηλώνει το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.Τα δεδομένα που αφορούν τις δράσεις της ρωσικής αεροπορίας στη Συρία και που μεταφέρονται στις ΗΠΑ σύμφωνα με το μνημόνιο ασφαλείας πτήσεων επικοινωνήθηκαν στο Τουρκικό ΓΕΣ δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου του ρωσικού Υπ.Άμυνας Igor Konachenkov.

Source: Ρωσικό Υπ.Άμυνας:παραδοχή των τούρκων ότι ήταν εκ προμελέτης και προσχεδιασμένη η κατάρριψη του Su 24.Μας πρόδωσαν οι αμερικάνοι…… | dimpenews.com

Γράφει ο Νίκος Κλειτσίκας
Κρίση του Μάρτη 1987, ο ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου ζήτησε βοήθεια από τη Συρία κι ο Άσαντ παρέταξε τα στρατεύματα της πατρίδας του για την Ελλάδα, στα σύνορα με την Τουρκία, τον χωροφύλακα των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, με σαφή διακήρυξη προς την Τουρκία: «Τούρκος στρατιώτης σε ελληνικό έδαφος, σημαίνει επίθεση εναντίον της Συρίας»!
Οκτώβρης 2015… η Ελλάδα -και της αριστεράς του A. Τσίπρα- συμπαραστέκεται στη φίλη και σύμμαχο Τουρκία εναντίον της Συρίας! …

Διαβάστε όλο το άρθρο (και πιστέψτε με είναι πολύ ενδιαφέρον): http://www.logiosermis.net/2015/12/hafez-al-assad.html#.Vng8Dl6fd-w

Καταπέλτης ο Στρατηγός Φράγκος : Τρομοκράτες της περιοχής είναι οι Τούρκοι! | ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Καταπέλτης ο Στρατηγός Φράγκος : Τρομοκράτες της περιοχής είναι οι Τούρκοι!

Χείμαρρος ο πρώην υπουργός Άμυνας Επίτιμος Α/ΓΕΣ Στρατηγός ε.α Φραγκούλης Φράγκος «Το ρωσικό αεροσκάφος κινείτο εντός του συριακού εδάφους, πήγαν από πίσω του και, όπως ομολόγησε ο Νταβούτογλου, έδωσε εντολή για κατάρριψη. Επομένως είναι ξεκάθαρο ότι υπήρχε πρόθεση να καταρριφθεί. Και γνώριζαν πολύ καλά τι κατέρριπταν».

Αυτά αναφέρει ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ και υπουργός Άμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμένου, στρατηγός ε.α. Φραγκούλης Φράγκος, μιλώντας στο «Ράδιο 9,84» της Κρήτης και στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη.

Στη βαρυσήμαντη συνέντευξή του, μεγάλα τμήματα της οποίας δημοσιεύουμε σήμερα, ο κ. Φράγκος επισημαίνει τις συνέπειες στη διεθνή γεωπολιτική σκηνή από την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από τους τούρκους, ενώ υπογραμμίζει τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την Ελλάδα, προτείνοντας συγκεκριμένες δράσεις.

«Έρχεται και ο «σουλτάνος» Ταγίπ Ερντογάν και λέει «θα ξανακάνουμε το ίδιο αν μας παραβιάσετε τον εθνικό εναέριο χώρο».Από την άλλη, η ελληνική πλευρά σιωπά», λέει ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ και συνεχίζει: «Οι παραβιάσεις είναι καθημερινές. 2.500 – 3.000 παραβιάσεις. Εάν κοιτάξετε την ιστοσελίδα του ελληνικού ΓΕΕΘΑ υπάρχουν τα στατιστικά στοιχεία συνολικά όλων των τελευταίων ετών. Πάρτε τα από το 2009 έως σήμερα. Θα δείτε, λοιπόν, ότι υπάρχουν υπερπτήσεις και πάνω από κατοικημένους τόπους, όχι απλώς πάνω από τα ναυτικά μίλια που αμφισβητούν.

Κι εδώ είναι η μεγάλη υποκρισία της Τουρκίας. Μας έχει κηρύξει casus belli από το 1996, όταν το διεθνές δίκαιο της θάλασσας μας επιτρέπει να πάμε από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια σε όλη μας την περιοχή και όχι μόνο στο Αιγαίο… Συνεχίζεται: Καταπέλτης ο Στρατηγός Φράγκος : Τρομοκράτες της περιοχής είναι οι Τούρκοι! | ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Τουρκία: Ξαφνικά συλλαμβάνουν τώρα μετανάστες… | Defence-point.gr

Τουρκία: Ξαφνικά συλλαμβάνουν τώρα μετανάστες…

Οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν σήμερα περίπου 1.300 μετανάστες, οι οποίοι, σύμφωνα με τις αρχές, σχεδίαζαν να ταξιδέψουν παράτυπα προς την Ελλάδα, φθάνοντας σε απόμερες ακτές του Αιγαίου και σε δάση, ώρες μετά την επίτευξη της συμφωνίας της κυβέρνησης της Τουρκίας με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών.

Οι άνδρες της στρατοχωροφυλακής συνέλαβαν εκατοντάδες Σύρους, Ιρακινούς, Ιρανούς και Αφγανούς, καθώς και τρεις διακινητές, κοντά στο Αϊβατζίκ, στην επαρχία Τσανάκαλε, ανέφεραν αξιωματικοί του τουρκικού λιμενικού σώματος στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς.

 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: http://www.liberal.gr/arthro/23054/epikairotita/2015/tourkia-sunelaban-1300-metanastes-pou-kateuthunontan-pros-tin-ellada.html

Πηγή: Τουρκία: Ξαφνικά συλλαμβάνουν τώρα μετανάστες… | Defence-point.gr

Αντί να πιέσει την Τουρκία να διακόψει τον εφοδιασμό των ισλαμιστών στη Συρία το ΝΑΤΟ θα πάρει μέτρα για την προστασία της! | Triklopodia

Αντί να πιέσει την Τουρκία να διακόψει τον εφοδιασμό των ισλαμιστών στη Συρία το ΝΑΤΟ θα πάρει μέτρα για την προστασία της!

Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, δήλωσε την Τρίτη ότι η συμμαχία ετοιμάζει περαιτέρω μέτρα στήριξης για την Τουρκία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι η απόφαση για αύξηση της βοήθειας απέναντι στη χώρα προϋπήρχε της κατάρριψης του ρωσικού Su-24 από τουρκικά F-16 την περασμένη εβδομάδα.

Όπως επισήμανε ο Στόλτενμπεργκ, η ενίσχυση των μέτρων ενίσχυσης γίνεται για την διασφάλιση των συνόρων της Τουρκίας, μετά την άνοδο του «βίαιου εξτρεμισμού στην περιοχή».«Θα εργασθούμε για πρόσθετα μέτρα ώστε να διασφαλίσουμε την ασφάλεια της Τουρκίας», ανέφερε ο Στόλτενμπεργκ κατά…

Συνεχίζεται: Αντί να πιέσει την Τουρκία να διακόψει τον εφοδιασμό των ισλαμιστών στη Συρία το ΝΑΤΟ θα πάρει μέτρα για την προστασία της! | Triklopodia

Μπορεί να καταρρίψει και ελληνικό μαχητικό στο Αιγαίο η Τουρκία; Τι σενάριο προωθεί | the.500.euros.generation

Μπορεί να καταρρίψει και ελληνικό μαχητικό στο Αιγαίο η Τουρκία; Τι σενάριο προωθεί; Θα καταρρίψει και ελληνικό μαχητικό αεροσκάφος ο Ερντογάν;

Το ερώτημα μπορεί να ακούγεται παράλογο,αλλά η λογική δεν συμβαδίζει ποτέ με όσα η Τουρκία υποστηρίζει για το Αιγαίο. Ειδικά τα τελευταία χρόνια κατά τα οποία η Άγκυρα και το Γενικό Επιτελείο υποστηρίζει στα σοβαρά ότι η Ελλάδα… παρενοχλεί αεροσκάφη της στο Αιγαίο και κάνει… παραβιάσεις!

Το πιο τραγικό της υπόθεσης είναι ότι υπάρχουν στην Ελλάδα κάποιοι ελάχιστοι -δημοσιογράφοι κυρίως- οι οποίοι επίσης στα σοβαρά… ψιθυρίζουν ότι μπορεί “κι εμείς κάτι να κάνουμε από παραβιάσεις”!!! Το σενάριο που η Άγκυρα προωθεί τα τελευταία χρόνια…

Περισσότερα: Μπορεί να καταρρίψει και ελληνικό μαχητικό στο Αιγαίο η Τουρκία; Τι σενάριο προωθεί | the.500.euros.generation

Nα φύγει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ ζητά Γερμανίδα ευρωβουλευτής | Triklopodia

Nα φύγει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ ζητά Γερμανίδα ευρωβουλευτής

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού τύπου Su-24 από τουρκικά F-16 που πυροδότησε την ένταση ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία, η ένταση διευρύνεται.Η Γερμανίδα ευρωβουλευτής του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) Μπέατριξ φον Στορκ καλεί το ΝΑΤΟ να επανεξετάσει τη συμμετοχή της Τουρκίας στην Βορειοατλαντική Συμμαχία και ζητά από την Άγκυρα να σταματά να σκέφτεται την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση…. Περισσότερα: Nα φύγει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ ζητά Γερμανίδα ευρωβουλευτής | Triklopodia

Ψεύτικοι τρομοκρατικοί συναγερμοί που προβληματίζουν – Ποιοι εκμεταλλεύονται ή υποθάλπουν την ισλαμική τρομοκρατία; | ProNews.gr

ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΟΙ ANONYMOUS ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ MAIL ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΕΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ
Ψεύτικοι τρομοκρατικοί συναγερμοί που προβληματίζουν – Ποιοι εκμεταλλεύονται ή υποθάλπουν την ισλαμική τρομοκρατία;

Του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Περίεργα εξελίσσεται η υπόθεση της πολλαπλής τρομοκρατικής ενέργειας στο Παρίσι της 13ης Νοεμβρίου, καθώς πέρα από τα εύλογα ερωτήματα που υπάρχουν πώς δεν υπέπεσε τίποτα στην αντίληψη των υπηρεσιών πληροφοριών ειδικά από την στιγμή που έγινε γνωστό ότι σχεδόν όλοι οι ισλαμιστές τρομοκράτες ήταν σεσημασμένοι, αλλά και ότι αδιαφόρησαν πλήρως οι γαλλικές υπηρεσίες για σήματα που είχαν έρθει από το Ιράκ και την Τουρκία, τώρα προστίθεται και η μετα-τρομοκρατική … επικοινωνιακή τρομοκρατία!

Ειδικά τα τελευταία δύο 24ωρα…. Περισσότερα: Ψεύτικοι τρομοκρατικοί συναγερμοί που προβληματίζουν – Ποιοι εκμεταλλεύονται ή υποθάλπουν την ισλαμική τρομοκρατία; | ProNews.gr

Το παραμύθι της Θεσσαλονίκης

Του Παντελή Σαββίδη
Σαν σήμερα, πριν από 102 χρόνια απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη και σιγά σιγά και ένα μεγάλο μέρος του βορειοελλαδικού χώρου, από τον τουρκικό ζυγό.

Ο περισσότερος κόσμος έχει την εντύπωση πως η απελευθέρωση αυτή αποτέλεσε ένα ξαφνικό, στιγμιαίο γεγονός εν πολλοίς τυχαίο, αφού εκείνο στο οποίο εστιάζεται συνήθως η όλη εξιστόρηση είναι το τηλεγράφημα του Βενιζέλου προς το διάδοχο Κωνσταντίνο να εγκαταλείψει την προέλασή του προς το Μοναστήρι και να επιταχύνει την πορεία του προς τη Θεσσαλονίκη την οποία εποφθαλμιούσαν οι Βούλγαροι.

Η εστίαση στην τελευταία φάση της απελευθέρωσης, στερεί τον πολίτη από τη γνώση εκείνη που φθάνει στην αρχή των γεγονότων και του δίνει, έτσι, τη δυνατότητα να πληροφορηθεί, εξηγήσει και αντιληφθεί, γεγονότα που σήμερα τα βρίσκει μπροστά του και τον απασχολούν.

Πίσω από την ευτυχή κατάληξη των γεγονότων, υπάρχει πολύς κόπος και πολύ αίμα που άρχισε να χύνεται από την επομένη της ελληνικής ανεξαρτησίας.

Ορισμένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, όπως για παράδειγμα οι σχέσεις με την ΠΓΔΜ έχουν τις ρίζες τους στον αιώνα αυτό της εξιστόρησής μας, τον 19ο δηλαδή, και όχι στα μέσα του εικοστού, όπως ορισμένοι, πολιτικοί κυρίως, επισημαίνουν.

Ο Τίτο, προσπάθησε να δημιουργήσει «μακεδονική εθνότητα» αλλά η προσπάθεια δημιουργίας αυτόνομης Μακεδονίας ανάγεται στα μέσα του 19ου, και όχι του 20 αιώνα.

Δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί οι διαδικασίες με τις οποίες η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώριζε την ανεξαρτησία του μικρού ελληνικού κράτους, όταν άρχισαν οι πρώτες διεργασίες για μελλοντικές εξεγέρσεις στις ελληνικές επαρχίες της Τουρκίας.

Στην Αθήνα οι διάφορες συζητήσεις για την κατάσταση και το μέλλον των υπόδουλων κατέληξαν στη σύσταση μυστικών εταιρειών με σκοπό την προετοιμασία μελλοντικών κινημάτων.

Γνωστόν ήταν και στη νότια Ελλάδα από τον αγώνα της ανεξαρτησίας, ότι στις τάξεις των Μακεδόνων αγωνιστών συγκαταλέγονταν άτομα με μητρική γλώσσα διαφορετική από την ελληνική όπως βλάχικη, σλαβική, αρβανίτικη, χωρίς αυτό να επηρεάζει τον εθνικό προσανατολισμό τους που ήταν η απελευθέρωση του ελληνικού έθνους.

Το ίδιο ακριβώς παρατηρήθηκε και στην περίοδο ως τον Κριμαϊκό πόλεμο, όταν ακόμη η εθνική αφύπνιση των άλλων χριστιανικών λαών της Βαλκανικής δεν είχε εισχωρήσει ουσιαστικά στη Μακεδονία.

ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΕΒΛΕΠΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Έτσι, λοιπόν, εκείνοι από τους Μακεδόνες χριστιανούς που ευαισθητοποιούνταν στην ιδέα της απελευθέρωσης, προσέβλεπαν προς το ελληνικό βασίλειο για τη λύτρωσή τους , και εντάσσονταν σε ελληνικά ένοπλα σώματα, περιμένοντας τη στιγμή του ξεσηκωμού.

Από την άλλη πλευρά, η γειτνίαση με το σλαβικό χριστιανικό στοιχείο ενίσχυε στους Μακεδόνες –περισσότερο, ίσως από ό,τι στους άλλους υπόδουλου Έλληνες- την ιδέα της σύμπραξης όλων των βαλκανικών λαών για την από κοινού ανατροπή του οθωμανικού κράτους και την ίδρυση βαλκανικής ομοσπονδίας.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΙΜΑΪΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΩΣ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Τον Οκτώβριο του 1853 ξέσπασε νέος ρωσοτουρκικός πόλεμος, ο λεγόμενος Κριμαϊκός. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα οι Ρώσοι κατέλαβαν τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, και στις αρχές του 1854 έφθασαν στο Δούναβη.

Τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν γενική κινητοποίηση στην Ελλάδα, καθώς ο Όθων και οι περισσότεροι πολιτικοί προέβλεπαν ήττα και διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Με προσωπική ανάμιξη του μονάρχη καταρτίστηκαν μεγάλα ένοπλα σώματα αλλά το όλο εγχείρημα απέτυχε και πέραν των άλλων δημιουργούσε και μια πρόσθετη μακροπρόθεσμη περιπλοκή. Παγίωνε την τουρκική καχυποψία και εχθρότητα απέναντι στο ελληνικό στοιχείο, σε μια εποχή που στο προσκήνιο άρχιζε να εμφανίζεται η βουλγαρική εθνική ιδέα.

Από αυτήν τη στιγμή (1854) και μέχρι την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού (1989) οι προστριβές με τη Βουλγαρία θα είναι ένα μόνιμο φαινόμενο που θα επηρεάσουν τις ισορροπίες στη βαλκανική.

Την ίδια περίοδο εμφανίζεται και το Κίνημα των Σλαβόφιλων και αργότερα των Πανσλαβιστών-.

Η Ρωσία έστρεψε την προσοχή της στους υπόδουλους Σλαύους, αναθεωρώντας μια βασική αρχή της πολιτικής της: αντί να αγωνίζεται πλέον για τους ορθόδοξους χριστιανούς, στο μέλλον, θα προωθούσε τα συμφέροντα των Χριστιανών Σλαύων.

Βασικός της γεωπολιτικός στόχος ήταν να «βγει» στις θερμές θάλασσες και πίστευε, πλέον, πως θα μπορούσε να το πετύχει καλύτερα και αποτελεσματικότερα με τους σλάβους χριστιανούς.

Εκτός, όμως, από τη ρωσική πολιτική, τα γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου, εμφανίσθηκαν σαν καταλύτης και στην πολιτική της Σερβικής Ηγεμονίας και των εθνικιστών Βουλγάρων. Η γιουγκοσλαβική ενωτική εθνική κίνηση άρχισε να ενδιαφέρεται και για τη Μακεδονία- τουλάχιστον για τις βορειότερες περιοχές της, όπως και οι βούλγαροι εθνικιστές..

Την εποχή, όμως, εκείνη τα σχέδια αυτά μόνο ακαδημαϊκό χαρακτήρα μπορούσαν να έχουν.

Οι Έλληνες με την περιορισμένη γνώση των πολιτικών εξελίξεων που σημειώνονταν στη βόρεια Βαλκανική, συνέχιζαν να εμμένουν στο δόγμα ότι η Μακεδονία ολόκληρη, έπρεπε να περιληφθεί στο μελλοντικό διευρυμένο ελληνικό κράτος.

Σέρβοι και Βούλγαροι αρχίζουν να δραστηριοποιούνται αλλά και ο Ελληνισμός δεν παρέμενε αδρανής. Δημιουργήθηκαν νέα προξενεία αλλά το σημαντικότερο είναι ότι οι επίσημοι εκπρόσωποι ενισχύθηκαν από τις ντόπιες παραδοσιακές δυνάμεις του Ελληνισμού-δασκάλους, δημογέροντες, εμπόρους, κληρικούς- καθώς και από τη νέα γενιά των επιστημόνων που, αφού σπούδασαν ή έζησαν ένα διάστημα στο βασίλειο, άρχισαν να επιστρέφουν στις γενέτειρές τους. Ποτισμένοι με το εθνικιστικό πνεύμα που επικρατούσε στην πρωτεύουσα οι νέοι αυτοί διαμόρφωναν σιγά σιγά πυρήνες εθνικής δράσης στις πόλεις και κωμοπόλεις όπου είχαν εγκατασταθεί.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (1875-1878) ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Στη δεκαετία του 1860, τον Ελληνισμό της Μακεδονίας άρχισε να απασχολεί, ολοένα και εντονότερα, η εμφάνιση του βουλγαρικού εθνικισμού.

Αρχικά, η προβολή της βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας γινόταν με αιτήματα καθαρά εκκλησιαστικής μορφής, όπως τη χρησιμοποίηση της σλαβονικής στην εκκλησία και την αντικατάσταση Ελλήνων αρχιερέων με Βουλγάρους.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η διένεξη με το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την ίδρυση ανεξάρτητης βουλγαρικής Εκκλησίας και η εξάπλωση της ιδεολογίας του Πανσλαβισμού μέσω Ρώσων διανοουμένων, κληρικών και προξενικών υπαλλήλων, προσέδωσαν στα αιτήματα των βουλγαριστών της Μακεδονίας σαφή εθνική χροιά.

Όπως ήταν φυσικό επακολούθησε ελληνική αντίδραση που έμελλε να διχάσει τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας για αρκετές δεκαετίες.

Η διένεξη πήρε πολλές και ποικίλες διαστάσεις, εξαιτίας της πολυπλοκότητας των προβλημάτων που εμφάνιζε η σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας.

Πραγματικά, η εξακρίβωση της εθνικής ταυτότητας του χριστιανικού πληθυσμού- που αποτελούσε τα δύο τρίτα του συνόλου- υπήρξε πρόβλημα δυσεπίλυτο, που δίχασε επιστήμονες και πολιτικούς.

Ως τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, η μεγάλη μάζα του αγροτικού χριστιανικού πληθυσμού, παρά την ποικιλία των γλωσσών που μιλούσε, δεν είχε σαφή εθνικό προσανατολισμό. Γι αυτό και η θρησκεία παρέμενε όχι μόνο το κύριο διαφοροποιό γνώρισμα μέσα στην οθωμανική κοινωνία, αλλά και στοιχείο μορφοποιητικό της εκκολαπτόμενης εθνικής συνείδησης.

Πάντως, ως το 1870 -όταν ιδρύθηκε η Βουλγαρική Εξαρχία- οι μη ελληνόφωνες χριστιανικές μάζες που βρίσκονταν πλησιέστερα προς τις περιοχές που κυριαρχούσαν οι Έλληνες, ταυτίζονταν με τον Ελληνισμό. Και αυτό, όχι μόνο γιατί συντηρούσαν μόνοι τους ελληνικά σχολεία και τελούσαν τη θεία λειτουργία στα ελληνικά, αλλά και γιατί συμμετείχαν ενεργά στους διάφορους εθνικούς αγώνες του Ελληνισμού.


ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΚΑΙ Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο και την εξαγγελία των μεταρρυθμίσεων του Χάτι Χουμαγιούν, οι Βούλγαροι ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μαζί με την ίδρυση ανεξάρτητης Εκκλησίας τους και τον προσδιορισμό των ορίων της δικαιοδοσίας της στη Μακεδονία και τη Θράκη.

Στις 27 Φεβρουαρίου/ 11 Μαρτίου 1870, με σουλτανικό φιρμάνι ιδρύθηκε η Βουλγαρική Εκκλησία. Στο ίδιο φιρμάνι υπήρχε διάταξη που επέτρεπε την προσθήκη και άλλων μητροπόλεων στην Εξαρχία, εφόσον τα δύο τρίτα των ορθόδοξων κατοίκων της περιφέρειας εκδήλωναν σχετική επιθυμία.

Η τελευταία αυτή διάταξη άνοιγε έδαφος για οξύτατο φυλετικό ανταγωνισμό, που εξυπηρετούσε τα σχέδια της Οθωμανικής κυβέρνησης, αφού θα απέκλειε πλέον τη μελλοντική σύμπραξη των δύο χριστιανικών εθνοτήτων.

Έτσι, όταν κάθε προσπάθεια για συμφιλίωση απέτυχε, το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1872 κήρυξε την εξαρχία σχισματική.

Από τη στιγμή εκείνη η ελληνοβουλγαρική διένεξη στις διαφιλονικούμενες περιοχές της Μακεδονίας (και της Θράκης), έμπαινε στη φάση του ανοικτού ανταγωνισμού.

Η δραστηριοποίηση του ρωσικού προξενείου Θεσσαλονίκης και ιδίως η ίδρυση νέου στο Μοναστήρι το 1861, έδωσε μεγάλη ώθηση στη βουλγαρική κίνηση.

Για πρώτη φορά οι Βούλγαροι της βόρειας Μακεδονίας αποκτούσαν τον τοπικό «προστάτη» τους στο πρόσωπο του εκπροσώπου της σλαβικής Ρωσίας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
Η κατάσταση αυτή δεν μπορούσε να συνεχισθεί χωρίς σοβαρούς κινδύνους για τη θέση του Ελληνισμού. Γι αυτό και οι Έλληνες πρόξενοι εισηγήθηκαν ενεργότερη ανάμιξη του ελεύθερου ελληνικού κέντρου στα μακεδονικά πράγματα.

Στις εισηγήσεις τους ζητούσαν να διαγραφεί η βόρεια Μακεδονία, ως αναμφισβήτητα σλαβική, να ενισχυθεί η εκπαιδευτική, εκκλησιαστική και εθνική δραστηριότητα στην κεντρική ζώνη, και να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις σλαβόφωνες και βλαχόφωνες κοινότητες της Πελαγονίας που αποτελούσαν τη γραμμή των πρόσω του Ελληνισμού.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1875-1878
Τον Απρίλιο του 1877, κηρύχθηκε νέος ρωσοτουρκικός πόλεμος. Σε διάστημα εννέα μηνών τα ρωσικά στρατεύματα έφθασαν στα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης και στις 3 Μαρτίου στον Άγιο Στέφανο, επέβαλαν στους Τούρκους τη σύναψη ειρήνης.

Η πλέον διαφιλονικούμενη διάταξη της Συνθήκης αυτής υπήρξε η ίδρυση ενός τεράστιου ανεξάρτητου βουλγαρικού κράτους που θα περιλάμβανε και το σύνολο σχεδόν της Μακεδονίας, με εξαίρεση τη Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη και τις επαρχίες Κοζάνης και Σερβίων.

Η αναθεώρηση των όρων της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου πραγματοποιήθηκε στο Συνέδριο του Βερολίνου (13 Ιουνίου- 13 Ιουλίου 1878). Οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να αποδεχθούν ριζικό περιορισμό των απαιτήσεών τους.

Τελικά η Βουλγαρία ανακηρύχθηκε ηγεμονία υποτελής στο Σουλτάνο, αλλά νότια, από τον Αίμο και ως τη Ροδόπη, συστήθηκε η Ανατολική Ρωμυλία, επαρχία αυτοδιοικούμενη με Χριστιανό διοικητή.

Ολόκληρη η Μακεδονία παρέμεινε στην Τουρκία.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΩΣ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ
Την αναγγελία των αποφάσεων του Συνεδρίου του Βερολίνου οι Έλληνες την υποδέχτηκαν με ανακούφιση ενώ οι Βούλγαροι είδαν με απογοήτευση το όραμα της Μεγάλης Βουλγαρίας να χάνεται.

Πρώτη τους αντίδραση υπήρξε ο ένοπλος αγώνας.
Μετά την αποτυχία της προσπάθειας για την εισαγωγή μεταρρυθμίσεων στη Μακεδονία, η ελληνική κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή το δικό της σχέδιο για την ενίσχυση του Ελληνισμού.

Πρώτος αντικειμενικός σκοπός υπήρξε η ενίσχυση της ελληνικής παιδείας, στη συνέχεια η ενίσχυση της Εκκλησίας, η οικονομική ισχυροποίηση της θέσης των Ελλήνων της Μακεδονίας , χωρίς να αγνοηθεί ο τομέας της πληροφόρησης.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1897
Το 1885, μετά από προσπάθειες μιας επταετίας, οι Βούλγαροι κατόρθωσαν να προσαρτήσουν με πολιτικοστρατιωτικό πραξικόπημα την Ανατολική Ρωμυλία(6/18 Σεπτεμβρίου 1885).

Το εγχείρημα συγκλόνισε Έλληνες και Σέρβους, που θεώρησαν τη βουλγαρική ενέργεια στοιχείο ανατροπής της ισορροπίας στη Βαλκανική και αφετηρία νέας εξόρμησης, αυτήν τη φορά προς τη Μακεδονία. Το ηθικό των Βουλγαρομακεδόνων αναπτερώθηκε, γιατί η βουλγαρική ηγεμονία πρόβαλλε στα μάτια των υπόδουλων χριστιανών ως η ανερχόμενη βαλκανική δύναμη.

Την εποχή εκείνη ο όρος «Μακεδόνας» δεν είχε εθνική αλλά γεωγραφική έννοια.

Το 1893 ιδρύθηκε στη Ρέσνα η «Μυστική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση», η οποία αργότερα, το 1896, μετονομάσθηκε σε «Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση», γνωστή σαν ΕΜΕΟ.

Την ίδια εποχή στη βουλγαρική ηγεμονία, οι πολυπληθείς βουλγαρομακεδονικές οργανώσεις κατόρθωσαν το 1894 να συνενωθούν και να συστήσουν μια Ανώτατη Επιτροπή-Βερχόβεν Κομιτέτ- όλων των βουλγαρομακεδονικών οργανώσεων, που θα κατεύθυνε τον αγώνα στη Μακεδονία και τη Θράκη.

Τη στιγμή που άρχισε να διαγράφεται η μεγάλη βουλγαρική εξόρμηση στη Μακεδονία, ο Ελληνισμός βρέθηκε με τις δυνάμεις του διχασμένες, οικονομικά ασθενής και διπλωματικά απομονωμένος. Από την κυβέρνηση η πρωτοβουλία περιήλθε στους ιδιώτες.

Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Ο αντίκτυπος της ήττας του 1897 έγινε διπλά αισθητός στο μακεδονικό Ελληνισμό. Η παντοδυναμία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του ελληνικού κλήρου είχε σοβαρά εξασθενίσει όχι μόνο από την εμφάνιση της αντίπαλης βουλγαρικής Εκκλησίας αλλά και από τη φαλκίδευση των προνομίων που επέβαλε η Πύλη.

Επιπλέον, το απόλυτο κύρος που έχαιρε το ανεξάρτητο ορθόδοξο ελληνικό κράτος- τουλάχιστον μέχρι την Ανατολική κρίση του 1875-1878- είχε μειωθεί και αυτό αισθητά καθώς στο προσκήνιο εμφανίσθηκαν δυναμικά και άλλα βαλκανικά χριστιανικά κράτη, ικανά να προσφέρουν στους υπόδουλους βοήθεια ή ελπίδα για μελλοντική απελευθέρωση.

Στην πράξη, οι βουλγαρικές επιδιώξεις στη Μακεδονία δεν μπόρεσαν να προωθηθούν γρήγορα, εξαιτίας, κυρίως, των διενέξεων των βουλγαρομακεδονικών επιτροπών ενιαίας γραμμής μεταξύ βουλγαρικής κυβέρνησης και κομιτάτων.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΣΕΙΣ
Η ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν έτοιμη να προσαρμόσει την αντίδρασή της στις νέες συνθήκες που δημιουργούσε η βουλγαρική εξόρμηση.

Αυτό, όμως που αρνήθηκε να πράξει το επίσημο ελληνικό κράτος ανέλαβε να το υλοποιήσει ο Γερμανός Καραβαγγέλης, μητροπολίτης Καστοριάς.

Εκτός των άλλων πέτυχε να αποσπάσει από το κομιτάτο τους σλαβόφωνους οπλαρχηγούς Κώτα από τη Ρούλια και Βαγγέλη από το Στρέμπενο, και με τον τρόπο αυτό απέκτησε την πρώτη ένοπλη δύναμη στην περιοχή Κορεστίων.

Η ελληνική, όμως, κυβέρνηση συνέχιζε την παθητική πολιτική. Στο μεταξύ, οι φωνές απόγνωσης και οι εκκλήσεις από το εσωτερικό της Μακεδονίας πολλαπλασιάζονταν.

Αποδέκτες στην Αθήνα των αιτημάτων των Μακεδόνων Ελλήνων ήταν, κυρίως, παράγοντες της ελληνικής πολιτικής, στρατιωτικής, επιστημονικής και δημοσιογραφικής κοινωνίας, οι οποίοι από την εποχή της Εθνικής Εταιρείας, είχαν πυκνές διασυνδέσεις με το εσωτερικό της Μακεδονίας.

Καθώς, όμως, οι παράγοντες αυτοί, στην περίοδο 1898-1903, έφεραν δίκαια ή άδικα το στίγμα της αποτυχίας του ΄97, προσπάθησαν μόνοι τους να βοηθήσουν αυτούς που ήδη αγωνίζονταν στη Μακεδονία.

Μια ομάδα αξιωματικών και πολιτών, γύρω από την οικογένεια του Στέφανου Δραγούμη, άρχισε να δραστηριοποιείται. Ο γαμπρός του Στέφανου, Παύλος Μελάς, μαζί με άλλους συναδέλφους του πέτυχαν να στείλουν στον Καραβαγγέλη, την άνοιξη του 1903 την πρώτη ένοπλη ομάδα.

Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ
Όλες αυτές οι δραστηριότητες δε στάθηκαν ικανές να κινητοποιήσουν την κρατική μηχανή.

Οι επαναστατικές, όμως, ενέργειες των Βουλγάρων κατά το 1903 προκάλεσαν την ενεργό επέμβαση των ευρωπαϊκών Δυνάμεων στις μακεδονικές υποθέσεις.

Από κει και πέρα ήταν αδύνατον πλέον για την ελληνική κυβέρνηση να παραμείνει αδρανής.

Τον Οκτώβριο του 1902 μεγάλα βουλγαρικά σώματα εισέδυσαν από τη βουλγαρική ηγεμονία στη βορειοανατολική και δυτική Μακεδονία όπου, σε συνεργασία με ντόπια βουλγαρομακεδονικά σώματα, προσπάθησαν να εξεγείρουν σε επανάσταση τον πληθυσμό.

Η πρωτοβουλία αυτή οφειλόταν σε ενέργειες του Ανώτατου Κομιτάτου της Σόφιας, το οποίο δεν είχε εξασφαλίσει τη συνδρομή της ΕΜΕΟ.

Η έγκαιρη κινητοποίηση του τουρκικού στρατού γρήγορα εξουδετέρωσε τις επαναστατικές ενέργειες.

Την άνοιξη του 1903, χωρίς εξουσιοδότηση από καμιά οργάνωση, προκλήθηκαν εκτεταμένες δολιοφθορές μέσα στη Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιοχή της.

Ανάμεσα στους κυριότερους στόχους υπήρξαν το κτίριο της Οθωμανικής Τράπεζας που ανατινάχθηκε, το ατμόπλοιο «Guadalquivir» που βυθίστηκε στον κόλπο της Θεσσαλονίκης και το σιδηροδρομικό και τηλεγραφικό δίκτυο που διακόπηκε σε διάφορα τμήματα της κεντρικής Μακεδονίας.

Οι τρομοκράτες επεδίωκαν τη δημιουργία εντυπώσεων παρά την πρόκληση γενικής εξέγερσης.

Οι Τούρκοι, όμως, αντέδρασαν με βίαια κατασταλτικά μέσα.

Μάταια οι ελληνικές αρχές προσπαθούσαν να αφυπνίσουν τις τουρκικές ώστε να προστατευθούν οι ελληνικές κοινότητες και οι μικτοί πληθυσμοί από τη διείσδυση στο χώρο τους της βουλγαρικής επαναστατικής ιδέας.

Έτσι, την ημέρα του Προφήτη Ηλία (Ίλι-ντεν) στις 20 Ιουλίου/2 Αυγούστου, με εντολή της ηγεσίας της ΕΜΕΟ, ξέσπασε η ένοπλη εξέγερση.

Το κύριο βάρος της προσπάθειας έπεσε στις επαρχίες της δυτικής και βόρειας Μακεδονίας, ενώ η κεντρική και ανατολική Μακεδονία παρέμειναν ουσιαστικά αμέτοχες, όπως επίσης και η αμιγώς ελληνόφωνη νότια ζώνη.

Είναι, πάντως, αξιοσημείωτο ότι πήραν μέρος στην εξέγερση σχισματικές και πατριαρχικές κοινότητες, σλαβόφωνες και βλαχόφωνες, άσχετα αν στην ενέργειά τους αυτή οδηγήθηκαν οικειοθελώς ή με τη βία.

Από την πρώτη στιγμή οι Βούλγαροι προσπάθησαν να δώσουν και κοινωνικό περιεχόμενο στον αγώνα, κτυπώντας, εκτός από τις μικρές τουρκικές φρουρές, και τα τσιφλίκια και τα περιουσιακά στοιχεία των τούρκων μπέηδων.

Ταυτόχρονα, όμως, στράφηκαν και εναντίον των ηγετών του ελληνικού πληθυσμού, πολλούς από τους οποίους εκτέλεσαν ή εξανάγκασαν να καταφύγουν στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Όταν, όμως, ο τουρκικός στρατός ανασυντάχθηκε και άρχισε τις εκκαθαριστικές του επιχειρήσεις, η καταστροφή υπήρξε γενική.

Με μεθοδικότητα, χωρίς να γίνεται διάκριση ανάμεσα σε Βουλγάρους ή Έλληνες, σε επαναστάτες ή παρασυρθέντες και εκβιασθέντες χωρικούς, οι τούρκοι εφήρμοσαν μέτρα γενοκτονίας.

Όταν έγινε ο απολογισμός, ο μακεδονικός ελληνισμός καταμετρούσε νέες εκατόμβες μαρτύρων.

Όσο για τους Βουλγάρους, η εξόντωση σπουδαίων οπλαρχηγών, η διάλυση πολλών σωμάτων, η σύλληψη εκατοντάδων στελεχών στα χωριά και στις πόλεις, έδωσαν αρχικά την εντύπωση ότι ο αγώνας τους στη Μακεδονία δέχθηκε σκληρό κτύπημα.

Η εξέγερση, όμως, του Ίλιντεν πέτυχε να προωθήσει τις βουλγαρικές θέσεις για μια πολιτική λύση του ζητήματος.

Χωρίς αμφιβολία, οι επαναστατικές κινητοποιήσεις του μακεδονικού πληθυσμού από τις βουλγαρικές οργανώσεις πρόβαλε με πειστικότητα στις ευρωπαϊκές Δυνάμεις το αίτημα για την αυτονόμηση της Μακεδονίας.

Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ
Η ένοπλη τροπή που πήραν τα γεγονότα της Μακεδονίας μέσα στο 1903 αναστάτωσε την ελληνική κοινή γνώμη.

Το ενδεχόμενο μελλοντικής ανακατανομής των διοικητικών ορίων πάνω σε ασαφείς εθνολογικές βάσεις, οδήγησε στην άρση των επιφυλάξεων των κυβερνητικών παραγόντων στην Αθήνα. Η κυβέρνηση Θεοτόκη αποφάσισε να δράσει.

Πρώτη της ενέργεια υπήρξε η αποστολή στη δυτική Μακεδονία τετραμελούς ομάδας αξιωματικών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν και ο μετέπειτα εθνομάρτυρας ανθυπολοχαγός Παύλος Μελάς.

Η ομάδα αυτή μελέτησε την κατάσταση και εισηγήθηκε στην κυβέρνηση, ανάμεσα σε άλλα, και την αποστολή ένοπλων σωμάτων.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να στελεχώσει το προξενείο στη Θεσσαλονίκη με ικανούς διπλωμάτες, τους οποίους πλαισίωσε με αξιωματικούς του στρατού.

Για τη θέση του γενικού προξένου Θεσσαλονίκης επελέγη ο Λάμπρος Κορομηλάς, με ευρύτατες αρμοδιότητες.

Παράλληλα, σε στενή συνεργασία ιδιωτών και κυβέρνησης ιδρύθηκε στην Αθήνα το «Μακεδονικό Κομιτάτο», με πρόεδρο το διευθυντή της εφημερίδας «Εμπρός» Δημήτρη Καλαποθάκη. Σκοπός του Κομιτάτου ήταν η οργάνωση ένοπλου αγώνα στη Μακεδονία, και, θεωρητικά, και σε άλλες υπόδουλες επαρχίες της Τουρκίας.

Η προσοχή του Κομιτάτου στράφηκε κυρίως στη Δυτική Μακεδονία όπου ο κίνδυνος είχε εμφανισθεί αμεσότερος κατά τα γεγονότα του Ίλιντεν. Στην ίδια, όμως, περιοχή υπήρχε κάποια προεργασία, χάρη στις ενέργειες του Μητροπολίτη Γερμανού, της μυστικής οργάνωσης «Άμυνα», και μερικών μικρών σωμάτων ντόπιων οπλαρχηγών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, στα τέλη Αυγούστου 1904, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αποστολή συγκροτημένου σώματος υπο τον Παύλο Μελά, ο οποίος, ως Γενικός Αρχηγός Δυτικής Μακεδονίας έθετε υπο την καθοδήγησή του όλες τις σκόρπιες ένοπλες ομάδες.

Η δράση του Μελά, όμως, δεν διάρκεσε παρά μόνο ενάμιση μήνα, αφού στις 13/26 Οκτωβρίου, το σώμα περικυκλώθηκε από τουρκικό στρατό στο χωριό Στάτιστα (σημ. Μελά) της Καστοριάς και ο ίδιος σκοτώθηκε επιχειρώντας έξοδο. Τη θέση του Μελά ανέλαβε ο Κρητικός υπολοχαγός Γεώργιος Τσόντος.

Και οι δύο πλευρές- βουλγαρική και ελληνική- ελίσσονταν με τέτοιο τρόπο, ώστε να στρέψουν τον Τούρκο κατά του αντιπάλου τους.

Για τα ελληνικά σώματα, ο αγώνας πολλές φορές εξελισσόταν σε τριμέτωπο, καθώς, σε ορισμένες περιοχές, κυρίως της κεντρικής Μακεδονίας, νομάδες κτηνοτρόφοι Βλάχοι, που είχαν ασπασθεί τη ρουμανική ιδέα, ευθυγραμμίζονταν με τους Βουλγάρους. Η ζημιά που προκάλεσαν οι ρουμανίζοντες στον ελληνικό αγώνα ήταν δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με το μικρό τους αριθμό.


Τελείως αντίθετη ήταν η στάση που τήρησαν οι Βλάχοι των πόλεων, κωμοπόλεων και της συντριπτικής πλειοψηφίας των χωριών της βόρειας Μακεδονίας, οι οποίοι αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής άμυνας σε όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα.

Ζωτική περιοχή του αγώνα υπήρξε η ελώδης λίμνη των Γιαννιτσών, όπου σε ολόκληρη σχεδόν τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα έλαβε χώρα ένας περίεργος, όσο και σκληρός πεζοναυτικός πόλεμος για την εξασφάλιση του ελέγχου της κεντρικής Μακεδονίας. Ωστόσο, συνηθέστερη μορφή επιχειρήσεων ήταν η επιδρομή σε κατοικημένους τόπους για την τιμωρία καταδοτών, τον εκφοβισμό των αντιπάλων ή την εκτέλεση στελεχών του Κομιτάτου.

Προς το τέλος του Μακεδονικού Αγώνα (1907-1908) το βουλγαρικό κίνημα είχε αρχίσει να παρουσιάζει σημεία κάμψεως.

Από τη μια πλευρά στην ακρότατη βόρεια Μακεδονία η σερβική Οργάνωση είχε παρουσιάσει έντονη δραστηριότητα, αμφισβητώντας από τους Βουλγάρους την πρωτοβουλία των κινήσεων, από την άλλη, οι οξύτατες διενέξεις μέσα στους κόλπους του βουλγαρικού κινήματος, και ιδιαίτερα ανάμεσα στους οπαδούς του Ανώτατου Κομιτάτου (βερχοβιστές) και στην αριστερή μερίδα των οπαδών της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ), είχαν μετατραπεί σε ανοικτό εμφύλιο πόλεμο.

Η αποξένωση, μιας μερίδας έστω, αγωνιστών από τα κέντρα απόφασης του βουλγαρικού κινήματος έγινε σαφέστερη, καθώς το παλαιό προπαγανδιστικό σύνθημα της αυτονομίας, μετατράπηκε γι αυτούς σε αυτοσκοπό του αγώνα τους.

Δηλαδή, για λόγους καθαρά τακτικής, οι Βούλγαροι δεν έλεγαν πως θέλουν τη Μακεδονία βουλγαρική αλλά ζητούσαν την αυτονομία της ως πρώτο βήμα. Η αριστερή τάση της ΕΜΕΟ, έκανε αυτοσκοπό την αυτονομία και για λόγους προσωπικών αντιπαραθέσεων.

Ο Μακεδονικός αγώνας πέρασε στην ιστορία σαν ένας από τους πιο κρίσιμους αγώνες που διεξήγαγε ο Ελληνισμός για την εθνική του ολοκλήρωση.

Γι αυτό δίκαια αναγνωρίζεται σαν ο «Τρίτος Αγώνας της Ανεξαρτησίας», μετά την Επανάσταση τους 1821 και τον Κρητικό Αγώνα.

Παρά τις προβλέψεις ξένων παρατηρητών που είχαν εντυπωσιασθεί από τη βουλγαρική δραστηριότητα στη Μακεδονία ως το 1904, ο αγώνας των Ελλήνων υπήρξε επιτυχής.

Όπως σημειώνει και ο Άγγλος ιστορικός του Μακεδονικού Αγώνα Douglas Dakin, η επιτυχία τους μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι αγωνίσθηκαν κυρίως σε περιοχή όπου ζούσε φιλικά προσκείμενος και συγγενής πληθυσμός, βαθιά προσηλωμένος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και την ελληνική ιδέα, ανεξάρτητα αν δεν μιλούσε πάντα την ελληνική γλώσσα.

Αυτήν την ιδέα που πρέπει να επανακαλύψουμε.

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Παρά, λοιπόν, τα αίμα που χύθηκε την πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα, οι ραγδαίες διεθνείς εξελίξεις επέσπευσαν την προσέγγιση των βαλκανικών χριστιανικών κρατών.

Το Μάρτιο του 1912 Σέρβοι και Βούλγαροι συμφώνησαν στη σύναψη συμμαχίας, που στρέφονταν βασικά κατά της Τουρκίας.

Από την πλευρά του ο Βενιζέλος είχε έγκαιρα αισθανθεί τους κινδύνους μιας μονομερούς σερβο-βουλγαρικής ενέργειας. Γι αυτό προσπάθησε από το 1911 να έρθει σε συνεννόηση με τους Βουλγάρους, οι οποίοι επιδίωκαν δέσμευση της Ελλάδας για την ίδρυση αυτόνομου μακεδονικού κράτους, που στην πραγματικότητα θα ελεγχόταν από τη Σόφια.

Τελικά οι δύο κυβερνήσεις συμφώνησαν να υπογράψουν συνθήκη συμμαχίας (30 Μαίου 1912) χωρίς να αναφερθούν στη μελλοντική τύχη των μακεδονικών εδαφών.

Στην απόφασή τους αυτή οι Βούλγαροι οδηγήθηκαν από υπέρμετρη αυτοπεποίθηση στη στρατιωτική τους ισχύ.

Η στρατιωτική αδυναμία της Ελλάδας αποδείχθηκε πλεονέκτημα καθώς η υποτίμηση της ελληνικής ισχύος από τους Βουλγάρους άφησε στις ελληνικές δυνάμεις ελεύθερο πεδίο δράσης στη νότια Μακεδονία.

Η νοοτροπία αυτή δεν εγκατέλειψε τους Βουλγάρους ούτε και όταν, στις αρχές Οκτωβρίου, άρχισαν οι συνδυασμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις των βαλκανικών κρατών.

Το μεγαλύτερο μέρος του βουλγαρικού στρατού είχε στραφεί προς τη Θράκη, με κύρια επιδίωξη την Κωνσταντινούπολη.

Με τις αλλεπάλληλες όμως νίκες του ελληνικού στρατού και τη γοργή, σε διάστημα 2-3 εβδομάδων, προέλασή τους στην καρδιά της Μακεδονίας, το βουλγαρικό επιτελείο επέσπευσε την προέλαση προς νότο μιας μεραρχίας για να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη.

Η κίνηση αυτή έγινε έγκαιρα γνωστή στην Αθήνα και παρά την προτίμηση του αρχιστράτηγου διαδόχου Κωνσταντίνου να συνεχίσει την προέλαση του στρατού προς βορρά, ο Βενιζέλος επέμεινε στην άμεση κατάληψη της Θεσσαλονίκης.

Η παράδοση της πόλης στον ελληνικό στρατό πραγματοποιήθηκε στις 26 Οκτωβρίου, ώρες μόνο πριν την άφιξη των Βουλγάρων.

Αυτός ήταν ο πρώτος Βαλκανικός πόλεμος τα αποτελέσματα του οποίου αμφισβήτησαν οι Βούλγαροι και οδήγησαν τις εξελίξεις στο Δεύτερο Βαλκανικό.

Τώρα, οι Βούλγαροι πολεμούσαν εναντίον της Ελλάδας και της Σερβίας. Το αποτέλεσμα υπήρξε καταστρεπτικό για τους Βουλγάρους.

Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (10 Αυγούστου 1913) τερμάτισε το Β! Βαλκανικό Πόλεμο και οριστικοποίησε τα σύνορα των τριών βαλκανικών χωρών στη Μακεδονία.

Κατά περίεργη σύμπτωση, η νότια περιοχή που περιήλθε στην Ελλάδα ταυτιζόταν περίπου προς τα όρια της «ιστορικής» Μακεδονίας των κλασικών χρόνων, με μόνη μια μικρή λωρίδα που παρέμεινε εντός της σερβικής και βουλγαρικής περιοχής.

Στη νότια αυτή ζώνη περιλαμβάνονταν, εκτός από τους ελληνόφωνους πληθυσμούς, και οι μεγαλύτερες μάζες των σλαβόφωνων κατοίκων που είχαν διατηρήσει την ελληνική τους εθνική συνείδηση.

Ωστόσο, σημαντικοί αριθμητικά ελληνικοί πληθυσμοί παρέμειναν αποκλεισμένοι στη σερβική και βουλγαρική Μακεδονία, από όπου αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην ελληνική Μακεδονία αφήνοντας πίσω ελάχιστα υπολείμματα ελληνικών εστιών.

Το ίδιο συνέβη και στο νότο με τις πληθυσμιακές μάζες που είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο τίτλος του άρθρου είναι τίτλος σε ένα σύντομο πόνημα του Γιώργου Βαφόπουλου για την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

Πηγή: Ανιχνεύσεις

Θράκη: Ο εφιάλτης που γίνεται πραγματικότητα – Πανελλαδικό κόμμα στήνουν οι Τούρκοι

Πανελλαδικό κόμμα στήνουν οι Τούρκοι

Το παρασκήνιο πίσω από τη χαμένη «χριστιανική έδρα» στη Θράκη και την εκλογή τριών μουσουλμάνων

Ο Τσίπρας, καταλαβαίνοντας πόσο δυσμενής είναι η εξέλιξη, πρότεινε στον Στυλιανίδη να αναλάβει το υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης και να το μετεγκαταστήσει στην Κομοτηνή

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου, όλα έδειχναν να έχουν ξεκαθαρίσει. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει την επινίκιο δήλωση αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είχε αναγνωρίσει την ήττα του και αστειευόταν με τους διαπιστευμένους συντάκτες της ΝΔ στο ισόγειο της Συγγρού, ο Βασίλης Λεβέντης πανηγύριζε την ανέλπιστη είσοδό του στη Βουλή, η Ζωή Κωνσταντοπούλου παρακολουθούσε ενεή στους δέκτες της τηλεόρασής της το δυσμενές αποτέλεσμα. Όλα είχαν «κλείσει» εκτός από μία έδρα που έκανε «βόλτες» σε ολόκληρη την επικράτεια. Ήταν έδρα της Ν.Δ.

Μία την έχανε στο λεκανοπέδιο, όπου ενδιαφερόμενη για την ανάκτησή της ήταν η Κατερίνα Παπακώστα, μία την έχανε στη Μυτιλήνη, όπου υποψήφιος ήταν ο πρώην υπουργός Χαράλαμπος Αθανασίου και μία στη Ροδόπη, όπου υποψήφιος ήταν ο επίσης πρώην υπουργός με αρχηγικές φιλοδοξίες Ευριπίδης Στυλιανίδης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιούσε το μπόνους των πενήντα εδρών που είχε νομοθετήσει ο Προκόπης Παυλόπουλος ως υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή. «Άρπαζε» ήδη δύο έδρες στην Ξάνθη κα στην Κέρκυρα, όπου έμεναν εκτός ο Αλέξανδρος Κοντός και ο Στέφανος Γκίκας, έμενε η Ροδόπη. «Θα πρέπει να περιμένετε!» ενημέρωσε λίγο μετά τα μεσάνυχτα στον αιφνιδιασμένο Στυλιανίδη ο εκλογολόγος Ηλίας Νικολακόπουλος που από σχετικά νωρίς είχε εικόνα για το «θρίλερ» της Ροδόπης.

Ο Στυλιανίδης, κατόπιν παρότρυνσης του στενού συνεργάτη του Κώστα Καραμανλή, Ευάγγελου Αντώναρου, κάλεσε τον Ανδρέα Δρυμιώτη της Singular Logic για περισσότερη ενημέρωση, αλλά αντιμετώπισε μία παγερή στάση. «Ανοίξτε τον υπολογιστή σας για να ενημερωθείτε κ. υπουργέ», ήταν η ψυχρή απάντηση που του εδόθη. Ο υπολογιστής, πράγματι, είχε δυσάρεστα νέα για δεύτερη φορά μετά τις ευρωεκλογές. Τον Ιούνιο του 2014, όλη η επικράτεια είχε βαφτεί με το «ροζάκι» του ΣΥΡΙΖΑ πλην Ροδόπης και Ξάνθης, όπου το ανεξάρτητο μειονοτικό κόμμα DEB είχε κατέλθει αυτόνομα και είχε αναδειχθεί πρώτο κόμμα στην περιοχή. Τότε, ο χάρτης είχε βαφτεί πράσινος στα χρώματά του και στα χρώματα της σημαίας του πρώτου αυτόνομου τουρκικού κρατιδίου της Οργάνης, που είχε συσταθεί βραχυβίως στις αρχές του 20ου αιώνα. Αυτή τη φορά το σοκ ήταν μεγαλύτερο. Για πρώτη φορά μετά την ενσωμάτωση της Θράκης, η Ροδόπη έμενε χωρίς χριστιανό βουλευτή. Και οι τρεις βουλευτές της περιοχής, οι Μουσταφά Μουσταφά, Αχμέτ Καραγιουσούφ και Ιλχάν Αχμέτ, είναι μουσουλμάνοι. Ο Στυλιανίδης, γιός ανατολικοθρακιώτη πρόσφυγα, του αείμνηστου δασκάλου Στέλιου Στυλιανίδη, παρασημοφορημένου αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης κατά του Βούλγαρου κατακτητή (είχε φθάσει στην περιοχή μέσα σε μυθιστορηματικές συνθήκες μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης), είχε προειδοποιήσει επανειλημμένως το αθηναϊκό κέντρο για τον κίνδυνο να μείνει χωρίς εκπροσώπηση η περιοχή, προσφέροντας μία τεράστια νίκη γοήτρου στο τουρκικό προξενείο.

Ο χριστιανικός πληθυσμός μειώνεται περισσότερο από όσο δείχνουν οι επίσημες στατιστικές (μετά βίας φθάνει το 40%, γίνεται πλειονότητα με τους φοιτητές του Πανεπιστημίου), τα χωριά μένουν χωρίς παπάδες, παρά τη συγκλονιστική προσπάθεια που καταβάλει δραστήριος μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής Παντελεήμων, το υπουργείο Παιδείας έκλεισε δύο τμήματα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης επί ΝΔ το 2013, οι Ένοπλες Δυνάμεις παρουσιάζουν πρόβλημα υποστελέχωσης σε πολλές μονάδες της Θρακικής ενδοχώρας, ενώ η Σχολή Αστυνομίας, που ίδρυσε ο Στέλιος Παπαθεμελής στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για να θωρακίσει την περιοχή, μετατράπηκε –πάλι επί κυβέρνησης ΝΔ το 2012- σε κέντρο κράτησης μουσουλμάνων μεταναστών.

Μάταια ο Στυλιανίδης προσπάθησε να προειδοποιήσει για τις συνέπειες αυτής της ολέθριας πολιτικής και για τον κίνδυνο μη εκλογής χριστιανού βουλευτή. Αρκετοί στην Αθήνα, με άγνοια της τοπικής πραγματικότητας, τον κατηγορούσαν ανοικτά ότι «στήνει» εκβιαστικά διλήμματα σε κάθε αναμέτρηση για να διευκολύνει την επανεκλογή του. Πρόσωπα πέριξ της ηγεσίας της ΝΔ ισχυρίζονται ότι επιβάλλει τη συγκρότηση ασθενών ψηφοδελτίων για να βγαίνει με το «έτσι θέλω» πρώτος βουλευτής του νομού. Στις τελευταίες εκλογές του Ιανουαρίου πρώην υπουργός της ΝΔ συναντήθηκε μυστικά σε κτήρια κοντά στην τουρκική πρεσβεία της Αθήνας με τον γιό του πρώην ανεξάρτητου βουλευτή της μειονότητας Αχμέτ Σαδίκ (επονομαζόμενου και ως Ντεκτάς της Θράκης) Λεβέντ, επιχειρηματία που ζει και εργάζεται στην Τουρκία, προκειμένου να του προσφέρει θέση στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Εκείνος μεν αρνήθηκε για οικογενειακούς λόγους (έβαλε βέτο η σύζυγός του, ενθυμούμενη τις περιπέτειες του πεθερού της), αλλά έγινε αντιληπτό ότι το προξενείο πριμοδοτώντας την εκλογή δύο μουσουλμάνων βουλευτών στις πρώτες θέσεις των ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ και ενός στο ψηφοδέλτιο του Ποταμιού, είχε στόχο το «τρία στα τρία». Ο λόγος απλός. Η πιστοποίηση του ισχυρισμού ότι η μειονότητα είναι ήδη πλειονότητα και συνακόλουθα η μελλοντική απόπειρα για αυτοδιάθεση – αυτονομία (ο ψευτομουφτής μίλησε ανοικτά για δημοψήφισμα).

Η διάσωση της χριστιανικής έδρας στην Κομοτηνή τον Ιανουάριο του 2015 επετεύχθη χάρη στις ψήφους χριστιανών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και των ΑΝΕΛ, οι οποίοι μετακινήθηκαν την τελευταία στιγμή στη ΝΔ αντιλαμβανόμενοι τον κίνδυνο. Αυτή τη φορά ο Στυλιανίδης λόγω και της λίστας, αποφάσισε να μην παίξει πάλι το χαρτί του κινδύνου και άφησε τις τοπικές αρχές αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τα ψηφοδέλτια των κομμάτων καταρτίστηκαν κατά τρόπο εντυπωσιακό. Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν δύο μουσουλμάνοι βουλευτές, ο Μουσταφά και ο Καραγιουσούφ. Στην Ξάνθη ορίστηκε ο Ζελάλ Ζεϊμπέκ, ο οποίος απαίτησε να μην είναι άλλος μουσουλμάνος στο ψηφοδέλτιο του κυβερνώντος κόμματος. Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο του Ποταμιού ήταν ο μουσουλμάνος Ιλχάν Αχμέτ, πολιτικός φίλος της οικογένειας Μητσοτάκη. Πρώην βουλευτής της ΝΔ (2004 – 2007) πολιτεύθηκε ανεπιτυχώς με τη Δημοκρατική Συμμαχία και τη ΔΗΜΑΡ στις διαδοχικές εκλογές του 2012. Επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο της ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη ήταν επίσης μουσουλμάνος. Μόνο η ΝΔ, οι ΑΝΕΛ και η Χρυσή Αυγή είχαν επικεφαλής χριστιανό υποψήφιο. Η Ένωση Κεντρώων, είχε, επίσης, επικεφαλής έναν χριστιανό με καταγωγή από την Κυπαρισσία Μεσηνίας, ο οποίος μυστηριωδώς εμφανίστηκε την τελευταία στιγμή στην περιοχή.
Η σύνθεση των ψηφοδελτίων πλην του Ευριπίδη Στυλιανίδη θορύβησε και τον υποψήφιο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής του κόμματος Τάκη Χαρίτου, ο οποίος ζήτησε να τοποθετηθεί στην δεύτερη εκλόγιμη θέση. Η πρότασή του απερρίφθη από τα κεντρικά της Κουμουνδούρου, γιατί απείλησε(!) το κόμμα με αποχώρηση από το ψηφοδέλτιο ο πρώτος βουλευτής Μουσταφά Μουσταφά, ενώ άγχος είχε καταλάβει την Κουμουνδούρου για την απώλεια ψήφων, επειδή και ο υποψήφιος του Λαφαζάνη ήταν μουσουλμάνος, άρα της έκοβε ψήφους.

Το τουρκικό προξενείο, κατόπιν αυτού, γνωρίζοντας και τις ατέλειες του εκλογικού νόμου, επιχείρησε το μεγάλο κόλπο. Σταθμίζοντας τις πληροφορίες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκροτήσει κυβέρνηση συνεργασίας με το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, μετακίνησε έναν μεγάλο αριθμό ψήφων του ΣΥΡΙΖΑ στο χωριό Αρριανά Ροδόπης υπέρ του Ιλχάν, ποντάροντας στο ενδεχόμενο ότι λόγω του εκλογικού νόμου μπορεί να κερδίσει και τις τρεις έδρες. Του βγήκε.
Φιλικά προς το προξενείο έντυπα, την παραμονή των εκλογών, προέβλεπαν το αποτέλεσμα και την κατανομή των εδρών 1-1-1 (ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ – ΠΟΤΑΜΙ), με την προσθήκη ότι «μπορεί να υπάρξουν εκπλήξεις». Ήξεραν. Μία τελευταία προσπάθεια που έκανε την Πέμπτη, λίγο πριν από τις εκλογές, ο ανήσυχος για τις εξελίξεις πρέσβης Αλέξανδρος Μαλλιάς, υποψήφιος Επικρατείας του Ποταμιού, για να συνεννοηθούν τα κόμματα στην ύστατη στιγμή, έπεσε στο κενό εξαιτίας της άρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η ψήφος της μειονότητας είχε κριθεί μετά κα ι τις παρασκηνιακές διαβεβαιώσεις που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στα στελέχη της μειονότητας για την κατάργηση του πλαφόν του 3% εισόδου στη Βουλή.
Το αποτέλεσμα άφησε άφωνους τους πάντες. Νωρίς το πρωί της Δευτέρας κάλεσε τον Στυλιανίδη ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο οποίος είχε υπογράψει πρώτος την έκκληση του βουλευτή Ροδόπης προς την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, για την ανάγκη σύστασης διακομματικής επιτροπής για τη Θράκη. Επιτροπή που ουδέποτε συνεστήθη.

Ο υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμμένος, τηλεφώνησε επίσης. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, θορυβημένος από την εξέλιξη, έσπευσε μετά από μία εβδομάδα στην Κομοτηνή για ενημέρωση και άκουσε τον Μητροπολίτη Μαρωνείας να του αποκαλύπτει ότι δεν έγινε δεκτός από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα κατά την πρόσφατη περιοδεία του στην περιοχή, μολονότι ζήτησε να τον δει και να τον ενημερώσει για τα μεγάλα προβλήματα…

Ο Αλέξης Τσίπρας, καταλαβαίνοντας πόσο δυσμενής είναι η εξέλιξη, πρότεινε μέσω ειδικού απεσταλμένου του, αλλά και μέσω Καμμένου, στον Στυλιανίδη να αναλάβει το υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης και να το μετεγκαταστήσει στην Κομοτηνή. «Δεν πουλάω τη σημαία μου, η ΝΔ είναι το σπίτι μου, ευχαριστώ για την τιμητική πρόταση», ήταν η απάντησή του.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, μετέβη στις 4 Οκτωβρίου στην Ξάνθη, όπου κα παρέστη στους εορτασμούς για τα Ελευθέρια της πόλης, δηλώνοντας ότι «οι ρίζες του ελληνισμού στη Θράκη χάνονται μέσα στους αιώνες».
Στην Τουρκία οι πανηγυρισμοί για την εκλογή τριών μουσουλμάνων βουλευτών στη Ροδόπη απεκρύβησαν μετά βίας, πνίγηκαν για να μην φανεί η έκταση της ικανοποίησής τους για την εξέλιξη. Μόνο η κυβερνητική εφημερίδα «Γενί Σαφάκ» πανηγύρισε «για τη νίκη του «τουρκισμού» 69 χρόνια μετά την κατάκτηση της Θράκης από τον Ελληνικό Στρατό». Σημειώστε τον όρο «κατάκτηση»! Γι αυτούς η Θράκη είναι κατακτημένο έδαφος…

Στην Κομοτηνή η ατμόσφαιρα κατά τη δεξίωση που παρέθεσε ο απερχόμενος πρόξενος Ακιντζί για το Μπαϊράμι, στους κήπους της οδού Ιώνων, ήταν εορταστική. Παραδόξως άρχισαν να εμφανίζονται σε τοπικά χριστιανικά έντυπα οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας, θεολόγοι, πολιτευτές, επιχειρηματίες με δουλειές στην Τουρκία που επιχείρησαν να υποβαμίσουν την σημασία της εξέλιξης να μείνει η πλειονότητα χωρίς βουλευτή.

Το Θρακικό ζήτημα, μετά και από αυτή την εξέλιξη μπαίνει σε νέα φάση. Στην πρώτη, που ακολουθεί αμέσως τώρα, αρχίζει ένας πόλεμος νεύρων υπό την μορφή ανυπόκριτης επίθεσης φιλίας εκ μέρους των μειονοτικών. Οι μουσουλμάνοι βουλευτές, με αέρα «οικοδεσπότη» απέναντι σε… «μουσαφίρηδες», υποδέχτηκαν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και μετέβησαν για πρώτη φορά στο Επισκοπείο Κομοτηνής να συζητήσουν μαζί του ως βουλευτές του νομού, προκαλώντας αμηχανία. Παρέστησαν επίσης, στην επιμνημόσυνη δέηση που τέλεσε ο Μητροπολίτης Παντελεήμων για τα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής από τους τούρκους στο μνημείο πεσόντων της πόλης.

Ο Ιλχάν, στις πρώτες δηλώσεις του στον τουρκικό Τύπο, φυσικά έκανε λόγο για την υπομονή των «Τούρκων της Θράκης», που αρχίζει πλέον να εξαντλείται. Δεδομένου ότι οι μουσουλμάνοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι τρεις στους 155, σύντομα θα αρχίσουν να πιέζουν την κυβέρνηση και να ανταλλάσσουν την ψήφο τους σε κρίσιμα νομοσχέδια με εκβιασμούς. Κορυφαίο θέμα στην ατζέντα τους είναι η κατάργηση του πλαφόν του 3%, κάτι που θα διευκολύνει την είσοδο του ανεξάρτητου μειονοτικού κόμματος DEB στη Βουλή.
Τρεις μέρες πριν από τις εκλογές, ο βουλευτής του Ποταμιού Ιλχάν επισκέφθηκε τον πρόεδρο του Ανεξάρτητου Μειονοτικού Κόμματος Αλή Τσαβούς, στα γραφεία του στην Κομοτηνή, για να λάβει τις ευλογίες του.
Δεν είναι, μάλιστα, καθόλου απίθανο σε κάποια στροφή των μελλοντικών εξελίξεων να ανεξαρτητοποιηθούν και οι τέσσερις μουσουλμάνοι βουλευτές για να ενταχθούν στο μειονοτικό κόμμα.

Στην πρώτη αυτή φάση της μετριοπάθειας, αφήνουν τη δύσκολη δουλειά στον Σύλλογο Επιστημόνων Μειονότητας να θέτει την ατζέντα επαναλαμβάνοντας συνεχώς την ορολογία «αυτονομία», θρησκευτική αυτονομία, εκπαιδευτική αυτονομία, κ.λ.π.

Η επόμενη φάση των τουρκικών σχεδίων είναι πιο «ενδιαφέρουσα». Όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, αυτή τη στιγμή γίνονται εντατικές προετοιμασίες προκειμένου να μεταβληθεί το DEB σε πανελλαδικό κόμμα. Πρώτη βήμα είναι η αγορά ενός οικοπέδου έκτασης τριών στρεμμάτων στη χριστιανική κοινότητα της Καρυδιάς έξω από την Κομοτηνή για την ανέγερση μεγάλου κτιρίου, τύπου headquarter (αρχηγείου), για την στέγαση των υπηρεσιών του κόμματος. Κτιρίου που θα περιλαμβάνει πολυτελή γραφεία, συνεδριακό κέντρο, χώρους φιλοξενίας ξένων επισήμων κ.λ.π.

Δεύτερο βήμα είναι η σύνδεση του κόμματος της μειονότητας με τους αυτοαποκαλούμενους «Μακεδόνες» της Φλώρινας. Για τον σκοπό αυτό πηγαινοέρχεται στην περιοχή –κάποιοι ισχυρίζονται ότι εγκαταστάθηκε στην Θράκη μόνιμα- ο γνωστός αποσχισθείς ιερέας παπα-Τσαρκνιάς. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πόλη της Κομοτηνής την περασμένη άνοιξη, στο συνέδριο των μειονοτήτων της FUEN (Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων), που σύμφωνα με τις αιχμές του εκπροσώπου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, Κωνσταντίνου Κούτρα, χρηματοδοτήθηκε από την Τουρκία. Ο αυτοαποκαλούμενος επίσκοπος «Αιγαιακής Μακεδονίας» συναντήθηκε μάλιστα τότε με τους ψευτομουφτήδες Μετέ και Σερίφ σε μία προσπάθεια να τους νομιμοποιήσει.

Τρίτο βήμα είναι η ομογενοποίηση της μουσουλμανικής ψήφου σε Θράκη, Δωδεκάνησα και Λεκανοπέδιο, κάτι που επιχειρήθηκε δειλά για να μην προκληθεί η Πολιτεία στις ευρωεκλογές του 2014. Σύμφωνα με μία πληροφορία, η τουρκική εξωτερική πολιτική σχεδιάζει να αξιοποιήσει τη Θράκη και τις εκεί υπηρεσίες της (στην Αδριανούπολη λειτουργεί μεγάλο παράρτημα του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών της Υπηρεσίας Αποδήμων και της αντιπροεδρίας της κυβέρνησης) για τον μετασχηματισμό της σε «κέντρο διαλογής μουσουλμάνων προσφύγων», τους οποίους θα κατευθύνει στη Βόρεια Ευρώπη.
Όλα, δυστυχώς, δείχνουν ότι βρισκόμαστε στην έναρξη ενός νέου ιστορικού κύκλου για τον Ελληνισμό…

Αρχική πηγή: περιοδικό «Crash»
Πηγή δική μου: Ας μιλήσουμε επιτέλους

Τουρκία: Το ΕΜΕΡ αρνείται τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση

Στις εκλογές που έγιναν στις 7 Ιουνίου του 2015 στην Τουρκία, το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ δεν κατόρθωσε να αποσπάσει αυτοδυναμία και έπεσε από την κυβέρνηση. Το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι σε 45 ημέρες πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση. Σε αντίθετη περίπτωση, προκηρύσσονται ξανά εκλογές.

Τού Seyit Aldogan

Αυτό το χρονικό διάστημα εξαντλήθηκε μέχρι την τελευταία εβδομάδα χωρίς ο Ερντογάν να δώσει διερευνητική εντολή.

Μία εβδομάδα πριν εκπνεύσει η συνταγματική προθεσμία, ο Ερντογάν έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο κόμμα του, το ΑΚΡ. Όμως, κανένα κόμμα δεν επιθυμούσε να προχωρήσει σε κυβερνητικό συνασπισμό με το ΑΚΡ, καθώς ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Νταβούτογλου είχε δηλώσει ότι αυτή η κυβέρνηση θα είναι προσωρινή.

Εξαντλήθηκε η χρονική προθεσμία των 45 ημερών χωρίς να δοθεί διερευνητική εντολή σε κανένα άλλο κόμμα και ανακοινώθηκε από τον Ερντογάν ότι την 1η Νοεμβρίου θα προχωρήσει η Τουρκία στις πρόωρες εκλογές.

Σύμφωνα με όσα ορίζει το τουρκικό Σύνταγμα, σχηματίζεται προσωρινή κυβέρνηση από όσα κόμματα έχουν σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα, ανάλογα με τη δύναμη καθενός από αυτά, για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου έστειλε επιστολή σε όλα τα κόμματα, καλώντας τα να πάρουν μέρος στην προσωρινή κυβέρνηση.

Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να πάρουν μέρος, πλην του HDP.

Το HDP δέχτηκε, με το επιχείρημα ότι διεξάγεται ένας πόλεμος ενάντια στον κούρδικο λαό, και θέλει να φέρει στην ημερήσια διάταξη τις δολοφονίες και τις επιθέσεις που δέχονται οι Κούρδοι και ταυτόχρονα να σταματήσει τον πόλεμο αυτό.

Υπό κανονικές συνθήκες, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι βουλευτές που θα συμμετάσχουν από κάθε κόμμα καθορίζονται από το ίδιο. Σε μια πρωτοφανή και τελείως αντισυνταγματική κίνηση όμως, ο Νταβούτογλου επέλεξε αυτός(!) ποιος βουλευτής από κάθε κόμμα θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση.

Ανάμεσα σε αυτούς που επιλέχθηκαν από το Νταβούτογλου, συμπεριλαμβάνεται και ο βουλευτής του ΕΜΕΡ Λεβέντ Τουζέλ, που έχει εκλεγεί με το HDP.


Ο βουλευτής του ΕΜΕΡ και του HDP, Levent Tüzel

Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ενημερωτικά ότι το HDP έχει εκλέξει στις τελευταίες εκλογές, όπου μπήκε πανηγυρικά στη Βουλή, 80 βουλευτές ως κόμμα – μετωπικός εκλογικός συνασπισμός. Το Κόμμα Εργασίας (ΕΜΕΡ) είχε δηλώσει ότι κατεβαίνει σε εκλογική συμμαχία με το HDP, συμμετέχοντας συμβολικά με έναν βουλευτή, τον Λεβέντ Τουζέλ, ο οποίος και εξελέγη.

Σήμερα [Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015] ο Λεβέντ Τουζέλ παραχώρησε συνέντευξη τύπου, στη διάρκεια της οποίας δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει να πολεμάει ενάντια στους λαούς της Τουρκίας, ενάντια στον αγώνα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Και η προσωρινή κυβέρνηση, θα ακολουθήσει ακριβώς αυτήν την πολιτική.»

Τόσο ο ίδιος, όσο και η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας (ΕΜΕΡ), αποφάσισε να μην πάρει μέρος στην κυβέρνηση.

Αντίθετα, καλεί όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους λαούς και τις μειονότητες, όλες τις καταπιεζόμενες τάξεις και στρώματα, να αγωνιστούν για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

Προς την ίδια κατεύθυνση έβγαλε ανακοίνωση και το ΕΜΕΡ, στην οποία καταδίκασε τόσο την κυβέρνηση Νταβούτογλου – Ερντογάν, όσο και την προσωρινή κυβέρνηση που θα ακολουθήσει.

Ο Λ. Τουζέλ, που για εκλογικούς λόγους εμφανιζόταν ως βουλευτής του HDP, δήλωσε επίσης την -γνωστή άλλωστε- ιδιότητά του ως βουλευτή και μέλους του ΕΜΕΡ.

*Ανταποκριτής στην Ελλάδα/Αθήνα της ημερήσιας εφημερίδας «Εβρενσέλ» και του καναλιού «Χαγιάτ»

Πηγή: Δίκτυο Σπάρτακος

«Αλέξανδρος Νταβούτογλου» ή «Η Τουρκία ως αντιπρόσωπος της εμπειρίας της ανθρωπότητας κι εμείς»


Αχμέτ Νταβούτογλου
Στο συνέδριο Τούρκων πρέσβεων που έγινε στην πόλη Μάρντιν το 2010, γεωγραφικά στην ίδια περίπου ευθεία με τα Άδανα, ανατολικότερα όμως, στα σύνορα με τη Συρία, κοντά στο Ιράκ και το Ιράν, ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου είχε κάμει μιαν εξαιρετικά εντυπωσιακή ομιλία. Ολόκληρη, μεταφρασμένη στα ελληνικά, μπορεί να τη βρει κανείς στο www.ifestosedu.gr/109Davutoglou.htm. Στην πραγματικότητα, θα ήταν ευχής έργο αν ολόκληρη την ομιλία διάβαζε κάθε διπλωμάτης, κάθε υπάλληλος των υπουργείων εξωτερικών Κύπρου και Ελλάδος, κάθε σοβαρά ενδιαφερόμενος πολίτης για τα τεκταινόμενα στην περιοχή μας.

Η ομιλία, εμπνευσμένη και εμπεριστατωμένη, με βάθος γνώσεων και ευαισθησία που σπανίζει σε οποιουδήποτε πολιτικού ή διπλωμάτη τον λόγο, αποτελεί στην ουσία την περιγραφή του «οράματος» της σημερινής Τουρκίας που αφορά στο μέλλον της και στο ρόλο που καλείται, κατά τη γνώμη της, να διαδραματίσει στη διαμόρφωση της νέας, παγκόσμιας νοοτροπίας, του καινούργιου «πολιτισμού συναδέλφωσης» των λαών και του «συμπατριωτισμού», όπως τον ονομάζει ο Νταβούτογλου. Ως κήρυκας και κεντρικός άξονας της διάσημης, πλέον (αν και για πολλούς διαβόητης), «παγκοσμιοποίησης», η Τουρκία εμφανίζεται παράλληλα να προωθεί για τον εαυτό της και τον ρόλο τής ηγέτιδας δύναμης στην ανάπτυξη ενός περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» που εκτείνεται, για την ώρα, από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα Βαλκάνια μέχρι και την Υεμένη, στην νοτιοδυτική άκρη της Αραβικής χερσονήσου.

Λόγω της λογοτεχνικής, αλλά και της πολιτικής και πολιτισμικής της αξίας, η ομιλία παρουσιάζει ένα τεράστιο ενδιαφέρον, ειδικά για λαούς που κινδυνεύουν να τους καταπιεί, χωρίς να χρειαστεί ούτε μια γουλιά νερό, η Τουρκία.

Όντας ένας από εκείνους που προσπάθησαν να κατανοήσουν την Τουρκία και τους Τούρκους, που θέλησαν να ερευνήσουν με όση αντικειμενικότητα γίνεται τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις γι’ αυτούς που, κατά γενική παραδοχή, κοιτάζαμε πάντα αφ’ υψηλού με περιφρόνηση, αδιαφορία και συχνά αγανάκτηση για τις ιστορικές τους βαρβαρότητες, προσπάθησα ταυτόχρονα όπως και πολλοί άλλοι, πιστεύω, να τις ξεχνώ με την πάροδο των χρόνων, να τις βάζω στην μπάντα και να λέω «άνθρωποι είναι κι αυτοί, κάποτε θα έρθουν στον λογαριασμό». Πολλά από αυτά ισχύουν ακόμα και αυτή τη στιγμή, όπως και το γεγονός ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους Τούρκους εμπεριέχει και μια ειλικρινή θλίψη, μια πραγματική λύπηση, παράξενα, αλλ’ όχι ανεξήγητα συνδυασμένη με μια δόση ειρωνείας για την επιμονή τους να προβάλλουν – παρά τα ελλείμματά τους – ένα εξίσου πολιτισμένο πρόσωπο με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η πραγματικά πολύ σημαντική ομιλία του Νταβούτογλου, άκρως πειστική για τους ξένους, αλλά και για πολλούς αφελείς και απληροφόρητους (δηλαδή τους περισσότερους από μας – γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε εθνική επιβίωση χωρίς πολιτισμική άνοδο), όσο αλματωδώς βελτιωμένη κι αν παρουσιάζεται σήμερα σε σύγκριση με τα πολύ κακά προηγούμενα της, εξακολουθεί να μην μπορεί να κρύψει τις αληθινές φιλοδοξίες και τα αληθινά οράματα της Τουρκίας, που στην ουσία τους διαποτίζονται από έναν αδιάλειπτο επεκτατισμό.

Ο μεγάλος Έλληνας οσμανολόγος και βαλκανιολόγος καθηγητής Σπύρος Βρυώνης, εντοπίζει την παραδοσιακή πια και αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου τουρκικού κράτους να δημιουργήσει αρχαία Ιστορία για τον εαυτό του και στα μέτρα του ώστε να μπορεί να την κατευθύνει στην εξυπηρέτηση των διαχρονικά επεκτατικών «οραμάτων» του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τον εντελώς ακατέργαστο και χονδροειδή τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το επίπεδο, καθ’ όλα και κατά τελεία μίμηση ευρωπαϊκό, στο οποίο έχει φτάσει σήμερα.

Ο Νταβούτογλου ξεκινά ακριβώς την ομιλία του με την παραδοχή ότι χωρίς έναν αρχαίο πολιτισμό ως θεμέλιο δεν είναι δυνατό να φτιαχτεί ένας καινούργιος. «Γι’ αυτό», λέει, «οι πρόγονοί μας διάλεξαν ως σύμβολό τους το πλατάνι. Οι ρίζες του είναι βαθιές, δεν μπορεί να ξεριζωθεί και η σκιά του δεν είναι ρηχή, αλλά πυκνή, κατάλληλη για όλα τα δόγματα, τις φυλές και τις θρησκείες»(!)

Η αγωνία αυτή της Τουρκίας για μια δική της αρχαία Ιστορία, ένα δικό της αρχαίο πολιτισμό, της έχει γίνει μια πραγματικά «έμμονη ιδέα» και έχει, ίσως, τις ρίζες της στην ανασφάλεια που της δημιουργεί η πολύ πρόσφατη εδραίωση της σε εδάφη που δεν της ανήκαν πάντα και στο γεγονός ότι, ακόμα πιο πρόσφατα, κινδύνευσε πολύ σοβαρά να χάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος των εδαφών αυτών.

Πρώτος ο Κεμάλ Ατατούρκ, όταν βρέθηκε μπροστά στο ανέλπιστο και απίστευτο γεγονός να έχει εκδιώξει τον ελληνικό στρατό από την Μικρά Ασία, άρχισε να ψάχνει για ένα τούρκικο, αρχαίο πολιτισμό που θα έδινε στους πολίτες τού νέου τουρκικού κράτους τέτοια εθνική και ιστορική συνείδηση, ώστε να τους εμπνέει υπερηφάνεια για την καταγωγή τους και αυτοπεποίθηση. Πράγματα που για μάς ήταν ανέκαθεν δεδομένα και δεν αισθανθήκαμε ποτέ την ανάγκη να ψάξουμε για να τα βρούμε. Το μόνο που κατόρθωσε ο Κεμάλ – με τη βοήθεια μάλιστα κάποιων δυτικών «επιστημόνων» – ήταν να στήσει μια σειρά από ρατσιστικές θεωρίες που στα δικά μας τα μάτια μόνο κωμικές μπορούσαν να φαντάζουν. Αυτές είναι οι Turk Tarih Tezi και Gunes Dil Teorisi που «αποδεικνύουν» ότι όλοι οι λαοί που δημιούργησαν πολιτισμό (των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων) το κατάφεραν γιατί αναμίχθηκαν ή εμπλουτίστηκαν από την ανώτερη τουρκική φυλή η οποία έλκει, δήθεν, την καταγωγή της στην 7η π. Χ. χιλιετία, τη στιγμή που είναι ιστορικά γνωστό και αποδεδειγμένο ότι οι Τούρκοι άρχισαν να μπαίνουν στην Ανατολία μόλις τον 11ο μ. Χ. αιώνα. Επίσης ότι η βάση πλείστων ευρωπαϊκών και ανατολικών γλωσσών είναι απλώς και αδιαμφισβήτητα…η τουρκική. Οι λεπτομέρειες των ρατσιστικών αυτών θεωριών (διαχωρισμός των ανθρώπων σε βραχυκέφαλους και δολιχοκέφαλους) είναι ανατριχιαστικές και μπορεί να τις διαβάσει κανείς αναλυτικά στο βιβλίο του Σπύρου Βρυώνη “The Turkish State and History-Clio meets the Grey Wolf”. Οι θεωρίες αυτές μπήκαν στα σχολεία, στην τουρκική λογοτεχνία και είναι πολλοί οι Τούρκοι που εξακολουθούν να τις πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το έργο του Κεμάλ συνέχισε στα τέλη του 20ου αιώνα ένας άλλος – κωμικός και στο σουλούπι – υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Ο Τουργκούτ Οζάλ, με το βιβλίο του “La Turquie en Europe” (Η Τουρκία στην Ευρώπη-Παρίσι 1988), το οποίο ουσιαστικά εγκολπώνεται και εμπνέεται από αυτές τις θεωρίες για να καταδείξει πόσο…δικαιωματικά Ευρωπαίοι είναι οι Τούρκοι. Ανάμεσα στις πολλές φαιδρότητες του βιβλίου (έκθεση και ανάλυση τους πάλι στο βιβλίο του Βρυώνη), είναι και ο ισχυρισμός ότι ο ειδεχθής και πρωτοφανής θεσμός των γενιτσάρων αποτελεί το πλησιέστερο παράλληλο ή μοντέλο στην εκπαίδευση των κυβερνώντων και στρατιωτών στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ότι ο Όμηρος ήταν Τούρκος, ότι οι Τούρκοι ουδέποτε ενόχλησαν οποιονδήποτε αλλ’ απλώς εκπολιτίζουν άλλους και άλλα πολλά και απίστευτα.

Το μεγάλο και με αξιοθαύμαστο τρόπο γραμμένο βήμα που κάμνει τώρα ο Νταβούτογλου – ενδεικτικό και της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης που συντελείται σήμερα στην Τουρκία χωρίς εμείς ούτε καν από μακριά να παρακολουθούμε – έγκειται στο γεγονός ότι δεν ανοητολογεί πλέον στα φανερά, αλλά χρησιμοποιεί μεθόδους και ορολογία που χρησιμοποίησε με επιτυχία η ιστοριογραφία της Ευρώπης για να εξωραΐσει και να αποδεχτεί τη δική της γερμανο-τευτονική βίαιη κατάκτηση που συντελέστηκε κυρίως μεταξύ 3ου και 5ου μ. Χ. αιώνα. Η βίαιη κατάργηση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, πέρασε στην επίσημη ευρωπαϊκή Ιστορία με τον όρο «μεταναστεύσεις των λαών», των κατακτητικών λαών που τελικά συγχωνεύτηκαν με τους κατακτημένους, εγκατεστημένους πληθυσμούς, με κατάληξη τα σημερινά εθνικά κράτη. Ο Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του «Το προπατορικό αμάρτημα» αποδίδει μνήμες ρωμαϊκής–ρωμέϊκης συνείδησης στα πλήθη της Γαλλικής Επανάστασης εναντίον των «αριστοκρατών» και των βασιλέων της Γαλλίας, απογόνων των γερμανο-τευτόνων κατακτητών τους. Είναι, δε, γνωστό ότι το αρχαίο όνομα της Γαλλίας ήταν Γαλλική Ρωμανία και όχι France, Φραγκία. «Φράγκοι» είναι το όνομα του κυριότερου γερμανικού φύλου που κατέκτησε τη χώρα και τη βάφτισε με το όνομα του. Γι’ αυτόν τον λόγο, μόνο στα ελληνικά, στην κυρίαρχη γλώσσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία απέφυγε τη γερμανική κατάκτηση, διατηρείται το αρχαίο όνομα της χώρας, «Γαλλία». Είναι, επίσης, γνωστό ότι η Εκκλησία της Ρώμης, που τελούσε στα ελληνικά τη λειτουργία μέχρι τον 4ο αιώνα (τελευταίος Έλληνας Πάπας το 1009 μ. Χ.), υπέστη τα πάνδεινα μέχρι να συμβιβαστεί με τους κατακτητές με αποτέλεσμα τα αιρετικά εφευρήματά της – λόγω της αδυναμίας των αγράμματων εισβολέων να εννοήσουν βασικές, αλλά «δύσκολες» έννοιες του Χριστιανισμού – να την οδηγήσουν και στο σχίσμα του 1054. Βέβαια όλ’ αυτά έχουν ξεχαστεί με την ανάμιξη κατακτητών και κατακτημένων και σήμερα ελάχιστα ίχνη μνήμης μεταξύ τους επιβιώνουν, κυρίως στην αντιπάθεια των (κατακτημένων) λαϊκών στρωμάτων για τους κατακτητές τους, που αυτοαποκλήθηκαν «Αριστοκρατία» και διατήρησαν για πολλούς αιώνες μέχρι και σήμερα την ιδιοκτησία της γης.

Μιλώντας, λοιπόν, ο Νταβούτογλου για την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, τον βίαιο ή απλώς εξ ανάγκης εκούσιο εξισλαμισμό των πληθυσμών της, γλαφυρότατα τον περιγράφει με τον πιο ευρωπαϊκό τρόπο ως εξής: «Αν θέλετε να κατανοήσετε, μετέπειτα, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να έχετε καταλάβει την περιπέτεια των Σελτσουκιδών… Πρέπει να καταλάβετε το τόξο που εκτάθηκε απ’ την κεντρική Ασία ως την Ανατολία, το πώς αναμείχθηκαν με τους πολιτισμούς οι άνθρωποι που κινούνταν μες στο τόξο και τι είδους συνθέσεις δημιούργησε η ανάμειξη αυτή στην Ανατολία. Το πνεύμα της τάξης που λέμε οθωμανική δεν πρωτοπαρουσιάστηκε τον 16ο αιώνα. Αναδύθηκε από τη συνάντηση των κινητικών ανθρώπινων στοιχείων και του σταθερού χώρου. Οι άνθρωποι κινήθηκαν από την κεντρική Ασία κατά μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα και έχτισαν νέες τάξεις στα μέρη που συναντήθηκαν… Σύνθεση δύο πολιτισμών από τους οποίους ο ένας ήταν πιο κινητικός, ό άλλος πιο εγκατεστημένος».

Τα ίδια που έγιναν στην Ευρώπη, λοιπόν, έγιναν αργότερα και στην Μικρά Ασία. Οι στην Ευρώπη αποκαλούμενες «μεταναστεύσεις των λαών», στην Μικρά Ασία ονομάζονται πανομοιότυπα «κινήσεις» και «κινητικότητα» των κατακτητών σε βάρος των «πιο εγκατεστημένων».

Αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν. Το απώτερο παρελθόν της Μικράς Ασίας, από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Χωρίς ν’ αναφέρεται στις πρόσφατες ανακάμψεις του τουρκικού, επεκτατικού και εθνοκαθαρτικού πνεύματος σε βάρος των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων και ξανά των Ελλήνων στην Κύπρο, σήμερα, λέει στη συνέχεια ο κύριος Νταβούτογλου, ο κόσμος χρειάζεται μια νέα τάξη, τη νέα τάξη τής παγκοσμιοποίησης, στην οποία η Τουρκία έχει όλα τα φόντα να παίξει πρωτεύοντα ρόλο. Κι αν γι’ αυτόν τον ρόλο δεν έχει παρά ν’ ακολουθήσει το δυτικό παράδειγμα και τις ντιρεκτίβες του, στη δική της περιοχή, στην ανάπτυξη του δικού της περιφερειακού, τουρκοκεντρικού «συμπατριωτισμού» έχει ν’ ακολουθήσει άλλο παράδειγμα, εκείνο της πρώτης-πρώτης πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης: Κατά τον ίδιο τρόπο που ο Μέγας Αλέξανδρος μετάφερε τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ασίας, η Τουρκία θα μεταφέρει τον δικό της τουρκοϊσλαμικό σε όλη τη γύρω της περιοχή κι ακόμα πιο πέρα, ποιος ξέρει, πόσο μακρια – αφού μέχρι την Υεμένη και τη Βοσνία Ερζεγοβίνη φτάνουν, για την ώρα, οι «συμπατριωτικές» βλέψεις της:

«…κάτι παρόμοιο με την παγκοσμιοποίηση που ζούμε σήμερα, βιώθηκε σε παλιότερες εποχές. Ρίξτε μια ματιά στους αιώνες μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα π. Χ. Η περίοδος εκείνη μας δείχνει ότι μια νέα τάξη μπορεί να δημιουργηθεί μόνο αν υπάρξει μια νέα νοοτροπία. Τους αιώνες εκείνους σε διάφορες γωνιές της γης, σε διαφορετικές περιοχές όπου ανθούσαν πολιτισμοί παρουσιάστηκαν σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα, ηγετικές φυσιογνωμίες, θρησκευτικοί αρχηγοί. Λόγου χάρη στην περιοχή του ελληνικού πολιτισμού είχαμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη. Επί μερικές γενιές, τη μια μετά την άλλη. Την ίδια περίοδο και λίγο πριν, περίπου δύο αιώνες πριν, έζησαν ο Ζαρατούστρα στο Ιράν, ο Βούδας στην Ινδία, ο Κομφούκιος και το Ταό στην Κίνα. Και δύο τρεις αιώνες αργότερα, η διανοητική κινητικότητα που δημιούργησαν αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα, έγινε αιτία να αναδυθούν σημαντικά τοπικά καθεστώτα (τάξεις). Κι αυτά τα περιφερειακά καθεστώτα άρχισαν να διαχέοντα το ένα μέσα στο άλλο. Μαθητής του Αριστοτέλη ο Μέγας Αλέξανδρος, ό,τι πήρε από το δάσκαλό του, πολλαπλασιάζοντας το καθ’ οδόν – πέρασε έξω απ’ το Μάρντιν – το μετέφερε ως τις Ινδίες και την Αίγυπτο. Δημιουργήθηκαν πάμπολλες πόλεις με τ’ όνομα του (Αλεξάνδρειες) και αναδύθηκε μια τάξη».

Γιατί, όμως, η Τουρκία αισθάνεται έτοιμη ν’ αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εδραίωση της νέας τάξης της παγκοσμιοποίησης και κατ’ επέκταση μιας δικής της στην «περιοχή της», στην εποχή μας; Ο Αχμέτ-Αλέξανδρος Νταβούτογλου είναι σαφής, σαφέστατος: «Η Τουρκία», λέει, «είναι γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση», είναι «ρυθμιστικός παράγοντας ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο», είναι «υπερασπιστής της ανάμειξης Ανατολής-Δύσης και των διαφόρων πολιτισμών στο πρόγραμμα του Συνασπισμού των Πολιτισμών», και είναι «άμεσος ανακλαστήρας των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα σε Βορρά και Νότο ως μέλος των G 20».

Ένας πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών, συνεχίζει ο Νταβούτογλου, τον ρώτησε κάποτε: «Δηλαδή, τι ακριβώς εκπροσωπούμε;» Και ο Αλέξανδρος-Αχμέτ απάντησε: «Εμείς τους εκπροσωπούμε όλους. Γιατί ο αρχαίος πλούτος που έχουμε μας κάνει να συναντιόμαστε με όλους τους πολιτισμούς της Ανατολής, έχουμε πάρει κάτι από όλες αυτές τις κουλτούρες, ταυτόχρονα όμως, με την έννοια της πολιτικής κουλτούρας βρισκόμαστε στο κέντρο της Δύσης. Η υποψηφιότητά μας να γίνουμε μέλος της ΕΕ, οι επαφές μας στην Ασία, οι δεσμοί μας στη Μέση Ανατολή δεν είναι, με την έννοια αυτή, αντικρουόμενοι, αλλά δημιουργούν μια ολότητα. Γι’ αυτό όσο ‘γίνουμε δεκτικοί’ σε όλα αυτά, όσο πιο δραστικά κινούμαστε σ’ αυτά τα επίπεδα, τόσο πιο ενεργητικό ρόλο θα έχει η Τουρκία στην αναζήτηση της οικουμενικής τάξης… Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι! Απ’ την σκοπιά αυτής της αρχής – της δεκτικότητας– καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει την ιδιαιτερότητα της Τουρκίας να αντιπροσωπεύει την εμπειρία της ανθρωπότητας. Εμείς είμαστε σίγουροι γι’ αυτό και προχωρούμε στην εξωτερική μας πολιτική με αυτή την αυτοπεποίθηση… Αυτή είναι η προσδοκία της τουρκικής κοινωνίας, αυτός είναι ο ορίζοντας της Τουρκίας»!

Η Τουρκία, λοιπόν, έχει όραμα. Είτε μας αρέσει το όραμά της είτε όχι, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την παγκοσμιοποίηση στην οποία προτίθεται να παίξει σημαίνοντα ρόλο, προωθώντας κι ένα δικό της «συμπατριωτισμό» με συγγενικούς η ομογενείς της λαούς, έχει όραμα. Μεταφέροντας, τώρα, την ερώτηση σε μάς, δηλαδή «τι ακριβώς εκπροσωπούμε εμείς» κι αν έχουμε το δικαίωμα, όπως κι εγώ το έχω ήδη κάμει εδώ, να ειρωνευόμαστε την Τουρκία για τα «οράματά» της, νομίζω δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις απαντήσεις: Είμαστε εκείνοι που έδωσαν και το χώρο και τους πληθυσμούς για να γίνει η Τουρκία μια μεγάλη χώρα με δικαίωμα σε περιφερειακά και παγκόσμια οράματα· είμαστε εκείνοι που μόνοι τους «έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους» ώστε, τώρα, σαν τον τυφλό Τειρεσία να είμαστε οι μόνοι που μπορούν να δουν τι αληθινά συμβαίνει, οι μόνοι που καταλαβαίνουμε πού ακριβώς το πάει, τι ακριβώς κρύβεται μέσα στο «όραμα» της. Η Τουρκία που «οραματίζεται» την ειρηνική κατάργηση των συνόρων ανάμεσα σ’ εκείνη και τους συγγενικούς της ή ομογενείς λαούς, στο μεταξύ δεν χάνει ευκαιρίες να δημιουργεί δια της βίας νέα σύνορα, όπως για παράδειγμα στην Κύπρο, και να σχεδιάζει να δημιουργήσει κι άλλα αλλού, όπως στο Αιγαίο. Εποικίζει τώρα την Κύπρο και το ίδιο θα πράξει και σε επόμενο στάδιο με το Αιγαίο με συγγενικούς ή ομογενείς λαούς, οπότε οι νέοι κάτοικοι που θα κουβαλήσει εκεί, ως «πιο κινητικοί» σε βάρος των «εγκατεστημένων», θα της δίνουν κάθε δικαίωμα να καταργήσει πάλι τα καινούργια σύνορα που διαχωρίζουν τους λαούς για χάρη της παγκοσμιοποίησης, της ειρήνης και του…«συμπατριωτισμού»!

Το 1964 η Κύπρος ήταν de facto ενωμένη με την Ελλάδα. Ο Ντενκτάς, οι τούρκικες εφημερίδες στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη θρηνούσαν τον χαμό της Κύπρου. Οι Αμερικανοί μας πρόσφεραν επισημοποίηση της Ένωσης με μεγάλη πιθανότητα να μην παραχωρηθεί κανένα αντάλλαγμα στην Τουρκία. Μόνη, απλή, εύκολη προϋπόθεση η σύμπνοια και η συνεργασία με την τότε ελληνική κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Εμείς, όμως, με πρωταγωνιστές την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου κι όλους τους άλλους που βρίσκονται κατά καιρούς στην εξουσία διαπληκτιζόμενοι για το ποιος είναι ο πιο πατριώτης, κυκλοφορούσαμε τότε φυλλάδια, ψιθύρους και διαβολή εναντίον της Ελλάδας. Ζητούσαμε την εκδίωξη της ελληνικής μεραρχίας, την απομάκρυνση της Ελλάδας, την ακύρωση της Ένωσης. Ζητούσαμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Χωρίς αναγνώριση και παραδοχή των ασυγχώρητων σφαλμάτων μας, πώς μπορούμε να βρούμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουμε την τραγική κατάληξη;

Το γεγονός ότι δεν έχουμε την τόλμη που χρειάζεται για να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τα λάθη που άνοιξαν τον δρόμο στα «οράματα» της Τουρκίας, το γεγονός ότι στα πολιτικά μνημόσυνα των ηρώων μας φτάνουμε μόνο, έστω και σπάνια, μέχρι του σημείου απλώς να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν αυτά τα δικά μας, τεράστια, φοβερά και ασυγχώρητα λάθη, χωρίς να έχουμε το πολιτικό θάρρος να τα κατονομάσουμε, γιατί έτσι μπορεί να ρίξουμε τους «ήρωές» μας από τα βάθρα τους και ν’ αντικρύσουμε τους εαυτούς μας γυμνούς πλέον από ψευδαισθήσεις «αγώνων» που μόνο την παραμονή κάποιων ανίκανων και μωροφιλόδοξων στην εξουσία εξυπηρετούσαν, μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ειρωνευόμαστε την Τουρκία και τα «οράματα» της. Στο κάτω-κάτω, ακόμα κι αν την ανάγκη των Τούρκων, την έμμονη ιδέα τους ν’ αποκτήσουν αρχαίο πολιτισμό, την χρησιμοποιούν σαν λεοντή για να κρύψουν τις πραγματικές κατακτητικές προθέσεις τους – που είναι, ίσως, η κυριότερη κληρονομιά τους – δεν παύουν να αναγνωρίζουν την αξία τού να έχει κανείς αρχαίο πολιτισμό. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι ολότελα αρνητικό. Ας μην ειρωνευόμαστε, λοιπόν, τους Τούρκους. Ας ειρωνευόμαστε καλύτερα τους εαυτούς μας, που έχοντας ως Έλληνες εκείνο ακριβώς που λείπει στους Τούρκους, μιαν αληθινά μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά, αντί να εντοπίσουμε με θάρρος, εντιμότητα και ειλικρίνεια τα φοβερά μας λάθη, την παταγώδη αποτυχία και το τραγικό τέλος των εθνικών μας αγώνων, ώστε με σοφία και αυτογνωσία να χτίσουμε την υπευθυνότητα που χρειάζεται (το δικό μας μεγάλο έλλειμμα), για να μπορέσουμε να πάρουμε τις αναγκαίες γενναίες αποφάσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο και τον εφιάλτη της διχοτόμησης, τον εφιάλτη της μόνιμης τουρκοποίησης της βόρειας Κύπρου και ύστερα ολόκληρης, συνεχίζουμε ακάθεκτοι την τρελή πορεία μας του κυνηγητού της εξουσίας και του προσωπικού συμφέροντος.

Κι αντί να είμαστε, ως Έλληνες, συνειδητοί αγωνιστές μιας αληθινά ανθρωπιστικής, γνήσια φιλειρηνικής και πολιτισμικά δημιουργικής παγκοσμιοποίησης, παραμένουμε άπραγοι και ανήμποροι τηλεθεατές, υποψήφια θύματα της παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας της μετατροπής του Ανθρώπου σε αποβλακωμένο καταναλωτή άχρηστων στην ουσία βιομηχανικών προϊόντων, που το κυριότερο τους επίτευγμα είναι να καταστρέφουν τον πλανήτη για τα οικονομικά συμφέροντα και την καλοπέραση μιας συγκριτικά απειροελάχιστης μειοψηφίας. Τέτοιους ανθρώπους σαν εμάς, σε μερικά ακόμα χρόνια, λίγο θα τους ενδιαφέρει αν τους αποκαλούν Τούρκους, Αμερικανούς ή Έλληνες.

Πηγή: Αντίβαρο

Η Τουρκία… τραβάει το σχοινί

Νταβούτογλου

«Οι ισχυρισμοί της Ελλάδας στερούνται στηρίγματος στο διεθνές δίκαιο» υποστηρίζει σε ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αναφερόμενο στη ρηματική διακοίνωση της Ελλάδας προς τον ΟΗΕ με την οποία κατοχυρώνονται οι ελληνικές θέσεις, με δεδομένη την άδεια που είχε εκδώσει η Άγκυρα για έρευνες σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας νότια της Ρόδου.

Στην τουρκική ανακοίνωση αναφέρεται ότι «οι άδειες που έχουν εκδοθεί από το 2007 μέχρι σήμερα προς την ΤΡΑΟ (Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίων Τουρκίας) αφορούν περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που βρίσκονται εντός της υφαλοκρηπίδας μας, όπου η Τουρκία έχει κυριαρχικά δικαιώματα έρευνας και εξόρυξης των φυσικών πηγών στις περιοχές αυτές. Η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει χρήση των δικαιωμάτων της αυτών που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο».

Το τουρκικό υπουργείο υπογραμμίζει επίσης ότι «καθώς προβαίνουμε στα αναγκαία βήματα για την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, θα συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε τις σχέσεις μας με την Ελλάδα και να αξιοποιούμε τους διαύλους διαλόγου που έχουν διαμορφωθεί με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων».

«Η Ελλάδα έχει προβάλει τους εν λόγω ισχυρισμούς και σε διμερές επίπεδο για να δοθούν οι δέουσες απαντήσεις» αναφέρεται στην ανακοίνωση στην οποία υπογραμμίζεται ότι και η Τουρκία θα προβεί σε αντίστοιχη ενέργεια ενώπιον του ΟΗΕ.

Η σχετική αδειοδότηση από πλευράς Τουρκίας είχε γίνει τον περασμένο Απρίλιο και αφορά θαλάσσια περιοχή νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Το Ελληνικό υπουργείο εξωτερικών στη ρηματική διακοίνωση προς τον ΟΗΕ διατύπωσε σαφείς θέσεις οι οποίες στηρίζονται στη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας που έχουν κυρώσει 162 χώρες μέλη του ΟΗΕ, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η Τουρκία.

Πηγή: Υστερόγραφα

Οι Τούρκοι στέλνουν Στρατιωτικό Υλικό στα Σκόπια !

Η Τουρκία παρέδωσε στις ένοπλες δυνάμεις της ΠΓΔΜ στρατιωτικό υλικό αξίας $710.000 σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου στις εγκαταστάσεις βάσης συντήρησης στα Σκόπια, παρουσία του υπουργού Άμυνας Fatmir Besimi και του Τούρκου πρέσβη Gürol Sökmensüer.
Συγκεκριμένα παραδόθηκαν 7 αμεταχείριστα οχήματα γενικής χρήσης Land Rover και ένα τεθωρακισμένο όχημα Cobra
ενώ είχε προηγηθεί τον Οκτώβριο του 2011 η παράδοση 18 οχημάτων Land Rover και 95 τηλεφώνων εκστρατείας καθώς και εξοπλισμού νυκτερινής παρατήρησης, κατασκευής της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας. Ο αλβανικής καταγωγής υπουργός Άμυνας της ΠΓΔΜ Fatmir Besimi ευχαρίστησε την Τουρκία, σημειώνοντας πως “η φιλία μας αποτελεί πρότυπο συνεργασίας των κρατών της περιοχής” ενώ από την πλευρά του, ο Τούρκος πρέσβης υπογράμμισε ότι περίπου 780 στελέχη των ενόπλων δυνάμεων της χώρας έχουν εκπαιδευτεί στη Τουρκία, εκ των οποίων περίπου 100 είναι απόφοιτοι των Ακαδημιών Πολέμου και της Στρατιωτικών Ιατρικών Ακαδημιών. Με συνολικά 22 υπογραφείσες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας από το 1998, το συνολικό ύψος της τουρκικής στρατιωτικής βοήθειας προς τα Σκόπια ανέρχεται στο ποσό των $18 εκατομμυρίων.

Σημειώνεται ότι με τη βοήθεια της Άγκυρας λειτουργούν στην ΠΓΔΜ δύο σταθμοί υποκλοπής επικοινωνιών κοντά στα ελληνικά σύνορα ενώ το 1999 η Τουρκία είχε προσφέρει στα Σκόπια 20 μαχητικά αεροσκάφη F-5, εγχείρημα που τελικά δεν ευωδόθηκε.

Πηγή: Βετεράνος

Συμβούλιο Ευρώπης: Τα Σκόπια ζητούν να δημιουργηθεί Παρατηρητήριο Μειονοτήτων στην Ελλάδα

Η Τουρκία η πρώτη χώρα που υποστηρίζει την πρωτοβουλία

Τα Σκόπια ζητούν από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης- ΚΣΣΕ να υποστηρίξουν το σχέδιο ψηφίσματος που κατέθεσαν για τη δημιουργία Παρατηρητηρίου Μειονοτήτων στην Ελλάδα.

Τα μέλη του Συμβουλίου το βλέπουν θετικά- γράφει το σλαβικό δημοσίευμα – αλλά σχεδόν κανείς δεν τολμά να προβλέψει πως θα κινηθεί η συλλογή υπογραφών και στη συνέχεια να ψηφιστεί από την αρμόδια επιτροπή του Συμβουλίου.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της σλαβικής αντιπροσωπείας στη ΚΣΣΕ, ευρωβουλευτής Αλεκσαντάρ Νικολόσκι, στο κείμενο του σχεδίου ψηφίσματος η πρώτη που υποσχέθηκε να το στηρίξει είναι η Τουρκία.

Ο Νικολόσκι πρόσθεσε ότι στόχος δεν είναι να συγκεντρώσει 20 υπογραφές αλλά πολύ περισσότερο να τεθεί στην επόμενη σύνοδο του ΚΣΣΕ τον Ιανουάριο.

Το σχέδιο ψηφίσματος αποτελεί συνέχεια των δραστηριοτήτων που ξεκίνησαν τον Ιούνιο και οι οποίες έχουν ως στόχο το άνοιγμα του ζητήματος του σεβασμού των μειονοτήτων στην Ελλάδα, πρόσθεσε.

«Αυτό που επιδιώκουμε είναι ένας διάλογος παρακολούθησης με την Ελλάδα, προκειμένου να εξετασθούν εάν και πώς γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα των μειονοτήτων, καθώς το αίτημα αυτό ισχύει για όλες τις μειονότητες που δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα, δηλαδή της τούρκικης, της ‘μακεδονικής’, της αλβανικής, της βλάχικης, των ρομά, εξήγησε ο Νιλολόσκι – Александар Николоски-, γράφει η σλαβική εφημερίδα Ντνέβνικ.