Archive

Posts Tagged ‘100 χρόνια’

Oι ΗΠΑ μιλάνε για Αλλαγές συνόρων στα Βαλκάνια – Απορρίπτουν τις θέσεις Μπερίσα, αλλά…

Μήνυμα-προειδοποίηση προς την Αλβανία απέστειλαν οι ΗΠΑ μέσω της εκπροσώπου τους στο State Department η οποία σε δήλωσή της αναφέρθηκε πως κάθε αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια “θα είναι αντιπαραγωγική όσο και αποσταθεροποιητική”, αλλά το ζήτημα είναι ότι για πρώτη φορά τίθεται από τις ΗΠΑ έστω και με αρνητική διάθεση θέμα ενδεχόμενης αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια…

Πιο συγκεκριμένα η Victoria Nuland ανέφερε τα εξής:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν υποστηρίζουν την ιδέα της αλλαγής των συνόρων στα Βαλκάνια, ενώ κάθε προσπάθεια για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο θα ήταν αντιπαραγωγική και αποσταθεροποιητική», αναφερόμενη στις δηλώσεις του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα για «την Αλβανία όλων των αλβανικών εδαφών».

Ως γνωστό ο Αλβανός πρωθυπουργός τον τελευταίο καιρό έχει αποδοθεί σε μια πρωτοφανή εκστρατεία προπαγάνδισης της «Μεγάλης» ‘η «Φυσικής» Αλβανίας όπου σύμφωνα με τις αλυτρωτικού τύπου δηλώσεις του έχει εκφράσει ξεκάθαρα ότι τα «φυσικά» σύνορα της χώρας του ξεκινούν από την Πρέβεζα.

Παράλληλα σε άλλη δήλωση στελέχους του State Department και πιο συγκεκριμένα του διευθυντής του Γραφείου του State Department για τη Νότια και Κεντρική Ευρώπη, Jonathan Moore επισημαίνεται πως η Αλβανία έχασε την ευκαιρία να εκπληρώσει τα κριτήρια που είχε θέσει ως όρο η Ε.Ε. για να πάρει το καθεστώς της υπό ένταξης χώρας και να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

«Με τη γενική ευφορία που υπάρχει στην Αλβανία για την 100η επέτειο της ανεξαρτησίας της, υπάρχει μια μεγάλη δόση απογοήτευσης τόσο μέσα στην Αλβανία όσο και στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης και της Ουάσιγκτον εξαιτίας των ευκαιριών οι οποίες χάθηκαν από αποφάσεις οι οποίες δεν υλοποιήθηκαν από την αλβανική βουλή, αποφάσεις οι οποίες θα ικανοποιούσαν τα κριτήρια της ΕΕ», δήλωσε ο Moore.

Σε συνέντευξή του στην «Φωνή της Αμερικής» μια ημέρα πριν από την αναχώρηση του για την Αλβανία, ο διπλωμάτης των ΗΠΑ απευθύνει έκκληση στα πολιτικά κόμματα της χώρας να ψηφίσουν τους τρεις νόμους που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία για να εγκριθούν, διότι οι νόμοι αυτοί είναι το κλειδί για την είσοδο της Αλβανίας στην Ευρώπη.

To ζήτημα είναι ότι οι ΗΠΑ για πρώτη φορά θέτουν ζήτημα αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια, έστω και “δια της πλαγίας”. Και αυτό έχει την δική του σημασία…

Πηγή: Πενταπόσταγμα

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ!

Της Αθηνάς Κρεμμύδα,
Ραδιοφωνικής παραγωγού της εκπομπής «Βόρειος Ήπειρος.GR»

«Επειδή κάποιοι τρελοί αποφάσισαν να βάλουν τα σύνορα στην Κακαβιά, εγώ θα λέγομαι Αλβανός;» ήταν τα λόγια ενός παππού από την Χειμάρα της Βορείου Ηπείρου, ο οποίος αγανακτισμένος προσπαθούσε να καταλάβει γιατί στην ταυτότητα του αναγράφεται ως τόπος γεννήσεως: Χειμάρα, Αλβανία.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσα πολιτικά επιχειρήματα και αν επιστρατεύσει κανείς δεν πρόκειται να πείσει τον υπερήφανο υπερήλικα βορειοηπειρώτη ο οποίος γεννήθηκε Έλληνας, μεγάλωσε Έλληνας και θα πεθάνει Έλληνας, επιβεβαιώνοντας έτσι μια ιστορία που ξεκινάει από τα βάθη των αιώνων. Το παράλογο όμως της ιστορίας, η οποία γράφεται με θυσίες και αγώνες, είναι ότι ο νικητής δεν είναι πάντα και δικαιωμένος.

Ελλάδα, Οκτώβριος 1912: Η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο κατά της Τουρκίας. Το 1912 η όλη κατάσταση στα Βαλκάνια οδήγησε τα κράτη της χερσονήσου του Αίμου, την Βουλγαρία, τη Σερβία, την Ελλάδα και το Μαυροβούνιο να «παραμερίσουν προσωρινά την αμοιβαία καχυποψία των εθνικών τους ιδεολογιών» και να σχηματίσουν την «Βαλκανική Συμμαχία», κατά των Τούρκων. Η Ελλάδα δεν ήθελε να δεσμευθεί με το Μαυροβούνιο, αλλά μια σειρά γεγονότων έδειξε ότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να αναγνωρισθεί επίσημα η Ήπειρος ως αλβανική περιοχή, όπως άλλωστε ευνοούσε από καιρό η Αυστρία. Οι τρείς σύμμαχοι Σέρβοι, Βούλγαροι και Μαυροβούνιοι, έβαλαν την Ελλάδα στην Βαλκανική Συμμαχία επειδή την θεωρούσαν «μη υπολογίσιμο παράγοντα» για εδαφικές διεκδικήσεις. Λίγους μήνες αργότερα η Ελλάδα διπλασιάζεται εδαφικά και πληθυσμιακά, κερδίζοντας πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε πρόβλεψη στρατιωτικού ξένου επιτελείου, ακόμη και του Ελληνικού, απελευθερώνοντας την Θεσσαλονίκη αλλά και ολόκληρη την Ήπειρο και κάπως έτσι η ιστορία καταγράφει την πρώτη φορά που η Βόρειος Ήπειρος απελευθερώνεται από τον Ελληνικό Στρατό. Αυτό προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια τόσο της Βουλγαρίας η οποία από σύμμαχος γίνεται αντίπαλος, καθώς διεκδικούσε την Μακεδονία, αλλά και της Αυστρίας η οποία φαίνεται να χάνει την επιρροή της στην Αδριατική και στα Βαλκάνια.

Αλβανία, Νοέμβριος 1912: Με την έναρξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, οι Τούρκοι απέσυραν από παντού τις στρατιωτικές δυνάμεις τους και τις προώθησαν προς τα κύρια μέτωπα του πολέμου. Αυτό διευκόλυνε τους Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι συνεκάλεσαν στον Αυλώνα συνέλευση που αποφάσισε την απόσπαση της Αλβανίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Ισμαήλ Κεμάλ που διεύθυνε τις εργασίες της Εθνοσυνελεύσεως ύψωσε τη σημαία της ανεξαρτησίας στις 28 Νοεμβρίου 1912. Έκτοτε η 28 Νοεμβρίου τιμάται από τους Αλβανούς ως εθνική εορτή.

Είναι άξιο λόγου, όμως, ότι η προσπάθεια είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν. Από τις πρώτες κινήσεις των Αλβανών για δημιουργία εθνικής συνείδησης και αυτόνομου κράτους, σύμφωνα πάντα με ιστορικές πηγές, ήταν η ίδρυση του «Συνδέσμου της Πρισρένης» στις 10 Ιουνίου 1878 από Αλβανούς φεουδάρχες, αρχηγούς φατριών, εμπόρους και εκπροσώπους της πνευματικής ηγεσίας, με την ανοχή της Πύλης, υπό το φόβο της επέκτασης των Σέρβων και των Μαυροβουνίων, κατά την διάρκεια του Ρωσσοτουρκικού πολέμου. Στο υπόμνημα που συνέταξαν, το οποίο απευθύνουν στις Μεγάλες Δυνάμεις, απαιτούν την ακεραιότητα του αλβανικού εδάφους. Το υπόμνημα αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον όμως, όχι μόνο γιατί αποτελεί την κυριότερη εκδήλωση του αλβανισμού ως εθνικότητα, αλλά και διότι πρότεινε την ομοσπονδιακή ένωση με την Ελλάδα(!), εφόσον, όπως λέει το υπόμνημα έχουν κοινούς εχθρούς, τους Σλάβους.

Μετά την λήξη των Βαλκανικών Πολέμων υπογράφονται οι Συνθήκες του Λονδίνου και του Βουκουρεστίου. Αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία της Αλβανίας αλλά σε αντιστάθμισμα των απωλειών της στο Βορρά, αφού οι μισές αλβανικές περιοχές περιήλθαν στην Σερβία και το Μαυροβούνιο, ο Ελληνικός Στρατός, που είχε απελευθερώσει όλη την Ήπειρο, υποχρεώθηκε να υποχωρήσει και έτσι η Β. Ήπειρος ενσωματώθηκε στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος…

100 χρόνια μετά…: Διανύοντας τον αστερισμό της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί στα Βαλκάνια μοιάζουν σαν μια παρτίδα σκάκι η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, με πολλούς ενδιαφερόμενους υποψήφιους παίκτες που θέλουν να εξασφαλίσουν την επιρροή τους στην Βαλκανική χερσόνησο.

Από την άλλη πλευρά το Αλβανικό κράτος, με αφορμή και τα 100 χρόνια της ανεξαρτησίας του, διανύει τον αστερισμό της «Μεγάλης Αλβανίας» καλλιεργώντας έντονα την ανθελληνική προπαγάνδα και στηριζόμενο σε επεκτατικές βλέψεις σε ελληνικά εδάφη στην Ήπειρο, διαστρεβλώνοντας την ιστορία και μιλώντας για δήθεν «γενοκτονία των τσάμηδων». Τα γεγονότα δείχνουν ότι πίσω από την ακραία εθνικιστική έξαρση στην Αλβανία, κρύβεται η Τουρκία της οποίας το δόγμα της εξωτερικής της πολιτικής είναι η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το ακραίο αλβανικό κόμμα «Ερυθρόμαυρη Συμμαχία» το οποίο φαίνεται να χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Γκιουλέν, καθώς και τα αλβανικά ΜΜΕ, δείχνουν να είναι η φωνή της Τουρκίας στα Βαλκάνια. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τωρινό. Διαβάζοντας το βιβλίο της Ελένης Ι. Νικολαΐδη «Ξένες προπαγάνδες και εθνική αλβανική κίνηση…», που εξέδωσε το 1978 αναφέρεται το ακόλουθο περιστατικό:

«Ένας από τους δραστηριότερους προπαγανδιστές του αλβανικού εθνικισμού ήταν ο Δερβίς Χίμα που ζούσε στο Παρίσι κι επαγγελλόταν τον δημοσιογράφο. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ibrahim Mehmet Chim. Υπάρχει απόδειξη, γράφει η Νικολαΐδη, πως ήταν έμμισθος πράκτορας της Αυστρίας.

Ο Δερβίς Χίμα, «με τη φήμη του μεγάλου αποστόλου της αλβανικής Ιδέας», έφτασε το 1909 στη Βόρειο Ήπειρο και άρχισε να λέει στο πλήθος πως στα αλβανικά σχολεία, μαζί με την Αλβανική, πρέπει να διδάσκεται και η Τουρκική. Τότε ένας από το πλήθος, που χαρακτηρίζεται σαν άτομο διανοητικά ανάπηρο, διακόπτει το ρήτορα και του λέει: «Και τι θα γίνει με την Ελληνική; Που είναι αυτοί οι τυφλοί χριστιανοί που άνοιξαν τα μάτια τους με τα ελληνικά γράμματα για να σου απαντήσουν;» Ο Χίμα δεν τόλμησε να δώσει απευθείας απάντηση και τόνισε πως Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί πρέπει να ζουν σαν αδέλφια.

Η συναδέλφωση μουσουλμάνων και ορθοδόξων, που κήρυττε ο Χίμα, απέκτησε περιεχόμενο μονόπλευρο. Τη χρησιμοποίησαν δηλ. οι μουσουλμάνοι για να εξοντώσουν πραγματικά και μεταφορικά τους Έλληνες.»

Αν εξετάσουμε σήμερα το δόγμα της «φιλίας» που έχει υιοθετήσει η ελληνική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Αλβανία και την Τουρκία, εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται ακόμα μια φορά περί μονόπλευρης «φιλίας», την οποία η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά θυσιάζοντας ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της το οποίο δεν το διεκδίκησε ποτέ.

Τελικά, είναι πολύ εύκολο να εξοντώσει κανείς ένα έθνος ή έναν λαό, αναγκάζοντας τον να ξεχάσει την ιστορία του, γιατί όπως φαίνεται η ιστορία επαναλαμβάνεται και όποιος την γνωρίζει καλά, γνωρίζει σίγουρα και την συνέχεια της για τα επόμενα 100 χρόνια…

(Αναδημοσίευση από τη στήλη «Συν Αθηνά…» του τεύχους Νοεμβρίου 2012 του μηνιαίου ένθετου περιοδικού «Σκιάχτρο» της εφημερίδας Ελεύθερη Ώρα)

Πηγή: Αθηνά Κρεμμύδα

Έλληνες στρατιώτες είπαν «ΟΧΙ» σε παρέλαση για την 100η επέτειο ανεξαρτησίας της Αλβανίας

foto-aftonomi

“Τούρκοι” έγιναν οι Αλβανοί από την άρνηση των Ελλήνων στρατιωτών να παρελάσουν στους εορτασμούς για την 100η επέτειο ανεξαρτησίας της Αλβανίας!

Βαρύ φαίνεται πως έκατσε το «ΟΧΙ» των Ελλήνων στρατιωτών στο αίτημα της Αλβανίας να συμμετάσχουν σε παρέλαση για την 100η επέτειο ανεξαρτησίας της χώρας με τα ΜΜΕ των Τιράνων εμφανώς εκνευρισμένα από το «ξεμπρόστιασμα» που δέχτηκαν να το παρουσιάζουν ως σκάνδαλο.

Το περιστατικό σημειώθηκε μόλις 30 λεπτά πριν από την έναρξη της παρέλασης, με τους τρεις Έλληνες στρατιώτες να αποχωρούν από το σημείο όπου βρίσκονταν οι στρατιωτικές αντιπροσωπείες των χωρών του ΝΑΤΟ, χωρίς να δώσουν καμία εξήγηση στις αλβανικές αρχές.

Σύμφωνα με αλβανικά δημοσιεύματα οι Έλληνες στρατιώτες επικοινώνησαν για λίγα λεπτά με «δύο αγνώστους», οι οποίοι προφανώς θα ήταν Έλληνες διπλωμάτες, που βρίσκονταν στο σημείο κι έπειτα από την σύντομη επικοινωνία που είχαν μαζί τους, ζήτησαν επείγουσα συνάντηση με τους εκπροσώπους του αλβανικού υπουργείου Άμυνας, στους οποίους και ανακοίνωσαν την απόφασή τους να μην συμμετάσχουν στην παρέλαση.

gazeta-shqiptare-parelasi-ellinon-stratiotwn

Όπως αναφέρουν τα αλβανικά δημοσιεύματα στην επιμονή την αλβανικής πλευράς να εντοπίσει την αιτία για την απόφαση αυτή, δεν δόθηκε καμία επίσημη απάντηση από τους Έλληνες στρατιώτες αντιθέτως παρουσίασαν ως «δικαιολογία» κάποιο πρόβλημα υγείας ενός εκ των τριών στρατιωτών κι έτσι ζήτησαν την κατανόησή τους για αυτή τους την απόφαση.

Ωστόσο οι εκπρόσωποι του Υπουργείου Άμυνας της Αλβανίας επέμεναν ζητώντας από τους άλλους δυο Έλληνες στρατιώτες να παρελάσουν μαζί με τις υπόλοιπες συμμαχικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ διότι δεν θα ήταν πρέπον να λείπει η Ελληνική Σημαία από την παρέλαση προς τιμή της 100ης επετείου της Ανεξαρτησίας της Αλβανίας.

Οι Έλληνες στρατιώτες απάντησαν και πάλι με ένα κοφτό και ξεκάθαρο «ΟΧΙ»!

Η αντίδραση αυτή των Ελλήνων στρατιωτών φαίνεται πως ήρθε μετά την ενημέρωσή τους για το περιεχόμενο των δηλώσεων Μπερίσα μέσω των οποίων υποστήριξε πως η Πρέβεζα είναι αλβανικό έδαφος! [aftonomi.gr]

Πηγή: ellas2

Αμετανόητος ο Μπερίσα: Δίκαιος ο σκοπός της «Μεγάλης Αλβανίας»!

Ο ρωθυπουργός της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα«Υπάρχει μία γαλλική έκφραση που λέει: οι φίλοι λάμπουν δια της απουσίας τους» δήλωσε ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα, απαντώντας σε ερώτηση για τη ματαίωση της χθεσινής επίσκεψης του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλου στα Τίρανα, στη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε μετά το πέρας των σημερινών συνομιλιών του με τον Σλοβένο ομόλογό του Γιάνεζ Γιάνσα.Κληθείς να σχολιάσει το θέμα της «Μεγάλης Αλβανίας», ο κ. Μπερίσα επανέλαβε την πάγια θέση του ότι η ενοποίηση των Αλβανών θα πρέπει να γίνει στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.«Νομίζω ότι αυτός ο σκοπός είναι δίκαιος και γι’ αυτόν θα πρέπει να εργαστούν όλοι οι Αλβανοί. Πρέπει να εργαστούμε, όπου κι αν βρισκόμαστε για το ευρωπαϊκό αυτό μέλλον… Αυτή είναι η απάντησή μου για τη Μεγάλη Αλβανία» ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός της Αλβανίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ματαίωσε τη χθεσινή επίσκεψή του στην αλβανική πρωτεύουσα, όπου επρόκειτο να παραστεί στις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από την ανεξαρτησία της Αλβανίας, εξαιτίας των προχθεσινών δηλώσεων του κ. Μπερίσα στην Αυλώνα. Ο Αλβανός πρωθυπουργός, με αφορμή την ιστορική επέτειο, έκανε λόγο για «…εθνική ανεξαρτησία όλων των αλβανικών εδαφών από την Πρέβεζα μέχρι το Πρέσεβο, από τα Σκόπια μέχρι την Ποντγκόριτσα».

Ο φρενοβλαβής, όπως αποδεικνύεται, πρωθυπουργός της Αλβανίας, παρά την επίσημη αντίδραση της Ελληνικής Πολιτείας, παρά την αντίδραση όλων των γειτονικών χωρών της Βαλκανικής που ανοιχτά απείλησε, παρά τις προειδοποιήσεις της Ρωσίας ακόμα και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και παρά την δήθεν χθεσινή αναδίπλωση των δηλώσεων του, ότι δήθεν αυτές αναφέρονταν 100 χρόνια πίσω και όχι στο παρόν, επανέρχεται σήμερα ακόμα πιο προκλητικός και επίμονος για την ….δήθεν «Μεγάλη Αλβανία», που δήθεν θα την πετύχει μέσω της Ε.Ε.

…Και πώς να μην επιμένει ο Μπερίσα να τα λέει αυτά, όταν οι Ευρωπαίοι δικαιώνουν τους μαχαιροβγάλτες αμερικανόβαλτους κοσσοβάρους αντάρτες του!

Πηγή: Η ασπίδα του Αχιλλέα

Σήκωσαν Αλβανική σημαία στην Ακρόπολη!

Αλβανική σημαία στην Ακρόπολη

Συνεχίζουν να προκαλούν οι Αλβανοί εθνικιστές που δεν διστάζουν να σηκώσουν την Αλβανική σημαία ακόμα και στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Μετά τις αποκαλύψεις για σχέδιο ίδρυσης Αλβανικού κόμματος στην Ελλάδα με επικεφαλής τον (βαφτισιμιό του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου) Οδυσσέα Τσενάι, οι Αλβανοί προχωρούν ακόμα ένα βήμα, υψώνοντας την κόκκινη σημαία της Αλβανίας με φόντο τον Παρθενώνα. Η φωτογραφία εντοπίστηκε σε σελίδα αλβανικής νεολαίας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα στο facebook.

Υπενθυμίζεται ότι όταν πριν λίγο καιρό, Έλληνες πολίτες επιχείρησαν να σηκώσουν τη γαλανόλευκη πάνω στην Ακρόπολη, οι φύλακες δημιούργησαν θέμα απαγορεύοντάς τους να ανοίξουν οποιαδήποτε σημαία στο βράχο της Ακρόπολης. Αλήθεια γιατί δεν αντέδρασε κάποιος φύλακας βλέποντας τους Αλβανούς να σηκώνουν τη σημαία τους;

«Μεγάλη Αλβανία» έως την Πρέβεζα, φώναζαν εκατοντάδες Αλβανοί μετανάστες στην Αθήνα, όταν γιόρταζαν την… επέτειο συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ανεξαρτησία της πατρίδας τους. Και αυτά τα συνθήματα δεν ακούγονταν στο κέντρο των Τιράνων, αλλά στο γήπεδο του Σπόρτινγκ στα Πατήσια, στην καρδιά της Αθήνας.

Συνεργάτης του προέδρου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας Έντι Ράμα, υποσχέθηκε μάλιστα δημόσια, πως εφόσον το κόμμα του κερδίσει τις επόμενες εκλογές, θα χρηματοδοτήσει τη λειτουργία αλβανικών σχολείων στην Ελλάδα και τηλεοπτικού σταθμού για τους Αλβανούς!

Οι Αλβανοί προκαλούν, οι Σκοπιανοί ονειρεύονται τη χώρα τους μέχρι τον Όλυμπο, οι Τούρκοι το Αιγαίο δικό τους. Για πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε αυτές τις προκλήσεις χωρίς να μιλάμε;

Πηγή: Το περίπτερο

Αφιέρωμα στην Μακεδονία από το Λύκειο Ελληνίδων Άργους


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)
Το Λύκειο Ελληνίδων, παράρτημα Άργους, οργάνωσε εκδήλωση για την επέτειο των εκατό χρόνων από την απελευθέρωση της Μακεδονίας, την Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012 στο Μπουσουλοπούλειο Θέατρο Άργους.


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)

Ο εκπαιδευτικός Γεώργιος Κόνδης παρουσιάσε το θέμα: «1904-1912: Από τα “Μυστικά του Βάλτου” στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης».


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)


Εορτή από το Λύκειο Ελληνίδων του Άργους -(φωτό 01)

Η παραδοσιακή χορωδία του Λυκείου Ελληνίδων Άργους, υπό τη διεύθυνση του χοράρχη Ιωάννη Χαβιαρλή απόδωσαν τραγούδια, ενώ η μεγάλη χορευτική ομάδα του Λυκείου παρουσιάσε παραδοσιακούς χορούς της Μακεδονίας

1912: Η πρώτη αναφορά στην απελευθερωμένη Καστοριά‏

Μετά την απελευθέρωση της πόλης στις 10:00 το πρωί, τον αρχικό ενθουσιασμό ακολούθησε ο σκεπτικισμός, μήπως επιστρέψει ο Τουρκικός Στρατός. Ο λαός ζητούσε εγγυήσεις για την ασφάλεια του.
Η ολιγόωρη απελευθέρωση του Μαυρόβου από τον Κατεχάκη και τους άντρες του και η μετέπειτα καταστροφή του από τον Μπεκήρ Αγά, ήταν πρόσφατη. Ο επίλαρχος Άρτης τους καθησύχασε, ότι ήδη έστειλε περίπολα να ελέγξουν την πορεία των Τούρκων.Πράγματι, λίγες ώρες αργότερα έφτανε η πρώτη αναφορά (Απόδοση στη δημοτική) :
Αποστολέας: Πρώτη περίπολος
Τόπος: Θέση Κωστανέτσι
Ημέρα, ώρα: 11 Νοεμβρίου, 13.46′
Αριθμός: 1
Προς: Διοικητή απελευθερωτικού αποσπάσματος Καστοριάς

Έχοντας ερευνήσει προσεκτικά όλη την περιοχή μέχρι τη Μικρή Πρέσπα πουθενά δε συναντήσαμε τον εχθρό. Από κατοίκους διαφόρων χωριών πληροφορηθήκαμε ότι ο εχθρός βρίσκεται στην Ήπειρο και πιθανόν στην Κορυτσά. Οι κινήσεις του είναι άτακτες και δείχνουν πανικό, καθώς προχωρούν κατά ομάδες και δεν σταματούν στα χωριά ούτε για νερό, εκτός από τον πασά, ο οποίος πέρασε τελευταίος από το χωριό Μανιάκι, την εικοστή ώρα, χθες συνοδευόμενος μόνο από τον Καϊμακάμη, τον υπασπιστή του και τρεις νεζάμηδες. Σταμάτησαν στο χωριό αναγκαστικά γιατί ήταν κατάκοποι, ιδίως ο πρώτος που φαινόταν βιαστικός.
Πρώτος πέρασε βιαστικός ο Μπεκήρ Αγάς ο οποίος συνοδευόταν μόνο από τρεις οπαδούς του Λιάπηδες και ένα στρατιώτη και δικαιολογούσε την βιασύνη του γιατί ήθελε να συναντηθεί με τον Τζαβήτ Πασά για να επιστρέψει και να κάψει την Καστοριά.

Κατά την επιστροφή μας από τις όχθες προς Κωστανέτσι συναντηθήκαμε με μια Σερβική ίλη (αυτό δεν το είχα φανταστεί) που κάλπαζε προς την Καστοριά και αιφνιδιάστηκε που μας είδε και αφού μας πλησίασε μας ρώτησε από πού ερχόμαστε. Αφού τους εξηγήσαμε ότι η Καστοριά βρίσκεται υπό του Ελληνικού στρατού από χθες, μας εξήγησαν ότι η Σερβική Μεραρχία Ιππικού είναι από μέρες καταυλισμένη στις όχθες της Αχρίδας περιμένοντας ενισχύσεις για να καταλάβει την Καστοριά και πληροφορούμενοι σήμερα ότι ο Τουρκικός στρατός εγκατέλειψε την πόλη, έστειλαν την ίλη για να την καταλάβει και κάκιζε ο Ίλαρχος τον διοικητή του για την αναποφασιστικότητα του.

Ο Ίλαρχος αυτός είναι Έλληνας από την Κωνσταντινούπολη και ονομάζεται Γεωργιάδης. Όλες οι περίπολοι βρίσκονται εδώ συγκεντρωμένες χάρις στους ιππείς, οι οποίοι είναι κατάκοποι και επειδή εδώ βρήκαν νομή, θα αναχωρήσουμε αργά θεωρώντας την αποστολή μας λήξασα.

ΕΥΠΕΙΘΕΣΤΑΤΟΣ
ΕΥ. ΛΑΜΠΡΟΥ
ΙΛΑΡΧΟΣ

Πηγή: Μπέτσκας

Η απελευθέρωση της Καστοριάς

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 01)
Τμήμα ελληνικού ιππικού στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο

H Καστοριά απελευθερώθηκε απο τον ελληνικό στρατό την 11η Νοεμβρίου 1912. Η ημερομηνία αυτή έμελλε να θέσει τέλος στα 527 χρόνια του τουρκικού ζυγού (1385-1912) και να την κατατάξει οριστικά ανάμεσα στις πόλεις του Νεοελληνικού Κράτους. Ήταν ημέρα εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Μηνά, ενός όχι και τόσο δημοφιλούς Αγίου στην λατρευτική ζωή των καστοριανών έως τότε. Χαρακτηριστική είναι η ανυπαρξία περιώνυμου ναού μεταξύ των δεκάδων εκκλησιών της πόλης. Από την ημέρα εκείνη βέβαια ο Άγιος Μηνάς είναι ο πολιούχος της πόλης, αν και μέχρι σήμερα δεν έχει κτιστεί ναός στο όνομά του. Η Καστοριά λοιπόν, είναι η τελευταία χρονολογικά πόλη της Μακεδονίας που απελευθερώθηκε κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο μεταξύ των συνασπισμένων βαλκανικών κρατών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 100 χρόνια απο την ημέρα εκείνη και είναι η κατάλληλη στιγμή για μια επετειακή αναφορά στο χρονικό της απελευθέρωσης. Σε κανένα βιβλίο δεν γίνεται αρκετά διεξοδική περιγραφή της απελευθέρωσης της πόλης απο τους Οθωμανούς. Μοναδικά λεπτομερή κείμενα αυτά που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στις παλιές εφημερίδες “Καστοριά”, “Δυτική Μακεδονία”, “Φωνή της Καστοριάς”, “Ορεστιάς” και “Νέα Καστοριά”. Η πληρέστερη εξιστόρηση είναι αυτή του Ι. Μπακάλη που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Δυτική Μακεδονία το 1930[1]. Ο Ι. Μπακάλης[2] ως ιστοριοδίφης ασχολήθηκε εκτενέστατα με τα γεγονότα εκείνα, χρησιμοποιώντας το ημερολόγιο του πατέρα του αλλά και τις δικές του μνήμες καθώς ζούσε τότε. Ακόμη, ο Ι. Άρτης, ο επικεφαλής του τμήματος που απελευθέρωσε την πόλη, συνέγραψε μια σύντομη εξιστόρηση στην εφημερίδα “Ορεστιάς”[3]. Πηγές μας όλα αυτά τα άρθρα του τύπου και μικρά κείμενα στο περιοδικό “Μακεδονική Ζωή”.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 02)
Σπάνια φωτογραφία του Μπεκήρ Αγά (1882-1914)

Στις 19 Οκτωβρίου 1912, μετά τη μάχη στη Νεάπολη Βοΐου με τους κρήτες αντάρτες εθελοντές, ο ηττημένος Μπεκήρ Αγάς[4] οπισθοχωρεί στην Καστοριά και καταφεύγει στην Κορυτσά ώστε να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να στρατολογήσει Τουρκαλβανούς ατάκτους. Το διάστημα 20 – 21 Οκτωβρίου η Καστοριά μένει χωρίς μεγάλη τουρκική δύναμη και ορισμένοι ενθουσιώδεις καστοριανοί δημιουργούν επιτροπή υπο τον πρώην Δήμαρχο Λ. Μαυροβίτη[5] και τη στέλνουν στον αρχηγό των εθελοντών Κατεχάκη που βρισκόταν στο Βογατσικό, με σκοπό να ζητήσουν την άμεση απελευθέρωση της πόλης. Προηγήθηκε η άρνηση του Μητροπολίτη Ιωακείμ[6] να συνδράμει την επιτροπή, καθώς θεωρούσε φρονιμότερο να περιμένει τον τακτικό στρατό[7]. Η στάση του αυτή επικρίθηκε αλλά αποδείχτηκε σωστή, καθώς στις 22 Οκτωβρίου επιστρέφει ο Μπεκήρ Αγάς με εκατοντάδες τουρκαλβανούς οπλίτες και στρατοπεδεύει στο ύψωμα του Δισπηλιού. Μαζί με το τακτικό στράτευμα του Μεχμέτ Πασά και ντόπιους οπλισμένους τούρκους χωρικούς δημιουργούν μια δύναμη 3000 ανδρών περίπου και εξαπολύουν επίθεση. Αναγκάζουν με αλλεπάλληλες μάχες τους κρήτες εθελοντές, που είχαν προωθηθεί μέχρι το Μαυροχώρι, να οπισθοχωρήσουν άτακτα και να φτάσουν στη Σιάτιστα. Εκεί, έγινε σημαντική μάχη (4 Νοε) που ανέστρεψε την κατάσταση και επαναπροώθησε τους Έλληνες[8]. Περισσότερα για όλα αυτά θα αναφερθούν σε επόμενη ανάρτηση για τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 03)
Ο Επίλαρχος Ιωάννης Άρτης (1861-1956) ήταν ο επικεφαλής του αποσπάσματος που απελευθέρωσε την Καστοριά

Στις 10 Νοεμβρίου το 1ο Σύνταγμα Ιππικού υπο τον Αντισυνταγματάρχη Κ. Ζαχαρακόπουλο[9] εγκαταστάθηκε στο Βατοχώρι, καταδιώκοντας τα υποχωρούντα τούρκικα στρατεύματα απο το Μοναστήρι προς την Κορυτσά. Στέλνεται η 1η ίλη υπο τον Επίλαρχο Ι. Άρτη[10] ως αναγνώριση προς την Καστοριά. Υπήρχε η λανθασμένη πληροφορία ότι οι Τούρκοι εγκατέλειψαν την πόλη και ο διάδοχος απέστειλε διαταγή απο τη Φλώρινα που βρισκόταν πως σοβαροί πολιτικοί λόγοι επιτάσσουν την κατάληψη της Καστοριάς[11]. Η ίλη διέθετε 30-35 ιππείς μεταξύ των οποίων ο Υπίλαρχος Π. Νικολαΐδης[12], ο Ανθυπίλαρχος Φ. Πηχεών[13]. Διέρχονται απο τον Γάβρο, τον Κρανιώνα, το διάσελλο Σταυρός και φθάνουν έξω απο τον Απόσκεπο, όπου σταθμεύουν. Τότε διατάσσεται ο Υπίλαρχος Νικολαΐδης να μπει κρυφά στην πόλη μαζί με δύο ακόμη ιππείς, τον δεκανέα Μουστακλή και τον στρατιώτη Γούσια. Στην πόλη βρισκόταν εκείνη την ημέρα 3 τάγματα πεζικού με 3000 περίπου άνδρες και 3 ορειβατικά πυροβόλα υπο τον Μεχμέτ Πασά και το εφεδρικό τάγμα της Στάροβας με 800 άνδρες και 2 πυροβόλα υπο τον Εστρέφ Μπέη, που κατέλυαν στον στρατώνα της Ντόπλιτσας και τούρκικες οικίες. Ακόμη, υπήρχαν 150 άτακτοι Τουρκαλβανοί υπο τον Μπεκήρ Αγά και τους ληστές Σαλή Μπούτκα και Μερσίν Αράπη, στους οποίους δεν επιτράπηκε η είσοδος στην πόλη για την αποφυγή λεηλασιών. Αυτοί στάθμευαν έξω απο την πόλη προς νότο μετά τον στρατώνα. Καϊμακάμης της πόλης ήταν ο Τζαφέρ Μπέης, διοικητής της Χωροφυλακής ο Κασίμ Πασάς που κατέφθασε απο την Κορυτσά και διοικητής της Αστυνομίας ο Εμίν Εφέντη. Σύνολο χωροφυλακή και αστυνομία διέθεταν 70 άνδρες[14]. Οι πλούσιοι μπέηδες της πόλης αντιλαμβανόμενοι την εξέλιξη του πολέμου άρχισαν να εγκαταλείπουν την Καστοριά ήδη απο τις 7 Νοεμβρίου. Είχανε παραδώσει τις οικίες τους και περιουσιακά τους αντικείμενα για φύλαξη σε έλληνες συμπολίτες τους, με σκοπό να τα πάρουνε πίσω όταν τελείωνε ο πόλεμος. Μόνο ο Ζουλφεκιάρ Μπέης παρέμεινε και είχε δημιουργήσει ένα μικτό σώμα πολιτοφυλακής με Τούρκους, Έλληνες και Εβραίους κατοίκους της πόλης για τον περιορισμό των καταστροφών.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 04)
Τούρκος αξιωματικός του Ιππικού στην Καστοριά
Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 05)
Νεαροί τούρκοι στρατιώτες της Καστοριάς, μπροστά απο τον τεκέ του Σαντζακτάρ Αλή Μπαμπά στην περιοχή της Ντόπλιτσας
Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 06)
Ο Μητροπολίτης Ιωακείμ Λεπτίδης (1871-1931) προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες κατά την απελευθέρωση της πόλης

Ο Υπίλαρχος Νικολαΐδης ακολουθώντας την διαταγή κινήθηκε προσεκτικά προς την πόλη για την συλλογή πληροφοριών. Είχε ήδη νυχτώσει όταν διήλθαν απο ένα πηγάδι (ή βρύση) κάτω απο έναν πλάτανο στην σημερινή Χλόη και έφτασαν στην όχθη της λίμνης κοντά στο σημερινό γήπεδο. Από εκεί εισήλθαν προσεκτικά στην πόλη και βρέθηκαν μπροστά στον τεκέ του Κασίμ Μπαμπά, που βρισκόταν στην βόρεια είσοδο της πόλης (στα σημερινά Ψαράδικα) όπου υπήρχε και μια κρήνη. Τα πρώτα άτομα που συνάντησαν ήταν δύο τούρκοι χωροφύλακες (ζαπτιέδες) οι οποίοι φυλούσαν το σημείο εκείνο και τους αφόπλισαν αμέσως. Ο Νικολαΐδης ζήτησε να ειδοποιηθεί ο στρατωτικός διοικητής της πόλης και έτσι ένας απο τους χωροφύλακες πορεύτηκε προς την οικία του[15]. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι καθώς πλησίαζαν μεσάνυκτα και η κυκλοφορία απαγορευόταν. Ο τούρκος χωροφύλακας συνάντησε στον δρόμο τον έλληνα δήμαρχο της πόλης Κ. Γούση, που βρισκόταν στο ζαχαροπλαστείο του Α. Κάλλιαρη, και του ανέφερε το περιστατικό. Ο δήμαρχος ευθύς πηγαίνει συναντήσει τον Νικολαΐδη μαζί με τον ζαχαροπλάστη Α. Κάλλιαρη και τον υπάλληλό του[16]. Παρουσιάζεται μπροστά του και του αναφέρει την τουρκική δύναμη της πόλης, ενώ συμφωνεί να μεταβεί στον διοικητή Μεχμέτ Πασά. Σ’ αυτό το σημείο διαφωνούν οι διαφορετικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών καθώς ο στρατιώτης Γούσιας αναφέρει ότι μετέβη μαζί με τον τούρκο χωροφύλακα και έναν τούρκο αξιωματικό της Αστυνομίας στην οικία του Μεχμέτ Πασά[17], ενώ ο δήμαρχος αναφέρει ότι αυτός πήγε στο σπίτι του πασά, αφου νωρίτερα είχε δεχθεί την άρνηση του μητροπολίτη να τον συνοδεύσει[18]. Το ποιο απο τα δύο συνέβη ή αν και τα δύο συνέβησαν με διαφορά κάποιας ώρας έχει μικρή σημασία, πάντως βέβαιο είναι ότι πρώτα συνάντησαν τυχαία στον δρόμο τον τουρκαλβανό δικαστή Γεωργάκη Εφέντη, αργότερα πέρασαν απο την Αστυνομία που βρισκόταν στην σημερινή οδό Μητροπόλεως (λίγο πάνω απο την πλατεία Δαβάκη) και τέλος έφτασαν στο σπίτι όπου διέμενε ο Μεχμέτ Πασάς (οικία Σμούντα).

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 07)
Ο Ανθυπίλαρχος Φ. Πηχεών (1875-1947) που συμμετείχε ενεργά στην κατάληψη της πόλης

Ο δήμαρχος Γούσης ανέφερε το ερώτημα του Νικολαΐδη στον Μεχμέτ Πασά αν θα πολεμήσει ή αν θα παραδώσει την πόλη, μαζί με την ψευδή πληροφορία ότι 25000 άνδρες του ελληνικού στρατού είχαν περικυκλώσει την πόλη. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στα πρόθυρα της Καστοριάς (Απόσκεπος) μόνο η ολιγομελής ομάδα του Άρτη. Μετα απο δύο ημέρες κατάφθασε εδώ όλο το 1ο Σύνταγμα Ιππικού απο το Βατοχώρι και η ΙΙΙ Μεραρχία απο το Σκλήθρο. Ο πιεσμένος Μεχμέτ Πασάς δήλωσε ότι δεν πρόκειται να προβάλλει αντίσταση και είπε στον δήμαρχο να μεταβούν στον στρατώνα της Ντόπλιτσας, όπου θα συναντούσε και τον Νικολαΐδη. Κατέβηκαν μαζί την σημερινή οδό Μητροπόλεως και οι δρόμοι τους χώρισαν, ο μεν να πορευθεί πρώτος στον στρατώνα, ο δε να αναφέρει το γεγονός στον Νικολαΐδη. Ο υπίλαρχος είχε μεταβεί στον Απόσκεπο για να αναφέρει τις σχετικές πληροφορίες στον Άρτη και ειδοποιήθηκε αμέσως μέσω ενός απεσταλμένου βοσκού απο τον δήμαρχο[19]. Στο μεταξύ είχε συγκληθεί στρατιωτικό συμβούλιο στον στρατώνα μεταξύ των τούρκων αξιωματικών και είχε αποφασισθεί η άμεση αποχώρηση όλων των στρατευμάτων προς την Βίγλιστα και την Κορυτσά. Μ’ αυτό τον τρόπο δεν δέχτηκε ο Μεχμέτ Πασάς την ταπείνωση να παραδώσει αυτοπροσώπως την πόλη, αλλά να την εγκαταλείψει. Βέβαια, ο αιμοσταγής Μπεκήρ Αγά και οι τουρκαλβανοί ληστές Σαλή Μπούτκα και Μερσίν Αράπη επέμεναν να πυρπολήσουν την πόλη πριν αναχωρήσουν. Εδώ φάνηκε η μεγάλη προσωπικότητα του Μεχμέτ Πασά και των μπέηδων της πόλης που τους εμπόδισαν, καθώς γνώριζαν ότι αυτό θα είχε δραματικό αντίκτυπο στους παραμένοντες τούρκους πολίτες. Όταν ο Υπίλαρχος Νικολαΐδης μαζί με τον δήμαρχο Γούση κατεύθαναν, συναντούσαν σε όλο το δρόμο εκατοντάδες ανάστατους τούρκους στρατιώτες που τρέχαν εδώ και εκεί. Κανείς βέβαια δεν τόλμησε να τους πειράξει, παρ΄όλο που έβλεπαν πρόσωπο με πρόσωπο έναν έλληνα αξιωματικό. Όταν έφθασαν στον στρατώνα δεν βρήκαν κανέναν, καθώς ήδη είχε αναχωρήσει το τούρκικο επιτελείο μαζί με τους μπέηδες της πόλης. Παράλληλα, είχε ειδοποιηθεί και η δύναμη 1000 ανδρών μαζί με τα πυροβόλα της να εγκαταλείψει το Άργος Ορεστικό και να συμπτυχθεί προς την Βίγλιστα. Έτσι, απο το βράδυ εκείνο μεταξύ 10 και 11 Νοεμβρίου η Καστοριά ήταν ελεύθερη πόλη. Οι τρεις έλληνες ιππείς αναχώρησαν για τον Απόσκεπο και διεμύνησαν στον δήμαρχο να ετοιμάσουν οι κάτοικοι ψωμί και φαγητό για 25000 στρατιώτες, καθώς την άλλη ημέρα θα έμπαιναν θριαμβευτές στην πόλη[20]. Οι καστοριανοί εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκαν. Ετοίμαζαν ελληνικές σημαίες και φαγητά για να υποδεχτούν τον ελληνικό στρατό και έκαναν δεήσεις στον Άγιο Μηνά, καθώς ξημέρωνε η εορτή του.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 08)
Μεταγενέστερη φωτογραφία του τούρκικου στρατώνα, όπου έδρευαν οι δυνάμεις του Μεχμέτ Πασά. Σήμερα σώζεται σε κακή κατάσταση και δεν έχει κηρυχθεί ως διατηρητέο μνημείο.
Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 09)
Το παλιό μητροπολιτικό μέγαρο, όπου έγινε η πρώτη παρουσίαση των ελλήνων αξιωματικών και δίπλα η Μητρόπολη.

Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 11ης Νοεμβρίου ο Ανθυπίλαρχος Πηχεών εισήλθε πρώτος με λίγους ιππείς και κατευθύνθηκε στον μητροπολίτη, όπου προανήγγειλε την απελευθέρωση της πόλης[21]. Στις 10:00 π.μ ο Επίλαρχος Άρτης με τους άνδρες του εισήλθε επίσημα στην πόλη και οι χιλιάδες πολίτες ξεχύθηκαν στους δρόμους να τον προϋπαντήσουν. Οι καμπάνες σήμαναν χαρμόσυνα και εκατοντάδες σημαίες κρεμάστηκαν στα μπαλκόνια. Ο γιατρός Δ. Φερραίος προσπάθησε να εκφωνήσει λογύδριο υποδοχής και δεν τα κατάφερε απο τη συγκίνηση. Η πομπή κατέληξε στην Μητρόπολη, όπου έγινε η πρώτη πανυγηρική δοξολογία στην ελεύθερη πόλη, χωροστατούντος του Μητροπολίτη Ιωακείμ. Την πανηγυρική ομιλία του Μητροπολίτη Ιωακείμ στον ναό ακολούθησε δεξίωση στο μητροπολιτικό μέγαρο. Εκεί, μετείχαν όλες οι θρησκευτικές κοινότητες της πόλης ωστε να δείξουν καλό πρόσωπο και την υποταγή τους στον ελληνικό στρατό, ανεξάρτητα βέβαια με τι έκαναν το προηγούμενο διάστημα. Πήραν τον λόγο ο μητροπολίτης, ο διευθυντής του εβραϊκού σχολείου Γκέρσον, εκ μέρους της τουρκικής κοινότητας ο έμπορος Σουλεϊμάν Εφέντη και ο Επίλαρχος Άρτης. Ο καστοριανός Ανθυπίλαρχος Πηχεών τοιχοκόλλησε στους τοίχους της πόλης την προκήρυξη[22]:

Εν ονόματι του Βασιλέως της Ελλάδος Γεωργίου του Α’
Καταλαμβάνω την πόλιν Καστορίαν, διακηρύττω καθ’ Υψηλήν εντολήν της Βασιλικής Αυτού Υψηλότητος του Διαδόχου και Γενικού Αρχηγού των εν Μακεδονία στρατευμάτων, ότι οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους θέλουσι ισχύει απο σήμερον και δια την Επαρχίαν Καστοριάς ανεξαρτήτως θρησκεύματος.
Απο σήμερον μέχρι νεωτέρας διαταγής θέλει ισχύει ο Στρατιωτικός Νόμος, καθ’ όλην την Επαρχίαν.

Εγένετο εν Καστορία τη 11η Νοεμβρίου 1912
Ο Διοικητής Ιππικού
Ιωάννης Άρτης

Το απόγευμα της ίδια ημέρας (19:00) στάλθηκε στο Άργος Ορεστικό μικρό απόσπασμα 5 ιππέων. Οι τούρκικες δυνάμεις το είχαν εγκαταλείψει και πορευόταν προς τη Βίγλιστα, μαζί με τους μπέηδες, τους υπαλλήλους και εκατοντάδες τούρκους πρόσφυγες απο την κωμόπολη και το χωριό Καλονέρι Βοΐου. Οι αργίτες δεν είχαν γνώση των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν το προηγούμενο βράδυ στην Καστοριά και με έκπληξη είδαν την πόλη τους άδεια απο στρατό το πρωί της 11ης Νοεμβρίου. Παρόμοια σκηνικά χαράς εκτυλίχθηκαν και εδώ το απόγευμα με υποδοχή του αποσπάσματος απο τους κατοίκους[23]. Επίσης, την ίδια ημέρα απελευθερώθηκαν οι οικισμοί του ανατολικού και νοτιοανατολικού τμήματος της επαρχίας. Τα εθελοντικά σώματα Μακρή και Μαυρογένη εισήλθαν στο κατεστραμμένο Βογατσικό και την επομένη στο Άργος Ορεστικό, όπου προέβησαν σε αντίποινα πυρπολώντας τούρκικα κονάκια. Η ΙΙΙ Μεραρχία υπο τον Υποστράτηγο Κ. Δαμιανό[24] πορεύθηκε απο το Σκλήθρο στο διάσελλο της Κλεισούρας και στάθμευσε στην κωμόπολη Βασιλειάδα.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 10)
Αποσπάσματα απο τις εφημερίδες “Σκριπ” και “Εμπρός” τον Νοέμβριο του 1912

Τις πρωινές ώρες της 12ης Νοεμβρίου εισήλθε στην Καστοριά το 1ο Σύνταγμα Ιππικού και λίγο αργότερα ολόκληρη η ΙΙΙ Μεραρχία. Υπήρχε πρόβλημα στέγασης των χιλιάδων αυτών στρατιωτών και έτσι συγκροτήθηκε μια επιτροπή εύρεσης καταλυμμάτων στην πόλη.Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στον στρατώνα και τούρκικα αρχοντικά κονάκια πολλά απο τα οποία πυρπόλησαν οι στρατιώτες κατα τη διαμονή τους ‘’από εμπρόσεκτη απροσεξία’’[25]. Την κατάληψη της Καστοριάς ακολούθησαν διθυραμβικά άρθρα στον Τύπο της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας[26], ενώ το επόμενο διάστημα το ελληνικό στράτευμα σταμάτησε την καταδίωξη των Τούρκων και ανασυντάχθηκε. Σταδιακά συγκεντρώθηκαν οι Μεραρχίες ΙΙΙ, ΙV και V στο δυτικό τμήμα της επαρχίας και μαζί με το 1ο Σύνταγμα Ιππικού συγκρότησαν Τμήμα Στρατιάς, το Στρατηγείο της οποίας εγκαταστάθηκε στο χωριό Λεύκη (25 Νοε). Απο εκεί συνέχισαν την καταδίωξη προς τα εδάφη της Κορυτσάς.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - 100 χρόνια ελεύθερη Καστοριά (φωτό 11)
Υποδοχή του Βασιλιά Κωνσταντίνου στην Καστοριά μετά την απελευθέρωση

Πηγές εικόνων:

  • Αρχείο Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης
  • Αρχείο ΕΛΙΑ
  • Αρχείο εφημερίδων “Σκριπ” και “Εμπρός”
  • Αρχείο Γ. Γκολομπία
  • Αρχείο Π. Τσολάκη
  • Λ. Παπάζογλου (επιμ. Γ. Γκολομπίας / Κ. Αντωνιάδης) , Φωτογραφικά πορτραίτα από την Καστοριά και την περιοχή της την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Θεσ/νίκη, 2005
  • Ε. Κουτσιαύτης, Ιερός Ναός Κοιμ. της Θεοτόκου Καστοριάς και Επίσκοποι Μητροπόλεως Καστοριάς 150 χρόνια (1850-2006), εκδ. Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Καστοριάς, Καστοριά, 2006

Πηγές πληροφοριών

  • [1] Eφ. Δυτική Μακεδονία, φ. 23 (27.4.30) – φ. 59 (4.1.31)
  • [2] Ο Ιωάννης Μπακάλης (1902-1956) γεννήθηκε στην Καστοριά το 1902. Σπούδασε δικηγόρος και διορίστηκε στο Πρωτοδικείο Καστοριάς το 1926. Το 1929 ξεκινά την έκδοση της μεσοπολεμικής εφημερίδας Δυτική Μακεδονία μέχρι τον πόλεμο. Το διάστημα 1948-1956 έγινε εκδότης της εφημερίδας Ορεστιάς και πέθανε στην γενέτειρά του το 1956. Έχει συγγράψει και δύο ιστορικά βιβλία για την Καστοριά.
  • [3] Eφ. Ορεστιάς, φ. 106 (7.11.48) – φ. 108 (28.11.48), φ. 111(12.12.48), φ. 112 (19.12.48), φ. 116 (23.1.49)
  • [4] Ο Μπεκήρ Φικρί Αγάς (1882-1914) κατάγονταν απο τον Αγ. Γεώργιο (Τσούρχλι) Γρεβενών. Κατατάχτηκε στον τούρκικο στρατό απο μικρή ηλικία και πολέμησε στην Υεμένη. Το 1907 επιστρέφει στα Γρεβενά και ως Λοχαγός έγινε διοικητής της Χωροφυλακής Γρεβενών. Συμμετείχε ως ηθικός αυτουργός στη δολοφονία του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη το 1911 απο ρουμανοβλάχικη συμμορία. Στους Βαλκανικούς Πολέμους οργάνωσε ένα σώμα 80 ανδρών της χωροφυλακής Γρεβενών και 500 άτακτους ένοπλους χωρικούς. Πολεμώντας τον ελληνικό στρατό αποσύρθηκε στην Αλβανία και αργότερα μετέβη στη Ρουμανία και την Κωνσταντινούπολη. Πολέμησε κατα τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στον Καύκασο ως Αντισυνταργματάρχης, όπου σκοτώθηκε.
  • [5] Ο Λεωνίδας Μαυροβίτης κατάγονταν απο το Μαυροχώρι. Εγκαταστάθηκε στην Καστοριά και διετέλεσε δήμαρχος της πόλης. Συμμετείχε ενεργά στην απελευθέρωση της πόλης απο τους Τούρκους το 1912. Τον Μεσοπόλεμο ανέλαβε Διευθυντής του Υποκαταστήματος της Τράπεζας Θεσσαλίας στην Καστοριά, η οποία πτώχευσε.
  • [6] Ο Μητροπολίτης Ιωακείμ Λεπτίδης (1871-1931) γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκέλβερι (Κελλίβαρα) του Ικονίου. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου έγινε διάκονος, πρεσβύτερος και αναδείχτηκε διδάκτορας της Θεολογίας. Το 1902 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Ερυθρών της Μητρόπολης Εφέσσου. Το 1909 μετατίθεται στην Μητρόπολη Πρεσπών και Αχριδών και το 1911 στην Μητρόπολη Καστοριάς. Συνέβαλλε τα μέγιστα στη μη καταστροφή της Καστοριάς απο τους Τούρκους πριν την απελευθέρωση. Πέθανε το 1931 στην Καστοριά και χαρακτηριστικό είναι ότι στην επικήδεια πομπή μεταφέρθηκε στο νεκροταφείο πάνω σε μια πολυθρόνα. Βλέπε σχετικά: Ε. Κουτσιαύτης, Ιερός Ναός Κοιμ. της Θεοτόκου Καστοριάς και Επίσκοποι Μητροπόλεως Καστοριάς 150 χρόνια (1850-2006), εκδ. Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Καστοριάς, Καστοριά, 2006, σ. 148, 149
  • [7] Γ. Μυλωνάς, Η δράσις των αντάρτικων σωμάτων εν Μακεδονία κατα τον πόλεμον του 1912-1913, Εν Βόλω, 1913, σ. 30-32
  • [8] Γ. Μυλωνάς, Η δράσις των αντάρτικων σωμάτων εν Μακεδονία κατα τον πόλεμον του 1912-1913, Εν Βόλω, 1913, σ. 28-60
  • Σ. Κελαϊδής, Εθελοντικά σώματα Κρητών εν Μακεδονία, Εν Αθήναις, 1913, σ. 84-144
  • Γ. Τζημόπουλος, Η απελευθέρωσις της Δυτικής Μακεδονίας απο την τουρκική σκλαβιά, Θεσ/νίκη, 1974, σ. 81-96
  • Γ. Πετσίβας (επιμ), Ο Βαλκανοτουρκικός Πόλεμος. Απομνημονεύματα Ι. Καραβίτη, Πετσίβα, Αθήνα, 2001, σ. 192-209
  • Γ. Βέλκος (επιμ), Γ. Δικόνυμου ή Μακρή Ημερολόγιον πολέμου 1912 και 1913 εν Μακεδονία και Ήπειρω, Γιαχούδης, Θεσ/νίκη, 2003, σ. 61-67
  • [9] Ο Κωνσταντίνος Ζαχαρακόπουλος (1860-1919) γεννήθηκε στο Καροπλέσι Ευρυτανίας και φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, αποφοιτώντας ως Ανθυπίλαρχος Ιππικού. Συμμετείχε στον πολέμο του 1897 και τους Βαλκανικούς Πολέμους, ως διοικητής του 1ου Συντάγματος Ιππικού. Αποστρατεύτηκε το 1919 ως Υποστράτηγος και πέθανε στην Αθήνα.
  • [10] Ο Ιωάννης Άρτης (1861-1956) κατάγονταν απο το Μεσολόγγι. Μετά τη Σχολή Ευελπίδων πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Ως Επίλαρχος Ιππικού συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους και μάλιστα ήταν ο διοικητής της ίλης του απελευθέρωσε τη Φλώρινα, την Καστοριά και το Άργος Ορεστικό. Πήρε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία τοποθετήθηκε στρατιωτικός διοικητής Προύσσας. Αποστρατεύθηκε το 1923 ως Υποστράτηγος και πέθανε το 1956.
  • [11] Aρχείο ΔΙΣ, φ. 1699α/Α/1122
  • Ι. Άρτης, Η κατάληψις της Καστοριάς, εφ. Ορεστιάς, φ. 107 (14.11.48)
  • [12] Ο Παναγιώτης Νικολαΐδης (1871-) γεννήθηκε στην Ελευσίνα Αττικής και φοίτησε στην σχολή Ευελπίδων. Ως αξιωματικός του Ιππικού πήρε μέρος στον πόλεμο του 1897, στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου για κάποιο διάστημα ήταν διοικητής της Ταξιαρχίας Ιππικού. Ήταν ο πρώτος έλληνας αξιωματικός που εισήλθε στην Καστοριά κατα την απελευθέρωση του 1912. Αποστρατεύτηκε το 1927 ως Υποστράτηγος και πέθανε.
  • [13] Ο Φιλόλαος Πηχεών (καπετάν Φιλώτας ή Λαύρας) (1875-1947) ήταν γιός του πρωτεργάτη του Μακεδονικού Αγώνα Αναστάσιου Πηχεών και γεννήθηκε στην Καστοριά. Μετέβη στην νότια Ελλάδα, όπου έγινε ανθυπίλαρχος του ελληνικού ιππικού. Το 1905 πρωτοεμφανίστηκε ως καπετάν Φιλώτας με το σώμα του Δούκα στην περιοχή και αργότερα συνεργάστηκε με τον Δικώνυμο-Μακρή. Κατέφυγε λόγω ασθένειας στην Αθήνα και επανήλθε το 1907 ως καπετάν Λαύρας στην περιοχή του Μοριχόβου. Ειχε ενεργό ρόλο κατά την απελευθέρωση της Καστοριάς το 1912, ενώ κατά το Μεσοπόλεμο αναρριχήθηκε μέχρι αξίωμα του Υποστρατηγού. Σήμερα, το σωζώμενο αρχοντικό του Φιλόλαου Πηχεών στην Καστοριά, όπου διέμενε μέχρι τον θάνατό του το 1947, έχει μετατραπεί σε Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.
  • [14] Μ. Αργυρόπουλος, Η απελευθέρωσις της Καστοριάς, εφ. Καστοριά, φ. 728 (7.11.37)
  • [15] Ν. Γρηγοριάδης, Πως κατελήφθη η Καστοριά, εφ. Καστοριά, φ. 501 (11.11.32)
  • 11 Νοεμβρίου 1912: Τρεις καβαλάρηδες ελευθερώνουν την Καστοριά, Μακεδονική Ζωή 270 (Νοε 88), σ.
  • [16] Μ. Αργυρόπουλος, Η απελευθέρωσις της Καστοριάς, εφ. Καστοριά, φ. 728 (7.11.37)
  • [17] Ι. Μπακάλης, Η κατάληψη της Καστοριάς, εφ. Δυτική Μακεδονία, φ. 59 (4.1.31) (προσωπική αφήγηση του στρατιώτη Κ. Γούσια)
  • [18] Μ. Αργυρόπουλος, Η απελευθέρωσις της Καστοριάς, εφ. Καστοριά, φ. 728 (7.11.37) (προσωπική αφήγηση δημάρχου Κ. Γούση)
  • [19] O.π, φ. 728(7.11.37)
  • [20] 11 Νοεμβρίου 1912: Τρεις καβαλάρηδες ελευθερώνουν την Καστοριά, Μακεδονική Ζωή 270 (Νοε 88), σ.
  • [21] Κ. Πηχιών, Τα περιστατικά της απελευθερώσεως της πόλεώς μας, εφ. Νέα Καστοριά, φ. 21 (11.11.56)
  • [22] Ι. Μπακάλης, Φλόγες και δάφνες, εφ. Καστοριά, φ. 297 (11.11.28)
  • Ι. Άρτης, Η κατάληψις της Καστοριάς, εφ. Ορεστιάς, φ. 107 (14.11.48)
  • Γ. Τζημόπουλος, Η απελευθέρωσις της Δυτικής Μακεδονίας απο την τουρκική σκλαβιά, Θεσ/νίκη,
    1974, σ. 144
  • Δ. Μακρής, Πως απελευθερώθηκε η Καστοριά το 1912, Μακεδονική Ζωή 138 (Νοε 77), σ. 16
  • [23] Ανέκδοτο προσωπικό ημερολόγιο Χρήστου Τυπάδη, αρχείο Μορφωτικού Συλλόγου Ορεστίς Άργους Ορεστικού, σ. 80, 81
  • [24] Ο Κωνσταντίνος Δαμιανός (1853-1915) κατάγονταν απο την Ύδρα και φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων. Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους, ως διοικητής της ΙΙΙ Μεραρχίας. Πέθανε το 1915 στην Αθήνα.
  • [25] Ι. Μπακάλης, Η απελευθέρωσις της Καστοριάς, εφ. Δυτική Μακεδονία, φ. 48 (19.10.30)
  • [26] Ε. Πελαγίδης, Η απελευθέρωση της Καστοριάς με τον φακό του αθηναϊκού Τύπου του 1912, Μακεδονική Ζωή 186 (Νοε 81), σ. 14-18

Πηγή: Η απελευθέρωση της Καστοριάς την 11η Νοεμβρίου 1912

Εκδήλωση για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης στην Νέα Νότια Ουαλία

ΤΟΥ ΘΕΜΗ ΚΑΛΛΟΥ

New South Wales
Επίσημη εκδήλωση για να τιμηθούν τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης φιλοξένησε πριν λίγες ημέρες το Κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας με την παρουσία των πολιτικών, προξενικών και θρησκευτικών Αρχών.

Στη συγκέντρωση επισημάνθηκαν μεταξύ άλλων οι προσωπικές ιστορίες που συνδέουν την Αυστραλία με τον απελευθερωτικό αγώνα της Μακεδονίας.

Ο ερευνητής Δρ. Παναγιώτης Διαμάντης, ένας από τους δύο συντονιστές των φετινών «Δημητρίων», που παρουσίασε τη συγκεκριμένη εκδήλωση, ανέφερε την περίπτωση του Κυθήριου, Βασιλείου Ταμπάκη, ο οποίος είχε πουλήσει το κατάστημά του στο West Wyalong (467 χλμ. δυτικά του Σίδνεϊ) για να επιστρέψει στην Ελλάδα το 2012, και να λάβει μέρος στις επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού.

Όπως ανέφερε ο ομιλητής, ο Βασίλειος Ταμπάκης είχε λάβει μέρος στις μάχες του Σαραντάπορου, των Γιαννιτσών, της Φλώρινας και του Μπιζανίου. Αυτά, όπως είπε, καταγράφηκαν στην επαρχιακή εφημερίδα «Barrier Miner» (Broken Hill, NSW) στην έκδοσή της στις 10 Σεπτεμβρίου 1913.

Η πρωτοβουλία της εκδήλωσης της 26ης Οκτωβρίου στο Πολιτειακό Κοινοβούλιο ανήκε στην Παμμακεδονική Ένωση Ν.Ν.Ουαλίας, ο πρόεδρος της οποίας, κ. Χρήστος Παπαπέτρου, ευχαρίστησε τους παρισταμένους για την ανταπόκριση και, ιδιαιτέρως, τον Δρ. Διαμάντη και τον έτερο συντονιστή των «Δημητρίων», κ. Δημήτριο Καμετόπουλο, ο οποίος ανέπτυξε και το ιστορικό της επετείου.

Παρέστησαν μεταξύ άλλων και προσφώνησαν το ακροατήριο ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Σύδνεϋ, κ. Βασίλειος Τόλιος, ο Φιλελεύθερος γερουσιαστής και υφυπουργός Δικαιοσύνης, κ. David Clarke και η Εργατική γερουσιαστής και σκιώδης υπουργός, Σοφία Κότση. Στις προσφωνήσεις τους αναφέρθηκαν στην σημασία της επετείου, ειδικά για τον Αυστραλιώτη Ελληνισμό και εξήραν τόσο τον φορέα όσο και την συντονιστική επιτροπή διοργάνωσης των εκδηλώσεων.

Ανάμεσα στους άλλους επισήμους ήταν και οι: Αιδ. πατέρας Νικόλαος Τσουλουκίδης, κ. Χάρης Δανάλης (πρόεδρος Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Ν.Ν.Ουαλίας), κ. Γιώργος Βελής (από το Αυστ. Ελλ. Συμβούλιο ΝΝΟ), οι ευρισκόμενοι στην Αυστραλία αυτή την περίοδο, Μητροπολίτης Κυθήρων και Αντικυθήρων, κ. Σεραφείμ και Δήμαρχος Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Θεόδωρος Κουκούλης, ο κ. Γιώργος Βάρδας (από τον Σύλλογο των Κυθηρίων), οι κυρίες Μαρίνα Ευθυμίου και Κάθυ Στογιάνοβιτς (από το Λύκειο των Ελληνίδων), ο κ. Παναγιώτης Παπουλίδης (από την Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Αυστραλίας), ο κ. Δημήτριος Κουκλίδης (από τον «Ποντοξενητέα»), ο κ. Τομ Χριστόπουλος (από την Τράπεζα Κύπρου- Αυστραλίας), και πολλοί άλλοι.

Σκόπια: Ο Σαμαράς λέει ότι η Μακεδονία είναι ελληνική και ο Μέγας Αλέξανδρος Έλληνας

Ο Σαμαράς στην Θεσσλονίκη: "Η Μακεδονία είναι ελληνική", είπε.Ο Έλληνας πρωθυπουργός, όπως πάντα έως τώρα, όταν βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, δεν λησμονεί στην ομιλία του να πει ότι η Μακεδονία είναι αποκλειστικά ελληνική.

Με την ευκαιρία της επετείου των 100 ετών από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης ο Σαμαράς είπε ότι τα γεγονότα της περιόδου 1912-13 η Ελλάδα άπαξ και δια παντός έλυσε το Μακεδονικό Ζήτημα.

«Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Η ιστορία της, η κληρονομιά της, ο πολιτισμός της είναι αναπόσπααστα κομμάτια της ελληνικής ιστορίας και κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού», είπε ο Αντώνης Σαμαράς, πρόεδρος της κυβέρνησης της Ελλάδας.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε στο υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης και δίδαξε μάθημα ιστορίας για το ποιος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος.

«Δεν χρειάζεται να υποστηρίξουμε τον Αλέξανδρο. Ήταν Έλληνας, μιλούσε ελληνικά, πίστευε στους Έλληνες θεούς. Γενιές πριν από αυτόν, οι πρόγονοί του συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τότε το υψηλότερο κριτήριο για να συμμετάσχεις ήταν να είσαι Έλληνας. Δάσκαλο είχε τον Έλληνα Αριστοτέλη. Είχε για μαξιλάρι του τα έπη του Ομήρου, οι Έλληνες ήρωες διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του και θαύμαζε τον Ηρακλή και τον Αχιλλέα.
Ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική γλώσσα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ασία. Ο ίδιος, οι σύντροφοί του, οι διάδοχοί του είχαν όλοι ελληνικά ονόματα με πλήρη ελληνική συνείδηση. Αλλά τώρα πρέπει να δούμε μπροστά. Είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με όλους, αλλά δεν παίζουμε με την ιστορία μας, ούτε με την ταυτότητά μας», είπε ο Σαμαράς.

Ωστόσο, οι Θεσσαλονικείς δεν τον καλωσόρισαν και τον αποδοκίμασαν (για τα οικονομικά μέτρα), σημειώνει η σλαβική τηλεόραση Κανάλ 5.

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Η Θεσσαλονίκη και ο Ελληνισμός ευχαριστούν τον Άγιο Δημήτριο

Eπέτειος τῶν 100 χρόνων ἀπό τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης

Κωνσταντῖνος Χολέβας – Πολιτικός Ἐπιστήμων

561765 4490000243507 1075359812 n Η Θεσσαλονίκη και ο Ελληνισμός ευχαριστούν τον Άγιο ΔημήτριοἩ ἐπέτειος τῶν 100 χρόνων ἀπό τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης καθιστᾶ ἐπιτακτική τήν ἀπόδοση τῆς ὀφειλομένης τιμῆς στή μνήμη τοῦ πολιούχου Ἁγίου Δημητρίου. Ἡ πόλη εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τον Ἅγιο. Ἐκεῖ διοίκησε ὡς Ρωμαῖος Ἀνθύπατος, ἐκεῖ μαρτύρησε τό 305 μ.Χ., ἐκεῖ βρισκόταν καί βρίσκεται μετά ἀπό περιπέτειες καί καταστροφές ὁ περικαλλής Ναός του, ἐκεῖ σήμερα προσκυνοῦμε τά λείψανά του. Εἶναι συμβολικό τό γεγονός ὅτι τήν ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, στίς 26 Ὀκτωβρίου 1912, ὑπεγράφη ἡ συνθηκολόγηση ἀπό τόν Τοῦρκο στρατηγό Ταχσίν πασᾶ. Πάλι 26 Ὀτωβρίου ἦταν ὅταν τό 1944 ἔφυγε καί ὁ τελευταῖος Γερμανός στρατιώτης ἀπό τήν πόλη. Καί στίς 20 Ἰυυνίου 1978, τήν ἥμέρα τοῦ φονικοῦ σεισμοῦ στή Θεσσαλονίκη, μία Ἑλληνίδα  Ἀρχαιολόγος ἐντόπισε σέ  ἰταλική Ἐκκλησία τά λείψανα τοῦ Ἁγίου πού εἶχαν μεταφέρει στή Δύση οἱ Σταυροφόροι.

Κατά τή διάρκεια τῆς Βυζαντινῆς περιόδου τό κράτος τῆς Ρωμανίας, ὅπως ἦταν τό πραγματικό ὄνομα τῆς Αὐτοκρατορίας, ὑπέστη πολλές ἐπιδρομές πανταχόθεν καί ἡ Θεσσαλονίκη ἀμυνόταν ἐπί αἰῶνες. Σλάβοι, Βούλγαροι, Σαρακηνοί, Νορμανδοί καί πολλοί ἄλλοι προσπάθησαν νά τήν καταλάβουν γιατί ἦταν ἠ συμπρωτεύουσα, ἡ Συμβασιλεύουσα, ἡ πρώτη μετά τήν πρώτην, τήν Κωνσταντινούπολη. Δέν εἶναι λίγες οἱ φορές πού οἱ ἀμυνόμενοι εἶδαν πάνω στά τείχη τῆς πόλης τόν νεαρό μάρτυρα ἔφιππο πάνω σέ κόκκινο ἄλογο νά ἐκδιώκει τούς εἰσβολεῖς. Τά Θαύματα τοῦ Ἁγίου, πολιουχικά (ὑπέρ τῆς πατρίδος) καί ἰαματικά (θεραπεῖες ἀσθενῶν) καταγράφονται σέ δύο βιβλία, τά ὁποῖα ἔχουν κυκλοφορηθεῖ μεταφρασμένα στήν ἐποχή μας. Γιά τή δράση του ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας ἐπί Βυζαντίου/Ρωμανίας ἡ ὑμνογραφία τῆς Ἐκκλησίας μας τίμησε τόν Μυροβλήτη Ἅγιο με πολυάριθμους ὕμνους. Τόν ὀνόμασαν Φιλόπολιν, Σωσίπολιν, Σωσίπατριν καί  «Θεσσαλονίκης Μέγαν Φρουρόν» Στήν Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου πού συνετέθη ὑπό  τοῦ Ἁγίου Φιλοθέου Κοκκίνου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ψάλλουμε ὡς ἑξῆς:

Ὁ μέγας φρουρός Θεσσαλονίκης, ὡς μέγας Κυρίου ποταμός, τέρπεις λαμπρῶς τήν πόλιν σου, τοῦ μύρου τοῖς ὁρμήμασιν, ὡς Θεῖα δέ σκηνώματα, καθαγιάζεις τά σύμπαντα. (1)

Τό Μῦρο τοῦ Ἁγίου ἐξήρχετο ἐπί αἰῶνες ἀπό τόν Τάφο του καί εἶχε ἰαματική δράση. Τό Βυζαντινό Χρονικό «Τιμαρίων» περιγράφει τήν μεγάλη Πανήγυρη τῶν Δημητρίων , ἡ ὁποία ἐτελεῖτο κάθε Ὀκτώβριο στήν Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ συνέρρεαν γιά νά προσκυνήσουν τόν Ἅγιο καί γιά νά ἀνταλλάξουν ἐμπορεύματα χιλιάδες προσκυνητές ἀπό ὅλη τή γνωστή Οἰκουμένη. «Ἕλληνες, Σκῦθες, Ἴβηρες, Λυσιτανοί (σ.σ. Πορτογάλοι) καί ἐντεῦθεν τῶν Ἄλπεων Κέλται»!  Ὅλοι αὐτοί ἔπαιρναν μάζί τους ἕνα Κουτρούβιο, δηλαδή φιαλίδιο μέ μῦρο τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.

Μεγάλες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὕμνησαν τόν Ἅγιο Δημήτριο  γιά τό μαρτύριό του ὑπέρ τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν μαχητική παρουσία του στά τείχη τῆς πόλεως κατά τῶν βαρβάρων. Ὁ Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος, πού μόνασε στήν περίφημη Ἐγκλείστρα κοντά στήν Πάφο τῆς Κύπρου, ἔγραψε τόν 13ο  αἰῶνα ἐξαιρετικό ἑγκώμιο πρός τόν Ἅγιο Δημήτριο. Μεταξύ ἄλλων ἀναφέρει:

«Χαῖρε μάρτυρα Δημήτριε μαζί μέ τόν Γεώργιο καί τόν Θεόδωρο, τούς συναθλητές καί συμμετόχους σου, τό τρισευτυχισμένο ὅπλο τῶν εὐσεβῶν βασιλιάδων μας, τό ξίφος τους μέ τίς τρεῖς αἰχμές ἐναντίον τῶν ἀθέων βαρβάρων, τό τριπλό τεῖχος τῆς βασιλικῆς αὐλῆς, τό τρίσπαθο κάρφωμα στήν καρδιά τῶν σκληρῶν ἐχθρῶν,… «(2).

Τόν 14ο αἰῶνα ἐλάμπρυνε τή Θεσσαλονίκη μέ τήν ἀσκητική ἀλλά καί ἀγωνιστική παρουσία του ὁ Ἡσυχαστής Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς. Ὁ λόγιος Ἱεράρχης ἔγραψε καί αὐτός Ἑγκωμιαστικόν Λόγον πρός τόν Ἅγιο Δημήτριο, ὅπου μεταξύ ἄλλων διαβάζουμε καί τά ἑξῆς σχετικά μέ τήν προσφορά τοῦ Μυροβλήτου στήν πόλη καί γιά τήν κατάργηση τῆς εἰδωλολατρίας:

«Καί ὁ μάρυρας αὐτός , ὁ μεγαλομάρτυρας Δημήτριος… ἔτρεξε τόν δρόμο μέχρι τό τέρμα, διαφύλαξε τήν πίστη και γιά τή διατήρηση τῆς εὐσέβειας ἀντιστάθηκε μέχρι θανάτου . Καί ἀπεῖχε πάρα πολύ ἀπό τό νά ἐκδικηθεῖ αὐτούς πού τόν ἀπειλοῦσαν, γιατί προσευχήθηκε ἀκόμη καί γι’ αὐτούς στόν Θεό καί ἄλλων σταμάτησε τήν κακία, ἄλλους μεταμόρφωσε, μέ ἀποτέλεσμα τό νά μήν ὑπάρχει σ’αὐτήν τήν πόλη οὔτε ἀπομεινάρι ἐκείνης τῆς ἀσέβειας, ἀλλά ἡ πόλη, ὅπου καί ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας ὑπέστη βίαιο θάνατο νά εἶναι ἑνωμένη καί νά παραμένει σταθερή μέ τίς ποικίλες φροντίδες του καί μέ τίς κάθε εἴδους εὐεργεσίες καί συνεχεῖς παρακλήσεις του στόν Θεό» .(3)

Δέν τιμᾶ τόν Ἅγιο Δημήτριο μόνον ἡ Θεσσαλονίκη. Σύμπας ὁ Ἑλληνισμός καί εὐρύτερα ἡ Ὀρθόδοξη Οἰκουμένη τόν ἀναγνωρίζει ὡς σωτῆρα σέ δύσκολες στιγμές. Γιά τήν πνευματική του παρουσία κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 διαβάζουμε τά ἑξῆς σέ βιβλίο πού ἐγράφη ἀπό τό Ἁγιορείτικο Κελλί Ἁγίου Νικολάου Μπουραζέρη:

«Ἦλθε ὅμως ἡ μεγάλη ὥρα τῆς ἐθνεγερσίας τοῦ 1821. Ἀπό τήν πρώτη ἐξέγερση στήν Μολδαβία τό λάβαρο πού ἀνύψωσαν στό Βουκουρέστι ἔφερε τήν μορφή τοῦ Ἀγίου Δημητρίου. Αὐτόν ἀτένιζαν στό «μπαϊράκι» τους τά παλληκάρια στόν δύσκολο ἀγῶνα τους. Ἀλλά καί στήν κυρίως Ἑλλάδα, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἱστορικός Σπυρίδων Τρικούπης, ἡ φράση «βοήθειά σου, ὁ Ἅγιος Δημήτριος μετά σοῦ» ἐνθάρρυνε τούς μαχητάς. Καί ὁ μεγάλος ἥρωας τῆς Ἐθνεγερσίας Γεώργιος Καραϊσκάκης ἔλεγε ὅτι «περισσότερη βοήθεια γνώρισα εἰς τούς πολέμους ἀπό τόν Ἅγιο Δημήτριο παρά ἀπό τόν Ἅγιο Γεώργιο» μολονότι εἶχε τό ὄνομά του…». (4)

Τήν εὐγνωμοσύνη τοῦ συγχρόνου Ἑλληνισμοῦ πρός τόν Ἅγιο ἀνέλαβε νά ἐκφράσει τό 1927 ἕνας ἄλλος Παλαμᾶς. Ὄχι ὁ Γρηγόριος, ἀλλά ὁ Κωστῆς, ὁ μεγάλος ποιητής μας. Ἐπισκέφθηκε τήν Θεσσαλονίκη, προσκύνησε στόν τάφο τοῦ Πολιούχου και ἐκφώνησε ἕναν μνημειώδη λόγο καταγράφοντας τίς ἐντυπώσεις του. Παραθέτουμε ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα:

«Καί μέ τήν ἀφορμή πού μοῦ δίνει ἡ παρουσία μου ἀνάμεσά σας, ὅσο κι ἄν πέρασε ἡ ἡμέρα πο΄ύ πανηγυρίζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου, ἁρμονισμένη μέ τό μέγιστο ἐθνικό γεγονός πού εἶναι ἡ ἀνάκτηση τῆς Θεσσαλονίκης, δέ μοῦ φαίνεται παράκαιρο ἤ παράφωνο νά σημειώσω τούς λόγους τοῦ Κωνσταντίνου Σάθα: «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος εἶναι ὁ κατ’ ἐξοχήν τῶν Ἑλλήνων ἥρως. Ἐνῷ ἐν τοῖς ἄλλοις ἁγίοις πᾶσα ἰδέα πατρίδος ἐνεπνίγη ἐν τῇ μυστικῇ Σιών , ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἐκπροσωπεῖ τόν ἀληθῆ τοῦ Ἑλληνισμοῦ φοίνικα, ἀπό τοῦ τάφου ἀπαντῶν καί εἰς τούς πανηγυρίζοντας ἐπί Τουρκοκρατίας Ἕλληνας ὅτι αὐτός θά τούς ἐλευθερώση».

Πρός τόν μεγαλομάρτυρα πού καθώς τόν ὑμνολογοῦν τά τροπάριά του, σά φοίνικας ἀνθίζει, φοίνικα σφίγγει στό πλευρό του, φοίνικα στή γλῶσσα του καί φοίνικα στά πόδια του, ἀφιέρωσα κι ἐγώ στά πατριωτικά μεθύσια περασμένων ἡμερῶν, τόν στίχο μου, λιτό φοινικόκλαδο σ’ ἐκεῖνον, τό σύντομο τραγοῦδι πού ἀρχίζει μέ τά λόγια αὐτά:

Ἐσύ, πού θρόνος σου ἡ Θεσσαλονίκη
Μακεδονίτη Ἀκρίτα καβαλλάρη
Φώτισέ μας τόν δρόμο πρός τή Νϊκη
Τόν μῆνα πού γιορτάζω σε εἶν’ ἡ χάρη.
Μά τό βαρβαροφάγο σου κοντάρι
Χίλιασέ του κι ἁρμάτωσε τή χώρα».  (5)

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἐκφράζει τήν συνύπαρξη πατριωτισμοῦ καί Οἰκουμενικότητας, ὁπως αὐτή ἀποκρυσταλλώνεται μέσα στήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας. Αὐτή ἡ παράδοση διαφύλαξε τόν πραγματικό χαρακτῆρα τῆς Θεσσαλονίκης μας πού δέν εἶναι πολυπολιτισμικός, ὅπως ψευδῶς τόν παρουσιάζουν, ἀλλά δημιουργικά Ἑλληνικός καί πνευματικά Χριστιανικός. Ἅγιε Δημήτριε σῶζε τήν πόλιν σου!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

  1. Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλήτης, ἔκδοση Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου  Δήμου Ἁγίου Δημητρίου Ἀττικῆς, σελ. 53.
  2. Ἅγιος Δημήτριος- Ἐγκωμιαστικοί Λόγοι Ἐπιφανῶν Βυζαντινῶν Λογίων, ἔκδοση ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 143 (μετάφραση Πέτρου Βλαχάκου).
  3. Ὅπως ἀνωτέρω, σελ. 349-351.
  4. Ἅγιος Δημήτριος Μυροβλήτης, ἔκδοση Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Δήμου, Ἁγίου Δημητρίου Ἀττικῆς, σελ. 114.
  5. Θεσσαλονίκης Ὑμνολόγιο, Ἐπιμ. Ἰωάννου Κ. Χολέβα, Ἔκδοση Συνδέσμου Θεσσαλονικέων Ἀθηνῶν, 2007, σελ. 72.

Κ.Χ. ΟΚΤ. 2012

Πηγή: history-of-macedonia

26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1912 – 2012: ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΑΣ, ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ!

ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!

Μετά από 500 χρόνια και πλέον (!!!) σκληρής τουρκικής σκλαβιάς, η Θεσσαλονίκη ξαναγίνεται ελληνική! Ανήμερα του Πολιούχου και Προστάτη της Αγίου Δημητρίου, που για μια ακόμα φορά συνδέεται με την πόλη Του, σκεπάζοντάς την με τη γαλανόλευκη!

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ακολουθεί το Ιστορικό της Απελευθέρωσης:
«Ταύτην την στιγμήν αγγέλλεται ότι η Θεσσαλονίκη παραδοθείσα κατελέφθη υπό του ελληνικού στρατού» (τηλεγράφημα του Αυστριακού Πρακτορείου Ειδήσεων).

Το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης στον ελληνικό στρατό υπογράφτηκε στο Διοικητήριο (κτίριο του πρώην υπουργείου Μακεδονίας Θράκης), μετά την τηλεγραφική εντολή του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον αρχιστράτηγο του στρατού διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο «να αποδεχθήτε την προσφερομένην υμίν παράδοσιν της Θεσσαλονίκης και να εισέλθητε εις ταύτην ανευ χρονοτριβής».

Το ιστορικό πρωτόκολλο υπέγραψαν, τελικά, ο αρχηγός του τουρκικού στρατού Χασάν Ταχσίν πασάς και από πλευράς των Ελλήνων οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί του αρχιστρατήγου Κωνσταντίνου Β. Δούσμανης και Ι. Μεταξάς. Ήταν το τέλος ενός αγωνιώδους σύρε – έλα των διαπραγματευτών, ανάμεσα στο τουρκικό, τότε, Διοικητήριο και το ελληνικό επιτελείο του Κωνσταντίνου που είχε εγκατασταθεί στην ιστορική βίλα Μοδιάνο, στη Γέφυρα (το παλιό Τόψιν), που στεγάζει σήμερα το Μουσείο των Βαλκανικών Πολέμων.

Η παράδοση στους Έλληνες – γιατί προέλαυνε και ο βουλγαρικός στρατός με σκοπό να μπει πρώτος στην πόλη – οφείλεται, πέρα από τις στρατιωτικές αδυναμίες του τουρκικού στρατού, στα φιλελληνικά αισθήματα του Τούρκου στρατηγού που είχε σπουδάσει σε ελληνικό γυμνάσιο στα Γιάννενα και προτίμησε να παραδώσει την πόλη στους Έλληνες.

Όπως σημειώνει ο στρατηγός Δούσμανης στα απομνημονεύματά του, «η σύνταξις της συμβάσεως και η υπογραφή επερατώθη περί την 1.30 μετά μεσονύκτιον, εσυμφωνήσαμεν όμως να θέσωμεν ως ημερομηνίαν την 26ην Οκτωβρίου, διότι εξ υπαιτιότητος των Τούρκων εβραδύναμεν να συναντηθώμεν…»

Από τις πρώτες πρωινές ώρες οι ξένοι ανταποκριτές που βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη και παρακολουθούσαν τις εξελίξεις του βαλκανικού πολέμου, έκαναν γνωστή στη διεθνή κοινή γνώμη την είσοδο του ελληνικού στρατού. Το πρώτο τηλεγράφημα του αυστριακού πρακτορείου ειδήσεων έγραφε: «Ταύτην την στιγμήν αγγέλλεται ότι η Θεσσαλονίκη παραδοθείσα κατελήφθη υπό του ελληνικού στρατού».

Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που μπήκε στην πόλη ήταν ο υπομοίραρχος Κωνσταντίνος Μανωλκίδης, ο οποίος επικεφαλής ενός μικρού αποσπάσματος διέσχισε έφιππος την Εγνατία το βράδυ τη 26ης Οκτωβρίου, τέσσερις ώρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας, ενώ εκατοντάδες έκπληκτοι Θεσσαλονικείς ακολουθούσαν τον έφιππο αξιωματικό. Ο Μανωλκίδης είχε διαταγή να παραλάβει και να συνοδεύσει τους Τούρκους αξιωματικούς προς το ελληνικό στρατηγείο στο Τόψιν (σημ. Γέφυρα), στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων για την παράδοση της πόλης. Διανυκτέρευσε μάλιστα το βράδυ στο ξενοδοχείο «Όλυμπος Παλλάς», στην πλατεία Ελευθερίας, ενώ πολλοί Έλληνες κάτοικοι τη πόλης συνωστίζονταν στις τζαμαρίες του ξενοδοχείου για να δουν από κοντά τον ένστολο Έλληνα αξιωματικό.

Από τα μεσάνυχτα ακόμη της 26ης Οκτωβρίου είχαν εισέλθει τα πρώτα τμήματα των μακεδονομάχων πολεμιστών με επικεφαλής τον Κων. Μαζαράκη. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, μια ίλη του 1ου συντάγματος Ιππικού υπό τον ίλαρχο Βερύκιο έφτασε ως την πλατεία Ελευθερίας. Τμήματα της έβδομης μεραρχίας κατέλαβε το Διοικητήριο και άλλα δημόσια κτίρια, ενώ ο Θεσσαλονικιός Αλέξανδρος Ζάννας ύψωσε με τη βοήθεια ενός ναυτόπουλου την ελληνική σημαία στον ιστό του Λευκού Πύργου.

Το μεσημέρι της 27ης Οκτωβρίου μπήκαν επίσημα στην πόλη, υπό δυνατή βροχή, τα πρώτα τμήματα του ελληνικού στρατού που έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό από χιλιάδες Θεσσαλονικείς που πανηγύριζαν για την απελευθέρωσή τους.

Βαλκανικοί Πόλεμοι - Η είσοδος του Βασιλέως και του Διαδόχου στη Θεσσαλονίκη

Μεταφέρουμε από το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου: «Το Μεγάλο άλμα, η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης», ένα απόσπασμα από μια πολύτιμη μαρτυρία του παλιού πολεμιστή Χαρίλαου Χαρίση από τις πρώτες ώρες του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλονίκη.

«Προηγούντο περί τους είκοσι σαλπιγκτάς και έπετο ο αξιωματικός σημαιοφόρος με αναπεπταμένην την σημαίαν και τους παραστάτας εφ’ όπλου λόγχην. Ηκολούθει έφιππος ο συνταγματάρχης Κωνσταντινόπουλος και αυτόν ηκολούθουν οι λόχοι. Όλοι με γυμνά τα ξίφη των με πρόσωπα ηλιοκαμένα και λάμποντα απο ψυχικήν χαράν…»

«Τριακόσιοι μαθηταί με τα μπλε πηλήκια και ένα πλήθος Ελλήνων περικυκλώσαμε και ανεμίζοντας τα πηλήκια στον αέρα, ζητωκραυγάζαμε έξαλλοι. Ζήτω η Ελλάς, Ζήτω ο Διάδοχος, Ζήτω ο γενναίος ελληνικός στρατός. Όλοι φιλήσαμε την πολεμικήν σημαίαν με δάκρυα χαράς. Και επειδή δεν ήτο δυνατόν να σφίξουμε το χέρι του έφιππου συνταγματάρχη, άλλοι θωπεύαμε τις μπότες του και όλοι μαζί βαδίζοντες μεταξύ των τετράδων των ευζώνων και έχοντες εν κύκλω τον συνταγματάρχην, εζητωκραυγάζαμε συνεχώς…».

Η είσοδος των ελληνικών στρατιωτικών τμημάτων προκάλεσε μοναδικές εκρήξεις χαράς και ρίγη έξαλλου ενθουσιασμού. Έχουμε πολλές περιγραφές από αυτές τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε η πόλη, από δημοσιογράφους, λογοτέχνες και στρατιωτικούς, ενώ εντυπωσίαζε το γεγονός πού είχαν βρεθεί σε λίγες μόνο ώρες αμέτρητες ελληνικές σημαίες οι οποίες είχαν υψωθεί στα μπαλκόνια.

Οι πανηγυρισμοί κορυφώθηκαν την επόμενη μέρα, Κυριακή 28 Οκτωβρίου, όταν έφθασε στο σιδηροδρομικό σταθμό ο αρχιστράτηγος διάδοχος του θρόνου Κωνσταντίνος. Του έγινε μεγαλειώδης υποδοχή και έφιππος με τη συνοδεία του κατευθύνθηκε στο Διοικητήριο όπου δέχτηκε τις αρχές της πόλης και τους ξένους προξένους στη Θεσσαλονίκη.

Τη Δευτέρα 29 Οκτωβρίου με ειδικό τρένο από τη Βέροια έφτασε στην πόλη ο βασιλιάς Γεώργιος, τον οποίο υποδέχτηκαν οι αρχές και χιλιάδες κόσμου που είχε παραταχθεί κατά μήκος των πεζοδρομίων ως την βίλα Χατζηλαζάρου, στην περιοχή της Ανάληψης, όπου κατέλυσε η βασιλική οικογένεια. «Ολόκληρος η πόλις, έγραφαν οι εφημερίδες, είχε διακοσμηθεί πλουσίως και εορταστικώς, από πρωίας δε, παρά την πίπτουσαν βροχήν, είχε προσλάβει όψιν πρωτοφανώς πανηγυρικήν». Η λαμπρή δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης, «χοροστατούντος του μητροπολίτου Γενναδίου και παρουσία του ανωτάτου άρχοντος, της βασιλικής οικογενείας, των τοπικών και προξενικών αρχών και πλήθους ενθουσιώδους λαού», έγινε στην εκκλησία του Αγίου Μηνά στις 30 Οκτωβρίου. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επισφράγισε την κατάληψη της Θεσσαλονίκης με την είσοδό του και τη μόνιμη παραμονή του στην πόλη ως την ανεξιχνίαστη ακόμη δολοφονία του το Μάρτιο του 1913.Άγιος Δημήτριος - Πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης

Υστερόγραφο: Όλοι σχεδόν οι πίνακες ζωγραφικής που αναφέρονται στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, όπως η υπογραφή του πρωτοκόλλου παράδοσης της πόλης από τον Χασάν Ταχσίν, η είσοδος στην πόλη του βασιλιά Γεωργίου και του αρχιστρατήγου του ελληνικού στρατού διαδόχου Κωνσταντίνου, φιλοτεχνήθηκαν από τον ζωγράφο Κενάν Μεσαρέ, γιο του Τούρκου αρχιστρατήγου Χασάν Ταχσίν πασά, ο οποίος παρέδωσε την πόλη στους Έλληνες (!). Ο Κενάν παρέμεινε στην Ελλάδα (στα Γιάννενα), πήρε την ελληνική υπηκοότητα και οι απόγονοί του με το επώνυμο Μεσαρέ συνεχίζουν να μένουν στην «πατρίδα τους».

Πηγή: Ελλάς – Ορθοδοξία

Μακεδονία: επέτειος 100 ετών.

Γράφει η Θάλεια Χούντα

Θάλεια ΧούνταΗ φετινή εορτή του Αγίου Δημητρίου συμπίπτει με τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον Ελληνικό Στρατό. Μία ηρωική επέτειος που σηματοδοτεί την διαχρονική ελληνικότητα της Μακεδονίας μας και την θέλησή μας για διαφύλαξη κάθε σπιθαμής γης της χώρας μας.

Ο Μακεδονικός Αγώνας ήταν μερικά χρόνια πριν η αρχή, η σεπτή μορφή του ήρωα Παύλου Μελά ενέπνευσε στην πράξη το πατριωτικό πνεύμα και κλίμα της εποχής και οι συντονισμένες ενέργειες του Στρατού μας οδήγησαν στην μεγάλη ημέρα του 1912, όπου ο στρατηλάτης Βασιλέας εισήλθε στην πόλη και η Σημαία μας υψώθηκε και πάλι και παραμένει έως σήμερα.

Δεν πρέπει να υπάρχει Ελληνική ψυχή που να μην σκιρτά στην ανάμνηση τέτοιων επετείων, οι οποίες και ενδυναμώνουν το φρόνημα. Δεν πρέπει, τέτοια γεγονότα με αντίκτυπο σε όλο τον κόσμο και τεράστιας πολιτικής και στρατιωτικής σημασίας, να παραμένουν ασχολίαστα. Δεν πρέπει να μην υπάρχουν ειδικά αφιερώματα, με αναφορές στα ονόματα των ηρώων και τις συνθήκες των μαχών. Δεν πρέπει στα σχολεία να μην έχουν αφιερωθεί ώρες διδασκαλίας, με σκοπό να μεταλαμπαδευτεί η γνώση. Δεν πρέπει να παραμένει έστω και ένα σπίτι, που να μην έχει υψωμένη την γαλανόλευκη. Δεν πρέπει αυτή η ημέρα να είναι εργάσιμη. Δεν πρέπει η Εκκλησία να μην έχει τελέσει επιμνημόσυνες δεήσεις για όλους τους ¨αγίους¨ που έδωσαν το αίμα τους και τίμησαν στο έπακρο τον Έλληνα.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα φροντίζει συστηματικά να συντηρεί το κλίμα «φόβου», που το ίδιο δημιούργησε με την αλόγιστη οικονομική πολιτική και να εστιάζεται στο συνεχές βύθισμα της χώρας, έως την εξαφάνιση. Δεν θέλει ή δεν μπορεί να κατανοήσει, ότι είμαστε πλασμένοι και ευλογημένοι για το «Μεγάλο» που αφορά την ιδέα της Ελλάδος, το οποίο και είναι υπεράνω όλων.

Η ψυχή του κάθε Έλληνα ας είναι το αιώνιο καταφύγιο όλων αυτών των Ηρώων!

Πηγή: Olympia.gr

“Φεστιβάλ των Αοράτων πόλεων – Μία κοσμογραφία” στο Κρατικό και στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης



Το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης συνεχίζουν το εκθεσιακό τους πρόγραμμα με τον τίτλο “Φεστιβάλ των Αοράτων πόλεων – Μία κοσμογραφία” συμμετέχοντας στους εορτασμούς για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης που διοργανώνει ο δήμος Θεσσαλονίκης…

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για το μήνα Οκτώβριο:

19.9 – 25.10.2012
MISCHA KUBALL. PLATON’S MIRROR – O ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ.
Χώρος: Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Μονής Λαζαριστών, ισόγειο)
Επιμέλεια για το ΚΜΣΤ: Αγγελική Χαριστού
Σε συνεργασία με το Goethe Institut Θεσσαλονίκης.
Η έκθεση εντάσσεται στα 47α ΔΗΜΗΤΡΙΑ.
Ώρες λειτουργίας έκθεσης: Τρίτη-Κυριακή 10:00-18:00
Εισιτήριο: 3€ ολόκληρο, 1,5€ μειωμένο και σχολικό, 1€ ομαδικό, δωρεάν για ειδικές ομάδες

21.9.2012 – 30.12.2012
«Σμύρνη: η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης (1900-1922)»
Φωτογραφική έκθεση της Μαρίας Ηλιού
Χώρος: Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Επιμέλεια: Μαρία Ηλιού, Ιστορικός σύμβουλος: Αλέξανδρος Κιτροέφ
Ώρες λειτουργίας έκθεσης: Τετάρτη 10:00-22:00, Πέμπτη & Σάββατο 10:00-18:00,
Παρασκευή 10:00-19:00, Κυριακή 11:00-15:00
Πρόγραμμα προβολών ταινίας: για ενήλικες Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 16:00-17:30 / για σχολικές ομάδες Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή α΄ προβολή 09:45-11:15, β΄ προβολή 11:30-13:00

Εισιτήριο: έκθεση 4€, ταινία 5€, συνδυαστικό 7€ / για σχολεία και οικογένειες ή ομάδες άνω των τριών ατόμων έκθεση 2€, συνδυαστικό 4€

23.10.2012 – 27.01.2013

Κεντρική έκθεση του φεστιβάλ των Αοράτων Πόλεων από το ΜΜΣΤ
Χώρος: Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Επιμέλεια: Ντένης Ζαχαρόπουλος, Θούλη Μισιρλόγλου
Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη 10:00-22:00, Πέμπτη & Σάββατο 10:00-18:00, Παρασκευή 10:00-19:00, Κυριακή 11:00-15:0.
Εισιτήριο: 4€ ολόκληρο, 2€ μειωμένο και σχολικό, δωρεάν για ειδικές ομάδες

23.10.2012 – 9.12.2012
SAMKURA*: ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ
Κεντρική έκθεση / πρώτο μέρος του Φεστιβάλ των Αοράτων Πόλεων από το ΚΜΣΤ.
Χώρος: Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Β1, λιμάνι)
Επιμέλεια: Μαρία Τσαντσάνογλου
Συντονισμός: Θοδωρής Μάρκογλου
Ώρες λειτουργίας έκθεσης: Τρίτη-Σάββατο 10:00-18:00, Κυριακή 11:00-15:00
Εισιτήριο: 3€ ολόκληρο, 1,5€ μειωμένο και σχολικό, 1€ ομαδικό, δωρεάν για ειδικές ομάδες

Έκθεση καλλιτεχνών από την Αρμενία, τη Γεωργία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία που συμμετείχαν σε πρόγραμμα ανταλλαγών που διοργανώθηκε από τα καλλιτεχνικά εργαστήρια «Cló Ceardlann na gCnoc» στην Ιρλανδία. Η έκθεση παρουσιάζει τα αποτελέσματα της συμμετοχής των καλλιτεχνών στα προγράμματα φιλοξενίας. Η ποικιλία γλωσσών και αλφαβήτων λειτουργούν εμφατικά στη δημιουργία των έργων και ένα από τα ζητούμενα των καλλιτεχνών είναι να ανακαλύψουν και να αφομοιώσουν την διαφορετικότητα του άλλου τόπου. Τα έργα των καλλιτεχνών αναφέρονται ακόμα στη σχέση με τη φύση, δεδομένου ότι οι χώροι φιλοξενίας βρίσκονται ως επί το πλείστον σε αγροτικές περιοχές απομακρυσμένες από το αστικό περιβάλλον.

23.10.2012 – 10:30-14:30
SAMKURA FORUM
Χώρος: Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Β1, λιμάνι)
Συντονισμός: Μαρία Τσαντσάνογλου
Στρογγυλό τραπέζι* με θέμα την παρουσίαση εικαστικών θεσμών (διοργανώσεις, φεστιβάλ και προγράμματα φιλοξενίας καλλιτεχνών) στην Αρμενία, τη Γεωργία, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.
Θα παρουσιαστούν:
Artisterium, Φεστιβάλ Σύγχρονης Τέχνης στην Τιφλίδα (Γεωργία)
Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης στο Γκιουμρί (Αρμενία)
AKOSS Πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών στην Αρμενία
Cló Ceardann na gCnoc – εργαστήρια και διαμονή καλλιτεχνών στην Ιρλανδία πρόγραμμα SAMKURA
Συνεργασία ανάμεσα στη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και εικαστικούς φορείς στην Αρμενία και τη Γεωργία.

*Η συμμετοχή στο στρογγυλό τραπέζι απευθύνεται κυρίως σε καλλιτέχνες, επιμελητές, θεωρητικούς και ιστορικούς της τέχνης.

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το φορέα και τις εκδηλώσεις που εντάσσονται στο πλαίσιο εορτασμού των 100 χρόνων μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: thessaloniki2012.gr

Πηγή: The Festival

Η Θεσσαλονίκη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Σύντομη ιστορία της Θεσσαλονίκης

Η Θεσσαλονίκη της Ορθοδοξίας και του ΕλληνισμούΕπιτρέψτε μου, αγαπητοί αναγνώστες, να αποτίσω τον οφειλόμενο φόρο τιμής στη γενέτειρά μου Θεσσαλονίκη, η οποία στις 26 Οκτωβρίου εορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της, την ίδια ημέρα που τιμά και τη μνήμη του πολιούχου της. Η πόλη του Αγίου Δημητρίου ιδρύθηκε από τον Κάσσανδρο το 315 π. Χ. και ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν της συζύγου του, ετεροθαλούς αδελφής του Μ. Αλεξάνδρου. Αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στο αποστολικό έργο του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος μάλιστα στην Α΄ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή του λέγει ότι οι Θεσσαλονικείς έγιναν υπόδειγμα για όλους τους πιστούς στη Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Το μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου το 305 μ.Χ. έκανε την πόλη επίκεντρο Πανορθοδόξου προσκυνήματος και μέχρι σήμερα η λατρεία προς τον Μυροβλήτη Άγιο συγκεντρώνει στο ναό του πιστούς από την Οικουμενική Ορθοδοξία.

Στα τείχη της με τη βοήθεια του Αγίου οι Βυζαντινοί Έλληνες αποκρούουν δεκάδες επιδρομές αλλοφύλων. Η Οικουμενική της ακτινοβολία αναδεικνύεται με τον εκχριστιανισμό Σλαβικών λαών από τους Θεσσαλονικείς αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο τον 9ο αιώνα. Η νομοθεσία του Θεσσαλονικέως Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου υπήρξε η βάση του Αστικού Δικαίου των Ελλήνων από τον 14ο αιώνα μέχρι και το 1946. Η συμβίωση των Ορθοδόξων με την εβραϊκή κοινότητα που δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα ήταν αρμονική, ενώ αρνητικά ήταν πάντα τα αισθήματα των Ελλήνων για την τουρκική κατοχή επί 5 αιώνες. Η πόλη καταστράφηκε από το τουρκικό μαχαίρι μετά την εξέγερση της Χαλκιδικής το 1822. Στα σχολεία της δίδαξαν μεγάλες μορφές του υποδούλου Γένους, όπως ο Κοσμάς Μπαλάνος και ο Αθανάσιος Πάριος. Το 1850 ο Ελληνόβλαχος Γκαρμπολάς ιδρύει το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο της πόλης. Και στην ένοπλη αποκορύφωση του Μακεδονικού Αγώνος το Ελληνικό Προξενείο και η Ιερά Μητρόπολις στη Θεσσαλονίκη γίνονται το επίκεντρο της διπλωματικής και πνευματικής προετοιμασίας. Στήριγμά τους οι Φιλεκπαιδευτικοί Σύλλογοι τα σχολεία και οι έμποροι.

Όταν στις 26 Οκτωβρίου 1912 ο Ταχσίν πασάς υπέγραφε την παράδοση της πόλης στον Αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο όλοι συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο για ένα ακόμη θαύμα του Αγίου Δημητρίου. Όμως από τότε η Θεσσαλονίκη του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας προοδεύει με βάση το ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Δηλαδή να ζητάς τη βοήθεια του Θεού, αλλά ταυτοχρόνως να δραστηριοποιείσαι και εσύ. Στην πόλη ακούσθηκε για πρώτη φορά ελληνικός Ραδιοφωνικός Σταθμός, το Ράδιο Τσιγκιρίδη. Εκεί επίσης πρωτοπροβλήθηκε τηλεοπτικό πρόγραμμα. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1960 στο περίπτερο της ΔΕΗ στη Διεθνή Έκθεση. Η έλευση των προσφύγων από τις ελληνικές πατρίδες της Ανατολής βοήθησε την πόλη διότι οι Μικρασιάτες και οι Κωνσταντινουπολίτες μετέφεραν την Χριστιανική τους ευλάβεια,, την αγάπη τους στα γράμματα και την επιχειρηματική τους ικανότητα. Εξάλλου το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είναι σήμερα το πληρέστερο και το πιο οργανωμένο κτηριακά και επιστημονικά από όλα τα ΑΕΙ της χώρας μας. Το λιμάνι, το αεροδρόμιο, το σιδηροδρομικό και οδικό δίκτυο καθιστούν την πόλη πραγματική συμπρωτεύουσα της Ελλάδος, όπως υπήρξε άξια συμβασιλεύουσα της Ρωμανίας (Βυζαντίου)

Το μέλλον της Θεσσαλονίκης βασίζεται στην ορθή, δημιουργική και όχι μουσειακή αξιοποίηση του παρελθόντος της. Ας αφήσουν ορισμένοι τα φληναφήματα για πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη. Ουσιαστικά προσπαθούν να εξωραίσουν την Τουρκοκρατία και να προετοιμάσουν την αποδοχή του νέου Οθωμανισμού. Η πόλη υπήρξε σημαντική για όλους τους λαούς της περιοχής διότι αποτέλεσε προπύργιο Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Έτσι θα αναπτυχθεί και στο άμεσο μέλλον, τώρα μάλιστα που η πτώση του Κομμουνισμού οδήγησε τους γειτονικούς λαούς να ξαναβρούν την βυζαντινή κληρονομιά τους. Η Θεσσαλονίκη μάς συνδέει με τον ένδοξο βυζαντινισμό μας και μαρτυρεί τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού.

Κ.Χ. 21.10.2012.

Πηγή: history-of-Μacedonia

Επιστημονικό Συνέδριο για τα 100 χρόνια από την Απελευθέρωση της Μακεδονiας

Στο συνέδριο θα συμμετάσχουν διακεκριμένοι ιστορικοί από την Ελλάδα, τον Καναδά, και τις Η.Π.Α.

Greek troops of the balkan wars

Στις 26 Οκτωβρίου 1912 ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στη Θεσσαλονίκη, επιτυγχάνοντας την απελευθέρωση μεγάλου τμήματος της Μακεδονίας και αλλάζοντας την εξέλιξη της ιστορίας της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό είχε καταλυτική σημασία για τους Βαλκανικούς Πολέμους και άλλαξε τη ροή της Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η εκτίμηση της σημασίας του γεγονότος αυτού από ιστορικής πλευράς αποτελεί το αντικείμενο του συνεδρίου που θα διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο Missouri-St. Louis των Η.Π.Α.

Στο συνέδριο θα συμμετάσχουν διακεκριμένοι ιστορικοί από την Ελλάδα, τον Καναδά, και τις Η.Π.Α., ανάμεσα στους οποίους ο κάτοχος της Έδρας Ελληνικών Σπουδών στο Βανκούβερ καθηγητής Andre Gerolymatos, η καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Ηλέκτρα Κωστοπούλου, και ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Simon Fraser Δόξης Δοξιάδης.

Στο συνέδριο θα συζητηθούν θέματα όπως η εξόντωση εθνοτήτων, πόλεμος και προπαγάνδα, ο ρόλος του στρατού και του ναυτικού στους Βαλκανικούς Πολέμους, και η προσφορά των Ελλήνων της Διασποράς που επέστρεψαν στην Ελλάδα για να πολεμήσουν.

Το συνέδριο οργανώνεται από τον Καθηγητή Μιχάλη Κοσμόπουλο και την Έδρα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Missouri-St. Louis.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Έδρας, greekstudies.org. Το συνέδριο θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω του διαδικτύου από την ίδια ιστοσελίδα.

ΧΡΟΝΟΣ: Σάββατο 27 Οκτωβρίου, 2012
ΤΟΠΟΣ: Century Room A, Millennium Student Center, Πανεπιστήμιο Μιζούρι, St. Louis
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ: greekstudies.org
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: greekstudies@umsl.edu

Πηγή: history-of-macedonia