Archive

Posts Tagged ‘Hammond’

Εγχώριοι και αλλοεθνείς εθνομηδενιστές κάτω τα χέρια απ’τη Μακεδονία!

Ο Γεν. Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, γνωστής ΜΚΟ ευρωατλαντικής εξάρτησης με άρθρο του στην «Καθημερινή» (19-11-14) «Νεότερα περί ονομασίας;» προλειαίνει το έδαφος για την επιβολή του σχεδίου νομιμοποίησης του σφετερισμού του ελληνικού ονόματος από τους σλάβους του βορεινού προτεκτοράτου.Το ΕΛΙΑΜΕΠ συνδεδεμένο με τα αμερικανικά κέντρα δεν περιμένει τα σκοπιανά ΜΜΕ για να πληροφορηθεί την «νέα» πρόταση Νίμιτς. Περί ΕΛΙΑΜΕΠ βλ. Βασίλειο Μαρκεζίνη, Η Ελλάδα στον κατήφορο, σ. 41- 44 και το, Η Ελλάδα των κρίσεων, ιδίως σ. 64, όπου περιγράφονται αμερικανικές χρηματοδοτήσεις σε εκατοντάδες αλληλένδετες ΜΚΟ περιλαμβανομένου και του ΕΛΙΑΜΕΠ «με σκοπό να ενδυναμώσουν τον πολιτικά εξασθενημένο ατλαντισμό», και ειδικά να στηρίξουν το Σχέδιο Ανάν.

Η «νέα» πρόταση Νίμιτς :
Κράτος: Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας.
Γλώσσα: Μακεδονική (ή αμετάφραστα «μακεντόντσι»).
Εθνικότητα: Πολίτες της Άνω Μακεδονίας.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ την βρίσκει «πολύ κοντά στις ελληνικές διαπραγματευτικές θέσεις» και «μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια συναινετική προσέγγιση».

Εμείς ξέρουμε ότι από εποχής Παγκάλου – του εγγονού – οπότε το σκοπιανό χαρακτηρίζεται «χαμένη υπόθεση», η επίσημη Ελλάς δεν δαπάνησε δράμι φαιάς ουσίας για την αντιμετώπισή του. Το ξεφορτώθηκε στον αυτόματο πιλότο.

Η παθογένεια της εξωτερικής μας πολιτικής απεικονίζεται στους θεσμικούς και εξωθεσμικούς χώρους άσκησής της: Κυβέρνηση, Κοινοβούλιο, κόμματα, πολιτικό προσωπικό, ΜΜΕ, ακαδημαϊκή κοινότητα, πολυώνυμοι δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες. Ηττοπάθεια, ενδοτισμός και κατευνασμός είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά τους. Αυτά θυμίζουν τις χειρότερε ώρες της «αψόγου στάσεως» της «μικράς και εντίμου Ελλάδος» του τέλους του 19ου αιώνα. Η ψευδώνυμη Μακεδονία απομένει το μόνο σταλινικό έργο που μετά και παρά την κατάρρευση του Υπαρκτού η Δύση εκήρυξε διατηρητέο.

Οιαδήποτε περιφραστική ή σύνθετη ονομασία που περιέχει τον όρο Μακεδονία νομοτελειακά καταλήγει στο μονολεκτικό Μακεδονία. Κλασικό παράδειγμα η FYROM, δια της οποίας ατύπως, αδαπάνως, ακόπως και διεθνώς πιστώθηκε υπέρ των Σκοπίων το σκέτο Μακεδονία. Τα περί Erga omnes είναι αφελή και αγνοούν τις πραγματικότητες της ζωής. Το «άνω» όπως και το «πρώην» εξαφανίζεται ακαριαία. Μένει το Μακεδονία.

Θυμίζουμε ιστορικογεωγραφικά (N.Hammond, Ιστορία της Μακεδονίας Α’, σ. 24 επ.) ο όρος Άνω Μακεδονία αναφέρεται στους ελληνικούς νομούς Κοζάνης, Γρεβενών, Καστοριάς, Φλώρινας και από τα Σκόπια του Μοναστηρίου.

Εθνότητα. Το «πολίτες Άνω Μακεδονίας» συνιστά αυτοαναιρούμενη περίφραση υποκαθιστάμενη από το «Μακεδόνες». Επομένως όλες οι προτεινόμενες εκδοχές νομιμοποιούν την παραχάραξη. Το κακό είναι η νόσφιση του ονόματος. Αν δέ ξεριζωθεί θα διαιαωνίζεται. Οπότε το εκάστοτε αφεντικό του προτεκτοράτου θα το χρησιμοποιεί ως εργαλείο πειθαναγκασμού της Ελλάδος σε υπονομευτικές των συμφερόντων μας πράξεις και παραλείψεις. Ανήκουστον: Έλληνες βουλευτές στηρίζουν σκοπιανή επιχείρηση διεκδίκησης περιουσιών στη Μακεδονία μας. (ΠΑΡΟΝ, 23-11-2014). Και μη χειρότερα ! …

Ο πρώτος σκοπιανός πρόεδρος Γκληγκόρωφ συνθλίβει εξ αποτελέσματος τα επιχειρήματα Νίμιτς, ΕΛΙΑΜΕΠ όταν ομολογεί :

«Είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έρθει στα Βαλκάνια των 6ο και 7ο αιώνα, έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία (…). Δεν γνωρίζω κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος αρχαίων Μακεδόνων, αλλά ακόμη και έτσι δεν είναι αυτό που δίνει την ταυτότητα του λαού μας» (Απομνημονεύματα, σ. 259). Ενώ όμως αυτοί ομολογούν ότι είναι σλάβοι τα αφεντικά τους θέλουν Μακεδόνες και εκβιάζουν εμάς να τους εκχωρήσουμε το όνομά μας.

Συμπέρασμα: Αν στην Αμφίπολη βρεθεί επιγραφή στην ψευδώνυμη μακεδονική, τότε να γίνει του Νίμιτς και του ΕΛΙΑΜΕΠ. Αλλιώς ιθαγενείς και ξένοι εθνομηδενιστές να αφήσουν ήσυχη τη Μία και Ελληνική Μακεδονία!

Πηγή: Αντίβαρο

Βιβλιοκριτική: Φίλιππος ο Μακεδών [N. G. L. Hammond], Μαλλιάρης Παιδεία, 1997

Γράφει ο Δημήτρης Παράξενος.

Ο «Φίλιππος ο Μακεδών», πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γεννήθηκε το 382 π.Χ. και πέθανε δολοφονημένος το 336 π.Χ.∙ στο ομώνυμο βιβλίο ο Βρετανός N. G. L. Hammond εξετάζει τη συναρπαστική ζωή του.Ο Φίλιππος κληρονόμησε ένα βασίλειο αδύναμο, που το επιβουλεύονταν οι γείτονές του, όπως η Χαλκιδική Ομοσπονδία και οι Ιλλυριοί. Επιδεικνύοντας εκπληκτική ικανότητα σε όλους τους τομείς, στρατιωτικό, διπλωματικό, διοικητικό και οικονομικό, κατάφερε να ενισχύσει σταδιακά το μακεδονικό κράτος και να το επεκτείνει, συγκροτώντας την πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Ο Φίλιππος ήταν εξέχων στρατηγός και πολεμιστής, πήρε μέρος σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε ο ίδιος επανειλημμένα. Ήταν εξαίρετος διπλωμάτης και διοικητής, που ήξερε να συνάπτει επωφελείς συμμαχίες, να οργανώνει σωστά τις περιοχές που ήλεγχε και να παίρνει μέτρα για την ανάπτυξή τους. Η πολιτική του, σύνθετη και αποτελεσματική, οδήγησε στη διαμόρφωση ενός κράτους που παρείχε ασφάλεια και ευημερία στους κατοίκους του σε μια πολυτάραχη εποχή.

Ο Φίλιππος προκάλεσε επανάσταση στην τέχνη του πολέμου, με τη χρήση της μακεδονικής φάλαγγας, οπλισμένης με τη σάρισσα, και την επιθετική πολιορκία. Έδινε έμφαση στη στρατιωτική εκπαίδευση, χειριζόταν άριστα διαφορετικά σώματα στρατού και με τους ελιγμούς στο πεδίο της μάχης κέρδισε αποφασιστικές νίκες, τις οποίες μετέτρεψε σε μόνιμα πολιτικά οφέλη.

Το τελευταίο ήταν δύσκολο γιατί πολλοί Έλληνες ζούσαν σε πόλεις-κράτη με μακρά παράδοση ανεξαρτησίας. Ιδίως η Αθήνα απέρριπτε τα αιτήματα του Φιλίππου για ειρήνη και συνεργασία. Ο ξακουστός ρήτορας Δημοσθένης χαρακτήριζε ως προδότες όσους συμφωνούσαν με το Φίλιππο, τον οποίο καθύβριζε ως βάρβαρο. Ωστόσο, η Αθήνα υστερούσε σε ορισμένα κρίσιμα σημεία σε σχέση με το μακεδονικό κράτος. Πρώτον, η εξωτερική πολιτική της επηρεαζόταν από το ποια μερίδα κάθε φορά αποδεικνυόταν πιο πειστική στην εκκλησία του δήμου. Τούτο σήμαινε ότι η ρητορική ενίοτε ήταν πιο βαρύνουσα από τα αντικειμενικά συμφέροντα της πόλης. Απεναντίας, η Μακεδονία ακολουθούσε μία σταθερή στρατηγική, εκπορευόμενη από το βασιλιά της. Δεύτερον, επειδή η Αθήνα είχε δημοκρατία, οι συζητήσεις διεξάγονταν και οι αποφάσεις λαμβάνονταν δημόσια. Έτσι, ο Φίλιππος πληροφορούνταν άμεσα για τα σχέδιά της. Τρίτον, ο στρατός της Αθήνας δεν αύξανε ανάλογα με τις ανάγκες της γιατί την ιδιότητα του πολίτη-οπλίτη είχαν μόνο οι γεννημένοι από Αθηναίους γονείς.

Ο ρήτορας Ισοκράτης είχε καταλάβει ότι η εποχή της ακμής της πόλης-κράτους είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί. Από το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα οι ελληνικές πόλεις είχαν μπει σε μια περίοδο συνεχών ταραχών στο εσωτερικό τους και πολέμων μεταξύ τους. Υπήρχε μεγάλη σύγχυση και αστάθεια, οι διάφορες πλευρές δε δίσταζαν να παραβιάζουν όρκους συμμαχίας και η θρησκευτική πίστη, παράγοντας κοινωνικής συνοχής, είχε υποχωρήσει. Σημειώνω ότι κατά τον Θεόδωρο Ζιάκα σε αυτό το διάστημα ο ελληνισμός μπήκε σε μια περίοδο κρίσης του Ατόμου. Όσα γράφει ο Hammond φαίνεται να τον επιβεβαιώνουν. Κατά τον Ισοκράτη ο Φίλιππος μπορούσε να ενώσει τους Έλληνες ώστε να σταματήσουν να αλληλοσκοτώνονται. Μετά έπρεπε να επιτεθεί στην Περσική αυτοκρατορία, η οποία τροφοδοτούσε τις ατελέσφορες έριδες των Ελλήνων και είχε ήδη ανακαταλάβει τις πόλεις των παραλίων της Μικράς Ασίας.

Ο Φίλιππος μετά τη νίκη του στη Χαιρώνεια ενάντια στις δυνάμεις της Βοιωτίας και της Αθήνας φέρθηκε με μεγαλοψυχία στη δεύτερη και την κάλεσε να συμμετέχει σε διαβουλεύσεις ειρήνης για όλη την Ελλάδα. Ήταν μια μεταχείριση νικητή προς ηττημένο μοναδική στα παγκόσμια χρονικά. Η Σπάρτη προτίμησε την απομόνωση αλλά δεν ήταν ικανή να προκαλέσει προβλήματα. Ο Φίλιππος δημιούργησε το Κοινό των Ελλήνων, την πρώτη πολιτική ένωση ανεξάρτητων κρατών, η οποία αποφάσιζε με πλειοψηφία δεσμευτικά για όλα τα μέλη της και ασκούσε ενιαία εξωτερική πολιτική.

Ο Hammond ασχολείται εκτεταμένα με τις εκστρατείες του Φιλίππου, π.χ. στη Θράκη, και σε ορισμένες μάχες δίνει την τακτική που ακολούθησε, όπως ενάντια στον Ονόμαρχο της Φωκίδας στο λεγόμενο Ιερό Πόλεμο. Το βιβλίο του είναι δύσκολο στην ανάγνωση γιατί έχει πάρα πολλά ονόματα περιοχών, πόλεων και λαών, βασιλιάδων και στρατηγών, συμμαχίες και συγκρούσεις και φυσικά χρονολογίες. Ωστόσο, αυτό φανερώνει την ποιότητα της μελέτης που έχει κάνει ο συγγραφέας και την πολυπλοκότητα της κατάστασης που αντιμετώπιζε ο Μακεδόνας βασιλιάς. Κάτι άλλο ενδιαφέρον είναι η ύπαρξη χαρτών, χρήσιμων στην ανάγνωση, και οι πολλές αναφορές του Hammond στις πηγές του, τις οποίες συγκρίνει και αξιολογεί για να πλησιάσει την αλήθεια.

Ο «Φίλιππος ο Μακεδών» είναι ό,τι πρέπει για να γνωρίσετε έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες, έναν ηγέτη εφάμιλλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δεν είναι για «ελαφρύ» διάβασμα αλλά αξίζει τον κόπο να ασχοληθείτε μαζί του.

Πηγή: Αντίβαρο