Archive

Posts Tagged ‘MacedoniaHellenicLand’

Δ. Αβραμόπουλος: Δεν έχουμε μεγάλες προσδοκίες ως προς το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων

Παραθέτουμε απόσπασμα από τη συνέντευξη του ΥΠΕΞ Δ. Αβραμόπουλου στην εφημερίδα «Καθημερινή» και τον δημοσιογράφο Αθανάσιο Έλλις:
– Πριν λίγες ημέρες συναντήσατε τον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Σε τι φάση βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις για το Σκοπιανό;

Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι επιθυμεί και εργάζεται για λύση. Ενημέρωσα τον Γενικό Γραμματέα για τις πρωτοβουλίες που έχουμε πάρει. Η διαπραγματευτική διαδικασία ανέκτησε κάποια δυναμική, χάρη στην πρόταση μας για την υπογραφή μνημονίου κατανόησης με τα Σκόπια. Η πλειοψηφία των εταίρων μας αναγνωρίζει την εποικοδομητική μας στάση. Αυτό αποτυπώθηκε και στην ομόφωνη απόφαση της ΕΕ τον Δεκέμβριο, που καλεί για την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας πριν από την έναρξη διαπραγματεύσεων.

Αναμένουμε τη νέα συνάντηση που θα συγκαλέσει ο κ. Νίμιτς. Ωστόσο, η πολιτική κρίση και οι επικείμενες εκλογές στα Σκόπια επιβάλλουν να είμαστε συγκρατημένοι. Άλλωστε, η κρίση επιβεβαίωσε αυτά που λέγαμε όταν δημοσιεύθηκε η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον περασμένο Οκτώβριο: είναι επικίνδυνο να κρύβεις τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Για μια λειτουργική δημοκρατία στα πρότυπα της Ε.Ε. δεν αρκεί να υιοθετούνται νόμοι που μένουν στα χαρτιά. Πρέπει οι μεταρρυθμίσεις να εφαρμόζονται στην πράξη. Επιθυμία μας είναι στη γειτονική μας χώρα να επικρατεί σταθερότητα και ένα λειτουργικό δημοκρατικό σύστημα.

– Τελικά, υπάρχει φως στις σχέσεις με την Αλβανία;
Από την ώρα που υποσταλεί η σημαία του λαϊκισμού και του εθνικισμού, το πεδίο είναι ανοικτό για να συνεννοηθούμε. Αυτό είναι και το ξεκάθαρο μήνυμα της Ευρώπης. Η περιοχή μας, και αυτό εξαρτάται από εμάς τους ίδιους, καλείται να απαλλαγεί από το… βαλκανικό της παρελθόν. Έχουν ευθύνες οι ηγεσίες που γυρίζουν τις χώρες τους στο χθες, απομακρύνοντας τους λαούς τους από την ευρωπαϊκή τους προοπτική.

Ολόκληρη η συνέντευση του ΥΠΕΞ, η οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την ΑΟΖ εδώ

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

Ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάϊν (Τρότσκι) για το Μακεδονικό ζήτημα

Σχόλιο MacedonianAncestry: Νομίζω πως έχει γίνει κάποιο λάθος στο ποιος κάνει τις ερωτήσεις και ποιος τις απαντήσεις. Σε μια συνέντευξη το λογικό είναι να απαντάει ένα σπουδαίο πρόσωπο στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου όχι το ανάποδο :P… Εδώ όμως βλέπουμε το αντίθετο… Προφανώς αυτός που έκανε την μετάφραση μπερδεύτηκε στην αρχή και μετά τα πήρε όλα σβάρνα… δεν εξηγείται αλλιώς…

Ανανέωση: Σε ερώτηση που δημοσιεύτηκε στο φόρουμ της πηγής η οποία ζητούσε την αρχική πηγή, η απάντηση ήταν η εξής: Το αντίγραφο της συζήτησης βρέθηκε στο αρχείο του γνωστού τροτσκιστή James P. Cannon. Το πρωτότυπο ήταν στα γερμανικά και συνοδευόταν από το εξής εισαγωγικό σημείωμα του Τρότσκι, με ημερομηνία 15 Ιουνίου, 1932: “Τα εσωκλειόμενα πρακτικά μιας συζήτησης μεταξύ μεμονωμένων συντρόφων αποτελεί μόνο ένα συνοπτικό περίγραμμα και θάναι χρήσιμο πληροφοριακά για τα τμήματα της Αριστερής Αντιπολίτευσης. Επειδή το αντίγραφο είναι ανολοκλήρωτο, δεν θάπρεπε να προσδοθεί ιδιαίτερο βάρος σε κάθε συγκεκριμένη φράση και κάθε μεμονωμένη διατύπωση που εμπεριέχει”… Επίσης σε άλλο σχόλιο προστέθηκε και το εξής link: http://www.marxists.org/makedonski/index.htm

Divider
Ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάϊν (Τρότσκι) για το Μακεδονικό ζήτημα – Μια συζήτηση του Τρότσκι με την Αριστερή Αντιπολίτευση στην Ελλάδα.

Το αντίγραφο αυτής της συζήτησης που είχε ο Τρότσκι με ηγετικό στέλεχος της ομάδας των Αρχειο-μαρξιστών στην Ελλάδα προετοιμάστηκε για να κυκλοφορήσει στη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση στα μέσα του 1932 σαν προκαταρκτική εργασία για την πρώτη παγκόσμια συνδιάσκεψη της Αριστερής Αντιπολίτευσης, που διεξάχθηκε το Φεβρουάριο του 1933. Δεν έχει, από όσο είναι γνωστό, δημοσιευθεί στα ελληνικά. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο Intercontinental Press της 30 Αυγούστου 1976 απ’ όπου και έχει μεταφραστεί.

Από το πλήρες ντοκουμέντο η ομάδα Σπάρτακος παρουσίασε μόνο εκείνα τα κομμάτια που αφορούν το μειονοτικό ζήτημα, τα οποία και παραθέτουμε. Είναι και εδώ εμφανής ο ρόλος της Αριστεράς, καθώς και οι τρόποι με τους οποίους οργάνωσε και ποδηγέτησε το Μακεδονικό ζήτημα.  Ακόμη κι έτσι όμως, η συζήτηση αυτή αποδεικνύει πως “Μακεδονικό έθνος” ουδέποτε υπήρξε, αλλά κατασκευάστηκε για να στηρίξει τα σχέδια της Σοβιετικής Ένωσης και της εβραιοκρατούμενης Αριστεράς.

ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ: Δεν έχεις πει τίποτα για το εθνικό ζήτημα. Τι άποψη έχετε για τη Μακεδονία και τις μειονότητες;

ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ: Το συνέδριό μας πήρε απόφαση ενάντια στο σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας, που είχε υιοθετήσει το κόμμα το 1925.

Λ.Τ.: Γιατί;
Α.Μ.: Προέκυψε μετά την πλήρη ανταλλαγή πληθυσμών Ελλήνων, Τούρκων και Βουλγάρων. Η βουλγαρική Μακεδονία αποτελούνταν στο 90% από Βούλγαρους, η ελληνική Μακεδονία από 90% Ελληνες, η σερβική Μακεδονία το ίδιο. Αν εξαιρέσουμε την εβραϊκή μειονότητα, η οποία μένει μόνο στις πόλεις, όλοι στην επαρχία είναι Ελληνες από την Μικρά Ασία και την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.

Λ.Τ.: Γιατί πρόβαλε το κόμμα το σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας;

Α.Μ.: Ο Manouilsky και ο Kolarov επέμεναν σ’ αυτό. Την εποχή εκείνη, το βουλγαρικό κόμμα είχε συμμαχήσει με τους Βούλγαρους εθνικιστές, οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν “Μακεδόνες”, ελπίζοντας να τους κερδίσουν με το μέρος τους. Σ’ αυτή τη βάση ήταν που προβλήθηκε το σύνθημα για την ανεξαρτησία της Μακεδονίας. Όμως οι “Μακεδόνες”, υπό την ηγεσία του Zankov, έστρεψαν αμέσως τα πυρά τους κατά των κομμουνιστών.

Λ.Τ.: Μήπως θάπρεπε νάναι ζήτημα ανεξαρτησίας της Μακεδονίας συνολικά;

Α.Μ.: Ναι.
Λ.Τ.: Δεν είμαι σίγουρος αν είναι συνετό να απορρίψουμε αυτό το σύνθημα. Δεν μπορούμε να λέμε ότι είμαστε αντίθετοι επειδή θα το απορρίψει ο κόσμος που τον αφορά. Πρέπει να του ζητηθεί η άποψή του. Οι “Βούλγαροι” αντιπροσωπεύουν ένα καταπιεσμένο στρώμα. Εμείς πρέπει να εξηγήσουμε ότι ο πληθυσμός έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ο ίδιος για ό,τι τον αφορά. Αν η κυβέρνηση απορρίψει το δημοψήφισμα, τότε πρέπει να παλέψουμε ενάντια σ’ αυτή την απόφαση. Αν η καταπιεσμένη εθνότητα εξεγερθεί ενάντια στην κυβέρνηση, τότε πρέπει να τους υποστηρίξουμε. Με μια τέτοια γλώσσα πρέπει να μιλάμε. Και αν οι Μακεδόνες Έλληνες διακηρύξουν την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση της Αθήνας, απαιτώντας την ανεξαρτησία τους, εμείς θα εναντιωνόμαστε δογματικά; Αμφιβάλω. Ωστόσο, δεν γνωρίζω αρκετά καλά το ζήτημα, μιας και με απασχόλησε το μακεδονικό ζήτημα μόνο το 1913.

Α.Μ.: Η Κομμουνιστική Διεθνής εγκατέλειψε αυτό το σύνθημα γιατί είχε καταντήσει απραγματοποίητο. Η Μακεδονία δεν αποτελεί μια ομοιόμορφη εθνική ολότητα.

Λ.Τ.: Μα μήτε και η Ελλάδα. Γιατί να μη μπορεί η Μακεδονία να υπάρξει με τον ίδιο τρόπο σαν μια αυτόνομη ένωση με διαφορετικές εθνικότητες; Ο πληθυσμός πρέπει να εκφράσει την άποψή του πάνω σ’ αυτό το θέμα μέσα από ένα δημοψήφισμα.

Α.Μ.: Ποιες δυνάμεις θα υποστήριζαν κάτι τέτοιο;

Λ.Τ.: Δεν είναι δικό μας καθήκον να οργανώνουμε εθνικιστικές εξεγέρσεις. Απλώς λέμε πως αν το ζητήσουν οι Μακεδόνες, εμείς θα πάρουμε το μέρος τους, πως θάπρεπε να τους δινόταν η δυνατότητα να αποφασίσουν, και ότι επίσης θα υποστηρίξουμε την απόφασή τους. Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι τόσο το ζήτημα των Μακεδόνων αγροτών, αλλά περισσότερο το κατά πόσο υπάρχει λίγο σωβινιστικό δηλητήριο στους Έλληνες εργάτες. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Για μας, που είμαστε υπέρ μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας σοβιετικών κρατών, είναι αδιάφορο το αν η Μακεδονία ανήκει σ’ αυτή την ομοσπονδία σαν αυτόνομη ολότητα ή σαν τμήμα ενός άλλου κράτους.Όμως, αν οι Μακεδόνες καταπιέζονται από την αστική κυβέρνηση, ή νιώθουν ότι καταπιέζονται, πρέπει να τους υποστηρίξουμε.

Λ.Τ.: Υπάρχει κίνημα Μακεδόνων στην Ελλάδα υπέρ της αυτονομίας;

Α.Μ.: Όχι.
Λ.Τ.: Στη Σόφια υπάρχει μια Μακεδονική Επιτροπή που υποστηρίζεται, βέβαια, από την κυβέρνηση. Ωστόσο, στη Βιέννη υπήρχε (και συνεχίζει να υπάρχει;) στα χρόνια 1929-1930, μια μακεδονική εφημερίδα που εκδιδόταν από μια επιτροπή υποστηριζόμενη από την Κομμουνιστική Διεθνή. Τι προτείνετε εσεις για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους;

Α.Μ.: Μια σοβιετική ομοσπονδία.
Λ.Τ.: Και το κόμμα;
Α.Μ.: Μια σοβιετική Ελλάδα. Δεν λένε τίποτε για μια βαλκανική ομοσπονδία σοβιετικών κρατών. Το κόμμα επικρίνει το σύνθημά μας για μια ομοσπονδία, γιατί ισχυρίζονται ότι το χρησιμοποιούμε για να κρύψουμε το γεγονός ότι είμαστε αντίθετοι με μια σοβιετική Ελλάδα.

Λ.Τ.: Πριν τον πόλεμο υπήρχαν οι Τesniaki (αριστεροί σοσιαλδημοκράτες) στη Βουλγαρία, οι οποίοι υποστήριζαν μια βαλκανική ομοσπονδία. Την εποχή εκείνη, το σύνθημα αυτό έπαιξε ένα μεγάλο ρόλο. Το υιοθετήσαμε αν και αυτό που πρότειναν ήταν μια (αστική) δημοκρατική ομοσπονδία. Είναι πια φανερό ότι δεν υπάρχει καμιά δημοκρατική δύναμη στα Βαλκάνια ικανή να πραγματοποιήσει μια τέτοια ομοσπονδία. Μάλλον είναι ένα έργο για το προλεταριάτο. Η προοπτική ενός εργατικού συνεδρίου, ενός αγροτικού κινήματος, μιας γενικής απεργίας, δηλαδή, ο πρόλογος της εξέγερσης στην Ελλάδα, θα θέσει το ζήτημα της βαλκανικής ομοσπονδίας πιο δυναμικά. Ορισμένοι θα πουν: Πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς μια νικηφόρα επανάσταση σε μια Ελλάδα παγιδευμένη σ’ αυτό το σύστημα κλουβί των βαλκανικών κρατών, περικυκλωμένη από διχτατορία και φασισμό;” Θα απαντήσουμε: “Μια επαναστατική προοπτική είναι αδύνατη χωρίς μια ομοσπονδία των βαλκανικών κρατών, που προφανώς δεν θα σταματήσει εκεί, αλλά μάλλον θα επεκταθεί έως την ομοσπονδία των Ενωμένων Σοβιετικών Πολιτειών της Ευρώπης”.

Λ.Τ.: Θά’ θελα να ξαναθέσω το ζήτημα της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, δεν έχει δοθεί τόση σημασία στο ζήτημα αυτό έως τα σήμερα. Όμως, το ζήτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων εργατών, για την απελευθέρωσή τους από τις εθνικές προκαταλήψεις, για τη βελτίωση της κατανόησής τους για τη διεθνή κατάσταση στα Βαλκάνια και γενικότερα. Οι επίσημες στατιστικές δίνουν τα εξής στοιχεία: Υπάρχουν 82.000 σλαβομακεδόνες στους 1.400.000 κατοίκους της Μακεδονίας. 19.000 Αλβανοί στους 300.000 κατοίκους της Ηπείρου. Το πρώτο που θα πρέπει να αναρωτηθούμε είναι: Είναι ακριβή τα στοιχεία αυτά; Το πρώτο μας καθήκον είναι να αντιμετωπίσουμε αυτά τα νούμερα με απόλυτο σκεπτικισμό. Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν το 1925, την εποχή της επανεγκατάστασης των πληθυσμών, κάτω από τις ξιφολόγχες των στρατιωτικών αρχών. Τι εννοούμε με τη λέξη “Έλληνας”; Ισως αυτούς που μιλούν ελληνικά επειδή τους επιβάλλεται αλλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες. Αν τα στοιχεία αυτά είναι ανακριβή, αυτό και μόνο θα προκαλούσε δυσαρέσκεια και μίσος στους κόλπους των εθνικιστών. Αν λέμε ότι τα επίσημα στοιχεία πρέπει να αντιμετωπίζονται με δυσπιστία, θα κερδίσουμε πολύ συμπάθεια. Πιο σημαντικό όμως, με τον τρόπο αυτό μπορούμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του βουλγάρικου προλεταριάτου. Πριν από τον πόλεμο ακόμη, οι Βούλγαροι ήταν πολύ επιφυλακτικοί απέναντι στους Έλληνες, επειδή οι Έλληνες είναι έντονα εθνικιστές.

Λ.Τ.: Αλλά ακόμη και 82.000 σλάβοι να υπήρχαν στη Μακεδονία, το ζήτημα αυτό θα διατηρούσε τη μεγάλη του σημασία. Πού μένει αυτή η μειοψηφία των 82.000; Πιθανά στα βουλγαρικά σύνορα. Το μικρό μέγεθος αυτού του εθνικού στρώματος δεν αποκλείει την αυτονομία. Έτσι στη Ρωσία έχουμε τη μικροσκοπική χώρα της Μολδαβίας, κοντά στη Ρουμανία, που υπάρχει σαν ανεξάρτητη οντότητα. Θα ρωτήσουν: Θέλετε ακόμη μεγαλύτερη βαλκανοποίηση; Εμείς απαντάμε σ’ αυτό: Είμαστε υπέρ του σχηματισμού μεγάλων οικονομικών ενοτήτων. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί ενάντια στη θέληση των μαζών. Αν οι μάζες αυτές θέλουν την αποσκίρτηση, εμείς πρέπει να λέμε: Ολοκληρώστε το πείραμά σας, θα επιστρέψετε στη σοβιετική ομοσπονδία. Όμως, στο βαθμό που η αστική κυβέρνηση του κυρίαρχου έθνους σας εμποδίζει να αποσπαστείτε, εμείς θα σας υπερασπίσουμε. Η σημασία που έχει να θέτουμε το ζήτημα έτσι το δείχνει με ανάγλυφο τρόπο η τύχη της Αυστρο-ουγγρικής και της τσαρικής μοναρχίας.

Λ.Τ.: Στην Αυστρία οι μισο-μαρξιστές πάντα εφεύρισκαν σοφά οικονομικά, ψευτοεπαναστατικά επιχειρήματα για να αποδείξουν την ανάγκη διατήρησης των καταπιεσμένων εθνών μέσα στο πλαίσιο της αυστρο-ουγγρικής μοναρχίας. Το αποτέλεσμα: Η Αυστρο-Ουγγαρια διασπάστηκε στα συστατικά της κομμάτια. Στη Ρωσία οι μπολσεβίκοι πάντα υπερασπίζονταν το δικαίωμα αυτονομίας κάθε έθνους. Σαν αποτέλεσμα, η Ρωσία επιβίωσε σαν οικονομική οντότητα. Αυτό επιτεύχθηκε μόνο γιατί στη διάρκεια του πολύχρονου αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των εθνών, οι μπολσεβίκοι κέρδισαν την εμπιστοσύνη των εθνικά καταπιεσμένων λαϊκών μαζών, και πάνω απ’ όλα, του προλεταριάτου. Εχω τη γνώμη ότι ο ελληνικός και διεθνής Τύπος πρέπει να αφιερώσει μερικά άρθρα πάνω στο ζήτημα αυτό. Το όλο πρόβλημα πρέπει να μελετηθεί λεπτομερώς και να συγκλιθεί μια μικρή συνδιάσκεψη με Βούλγαρους συντρόφους, ώστε να επεξεργαστούν μια ενιαία πολιτική.

Α.Μ.: Φέτος είχαμε μεγάλες εθνικές επαναστατικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κατοχή της Κύπρου από την Αγγλία. Υποστηρίξαμε το δικαίωμα του πληθυσμού να αυτοδιατεθεί και εξηγήσαμε την ανάγκη για επαναστατικούς αγώνες. Πήραμε την ίδια θέση όσον αφορά τα Δωδεκάνησα, που βρίσκονταν υπό την κατοχή των Ιταλών. Η οργάνωση έχει ασχοληθεί με το μακεδονικό ζήτημα για αρκετά χρόνια. Η συμμαχία του κόμματος με τους Βούλγαρους εθνικιστές το υπονόμευσε σοβαρά. Θα γράψω πάνω στο θέμα αυτό.

Λ.Τ.: Στην Κύπρο και τα Δωδεκάνησα είχαμε καταπιεσμένους Έλληνες, στη Μακεδονία, καταπιεσμένους σλάβους. Αν οι κομμουνιστές υποστηρίξουν τους καταπιεσμένους Έλληνες, αλλά δεν υποστηρίξουν τους καταπιεσμένους σλάβους ενάντια στον Έλληνα καταπιεστή, τότε η καχυποψία τους απέναντί μας θα κορυφωθεί. Αν δεν κάνω λάθος, ο Ένγκελς σε μια πολεμική του με τον Μπακούνιν έλεγε: Όποιος επαναστάτης κάνει την παραμικρή παραχώρηση στον πανσλαβισμό είναι χαμένος.

Πηγή

* Οι Αρχειομαρξιστές εμφανίστηκαν σαν αντιπολίτευση στο νεαρό ΚΚΕ. Αντιμάχονταν τον εκλεκτικισμό και την ετερογένεια που αναπτύχθηκαν στην οργάνωση αυτή εξαιτίας της απουσίας μιας μαρξιστικής παράδοσης στην Ελλάδα. Διαγράφηκαν το 1922, και άρχισαν να εκδίδουν ένα έντυπο τιτλοφορούμενο: Τα Αρχεία του Μαρξισμού, αφιερωμένο στη μαρξιστική επιμόρφωση. Ηρθαν σε επαφή με την Αριστερή Αντιπολίτευση το 1930 και ψήφισαν υπέρ της προσχώρησής τους σ’ αυτήν στο συνέδριό τους το 1931. Η συνδιάσκεψη της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης αναγνώρισε τους Αρχειομαρξιστές σαν το επίσημο τμήμα της Αριστερής Αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, αλλά το 1934 οι Αρχειομαρξιστές αποχώρησαν. Στις παραμονές του ιδρυτικού συνεδρίου το 1938 οι Αρχειομαρξιστές και ένας άλλος σχηματισμός που βγήκε από την τάση του Σπάρτακου, ενοποιήθηκαν σε ενιαία οργάνωση, και έστειλαν αντιπροσωπεία στο ιδρυτικό συνέδριο.


Συμφωνητικό Κ.Κ Ελλάδας με το Κ. Κ. Βουλγαρίας για τη Βαλκανική Ένωση Σοβιετικών Δημοκρατιών.

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

Τέρενς Κουίκ: Ο «Σκοπιανοκτόνος» Σαμαράς εκχωρεί την ονομασία της Μακεδονίας

Σε «αιχμηρό» σχόλιο εναντίον του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και των χειρισμών της κυβέρνησης για το Σκοπιανό, προχώρησε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, με αφορμή την επίσκεψη στην Αθήνα του Ειδικού Διαμεσολαβητή για το Σκοπιανό Μάθιου Νίμιτς:«Μου αρέσει που τα δημοσιεύματα χθες και σήμερα και προφανώς και αύριο, ασχολούνται αν το όνομα των Σκοπίων θα είναι ή «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» ή «Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας».

Τα περισσότερα ΜΜΕ δεν τα απασχολεί, τίποτα άλλο. Κανένα δημοσίευμα δεν ασχολείται με το γεγονός ότι η κυβέρνηση του άλλοτε «Σκοπιανοκτόνου» Αντώνη Σαμαρά, που για το θέμα της ονομασίας γκρέμισε στα τρία χρόνια την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έχει ήδη αποφασίσει την εκχώρηση της ονομασίας της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.

Η εκχώρηση, η υποχώρηση και οι θωπείες στη διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων, δεν ανησυχούν κανέναν στον συγκυβερνητικό κοινοβουλευτικό μηχανισμό; Ούτε τους Νεοδημοκράτες;

Υπενθυμίζω, ότι ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς εξακολουθεί να αρνείται να απαντήσει στην Επίκαιρη Ερώτηση για την ονομασία των Σκοπίων, που επανειλημμένως έχει καταθέσει στη Βουλή ο Πρόεδρος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Πάνος Καμμένος».

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

Σε διάλυση η ΠΓΔΜ, αλλά ο Γκρουέφσκι το βιολί του για το όνομα

Σε… επιμονή της Ελλάδας απέδωσε την δική του επιμονή για το όνομα ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, προσθέτοντας ότι η ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ παραμένει πρωταρχικός στόχος της χώρας του, σε συνδυασμό με τη διατήρηση της εθνικής αξιοπρέπειας και ταυτότητας.

«Η επιμονή να μας επιβληθεί με κάθε τίμημα ένα νέο όνομα που θα έχει επιλεγεί από άλλους, καθώς και νέα εθνική ταυτότητα, δεν έχει προηγούμενο και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο», δήλωσε, ενώ σχετικά με την Έκθεση Προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ΠΓΔΜ, που δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, είπε ότι τα Σκόπια έλαβαν την πιο θετική Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μέχρι σήμερα για την πρόοδο και τις μεταρρυθμίσεις που υλοποίησαν καθώς και την τέταρτη κατά σειρά σύσταση για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο, πρόσθεσε, παρά το γεγονός ότι δεν λάβαμε την αναμενόμενη ημερομηνία για την έναρξη διαπραγματεύσεων, «την οποία αξίζαμε», στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σημειώνεται πρόοδος, γεγονός που καθιστά δυσκολότερο σε όσους μας παρεμπόδισαν να συνεχίσουν να το κάνουν.

Τέλος, σχολιάζοντας τα επεισόδια που σημειώθηκαν τη Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου εντός και εκτός της Βουλής της ΠΓΔΜ, ο κ. Γκρούεφσκι έκανε λόγο για «βίαιη προσπάθεια κατάληψης του Κοινοβουλίου, η οποία εμποδίστηκε» και σημείωσε ότι αυτοί που προέβησαν σε μία τέτοια ενέργεια έχουν ευκαιρία να αποκαταστήσουν μέρος του κύρους της χώρας εάν επιστρέψουν σύντομα στη Βουλή και λάβουν μέρος στις επόμενες δημοτικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για τον Μάρτιο του 2013.

Το Σάββατο, διαδήλωση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν περίπου 7.000 υποστηρικτές της αντιπολίτευσης μπροστά από τα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος κόμματος VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι στα Σκόπια, μετά τα επεισόδια της Δευτέρας εντός και εκτός της Βουλής και την αποχώρηση της αντιπολίτευσης από το Κοινοβούλιο.

Ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης «Σοσιαλδημοκρατική Ένωση» (SDSM), Μπράνκο Τσερβένκοφσκι, μιλώντας στους συγκεντρωμένους, ανέφερε ότι οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις θα συνεχιστούν αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά, με αποκλεισμούς δρόμων σε όλη τη χώρα.

«Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε και να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις μας μέχρι την πτώση του καθεστώτος του Νίκολα Γκρούεφσκι», είπε, υποστηρίζοντας πως στη «”Μακεδονία”» δεν υπάρχει κανονική κυβέρνηση και κανένα κράτος δικαίου, παρά μόνο «ένας κομματικός πρωθυπουργός που κυβερνά με δικτατορικό τρόπο και διώκει με τη βία όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του».

Κατήγγειλε συγκεκριμένα πως για να προσληφθεί κάποιος στο δημόσιο πρέπει να είναι μέλος του VMRO-DPMNE, το οποίο, όπως είπε, ελέγχει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αποτολμά να κάνει χρήση βίας εναντίον δημοσιογράφων.

Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη Δευτέρα, την ώρα την ώρα της συζήτησης του προϋπολογισμού, σημειώθηκαν επεισόδια εντός και εκτός Βουλής. Μέσα στη Βουλή, η ασφάλεια του κτιρίου απομάκρυνε πρώτα τους δημοσιογράφους που βρισκόταν στα θεωρεία της Βουλής για να καλύψουν τις εργασίες του σώματος και λίγο αργότερα απώθησε τους βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Η αντιπολίτευση υπό το SDSM του Μπράνκο Τσερβένκοφσκι αποχώρησε από τη Βουλή και ξεκίνησε από το βράδυ της περασμένης Τρίτης ημίωρους αποκλεισμούς κεντρικών δρόμων σε πολλές πόλεις της χώρας.

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

“Πώς θα μπορούσαν οι ‘Γυφτοσκοπιανοί’ να χτίσουν σχέσεις καλής γειτονίας με την Αθήνα;”

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ζόραν Πετρώφ, δηλώνει ότι είναι περιττή, ακόμα και άχρηστη η αντίδραση στη δήλωση που έκανε ο Ηλίας Παναγιώταρος, βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Ο Ηλίας Παναγιώταρος δήλωσε ότι όταν κυβερνήσει η Χρυσή Αυγή την Ελλάδα,  οι “γυφτοσκοπιανοί” θα πάψουν να υπάρχουν.Σύμφωνα με τον Ζόραν Πετρώφ, “η δήλωση αυτή έρχεται σε μια περίοδο η οποία σηματοδοτεί ακριβώς 100 χρόνια από τότε που η Ελλάδα πάτησε πόδι και κράτησε υπό την κατοχή της την Μακεδονία του Αιγαίου. Η απόδειξη για αυτή τη δήλωση μου είναι το έγγραφο του Βασιλέως Γεωργίου Α’ το οποίο εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1912 και ονομάζεται «Κατοχικό Διάταγμα». Ως εκ τούτου, όταν μετά τους Βαλκανικούς πολέμους η Τουρκία ηττήθηκε από τη συμμαχία της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και του Μαυροβουνίου, ο Έλληνας βασιλιάς κήρυξε την “κατοχή” της Μακεδονίας του Αιγαίου. Όχι την ΄απελευθέρωση΄ ή την ‘επιστροφή’, αλλά την ΄κατοχή’, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι μέχρι τότε η Ελλάδα δεν θεωρούσε το έδαφος της Μακεδονίας ως δικό της.”

Ο Πετρώφ πιστεύει ότι υπάρχει ιστορική συνέχεια όσον αφορά τις σχέσεις της Ελλάδας με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία, μια ιστορική σταθερά που παραμένει αμετάβλητη εδώ και έναν αιώνα.

***

Το μόνο πράγμα που πρέπει να ειπωθεί σχετικά με το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην «Nova Makedonija»*  είναι ότι οι γείτονές μας έχουν συνειδητοποιήσει πως η Ελλάδα δεν είναι όπως ήταν παλιά και θεωρούν ότι ο λόγος για την αλλαγή αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Ίσως κάποιος θα πρέπει να τους πληροφορήσει ότι η Χρυσή Αυγή δεν θα υπήρχε εάν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις είχαν κάνει τη δουλειά τους σωστά, όχι μόνο όσον αφορά τα οικονομικά θέματα, αλλά και την εξωτερική πολιτική. Οι Έλληνες έχουν βαρεθεί, έχουν κουραστεί να ταπεινώνονται αναζητώντας τρόπους για να συμμαζέψουν το χάος.

Όσο για την υποτιθέμενη «κατοχή» της Μακεδονίας, εάν ο βασιλιάς Γεώργιος εξέδωσε διάταγμα γι ‘αυτήν, από νομικής απόψεως σημαίνει ιδιοκτησία και όχι κατοχή, όπως θέλουν να πιστεύουν οι γείτονές μας. Δυστυχώς, οι Σκοπιανοί είναι εξοικειωμένοι με την κομμουνιστική αντίληψη των πραγμάτων, σύμφωνα με την  οποία το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για την πραγματική αλλαγή της ζωής των πολιτών του, αλλά για μια εικονική αλλαγή της πραγματικότητας, διατηρώντας τα πράγματα όπως είναι, αλλά αλλάζοντας το όνομά τους. Στο μυαλό τους, αυτό αλλάζει και την πραγματικότητα!

Η επίθεση του κ. Πετρώφ κατά της Χρυσής Αυγής είναι πλήρως κατανοητή. Από τη στιγμή που οι αρχές του VMRO-DPMNE και της Χρυσής Αυγής είναι επιφανειακά ταυτόσημες, είναι προφανές ότι ο κ. Πετρώφ και οι συνεργάτες του δεν θέλουν να έχουν ανταγωνισμό στα Βαλκάνια. Ωστόσο, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο. Η Χρυσή Αυγή θέλει να κρατήσει ελληνικό ο,τιδήποτε είναι ήδη ελληνικό. Αυτή η έννοια ονομάζεται πατριωτισμός. Το σκοπιανό VMRO-DPMNE θέλει να κρατήσει ό, τι είναι ήδη σκοπιανό αλλά, επιπλέον, θέλει και ό, τι ανήκει σε άλλους, δηλαδή την Ελληνική και Βουλγαρική περιοχή της Μακεδονίας, καθώς και την περιοχή Prohor Pcinski, και τις αλβανικές ακτές της Οχρίδας. Αυτό ονομάζεται εθνικισμός. Επειδή, ωστόσο, η ιστοριογραφία των Σκοπίων επιδιώκει αρχαίες ρίζες (ακόμη και όταν οι ρίζες δεν είναι δικές τους) για να στηρίξει τους ισχυρισμούς της, όπως είχαν κάνει οι Ναζί  στο παρελθόν, βλέπε Νιμπελούγκεν λιντ (τουλάχιστον εκείνοι είχαν τις δικές τους ρίζες), δεν μπορεί κανείς να έχει άλλη επιλογή από το να αποκαλέσει μια τέτοια πολιτική ιδεολογία ως υπερ-εθνικισμό.

Σχόλιασμός από τον Marcus Alexander Templar
Μετάφραση: Δώρα Η. Σπυρίδου
MacedoniaHellenicLand.Eu

* Αναφορά στο άρθρο (γραμμένο στην Σερβο-Βουλγαρική γλώσσα): “Kako ‘ciganoskopjanite’ da gradat dobrososedstvo so Atina?”, του Aleksandar Srbinovski, “Nova Makedonija”, Αρ. 22742, 29-11-2012
http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=112912816401&id=9&setIzdanie=22742

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

Στο εργαστήριο για αναλύσεις ο σκελετός του Φιλίππου Β’

Σκελετός ΦιλίππουΣτο ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και στο εργαστήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης θα μεταφερθεί για να ερευνηθεί μικρό τμήμα του σκελετικού υλικού του Φιλίππου Β’, που βρέθηκε μέσα στη χρυσή λάρνακα, στον τάφο ΙΙ της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα, το 1977, από τον καθηγητή Μανώλη Ανδρόνικο.

Το αίτημα της διευθύντριας της ανασκαφής του ΑΠΘ στη Βεργίνα, καθηγήτριας Αρχαιολογίας Χρυσούλας Σαατσόγλου – Παλιαδέλη, για τη μεταφορά των θραυσμάτων εγκρίθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Σκοπός της μεταφοράς είναι η μικροσκοπική φωτογράφηση και διερεύνηση, μέσω ειδικών αναλύσεων, του άγνωστου υλικού που έχει επικαθήσει στα οστά. Το υλικό αυτό έχει βρεθεί και σε άλλες ταφές της Μακεδονίας, είναι όμως η πρώτη φορά που γίνεται διεξοδική έρευνα για τη χημική και ορυκτολογική του σύσταση, η δε ανίχνευσή του, όπως εκτιμούν οι επιστήμονες, θα δώσει σημαντικές πληροφορίες για τις διαδικασίες διάβρωσης της λάρνακας, καθώς και για τα τελετουργικά υλικά της εποχής.

Το σκελετικό υλικό αποτελείται από χιλιάδες θραύσματα οστών, πολλά εκ των οποίων είναι μικροσκοπικά, ξεπερνώντας μόλις τα λίγα χιλιοστά. Κάποια από τα οστά διασώζονται ακέραια.

Δύο μελέτες του σκελετικού υλικού έγιναν τα πρώτα χρόνια μετά την ανασκαφή: η πρώτη από Ελληνες επιστήμονες, η δεύτερη από Βρετανούς ειδικούς, με επικεφαλής τον Τζόναθαν Μάσγκρεϊβ. Οι δύο μελέτες απετέλεσαν τη βάση για να ανοίξει διάλογος με άρθρα και αντικρουόμενες θεωρίες επιστημόνων σχετικά με την ταυτότητα του νεκρού (τέθηκε το θέμα αν ήταν όντως ο Φίλιππος Β’ ή ο Φίλιππος Γ’ Αρριδαίος).

Το τελευταίο διάστημα η κ. Παλιαδέλη ανέλαβε πρωτοβουλία για τη δημιουργία βάσης δεδομένων που στόχο έχει να καταγράψει αναλυτικά τη μορφή, τα στοιχεία παθολογίας και τις σύγχρονες επεμβάσεις σε όλα τα οστά του σκελετού που περιείχε η χρυσή λάρνακα στον κυρίως θάλαμο του τάφου.

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και το Πανσλαβιστικό Κίνημα: δημιουργία πλαστού μακεδονικού έθνους

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη, ιστορικού-φιλολόγου
(ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας)

Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας στις παραμονές του Μακεδονικού Αγώνα ήταν, ως προς τη γλώσσα, στην πλειοψηφία τους: Σλαβόφωνοι, Ελληνόφωνοι, Βλαχόφωνοι, Αλβανόφωνοι. Οι πληθυσμοί αυτοί στο μεγαλύτερο μέρος τους και μετά το 1870 διατήρησαν την ελληνική τους συνείδηση, όπως αποκαλύπτεται από τους μακροχρόνιους και σκληρούς αγώνες για την κτήση και κατοχή των ελληνικών σχολείων και εκκλησιών.

Η παρουσία των Σλαβόφωνων πληθυσμών που αποτελούσαν και την πλειοψηφία σε σύγκριση με τους Ελληνόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας καθώς και τους Βλαχόφωνους και τους Αλβανόφωνους, προέκυψε από τις μακροχρόνιες επιμειξίες Ελλήνων και Σλάβων των ελληνικών –βυζαντινών χωρών που συνέβησαν από τα τέλη του 6ου αι. μ.Χ. και προ πάντων από τις αρχές του 7ου βυζαντινού αιώνα. Αυτοί οι Σλαβόφωνοι Ελληνικοί πληθυσμοί της μεσαίας και νότιας γεωγραφικής ζώνης δέχτηκαν στην πλειοψηφία τους μόνο τη γλωσσική επίδραση, η δε εθνική τους συνείδηση παρέμενε ελληνική. Είναι οι πασίγνωστοι «Γραικομάνοι» του Μακεδονικού Αγώνα.

Το 1856 παρατηρείται ευρύτατη διάδοση του Πανσλαβισμού στα Βαλκάνια.Ο Πανσλαβισμός εξαπλώνεται ευρέως στο πλαίσιο της εφαρμογής του κύριου πολιτικού στόχου της Ρωσίας: η ρωσική πολιτική επινόησε την πανσλαβιστική κίνηση ανάλογη με τον επιδιωκόμενο στόχο της: να πείθει τους Ουνίτες-Χριστιανούς Ορθόδοξους μεταστάντες στον Καθολικισμό-της Μακεδονίας να αναγνωρίζουν τη Βουλγαρική Εξαρχία, με δόλωμα τη λήψη υλικών, χρηματικών απολαβών. Η πανσλαβιστική Ρωσία ταλαντευόταν πότε βοηθώντας τους Βουλγάρους και άλλοτε τους Σέρβους και πολλές φορές βοηθούσε και τους μεν και τους δε, διότι και οι δύο ήταν Σλαβικοί λαοί και μέσω αυτών μπορούσε να αποκτήσει προγεφυρώματα στο Αιγαίο για την κάθοδό της προς τη Μεσόγειο θάλασσα. Η ρωσική «συμπαράσταση» , κατά το μεγαλύτερο μέρος της, ενδυνάμωνε τη βουλγαρική προπαγάνδα, επειδή η Σερβία από το έτος 1882 συνδεόταν με την Αυστρία με συνθήκη συμμαχίας και αυτό δεν άρεσε στους Ρώσους Πανσλαβιστές, διότι θεωρούσαν αντίπαλό τους την Αυστρία.

Η πανσλαβιστική Ρωσία ενδιαφερόταν κυρίως για τον εθνολογικό εκσλαβισμό των Σλαβοφώνων κατοίκων των Ευρωπαϊκών επαρχιών της Τουρκίας μέχρι το 1896. Απόδειξη των υλικών μέσων τα οποία η Ρωσική προπαγάνδα διέθετε για την ενίσχυση των σερβικών προσπαθειών στη Μακεδονία είναι η πληροφορία την οποία μας παρέχει ο Έλληνας πρεσβευτής στο Βελιγράδι, ο οποίος σε γραπτή του αναφορά το έτος 1887 αναφέρει πίστωση 4.000.000 φράγκων για την εξυπηρέτηση των εθνικών αναγκών της Σερβίας στη Μακεδονία από πλευράς των Ρώσων πρακτόρων: Αναφορά του Έλληνα πρεσβευτή στο Βελιγράδι για το 1887: «Προς εξαγοράν υπέρ των σερβικών υποθέσεων κυρίως Οθωμανών υπαλλήλων, οίτινες υπό των Βουλγάρων επίσης δωροδοκούμενοι, κατεδίωκον τους Σέρβους διδασκάλους…» (Βλ. Νικολάου Βλάχου, καθηγητού Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, «Το Μακεδονικό Ζήτημα ως φάσις του Ανατολικού Ζητήματος : 1878-1908», σελ. 177-178).

Όμως, η άκαμπτη επιθυμία των Σέρβων για κατάληψη της Μακεδονίας τους παρασύρει σε αθέτηση των συμφωνηθέντων. Εντείνονται οι Ρωσικές πιέσεις υπέρ των Γιουγκοσλάβων. Οι Σερβικές «προσηλυτιστικές» βλέψεις εντείνονται και επεκτείνονται σε αδιαμφισβήτητα ελληνικά εδάφη στο χώρο της Μακεδονίας (1887-1894). Σέρβοι και Έλληνες αλληλοϋποβλέπονται και ενίοτε συγκρούονται στα διάφορα μακεδονικά διαμερίσματα. Οι Σλαβικές χώρες Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία: αιχμή του δόρατος για την κάθοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο θάλασσα. Ωστόσο, η κατάσταση στη Μακεδονία και τη Θράκη αποτελεί μεγάλο εμπόδιο για την επικράτηση του Πανσλαβισμού στη Βαλκανική.

Ο Τίτο αργότερα δημιουργεί το πλαστό «Μακεδονικό έθνος»: η Σερβία, δηλαδή η Γιουγκοσλαβία πριν από τη σημερινή διάλυσή της, «μεγαλύνθηκε» κυριολεκτικά με τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913) τόσο στο Κοσσυφοπέδιο όσο και στη Βόρεια Μακεδονία και δημιουργήθηκε το «Βασίλειο των Σλοβένων, των Κροατών και των Σέρβων», το οποίο κατέρρευσε κάτω από τα ακαριαία γερμανικά πλήγματα του 1941. Όταν, πολύ αργότερα , τα συμφέροντα της «Σοβιετικής Ενώσεως» ήλθαν σε σύγκρουση με εκείνα του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία το 1948, το ανταρτικό κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα καταδικάστηκε σε θάνατο από τη Μόσχα και στη συνέχεια «εκτελέστηκε». Το καταπληκτικό και ενδιαφέρον εδώ είναι ότι έπειτα από πέντε αιώνες σταθερής ρωσικής πολιτικής που είχε μόνιμο στόχο τη Μακεδονία και μέσω της Μακεδονίας την έξοδο προς το Αιγαίο, η ρωσική στρατηγική είχε μεταβληθεί. Ο Τίτο, όμως, διαπίστωσε τη χαλαρότητα και τις μεγάλες διαφορές που χώριζαν τις διάφορες εθνότητες της χώρας του και ενώ ο ίδιος ήταν Κροάτης επεδίωξε να ενώσει την πανσπερμία των λαών με την πολιτική διεθνή ακτινοβολία του. Γι’ αυτό στο κενό που υπήρχε μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων της χώρας που δημιούργησε, συγκρότησε την Ομοσπονδία των Νοτίων Σλάβων (Αυτό σημαίνει Γιουγκοσλαβία). Αλλά την ενίσχυσε με ισχυρότερους οργανικούς δεσμούς όπως ήταν: α. Η Κομμουνιστική Ιδεολογία β. Το κοινό σύστημα της Οικονομίας και γ. η συνεκτική κεντρική δύναμη, το Κομμουνιστικό κόμμα.

Μέσα στα σχέδια του Τίτο ήταν να ενσωματωθεί με τον καιρό και η Αλβανία στη Γιουγκοσλαβία, σα χωριστή ομόσπονδη λαϊκή δημοκρατία. Κατά τον ίδιο τρόπο επεδίωκε και την ένωση της Βουλγαρίας. Το σημαντικότερο από όλα τα σχέδιά του ήταν να ενσωματώσει στο δικό του Κράτος, τη Γιουγκοσλαβία και ολόκληρη τη Μακεδονία μέχρι τον ποταμό Αλιάκμονα και τον Όλυμπο. Υπήρχαν οπωσδήποτε προβλήματα, διότι ενώ σε όλες τις άλλες περιοχές υπήρξε αντίστοιχος λαός με αντίστοιχη εθνική συνείδηση, στη Μακεδονία που ήταν διαιρεμένη σε τρεις χώρες: Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία με ελληνική εθνική συνείδηση, βουλγαρική και σερβική δεν υφίστατο ένας λαός με αντίστοιχη, ενιαία εθνική συνείδηση. Και για να λύσει το πρόβλημα βάπτισε από μόνος του όλους τους κατοίκους με το όνομα: «Μακεδόνες». Το 1941 ο Γιόσιπ Μπρος Τίτο ήταν από τους πρώτους που αποδέχτηκε την απόφαση της Σοβιετικής Ένωσης του 1934 να αναγνωρίσει την ύπαρξη ξεχωριστού «Μακεδονικού Έθνους» και προχώρησε μάλιστα στη σύσταση ξεχωριστού κομμουνιστικού κόμματος «Μακεδονίας».

Ο ανατέλλων αστέρας του ΚΚΕ Νικόλαος Ζαχαριάδης με τη στενή συνεργασία του τόσο με τη Γ΄Διεθνή της Μόσχας, όσο και με τα άλλα Κ.Κ της Βαλκανικής και έχοντας τυφλή αφοσίωση στο στρατάρχη Τίτο και τα σχέδιά του συνέβαλε και αυτός, όπως και ο Τίτο, στη «μακεδονοποίηση» του λαού της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Με αυτά τα δεδομένα και τις πολεμικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στα Βαλκάνια και εκμεταλλευόμενος ο Τίτο τη διεθνή ακτινοβολία του, σκέφθηκε να ενσωματώσει στο δικό του κράτος, τη Γιουγκοσλαβία, ολόκληρη τη Μακεδονία μέχρι τον ποταμό Αλιάκμονα και τον Όλυμπο. Επειδή ,όμως, «μακεδονικό έθνος» δεν υπήρξε ποτέ, το κατασκεύασε ο ίδιος, γι΄ αυτό και στη διάσκεψη του Γιάιτσε ανακήρυξε τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το γεγονός αυτό του «πραξικοπήματος» του Τίτο αποκαλύπτει ότι στα σχέδια του ήταν η σταδιακή κατάκτηση ελληνικών εδαφών στην περιοχή της λεγόμενης «Μακεδονίας του Αιγαίου» για την επέκταση της Γιουγκοσλαβίας προς το Αιγαίο πέλαγος.

Οι πολιτικοί , στρατιωτικοί, διπλωματικοί, πνευματικοί κύκλοι της Ελλάδος μπροστά στην πλαστογράφηση της Ιστορίας και της αλήθειας από τον Τίτο αδράνησαν και αδιαφόρησαν σχεδόν εγκληματικά για 4 ολόκληρες δεκαετίες… Επιπλέον, η συνηγορία στα σχέδια του Τίτο και των Σκοπιανών του Παναγ. Κανελλόπουλου στις 29 Οκτωβρίου 1942 έρχεται με παράδοξο τρόπο να ισχυροποιήσει τις πολιτικές και εθνικές θέσεις τους:

«…Έτσι, ώστε η Ελλάς να΄ναι ο συνεκτικός κρίκος της Ομοσπονδίας της Ανατολικής Μεσογείου και της Βαλκανικής Ομοσπονδίας, και η Γιουγκοσλαβία (εννοείται να΄ναι) ο ενωτικός κρίκος της Βαλκανικής και της Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας…»

Ο Τίτο, με τη σειρά του, αναλάμβανε την υποχρέωση να υποστηρίξει την ενσωμάτωση της Ελληνικής Θράκης στη Βουλγαρία. Το ΚΚΕ επικροτεί και επιδοκιμάζει αυτή την «προσάρτηση» της Ελληνικής Μακεδονίας στο κράτος των Σκοπίων, την εγκαθίδρυση στη Βαλκανική μιας ενώσεως Σοβιετικών Δημοκρατιών, που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Μακεδονία και τη Σερβία. Επίσης, διακηρύσσει το δικαίωμα του «Μακεδονικού λαού» να ενωθεί, υπό τη σοφή καθοδήγηση του «στυλοβάτη» Τίτο, με τη Μακεδονία του Βαρδαρίου (Σκόπια). Ακόμη διακηρύσσεται ότι ολόκληρη η Μακεδονία θα αποτελέσει ανεξάρτητη, αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία. Αποκαλυπτική και επαίσχυντη είναι η συμφωνία που υπογράφτηκε στις Καρυδιές Εδέσσης στις 25 Ιανουαρίου 1944: «Το ΕΑΜ και το ΣΝΟΦ αποφασίζουν από κοινού για να δημιουργήσουν αυτόνομο Μακεδονικό κράτος με σοβιετική οργάνωση, που θα ζητήσει να τεθεί υπό την προστασία της ΕΣΣΔ…»

Επακολουθεί η αποστολή από τον Τίτο, του Σβεταζάρ Βουκμάνοβιτς, για να ενώσει όλα τα ανταρτικά κινήματα της Βαλκανικής, κάτω από την ηγεσία του Τίτο. Όλα τα παραπάνω σχεδίαζε και προγραμμάτιζε ο στρατάρχης Τίτο σε στενή συνεργασία με τα κομμουνιστικά κινήματα της Βαλκανικής, αλλά ο Στάλιν στη Μόσχα, μεταξύ 9ης και 18ης Οκτωβρίου 1944 συμφώνησε άλλα με τον Ουίνστον Τσώρτσιλ. Προς αυτή τη συμφωνία, θέλοντας και μη, ο Τίτο και τα ΚΚ της Βαλκανικής αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που τα ρωσικά στρατεύματα, υπό τον Ρώσο στρατάρχη Τολμπούχιν το 1944 σταμάτησαν στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και δεν προχώρησαν να καταλάβουν τη Μακεδονία φθάνοντας ως τις ακτές του Αιγαίου. Επειδή, όμως, στους κόλπους του ΚΚΕ αρκετά στελέχη με ελληνική εθνική συνείδηση αντιτάχθηκαν στα σχέδια του Τίτο και των ομοφρώνων του ΚΚ της Βαλκανικής για απόσχιση της Μακεδονίας από την Ελλάδα, ο Τίτο αυτή την αντίδραση τη χαρακτήρισε «σεχταριστική»! Πρωτεύουσα θέση στις αντιδράσεις αυτές κατά της αποσχίσεως της Μακεδονίας από την Ελλάδα, κατέχει ο Ευριπίδης Μπακιρτζής που διεκήρυξε στη Θεσσαλονίκη: «…Η Μακεδονία και η Δυτική Θράκη ήταν και θα παραμείνουν Ελληνικές Επαρχίες…»

Ο Στρατάρχης Τίτο στηριζόμενος στις 800.000 παρτιζάνους του, με μελετημένο σχέδιο, προχωρεί στη γιουγκοσλαβοποίηση ολόκληρης της Μακεδονίας. Πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες της Ελλάδος καθώς και διπλωματικοί και προξενικοί παράγοντες της χώρας αδρανούν εγκληματικά και οι Γιουγκοσλάβοι προετοιμάζουν μεθοδικά το σημερινό πρόβλημα με τα Σκόπια. Έλληνες πολιτικοί εκπρόσωποι εξυπηρετούν τα σχέδια του Τίτο, η δε Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία «μοιράζονται» μεταξύ τους, αρπακτικά, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Η διανομή των «ζωνών επιρροής» δεν γίνεται αποδεκτή από τον ΕΛΑΣ και επιδιώκεται βίαια η απόσχιση της Μακεδονίας από την Ελλάδα, μάταια βεβαίως. Ο Ιωσήφ Στάλιν καταδικάζει και εξανεμίζει τα ονειροπόλα σχέδια του στρατάρχη Τίτο για την ίδρυση της «Γιουγκοσλαβικής αυτοκρατορίας» στα Βαλκάνια. Επομένως, ο Τίτο «εγκαινίασε» και θεμελίωσε τη σημερινή διαμάχη της Ελλάδας με τα Σκόπια, η δε ενωμένη Γιουγκοσλαβία την κυοφόρησε και την επεξέτεινε.

Οι περιστάσεις του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ζητούσαν ή καλύτερα απαιτούσαν από το Στάλιν πρώτα να επεκτείνει και να στερεώσει τη «Ρωσική κομμουνιστική αυτοκρατορία» στο Βόρειο τμήμα της Βαλκανικής και στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, όπου η δύναμη των σοβιετικών όπλων και οι συμφωνίες με τη Δύση και τον Τσώρτσιλ είχαν εγχωρήσει στο Στάλιν την εξουσία. Για τους παραπάνω λόγους, η προτεραιότητα του Στάλιν στράφηκε στα άμεσα ενδιαφέροντα της απέραντης Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Η διανομή των «Ζωνών Επιρροής» μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων είχε γίνει στη Μόσχα, μεταξύ 9 και 18 Οκτωβρίου του 1944, όπου συναντήθηκαν ο Στάλιν με τον Τσώρτσιλ. Το 1943 είχαν, επίσης, συναντηθεί στην Τεχεράνη οι τρεις «Μεγάλοι»:

Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είναι αποκαλυπτικός και ωμότατος στα «Απομνημονεύματά» του σχετικά με τη διανομή των Βαλκανίων τον Οκτώβριο μήνα του 1944, στο Κρεμλίνο των Τσάρων της Ρωσίας: «Η στιγμή ήταν ευνοϊκή δια να ενεργήσω και γι΄αυτό εδήλωσα: ας ρυθμίσωμεν τας υποθέσεις μας των Βαλκανίων. Τα στρατεύματά σας ευρίσκονται εις Ρουμανίαν και Βουλγαρίαν. Έχομεν συμφέροντα, αποστολάς και πράκτορας εις τας χώρας αυτάς. Ας αποφύγωμεν να έλθωμεν εις σύγκρουσιν δια θέματα τα οποία δεν αξίζουν τον κόπον…Όσον αφορά την Μεγάλην Βρεττανίαν και την Ρωσίαν, τι θα ελέγατε δια μίαν υπεροχήν υμών κατά 90% εις την Ρουμανίαν, μίαν ημετέραν κυριαρχίαν κατά 90% εις την Ελλάδα, και μίαν ισότητα 50-50% εις την Γιουγκοσλαβίαν».

Ενώ μετέφραζον τα λόγια μου (συνεχίζει ο Τσώρτσιλ), έγραψα σε μισό φύλλο χαρτιού: Ρουμανία: Ρωσία 90% οι λοιποί 10%.
ΕΛΛΑΣ: Μ. Βρεττανία (εν συμφωνία μετά των Ηνωμ. Πολιτειών) 90%, Ρωσία: 10%.
ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ: 50-50%.
ΟΥΓΓΑΡΙΑ: 50%
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: Ρωσία 75%, οι λοιποί: 25%.

Έσπρωξα το χαρτί εμπρός στον Στάλιν, στον οποίο είχε ήδη γίνει η μετάφρασις των προηγουμένων. Ακολούθησε μια μικρή παύσις. Κατόπιν επήρε στα χέρια το μπλε του μολύβι, εχάραξε ένα μεγάλο σημείο επάνω στο χαρτί για να δείξει ότι το εγκρίνει και μου επέστρεψε το χαρτί. Τα πάντα ετακτοποιήθησαν σε λιγότερο χρόνο από ότι χρειάζεται τώρα για να τα γράψω. Βεβαίως, είχαμε μελετήσει πολύν καιρόν και με προσοχή το ζήτημα και οι συμφωνίες αυτές ήσαν για την πολεμικήν και μόνον περίοδον.

Η συνέχεια του αποσπάσματος από τα «Απομνημονεύματα» του Ουίνστον Τσώρτσιλ για το μοίρασμα του κόσμου σε ζώνες επιρροής από τις νικήτριες Μεγάλες δυνάμεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει ως εξής:

«Όλα τα ευρύτερα προβλήματα παρέμεναν εκκρεμή από τις δύο πλευρές, για ότι ελπίζαμε τότε ότι θα ήταν μια διάσκεψις γύρω από το τραπέζι της ειρήνης μετά τη νίκη. Ηκολούθησε κατόπιν μακρά σιωπήν. Το χαρτί, με την μπλε του γραμμή, παρέμεινε στο κέντρο του τραπεζιού. Είπα τελικά: «Μήπως θεωρηθεί κάπως κυνικόν το να έχωμεν ρυθμίσει τα προβλήματα αυτά από τα οποία εξαρτάται η τύχη εκατομμυρίων ατόμων κατά ένα τόσον πρόχειρον τρόπον; Ας κάψωμεν το χαρτί αυτό «Όχι, κράτησέ το», είπε ο Στάλιν» (Βλ. Ουίνστον Τσώρτσιλ, «Απομνημονεύματα», μτφρ. Παπαρρόδου στην Ελληνική, τόμος 6ος, βιβλίο 1ο , σελ. 202-203).Απόδειξη αυτών των συμφωνιών των μεγάλων δυνάμεων αποτελεί η διαμόρφωση του μεταπολεμικού κόσμου ως απαυγάσματος των ιδεολογικών και κοινωνικοοικονομικών ζυμώσεών της μετά το 1944-45 περιόδου.

Εν τούτοις και παρά τις διακηρύξεις εκείνες και παρά τη συμφωνία Στάλιν-Τσώρτσιλ, ο Νικόλαος Ζαχαριάδης της Γ΄Κ. Διεθνούς, αναλαμβάνει να συνεργαστεί με τον Τίτο και τους αντάρτες του, να μην υπακούσουν στις αποφάσεις του Στάλιν και τις συμφωνίες του με τον Τσώρτσιλ και να πολεμήσουν με 20.000 άνδρες και γυναίκες για διχοτόμηση της Ελλάδος σε βόρειο κράτος υπό Κομμουνιστικό καθεστώς και σε νότιο κράτος. Πρώτος στόχος είναι και πάλι η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τις κομμουνιστικές δυνάμεις με αιφνιδιαστικό χτύπημα με επικεφαλής το Μάρκο Βαφειάδη για να αποκοπεί ακολούθως η Μακεδονία και η Θράκη από την υπόλοιπη Ελλάδα. Στη συνέχεια ο Νίκος Ζαχαριάδης ευχαριστεί ολόψυχα το στρατάρχη Τίτο και το λαό της Γιουγκοσλαβίας που αγωνίζονται με κόπο για τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας και την απόσχιση της Μακεδονίας και της Θράκης από τον εθνικό κορμό της.

«…Ο λαός μας, λέει ο Νίκος Ζαχαριάδης σε επιστολή του προς τον Τίτο, νοιώθει ενστιχτώδικα και κατάκαρδα τη Νέα Γιουγκοσλαβία, το Λαό της και το Στρατάρχη της…»

Μετά τη συνειδητοποίηση εκείνων που σχεδίαζε ο Τίτο στη Βαλκανική ερήμην του Ιωσήφ Στάλιν, τα πράγματα πήραν διαφορετική, αυτόματα, τροπή. Εκλήθη εσπευσμένα ο Τίτο στη Μόσχα δυο φορές, αντιλαμβανόμενος , όμως, τι τον περίμενε στη Μόσχα, δεν παρουσιάστηκε στο Στάλιν και μόνο το 1948 έστειλε δυο έμπιστούς του στη Μόσχα: το Μίλοβαν Τζίλας και τον Εντουάρντ Καρντέλλι. Ο διάλογος μεταξύ του Στάλιν και των απεσταλμένων του Τίτο αποτελεί φοβερή αποκάλυψη, διότι καταδικάζεται ακαριαία το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα:

«Κουταμάρες!…Η επανάσταση πρέπει να σταματήσει μόλις αυτό θα είναι δυνατό…»

Αυτά διέταξε ο Στάλιν, οπότε κάθε ελπίδα είχε πια χαθεί για τον Τίτο και το Ζαχαριάδη που αρνήθηκε την πατρίδα του και ήπιε το πικρό ποτήρι της αποτυχίας μέχρι το τελευταίο κατακάθι του…

Ο αρχιστράτηγος της φοβερής εκείνης εσωτερικής συγκρούσεως στην Ελλάδα Μάρκος Βαφειάδης απομακρύνεται αυτομάτως από όλες τις θέσεις του και προσωρινά από την Ελλάδα, ο Τίτο κλείνει τα σύνορά του στη ροή κάθε βοήθειας προς τους αντάρτες του Μάρκου Βαφειάδη τον Ιούλιο του 1949, ο δε Νίκος Ζαχαριάδης, πλήρης πικρίας, κάνει στροφή 180ο και κατηγορεί τον Τίτο ως συμμορίτη, ύπουλο και βδελυρό εχθρό: «Το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα στη χώρα μας δε γνώρισε ακόμα, απ΄ τον καιρό της πρώτης κατοχής, τόσο ύπουλο και βδελυρό εχθρό, όσο η συμμορία του Τίτο…» Το ΚΚΕ δέσμιο της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας ακολουθεί πιστά τις υποδείξεις και τις αποφάσεις της. Έτσι, όπως είδαμε, με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ρωσικές στρατιές πλημμυρίζουν τη Βαλκανική, αλλά δεν καταλαμβάνουν τη Μακεδονία.

Πηγή: MacedoniaHellenicLand