Archive

Posts Tagged ‘VMRO- DPMNE’

Opposition gathering against corruption of FYROMian government

Opposition gathering against corruption of FYROMian government

Opposition moves from a nearby park in central Skopje (FYROM) towards the offices of ‘Anti-corruption committee’, protesting against corruption, among other means with speech about expensive items purchased by VMRO-DPMNE politicians.

Source: Vladislav Perunović, correspondent from Skopje, FYROM for history-of-Macedonia

Γκρούεφσκι: «Ο Τσερβένκοφσκι έγινε πιο Έλληνας από τον Σαμαρά»

Σχόλια MacedonianAncestry:
– Αυτό πάει με την προϋπόθεση πως ο Σαμαράς ΕΙΝΑΙ έλληνας βέβαια…
– Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί κ. Γκρουέφσκι…
«Ο Μπράνκο Τσερβένκοφσκι έγινε πιο Έλληνας και από τον Σαμαρά», είπε ο πρωθυπουργός και αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος VMRO-DPMNE, Νίκολα Γκρούεφσκι, κατά την παρουσίαση του υποψήφιου Δημάρχου του Κέντρου των Σκοπίων, Βλαντίμιρ Τοντόροβιτς, σύμφωνα με το Κανάλ 5.«Αν συνεχίσει να μποϋκοτάρει το κοινοβούλιο και να συνεχίζει αυτή τη στάση του, θα καταστεί ο πιο δημοφιλής Έλληνας ο Μπράνκο. Εργάζεται για την Ελλάδα. Με τη στάση του Μπράνκο, δεν χρειάζεται να φέρει άλλα εμπόδια η Ελλάδα, είπε ο Γκρούεφσκι.

«Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να σταματήσει να βλέπει μόνο το όφελος στην καριέρα του, γιατί η στάση του βλάπτει τη δημοκρατία στη χώρα», είπε επικριτικά ο πρωθυπουργός των Σκοπίων για την άρνηση της Σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης να συμμετάσχει στις εργασίες του κοινοβουλίου.

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

The Birth of a Clone State – Part 5 (of 5)

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

Part V
The term clone is derived from κλών (klon), the Greek word for twig or branch, referring to the process whereby a new plant can be created from a twig.“It was night when we entered Monastiri and night when we left… The inhabitants – the town is populated by Greeks – walk about furtively… and dwell below ground in their basements… The people here got wind instantly of the arrival of fellow Greeks…They kissed our hands, caressed our rifles, patted our helmets… and wept calmly beneath the moonlight. ‘Can it be true? Are you really Greeks? Greeks from Greece? Our brothers?’ They explained that during all their years of slavery they had been waiting for us, dreaming about us ‘…please, brethren, never let us fall into the hands of the Serbs again. They’ve oppressed us horribly, just because we are Greek… They lash us with whips if they hear the Greek language spoken among us. They don’t even allow us to celebrate mass in Greek.’”

Through brilliant imagery author Stratis Myrivilis, born Efstratios Stamatopoulos, in his book Life in the Tomb evokes the meaning and truth of his personal experiences as a soldier in the Greek army in World War I. Monastiri, at the time a predominantly Greek city located on the southern edge of the Pelagonia valley, was originally founded by Philip II as Heraclea Lyncestis. During the Byzantine period it became known as Monastiri. Following almost 500 years of Ottoman occupation, the Treaty of Bucharest of 1913 placed the city under Serb control, only to be occupied by Bulgaria and the Central Powers just two years later during World War I. Myrivilis accounts firsthand as the Greeks, fighting on the side of the Allies, heroically entered Monastiri in 1918 ending the city’s brief Bulgarian occupation. At the conclusion of the war, Monastiri again fell under Serb control as part of Vardarska province in the Kingdom of Yugoslavia. The Slavs call it Bitola, from the old Slavic word obitel, meaning monastery.

The savage assimilation process which the city’s inhabitants had so vehemently exposed to the Greek soldiers went unheeded by the powers that be. Again the Greeks of Monastiri were left to their fate as policies of intimidation, persecution and terror perpetuated by successive regimes continued… even up to this day.

According to the latest census there are roughly 75,000 inhabitants in Monastiri. Not one of them has been recorded as Greek. Ninety years earlier the city was bustling with a Greek population including Greek schools, churches, businesses and cultural centers. Today a visitor can still see the remnants of the Greek glory days of Monastiri. So, what happened to all those Greeks? Where are they?

THE VLACHS. Following the 1768 Greek rebellion at Moschopolis, Epirus (today Voskopoja, Albania) then the cradle of Vlach speaking Greeks, and the subsequent destruction of the city by Ottoman irregulars and Albanian tribes, Vlachs moved to other cities in the Balkans including the cities of Monastiri, Ochrid, Gevgeli, Doirani, etc. presently in FYROM. The Vlach dialect has Latin origins going back to the Roman occupation of Greece. Vlach speaking Greeks do not define themselves with the term ‘Vlach’ but rather with the term ‘Aromoun’ or ‘Aromanian.’ This term is equivalent and a paraphrase to the term ‘Romios’ which was used to describe all Greek men since the time of the Roman Empire when the Roman emperor Caracalla under the Constitutio Antoniniana of 212 A.D. extended the privileges of full Roman citizenship to all free men. Therefore the term ‘Aromoun’ or ‘Aromanian’ which Vlachs themselves use is a self-definition of their ethnic Greek identity. Another term used by the Slavs to describe the Vlachs is ‘Vlachogrekomans.’

THE SARAKATSANS. The Sarakatsans are a Greek tribe with ancient origins. They originated from the area of Agrafa, a region in the southern part of the Pindos mountain range in central Greece. To avoid Ottoman rule they turned to nomadic life, abandoning the area of their settlement and fleeing north to territories now known as Serbia, Bulgaria and Romania. In the 19th century a large portion of this tribe settled in southern Serbia. They had preserved their ethnic Greek identity by reason of their nomadic life and marriages within the tribe. As a sign of protest against the Ottoman occupation of Greece they were dressed in black, also indicative of their mourning for the fall of Constantinople. Therefore their contemporary name ‘Sarakatsans’ derives from the Turkish words ‘kara’ meaning black and ‘kacan’ meaning fugitive. The Sarakatsans in FYROM speak the local Slavonic dialect as well as Greek.

In the next segment I will continue revealing the Greek minority in FYROM, including references to written documentation proving human rights violations against Greeks.

Source: PanMacedonian

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

Note: the article ends here as far as now (15 Jan 2013)

The Birth of a Clone State – Part 4 (of 5)

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

Part IV
The term clone is derived from κλών (klon), the Greek word for twig or branch, referring to the process whereby a new plant can be created from a twig.Approximately fifteen miles southeast of Cleveland, Ohio is a city called Macedonia. Upon inquiry over fifteen years ago, a local historian explained to me how the city got its name. In the early 1800’s Native Americans living in the area had made requests for theology students from Western Reserve College in nearby Hudson to come over and preach to them about Christianity. The students, reminiscent of the biblical passage where “…a vision appeared to Paul in the night; There stood a man of Macedonia, and prayed him, saying, Come over into Macedonia, and help us” (Acts 16:9) began calling the area Macedonia. According to the Scriptures, inspired by his dream the Apostle Paul proceeded to Philippi, Thessaloniki, Veroia, Athens, Corinth, Ephesus, etc. In his message, including epistles to the Philippians, Thessalonians, Corinthians, et al. he addressed his audiences in Koine Greek.

Over fifteen centuries after Paul’s mission, Slavophones living in the Ottoman-occupied Macedonia region began changing the names of cities and villages in the area to Slavonic equivalents. They referred to Thessaloniki as Solun, Florina as Lerin, Edessa as Voden, Monastiri as Bitola, and so on. However there was no need to change the term ‘Macedonia’ to a Slavonic equivalent simply because Slavs did not identify with the name either ethnically, culturally or historically. There was no such thing as a Macedonian ethnic identity. But late in the 19th century a Macedonian ethnic identity was conceived by Slavs in anticipation of an Ottoman retreat from the region as part of separate Bulgarian and Serb assimilation processes of the local element. Sealed with the Treaty of Bucharest, Greece was able to liberate approximately 80 per cent of the Macedonian region from the Ottomans in 1912-13. Parts of the northern Macedonian region, specifically Pelagonia and Gevgeli, fell under Serb control.

Today’s self-proclaimed ethnic Macedonians claim that their ‘country’ was partitioned in the Treaty of Bucharest. But following the Treaty there is no documented revolution, rebellion, revolt or insurrection by the so-called ethnic Macedonians of that time or by anyone else for that matter. As this ethnic Macedonian identity was mostly a Serb invention, they obviously could not have revolted against themselves. Even Macedonists such as Krste Misirkov eventually conceded and acknowledged their Bulgarian roots. But as for the Serbs, Macedonism was still on the table. Novakovic’s ‘blueprint’ later inspired Tito to rename the province of Vardarska to the Yugoslav Republic of Macedonia. Thus the ‘Cloning’ had begun. The conception of an ethnic Macedonian identity was advocated by the now-defunct Socialist Federal Republic of Yugoslavia. Yet the same unjustified support continues to this day from the Washington establishment.

On October 27, Mr. Daniel Fried, the Department of State Asst. Secretary for European and Eurasian Affairs, remarked on the ‘Future for Macedonia’ to a group of journalists from FYROM, followed by a Q & A session. In his statements, Mr. Fried advocated an ethnic Macedonian identity developed upon FYROM’s accession into NATO and the European Union: “If Macedonia joins NATO and the European Union and develops its democracy and its economy and its institutions and is a success, your identity will develop from that success… All national identities in the world start off artificial.” That’s six big ’ifs’ for FYROM’s road to maturity devised on a fallacy.

NATO ACCESSION. In a Wall Street Journal Opinion on March 28, shortly before the NATO Summit in Bucharest, former U.S. Secretary of Defense Donald Rumsfeld, another FYROM advocate, claimed that FYROM “…meet(s) the necessary criteria for membership… have shown their commitment to human rights and regional stability by protecting the rights of ethnic minorities.” Perhaps Mr. Rumsfeld should re-evaluate his position by reading up on the U.S State Department’s latest Country Report on Human Rights Practices regarding FYROM: “According to the World Bank’s Worldwide Governance Indicators, government corruption was a serious problem… Societal discrimination against ethnic minorities persisted and inadequate protection of women’s rights remained a problem… Approximately half of ethnic minority students did not go on to high school due to lack of classes in minority languages at the secondary level… Trafficked women were forced to work in prostitution, often under the guise of dancers, hostesses, or waitresses in local clubs.”

EUROPEAN UNION. On November 5 Mr. Olli Rehn, EU Commissioner for Enlargement released the latest progress report on FYROM’s accession candidacy. Some excerpts: “…greater priority needs to be given to establishing a public administration which is transparent, professional and free of political interference. In this area the country is at an early stage… further strengthening of the judiciary is required as regards its independence, efficiency, human resources and budgetary framework… corruption remains a particularly serious problem… Little progress can be reported as regards promotion and enforcement of human rights.” And the list goes on. Out of nine accession conditions, none have been met. There will be no EU invitation this year. A veto will not be necessary.

Contrary to Mr. Fried’s theory, national identities do not emerge ex nihilo. The starting point of a new identity is a previous one. A nation-state is a state claiming to be a nation. With the exception of Serbia, the nation-states which succeeded the former Yugoslavia are based on the administrative divisions within it, not on pre-existing proto-nations. A different identity, in this case an ethnic Macedonian identity, can only replace existing ones. Fixated on an illusory ancient identity, the fundamental logic of this identity construction is basically negative and oppositional to the Bulgarian and Serb it replaced based on historically flawed interpretations of past events, all within the irredentist framework of Pan-Slavism. The conception of a ‘Macedonian Church’ by Tito, an atheist communist no less, was an attempt to advance this national identity and legitimize it. As was the conception of a ‘Macedonian language’ out of local Slavonic dialects.

The hegemony of this idealism structures FYROM’s pseudo nationalism on a state-manipulated collective identity. But it is this same state-fostered pseudo nationalism conflicting with the European Union’s political culture adversely affecting FYROM’s EU aspirations. Notwithstanding, this is the whole concept behind Tito’s ‘Macedonia.’ This is the ‘Cloning.’

In the next segment I will reveal the true Macedonians in FYROM, the Vlachs and the Sarakatsans, a.k.a. the Greek minority.

Source: PanMacedonian

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

The Birth of a Clone State – Part 3 (of 5)

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

Part III
The term clone is derived from κλών (klon), the Greek word for twig or branch, referring to the process whereby a new plant can be created from a twig.

On February 19, 1878, in the small Macedonian village of Litochoro on the lower slopes of Mt. Olympus overlooking the Aegean Sea, a group of brave Macedonian Greeks signed a Proclamation whereby “…the representatives of the various communities in Macedonia, overthrew the Sultan’s tyrannical authority, declared the union of Macedonia with mother Greece… Therefore, we were forced to seek our arms so that we may die as men as Greeks if we are not allowed to live like logical and free men.” The Declaration of the Greek-inspired Provisional Government of Macedonia by it’s President Evangelos Korovangos requested protection from the ‘Christian Super Powers’ through their respective consulates in Ottoman-occupied Thessaloniki ‘for the justification of their fight and the unification with mother Greece.’ Unfortunately, the British Consulate quickly disclosed these plans to the Ottomans, and within two weeks the rebellion was crushed. Those ‘Christian Super Powers,’ through the subsequent Treaties of San Stefano and Berlin later that year, further ignored these pleas for freedom from Ottoman tyranny and have either borne witness to or even incited the savagery which was to follow.Following the Treaty of Berlin, Pan-Slavists began a coordinated effort for Bulgaria to regain the region of Macedonia. Unwilling to simply overtake the region as that would seem too San Stefano-like and may again provoke the Great Powers, in 1893 ethnic Bulgarians formed the VMRO, or the Internal Macedonian Revolutionary Organization. The role of the VMRO, through a combination of predatory impulses of the Komitadji death squads on one hand and a Pan-Slavist educational mechanism using Russian agents disguised as clerics under the auspices of the Bulgarian Exarchate on the other, was to conduct a systematic inhumane ethno-catharsis through intimidation, terror and murder thereby eradicating from the Macedonian region the Greek element who were unwilling to succumb to Slavism. Using their motto “Macedonia for the Macedonians” this was a deceptive attempt to initially create an autonomous Macedonia which would later unite with Bulgaria.The Serbs, not to be out-done by the Bulgarians, knew that directly suppressing the Bulgarian idea was impossible to achieve. Politician Stojan Novakovic conceived an active ethnogenesis process as a transitional stage in assimilating the regional element formulated upon the principle of Macedonia as a separate nation with it’s own language and history. He thought this ‘blueprint’ could attract the people and their feelings and thus sever them from Bulgarianism. This same doctrine of an ideological homogeneity was later adopted and meticulously implemented by Tito.

Today’s ruling party in FYROM is the VMRO-DPMNE (Internal Macedonian Revolutionary Organization – Democratic Party for Macedonian National Unity), headed by Nikola Gruevski. Article 2 of the party’s Statute breaks down the acronym name. It states: “The first part of the name, VMRO, expresses the traditions of the Macedonian people from which the ideological and political struggle was subsequently integrated into the objectives and aims of the party.” This is inspired by the Pan-Slavist Bulgarian aspect of the Macedonism doctrine devised by the original founders of the VMRO.

Page one of the party’s current five-year program reads: “We particularly advocate the respect for the national and minority rights of Macedonians living in neighboring countries.” This relates to the Pan-Slavist Serb aspect of the irredentist ideology based on alleged homogeneity.

As the Russians, Bulgarians and Serbs were scheming their way to the Aegean Sea, Greece was fighting it’s own battles. The Greco-Turkish War of 1897 exposed Greece’s inability to liberate Macedonia at the time. With battle fronts in Crete, Macedonia, Epirus and the Aegean, Greece was understandably unable to militarily prevail in all simultaneously. The precipitous Ottoman demise was indeed additional incentive for Greeks in occupied territories to fight for their freedom. But the waters of the Aegean and the eastern Mediterranean were hostile to mother Greece and her oppressed sons. Great Britain’s desperate support for Ottoman sovereignty in order to keep Russian influence away from the Straits and Suez Canal was not only on display in the Congress of Berlin but also in the Mediterranean waters at Greece’s expense. In Martin Gilbert’s Churchill, 22-year old Brigade Major Winston Churchill writes to his mother questioning Lord Salisbury’s foreign policy strategy: “We are doing a very wicked thing in firing on the Cretan insurgents & in blockading Greece so that she cannot succor them… I look on this question from the point of view of right & wrong: Lord Salisbury from that of profit and loss.” (p. 68)

Today, in the center of Litochoro in the Pieria prefecture of Greece’s Macedonia province, a Heroes’ Memorial adorns the sloped landscape. The busts of Evangelos Korovangos and two other brave men honor those who died in 1878. They were the Crispus Attucks, Samuel Gray et al. of the true, Greek-inspired Macedonian Liberation Struggle. They were the first to fall for Macedonia. In recognition of these men who gave the ultimate sacrifice, I would like to cite Thucydides from The History of the Peloponnesian War as Pericles in his Funeral Oration so eloquently honors those who had first fallen in the war: “ανδρων γάρ επιφανων πασα γη τάφος” (2.43.3) meaning “for heroes have the whole earth for their tomb.” How fitting.

Source: PanMacedonian

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

The Birth of a Clone State – Part 2 (of 5)

 

Part II
The term clone is derived from κλών (klon), the Greek word for twig or branch, referring to the process whereby a new plant can be created from a twig.
According to Herodotus’ The Histories, during the 8th century B.C. the Argeads (Αργεάδαι) migrated north from the Greek city of Argos in Peloponnesus to the region we now know as Macedonia. In addition, Thucydides in the History of the Peloponnesian War concurs that Perdiccas-I was the first monarch of the Argead dynasty, better known as the ancient kingdom of Macedonia.The name Macedonia (Μακεδονία) is rooted in Homeric Greek. A related form of the word first appears in the Odyssey, VII 106: ‘οιά τε φύλλα μακεδνης αιγείροιο’ whereas ‘μακεδνης’ in the form of an adjective means very high or tall, in this context referring to the size in height of a poplar tree. The first Macedonians spoke a proto-Hellenic dialect similar to that of Homer. They eventually adopted the Attic Greek dialect as did the other Greek city-states and finally the Koine Greek dialect during the Hellenistic period.It is not the primary objective of this writer to argue whether the ancient Macedonians were a Greek tribe or not. Any serious historian will validate their Hellenic origin with scores of references as well as Greek inscriptions on countless ancient artifacts unearthed from all over the region. I would like to note, however, one important date in ancient history. In 168 B.C. the last Macedonian king, Perseus, surrendered to the Romans after his decisive defeat at the Battle of Pydna and thus Macedonia came under Roman rule.For over 2000 years thereafter, there has not been even one documented reference claiming an ethnic Macedonian identity. During 2046 years of recorded history, i.e. from 168 B.C. up until 1878 A.D., there is no evidence of the existence of a Macedonian ethnic consciousness. There is no evidence of the existence of a Macedonian language. There is no evidence of the existence of a Macedonian alphabet. There is no evidence of the existence of a Macedonian Church. These indisputable facts raise a crucial question to FYROM’s fabricators of history. But first, let’s go over two significant events which transpired in the Balkan peninsula, one in 1870 and the other in 1878.

In the 19th century the entire region of Macedonia was still under Ottoman occupation. Numerous demographic studies had been conducted in the vilayets of Monastir and Thessaloniki as late as the 19th century by both Ottoman authorities and European institutions, covering the entire Macedonian region and beyond. Not even one of these ethnic surveys references the existence of a Macedonian ethnicity.

Through the Firman (decree) of 1870, Sultan Abdulaziz allowed the Bulgarian Exarchate to separate from the ecclesiastical authority of the Ecumenical Patriarchate of Constantinople. From a Turkish point of view, the decree was designed to divide the Christian populations of the decaying Ottoman Empire and define ethnicity in the Balkans by church affiliation. From a much more well-conceived Bulgarian perspective, the new autocephalous status of the Church would encourage Bulgarian nationalism. But there was another method to the madness. Russian influence had also encouraged the Bulgarian schism. Count Nikolai Pavlovich Ignatiev, Russian ambassador to the Ottoman Sublime Porte, upon orders from Tsar Alexander II was promoting a Pan-Slavic movement in the Balkans. This irredentist plan was heavily concentrated in and around the Macedonian region encompassing all the Slav elements with protagonists the Bulgarians and to a lesser extent the Serbs.

The Russo-Turkish War of 1877-1878 ended with the Treaty of San Stefano signed on March 3, 1878. Russian forces had halted their advance at San Stefano (now Yesilkoy), a village on the Sea of Marmara seven miles west of Constantinople. The Pan-Slavist Ignatiev was a signatory of the Treaty. The Treaty of San Stefano forced Turkey to cede most of the region of Macedonia to Bulgaria and created a ‘Greater Bulgaria,’ a Bulgaria spanning from the Romanian border to the north all the way to the foothills of Mt. Olympus to the south, including the port city of Kavala to the east. This allowed Russia to have a Slav satellite in the Balkans where her influence could extend down to the Aegean Sea.

The European Great Powers, fearing this increased Russian influence in southeastern Europe and a possible threat to the trade congested Bosporus and Dardanelles Straits, objected to the terms of the Treaty. Four months following San Stefano, after long negotiations in Berlin mediated by Chancellor Otto von Bismarck of Germany and de facto mediator Prime Minister Benjamin Disraeli of Great Britain, the Treaty of Berlin revised the terms, giving the Macedonian region back to the Ottomans and allowing for a smaller Bulgaria. One significant side note here: Shortly before Berlin, a secret agreement to be disclosed later as the Cyprus Convention was reached between the British and Ottomans whereby control of Cyprus was granted to Great Britain in exchange for their support of the Ottomans in Berlin.

In the years immediately following the Treaty of Berlin an ideological concept was developed in the context of Bulgarian initiatives to regain the region of Macedonia. The Serbs, headed by politician Stojan Novakovic, who also coveted Macedonian real estate with views of the Aegean Archipelago, employed the same ideology as a means to counteract the Bulgarian influence in Macedonia, thereby promoting Serbian interests in the region. Alas, the conception of Macedonism, an ideology within the irredentist framework of Pan-Slavism.

Macedonism is structured on aggressive Slavic fundamentalism with irredentist political views based upon the notion of unbroken racial continuity between the self-proclaimed ethnic Macedonians of today and the ancient Macedonians.

Which leads to my question to FYROM’s fabricators of history: During 2046 years of recorded history, i.e. from 168 B.C. up until 1878 A.D., there is no documented evidence of the existence of a Macedonian ethnic identity. You base your argument on illusions of ancient Macedonian grandeur in your bloodlines. Can you therefore justify your prolonged 2,000-plus years state of hibernation whereby not one single document exists referencing a Macedonian ethnic consciousness?

Perhaps these self-proclaimed ethnic Macedonians living in FYROM and the Diaspora, along with FYROM’s current political leadership and their lobbyists in Washington, should consult FYROM’s previous leaders and diplomats who realize that usurpation of history is a tactic destined to fail:

“We are Slavs, who came to the region in the sixth century. We are not descendants of the ancient Macedonians.”

-Kiro Gligorov, first President of FYROM, 1992,

“We are not related to the northern Greeks who produced leaders like Philip and Alexander the Great. We are a Slav people and our language is closely related to Bulgarian. There is some confusion about the identity of the people of our country.”

-Gyordan Veselinov, FYROM’s Ambassador to Canada, 1999,

and the crème de la crème of testimonials:

“The idea that Alexander the Great belongs to us was at the mind of some outsider groups only. These groups were insignificant in the first years of our independence. But the big problem is that the old Balkan nations have been learned to legitimate themselves through their history. In the Balkans to be recognized as a nation you need to have history of 2,000 to 3,000 years old. Since you (Greece) forced us to invent a history, we did invent it.”

-Denko Maleski, Foreign Minister of FYROM from 1991 to 1993.

In my next segment I will dissect the 19th century Bulgarian terrorist organization VMRO, inspiration to FYROM’s ruling political party VMRO-DPMNE headed by Prime Minister Nikola Gruevski.

Source: PanMacedonian
The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

The Birth of a Clone State – Part 1 (of 5)

The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

Part I
The term clone is derived from κλών (klon), the Greek word for twig or branch, referring to the process whereby a new plant can be created from a twig.

Most of us are aware of the letters sent by Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM) Prime Minister Nikola Gruevski to Greek PM Karamanlis, to the President of the European Commission Jose Manuel Barroso, to the UN Secretary General Ban Ki-moon and many other world leaders raising issues of an artificial “Macedonian” ethnic minority in Greece. As Gruevski’s provocative allegations further strain relations between Greece and FYROM and the name dispute remains a hot topic for both countries, I will present a multi-part series on this subject, concentrating on events from 1870 on, while occasionally referencing ancient Greek history only to refute FYROM’s claims as they arise.Following the veto to it’s anticipated membership at the NATO Summit in Bucharest, Romania earlier this year, FYROM’s political leadership headed by Prime Minister Gruevski is attempting to expand the dispute by provoking artificial minority issues in northern Greece, specifically in Greece’s Macedonia province.Currently, negotiations for a permanent name for FYROM are being held under the auspices of the Special Representative of the Secretary General of the United Nations Mr. Matthew Nimetz. PM Gruevski recently dismissed all of the name proposals which Nimetz had put on the table and unilaterally derailed the negotiations. By embarking on this ethnic minority ‘witch hunt’ he is dangerously treading the diplomatic waters and heading into uncharted territory which some perceive as a suicide mission. His intentions are clear: To isolate Greece as a country which severely violates human rights, carry the dispute and claims of his fledging state within the borders of modern day Greece and as a result have Greece meet the same fate as Serbia. Gruevski is not alone in this. He has recruited lobbyists who are currently very active in the halls of Washington. Such measures can not go unheeded and as Americans of Hellenic descent it is our moral responsibility to our ancestors to stand up to the fabricators of history and help Greece deny them their expansionist ambitions.

In the coming months I will explain through a detailed sequence of events the eventual creation of a “Macedonian” nation, which is FYROM today. This state has nothing to do with the centuries-long evolutionary ethnic processes which resulted in the natural forming of other nations in the Balkan peninsula. It is a state which evolved through oppression, intimidation and persecution perpetuated by the barbarous regimes which laid its foundation.

I will start my analysis with a shocking revelation which only recently came to light. The Prime Minister of FYROM, Nikola Gruevski, has Greek roots. His grandfather, Nikolaos Grouios, was a resident of the village of Ahlada, in the prefecture of Florina, in Greece’s Macedonia province. Mr. Grouios was killed fighting the Italians a few weeks following their invasion of Greece on October 28, 1940. In the center of the village now stands a monument honoring war heroes who were residents of Ahlada. The name “Nikolaos Grouios” is clearly carved in the marble memorial.

During the final days of the Greek Civil War, as the communists retreated into Yugoslavia ousted by Greek, American and British forces, Nikolaos Grouios’ widow and her three children, one being Gruevski’s father, followed for reasons unknown the communists of the ELAS faction into Yugoslavia.

Nikola Gruevski is a perfect example of the diversified backgrounds of Greeks, Bulgarians, Albanians, Serbs, Gypsies and others who today make up the state called FYROM. Through identity theft and deception, oppression, persecution and terror, propagated by generations of deliberate misinformation and history usurpation in FYROM’s educational institutions, evolved this false perception of a Macedonian identity.

In the next segment I will explain how, starting around 1870, a pseudo-Macedonian ethnic identity evolved as part of a Bulgarian plan to annex the entire Macedonian region, coveting the shores of the northern Aegean Sea.

Source: PanMacedonian
The Birth of a Clone State – Part 1
The Birth of a Clone State – Part 2
The Birth of a Clone State – Part 3
The Birth of a Clone State – Part 4
The Birth of a Clone State – Part 5

 

Σε διάλυση η ΠΓΔΜ, αλλά ο Γκρουέφσκι το βιολί του για το όνομα

Σε… επιμονή της Ελλάδας απέδωσε την δική του επιμονή για το όνομα ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, προσθέτοντας ότι η ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ παραμένει πρωταρχικός στόχος της χώρας του, σε συνδυασμό με τη διατήρηση της εθνικής αξιοπρέπειας και ταυτότητας.

«Η επιμονή να μας επιβληθεί με κάθε τίμημα ένα νέο όνομα που θα έχει επιλεγεί από άλλους, καθώς και νέα εθνική ταυτότητα, δεν έχει προηγούμενο και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο», δήλωσε, ενώ σχετικά με την Έκθεση Προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ΠΓΔΜ, που δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, είπε ότι τα Σκόπια έλαβαν την πιο θετική Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μέχρι σήμερα για την πρόοδο και τις μεταρρυθμίσεις που υλοποίησαν καθώς και την τέταρτη κατά σειρά σύσταση για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο, πρόσθεσε, παρά το γεγονός ότι δεν λάβαμε την αναμενόμενη ημερομηνία για την έναρξη διαπραγματεύσεων, «την οποία αξίζαμε», στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σημειώνεται πρόοδος, γεγονός που καθιστά δυσκολότερο σε όσους μας παρεμπόδισαν να συνεχίσουν να το κάνουν.

Τέλος, σχολιάζοντας τα επεισόδια που σημειώθηκαν τη Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου εντός και εκτός της Βουλής της ΠΓΔΜ, ο κ. Γκρούεφσκι έκανε λόγο για «βίαιη προσπάθεια κατάληψης του Κοινοβουλίου, η οποία εμποδίστηκε» και σημείωσε ότι αυτοί που προέβησαν σε μία τέτοια ενέργεια έχουν ευκαιρία να αποκαταστήσουν μέρος του κύρους της χώρας εάν επιστρέψουν σύντομα στη Βουλή και λάβουν μέρος στις επόμενες δημοτικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για τον Μάρτιο του 2013.

Το Σάββατο, διαδήλωση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν περίπου 7.000 υποστηρικτές της αντιπολίτευσης μπροστά από τα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος κόμματος VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι στα Σκόπια, μετά τα επεισόδια της Δευτέρας εντός και εκτός της Βουλής και την αποχώρηση της αντιπολίτευσης από το Κοινοβούλιο.

Ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης «Σοσιαλδημοκρατική Ένωση» (SDSM), Μπράνκο Τσερβένκοφσκι, μιλώντας στους συγκεντρωμένους, ανέφερε ότι οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις θα συνεχιστούν αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά, με αποκλεισμούς δρόμων σε όλη τη χώρα.

«Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε και να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις μας μέχρι την πτώση του καθεστώτος του Νίκολα Γκρούεφσκι», είπε, υποστηρίζοντας πως στη «”Μακεδονία”» δεν υπάρχει κανονική κυβέρνηση και κανένα κράτος δικαίου, παρά μόνο «ένας κομματικός πρωθυπουργός που κυβερνά με δικτατορικό τρόπο και διώκει με τη βία όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του».

Κατήγγειλε συγκεκριμένα πως για να προσληφθεί κάποιος στο δημόσιο πρέπει να είναι μέλος του VMRO-DPMNE, το οποίο, όπως είπε, ελέγχει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αποτολμά να κάνει χρήση βίας εναντίον δημοσιογράφων.

Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη Δευτέρα, την ώρα την ώρα της συζήτησης του προϋπολογισμού, σημειώθηκαν επεισόδια εντός και εκτός Βουλής. Μέσα στη Βουλή, η ασφάλεια του κτιρίου απομάκρυνε πρώτα τους δημοσιογράφους που βρισκόταν στα θεωρεία της Βουλής για να καλύψουν τις εργασίες του σώματος και λίγο αργότερα απώθησε τους βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Η αντιπολίτευση υπό το SDSM του Μπράνκο Τσερβένκοφσκι αποχώρησε από τη Βουλή και ξεκίνησε από το βράδυ της περασμένης Τρίτης ημίωρους αποκλεισμούς κεντρικών δρόμων σε πολλές πόλεις της χώρας.

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι, ο Εθνικός Χαμελαίων στην Πολιτική των Σκοπίων

georgievski_slavs

Ποιός είναι ο Σκοπιανός πολιτικός που κηρύσσει τώρα την ελληνικότητα της Μακεδονίας

Ο Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι είναι ο ηγέτης του VMRO-NP, ενός de facto Βουλγαρικού κόμματος στην ΠΓΔΜ, το οποίο κατάφερε να κερδίσει ένα μέρος των ψήφων κατά τις βουλευτικές εκλογές του 2011, χωρίς ωστόσο να κερδίσει έδρες στο κοινοβούλιο.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών κέρδισε θετική δημοσιότητα μεταξύ του παραπληροφορημένου ελληνικού κοινού λόγω των κλισέ δηλώσεων του, οι οποίες καταλήγουν στο ότι “η ΠΓΔΜ είναι βουλγαρική, η Μακεδονία είναι ελληνική.”

Ο ίδιος ο Γκεοργκιέφσκι ισχυρίστηκε πολλές φορές ότι τα άτομα και οι ομάδες που κηρύσσουν τον Αρχαίο Μακεδονισμό αποτελούν “έναν ασήμαντο παράγοντα” την ύπαρξη του οποίου γνώριζε αλλά “δεν είχε καμία απολύτως σημασία” για αυτόν, κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του κόμματος VMRO-DPMNE καθώς και κατά τη διάρκεια της μοναδικής θητείας του ως πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ (1998-2002).

Η αλήθεια αποκαλύπτεται στα βίντεο που ακολουθούν, τα οποία έχουν ληφθεί από διάφορες χρονικές στιγμές του 1990, όταν το VMRO-DPMNE έπαιρνε την ολοκληρωμένη μορφή του. Τα βίντεο δείχνουν σαφώς τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε ο Αρχαίος Μακεδονισμός στη διαμόρφωση των αρχών του VMRO-DPMNE και την ιδεολογία του (ψευδο) εθνικού μυστικισμού. Ήταν η πρώϊμη νίκη του VMRO-DPMNE που εισήγαγε το ζήτημα του Αρχαίου Μακεδονισμού.

Πρόδρομος αυτής της ιδεολογίας στο έδαφος της ΠΓΔΜ και ιδιαίτερα στο VMRO-DPMNE ήταν ο απελθών Ντράγκαν Μπογκντάνοβσκι (Dragan Bogdanovski), ένας εξτρεμιστής μετανάστης από τη Σουηδία, ο οποίος απήχθη από τις μυστικές υπηρεσίες της Γιουγκοσλαβίας, και αργότερα φυλακίστηκε για τις ψευδομακεδονικές, αποσχιστικές τάσεις του.

Ο Γκεοργκιέφσκι, ένας 24χρονος φιλόλογος και ποιητής του Darkwave εκείνη την εποχή, έλαβε αργότερα καθοδήγηση από την επίσης απελθούσα Ντόστα Ντίμοβσκα (Dosta Dimovska), πρώην μαρξίστρια καθηγήτρια με φιλο-βουλγαρική ατζέντα, ωστόσο είναι πιο πιθανό ότι αυτή η πρώιμη σχέση στην πολιτική ζωή του Γκεοργκιέφσκι δεν ήταν ζωτικής σημασίας όσον αφορά την μετά το 2002 στάση του ως “Βουλγαρομακεδόνα.”

Το τελευταίο συμπέρασμα έλκεται από το σήμα κατατεθέν της εμφανούς φιλο-βουλγαρικής λογοτεχνίας που χρησιμοποιήθηκε στις πρόσφατες δημόσιες εμφανίσεις του Γκεοργκιέφσκι, ειδικά εάν συγκριθεί με το ιδιαίτερα βαρύ, επηρεασμένο από την ιστορία, πρόγραμμα του στο πανεπιστήμιο UKIM όπου σπούδασε.

Στο πλαίσιο αυτό, η επίδειξη του Αρχαίου Μακεδονισμού τη δεκαετία του 1990 μαζί με την προσπάθειά του να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη “εθνογενετική εναλλακτική λύση” για το λαό του, μια λύση που θα περιελάμβανε την Αρχαία Μακεδονία και τον σλαβικό Παν-Βουλγαρισμό, η οποία είναι εμφανής στα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχολικά βιβλία που εκδόθηκαν από το 1998 και έπειτα, καθώς και σε μια σειρά από δοκίμια που δημοσίευσε ο Γκεοργκιέφσκι πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της τετραετίας που διατέλεσε πρωθυπουργός των Σκοπίων, μπορεί να ερμηνευθεί με τους εξής δύο τρόπους:

1 – Η διάδοση του Αρχαίου Μακεδονισμού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και οι πρώτες εκλογές στη αυτοαποκαλούμενη “Δημοκρατία της Μακεδονίας” μπορούν να θεωρηθούν ως μια λαϊκίστικη προσπάθεια καλλιέργειας λαϊκής δυσαρέσκειας προς τη Νότιο-σλαβική ερμηνεία της ιστορίας, δίνοντας στον πληθυσμό, και ιδιαίτερα στην πλειοψηφία των λιγότερο μορφωμένων, μια ψευδή αίσθηση της “ιστορίας που κλάπηκε από τους Παν-Σλαβιστές Γιουγκοσλάβους Κομμουνιστές”. Και ήταν ακριβώς τότε που το VMRO-DPMNE, με επικεφαλής τον Γκεοργκιέφσκι τότε, εμφανίστηκε ως ο κύριος φορέας της προσαρμοσμένης ερμηνείας του Αρχαίου Μακεδονισμού. Όταν ο Νίκολα Γκρουέφσκι, ο τωρινός Πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, έγινε πρόεδρος του κόμματος, η ερμηνεία αυτή πήρε μεγαλομανείς διαστάσεις.

2 – Η λειτουργία της λαϊκιστικής αναπαραγωγής του Αρχαίου Μακεδονισμού από τον Γκεοργκιέφσκι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 ήταν η δημιουργία ενος “αχυρανθρώπου,” μιας πλάνης που εμπόδισε τους τότε πολιτικά οργανωμένους υπέρ της Γιουγκοσλαβίας πολίτες της ΠΓΔΜ να ταχθούν υπέρ της Σερβίας, υπό το φως της πιο ασυμβίβαστης απόσχισης της Σλοβενίας και της Κροατίας.

Ο Αρχαίος Μακεδονισμός, με όλα τα ελκυστικά χαρακτηριστικά του, αποσκοπούσε στο να εξυπηρετήσει τον ήδη κρυπτοβούλγαρο Γκεοργκιέφσκι ως προεκλογική προπαγάνδα, προορισμός της οποίας ήταν η παροχή εθνογενετικής αυτοσυνειδησίας στο “Μακεδονικό” εκλογικό σώμα, ιδιαίτερα πριν από το δημοψήφισμα για την απόσχιση από την υπόλοιπη Γιουγκοσλαβία, με μια μεγαλοπρεπή αίσθηση “μοναδικότητας.”

Επομένως, η πρόσφατη επιστροφή του Γκεοργκιέφσκι στα ΜΜΕ και την πολιτική, η οποία ως επί το πλείστον παίζει το ρόλο ενός πολιτικού σχήματος που αρνείται τις “Αρχαίες Μακεδονικές” ρίζες του VMRO-DPMNE και των οργανικών δεσμών του με τις δυνάμεις των μεταναστών που υποστήριξαν τον Αρχαίο Μακεδονισμό επί δεκαετίες, αποτελεί μια αδύναμη προσπάθεια να καταλαγιάσουν οι συζητήσεις μεταξύ των υποστηρικτών του “Αρχαίου Μακεδονισμού” και των υπέρ της Βουλγαρίας Σλάβων της ΠΓΔΜ.

Υπό αυτή την έννοια, ο Νίκολα Γκρουέφσκι, πρώην Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γκεοργκιέφσκι, συνέχισε απλώς την κομματική γραμμή του Γκεοργκιέφσκι σε εκθετικά υψηλότερο επίπεδο, δημιουργώντας πολύ περισσότερα οπτικά και ονομαστικά ορόσημα σε συνδυασμό με τον ισχυρό αντι-ελληνικό και αντι-βουλγαρικό αλυτρωτισμό που διατυπώθηκαν μεν από τον Γκρουέφσκι, αλλά εκτελέστηκαν από τα χαμηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης του και κάποιες δομές της Ακαδημίας που τάχθηκαν στο πλευρό του Γκρουέφσκι.

Εξετάζοντας τα γεγονότα αναδρομικά, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Γκεοργκιέφσκι είναι ο πατριάρχης της πολιτικής “αρχαιοποίησης,” η οποία χαρακτηρίζεται από μια συνέχεια στο χώρο της εκπαίδευσης αλλά και τις δημοσιεύσεις βιβλίων, εκθέσεων, άρθρων κλπ. Αυτή ακριβώς η συνταγή στα χρόνια του Γκρουέφσκι μετά το 2006, εκτός από το ότι παρείχε την διαφοροποίηση από τους Σέρβους, παρουσίασε και έναν μεγαλομανή, πανταχού παρών αντι-βουλγαρισμό, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα ως εργαλείο του αντι-Ελληνικού και υπερ-εθνοκεντρικού αισθήματος στο μεγαλύτερο τμήμα του σλαβικού πληθυσμού των Σκοπίων.

Έτσι, ο οδυρμός του Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι σήμερα για τον Αρχαίο Μακεδονισμό δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από την διατύπωση επιθέσεων στις πιο ορατές πτυχές μιας ιδεολογίας με αντι-σλαβική και παράλογη ύπαρξή που ο ίδιος εισήγαγε και καθιέρωσε στην ΠΓΔΜ. Αυτός ο οδυρμός δεν είναι παρά “αντιπολίτευση για χάρη της αντιπολίτευσης”, στην οποία ο Γκεοργκιέφσκι αρνείται τον προηγούμενο ρόλο του, εκείνον που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, και τώρα επαινεί τον σλαβο-βουλγαρισμό κατά τρόπο που μειώνει το πολιτικό του βάρος, παρ’ όλο που κάποια ελληνικά και βουλγαρικά ΜΜΕ τον εκτιμούν επειδή “εκφράζει την κοινή λογική.”

Τα παρακάτω τέσσερα σύντομα βίντεο της δεκαετίας του 1990, είναι το κλειδί για την απομυθοποίηση του Γκεοργκιέφσκι ως ατόμου χωρίς φερεγγυότητα και αξιοπιστία, θύμα ο ίδιος της ψεύτικης ιδεολογίας του που οι νεότερες γενιές του αναμορφωμένου VMRO-DPMNE ανέβασαν σε υψηλότερο επίπεδο.

Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι – ο πατέρας του Αρχαίου Μακεδονισμού (1990)
Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι – Ο δημιουργός του Αρχαίου Μακεδονισμού” (1990)

Η αλυτρωτική και επεκτατική ψευδομακεδονική ομιλία του Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι (1990)

O Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι καθιερώνει τον Επεκτατισμό και την “Αρχαιοποίηση” ως ιδεολογία του VMRO-DPMNE (1990)

Πηγή: Maccunion

Τα Σκόπια σκέφτονται πάλι για τη Χάγη με μήνυση σε Ελλάδα-Βουλγαρία

Απόκομμα από την εφημερίδα "Laijm"Κυβερνητικές πηγές δήλωσαν ότι εξετάζουν την πιθανότητα εκτός από την Ελλάδα να μηνύσουν και τη Βουλγαρία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπως δημοσιεύει η αλβανική ‘Λάιμ’ των Σκοπίων.«Τα Σκόπια μελετούν μία νέα μήνυση εναντίον της Ελλάδας, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης», ανέφερε συγκεκριμένα η κυβερνητική πηγή από το υπουργείο Εξωτερικών.

Σύμφωνα με την πηγή αυτή, η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Σκόπια, στο να μην ορίσει ημερομηνία για την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, έδωσε ώθηση σε εμπειρογνώμονες στο πλαίσιο του κυβερνώντος κόμματος VMRO-DPMNE να αρχίσει μία συζήτηση για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μια νέας προσφυγής στη Χάγη.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι εκτός από την Ελλάδα, τώρα εξετάζεται το ενδεχόμενο μήνυσης και κατά της Βουλγαρίας.

Η δυνατότητα αυτή εξετάζεται επί του παρόντος μόνο στα πλαίσια του κομματικού μηχανισμού του κόμματος του Νίκολα Γκρούεφσκι, ενώ το αλβανικό κόμμα του Αλί Αχμέτι, που συμμετέχει στην κυβέρνηση είναι αρχικά αντίθετο σε μια τέτοια ενέργεια, γράφει το αλβανικό δημοσίευμα των Σκοπίων.

Πηγή: Γεώργιος Εχέδωρος

Κ. Μισίρκωφ – Μακεδονικέ​ς υποθέσεις

http://maccunion.files.wordpress.com/2012/12/misirkov.gifΤο 2013 συμπληρώνονται 110 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου του Κρίστε Μισίρκωφ «Μακεδονικές Υποθέσεις». Η ελληνική μετάφρασή του (εκδ. Πετσίβα, Αθήνα 2003) είναι σχετικά πρόσφατη, αφού το βιβλίο κι ο συγγραφέας αποτελούν «λάβαρο» του «Μακεδονισμού» εδώ και πολλές δεκαετίες στην ΛΓΜ-ΠΓΔΜ. Ο ίδιος ο Μισίρκωφ καθώς και το παραπάνω βιβλίο του αντιμετωπίστηκε στην Ελλάδα από διάφορους ερευνητές του «αντιεθνικιστικού» χώρου («Ιός» Ελευθεροτυπίας: «Οι δέκα μύθοι του “Σκοπιανού”», εφ. Ελευθεροτυπία 23-10-2005. Δημ. Λιθοξόου: «Μια άλλη προσέγγιση του μακεδονικού ζητήματος», σημ. 14 στην επεξεργασμένη εκδοχή του άρθρου του στο περ. Λεβιάθαν τχ. 4) ως μια απόδειξη της ύπαρξης μακεδονικής εθνικής συνείδησης ή έστω της απαρχής μιας «εθνικά μακεδονικής» εθνογένεσης στις αρχές του 20ου αιώνα, πολύ πριν από την δημιουργία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τον Τίτο. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1903 στη Σόφια, και παρ’ όλο που συνάντησε μεγάλη αντίδραση, αξίζει της προσοχής μας. Ιδιαίτερα μάλιστα, επειδή σε αυτό παρατηρούνται πολλά στοιχεία και αντιφάσεις, που μάλλον αποδυναμώνουν παρά ενισχύουν τα επιχειρήματα τόσο των παραπάνω ερευνητών όσο και των Σλαβομακεδόνων της ΠΓΔΜ: είναι γνωστό ότι στην ΠΓΔΜ ο Μισίρκωφ θεωρείται λίγο-πολύ ένας «πατέρας» του μακεδονικού έθνους.Ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα της αντίθεσης μεταξύ των απόψεων του Μισίρκωφ στις Μακεδονικές υποθέσεις και των σύγχρονων σλαβομακεδονικών απόψεων είναι η ερμηνεία της εξέγερσης του Ίλιντεν στην Μακεδονία (Ιούλιος 1903). Ενώ οι Σλαβομακεδόνες υποστηρίζουν ότι το Ίλιντεν ήταν εθνικά μακεδονική επανάσταση, ο Μισίρκωφ ισχυρίζεται ακριβώς το αντίθετο: Το Ίλιντεν ήταν «υπόθεση των Εξαρχικών, δηλαδή ένα τέχνασμα της Βουλγαρίας για…τη δημιουργία μιας βουλγαρικής Μακεδονίας» (κεφ. 1ο, «Τι κάναμε ώς τώρα και τι πρέπει να κάνουμε στο μέλλον» σελ. 24), όχι μια «γενική μακεδονική εξέγερση». Άλλωστε οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης ήταν αντιπρόσωποι της βουλγαρικής Εξαρχίας (κεφ. 1ο, σελ. 22). Η ίδια η ΕΜΕΟ (VMRO) κατά τον Μισίρκωφ αντιπροσώπευε «μόνο μία μερίδα από τις εθνότητες της Μακεδονίας που συνδεόταν με το όνομα…και τα συμφέροντα της Βουλγαρίας. […] ήταν μια βουλγαρική επιτροπή» (κεφ. 1ο, σελ. 22). Τόσο οι μακεδόνες αντιπρόσωποί της στη Βουλγαρία (Τατάρτσεφ – Μάτοφ) όσο και οι υπόλοιποι ηγέτες της ήταν Βούλγαροι και θεωρούσαν ως Βούλγαρους τους Σλάβους της Μακεδονίας (κεφ. 1ο, σσ. 35-36). Σκοπός της Επαναστατικής Επιτροπής όσο και της Βουλγαρίας ήταν η δημιουργία μιας βουλγαρικής Μακεδονίας εις βάρος των άλλων χριστιανικών εθνοτήτων της Μακεδονίας (κεφ. 1ο, σελ. 26). Έτσι, κατά τον Μισίρκωφ, τόσο οι «σερβόφιλοι» όσο και οι «Γραικομάνοι» (φανατικά Έλληνες – гркоманни στο κείμενο) σλαβόφωνοι της Μακεδονίας δεν είχαν θέση στην Επαναστατική Επιτροπή, ως ηγέτες ή μέλη, διότι ούτε αυτή τους ήθελε ούτε οι ίδιοι την ήθελαν (κεφ. 1ο, σελ. 34). Κατά τον Μισίρκωφ, η στάση των Πατριαρχικών σλαβόφωνων της Μακεδονίας προς την εξέγερση του Ίλιντεν ήταν είτε (οι σλαβόφωνοι Έλληνες διανοούμενοι) εχθρική είτε (οι χωρικοί) επιφυλακτική και με έλλειψη πίστης στις υποσχέσεις των εξεγερμένων (κεφ. 1ο, σελ. 24). Άποψη, φυσικά, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την ψευδοσοσιαλιστική ερμηνεία του Ίλιντεν, κατά την οποία όλες οι εθνοτικές ομάδες της Μακεδονίας συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων συμμετείχαν σε αυτό ολόψυχα. Ο Μισίρκωφ μάλιστα, θεωρεί καταστρεπτικό το Ίλιντεν για τους «εθνικά Μακεδόνες»: Ήταν ίσως η «μεγαλύτερη δυστυχία που έπεσε ποτέ πάνω στο λαό μας», μια παράλογη εξέγερση που κατέστρεψε τους «Μακεδόνες» (κεφ. 1ο, σσ. 16-18, 53).

Μπορεί κανείς να διαπιστώσει πλήθος αντιφάσεων στις Μακεδονικές υποθέσεις όσον αφορά διάφορα εξεταζόμενα από τον Μισίρκωφ ζητήματα. Για παράδειγμα, όσον αφορά στο ζήτημα της εθνικής αυτοσυνειδησίας των Σλαβομακεδόνων, ο Μισίρκωφ άλλοτε υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος –κατά τη στιγμή της συγγραφής του βιβλίου του, εννοείται– και άλλοτε ότι υπάρχει. Έτσι, ο Μισίρκωφ παραδέχεται ότι στο πρόσφατο παρελθόν «εμείς οι ίδιοι», αυτοαποκαλούνταν Βούλγαροι, όπως και οι πρόγονοί τους και οι παππούδες τους (Πρόλογος, σελ. 5. Κεφ. 2ο, «Χρειάζονται μακεδονικές επιστημονικές και λογοτεχνικές εταιρείες;», σελ. 83. Κεφ. 3ο, «Εθνικός Διαχωρισμός: Η βάση πάνω στην οποία αναπτυχθήκαμε μέχρι τώρα και θα εξακολουθήσουμε να αναπτυσσόμαστε», σελ. 93. Κεφ. 3ο, σελ. 99. Κεφ. 4ο, «Μπορεί η Μακεδονία να εξελιχθεί σε χωριστή εθνική και πολιτική οντότητα; Έχει ήδη εξελιχθεί; Εξελίσσεται τώρα;», σελ. 160). Όμως, αυτή η παραδοχή αφορά όχι μόνο κάποιο μακρινό μυθικό παρελθόν αλλά και το έτος κατά το οποίο γραφόταν οι Μακεδονικές υποθέσεις: Κατά την ίδρυση της ΕΜΕΟ (1893) «η πλειοψηφία του πληθυσμού αποκαλούνταν Βούλγαροι…» (κεφ. 3ο, σελ. 95). Επίσης, «Αν υπήρχε εθνική και θρησκευτική ενότητα ανάμεσα στους Σλάβους της Μακεδονίας κι αν οι ίδιοι οι άνθρωποι είχαν συνείδηση αυτής της ενότητας, το Μακεδονικό θα είχε ήδη λυθεί…Οι Μακεδόνες εξακολουθούν να διαχωρίζονται, μερικοί δηλώνοντας ορθόδοξοι και άλλοι στρεφόμενοι προς την Εξαρχία, μερικοί δηλώνοντας Βούλγαροι και άλλοι Σέρβοι ή Έλληνες» (κεφ. 1ο, σελ. 30). Αναφέρεται στη «σημερινή δυσπιστία» μεταξύ των σλαβόφωνων της Μακεδονίας οι οποίοι σπούδασαν στα διάφορα βαλκανικά κράτη (κεφ. 1ο, σελ. 37), αλλά και μεταξύ των διάφορων εθνικών και θρησκευτικών ομάδων της Μακεδονίας (κεφ. 1ο, σελ. 46). Και καταλήγει: «Τώρα μερικοί από εμάς εξακολουθούν να θεωρούν τους εαυτούς τους Βουλγάρους…Άλλοι Μακεδόνες στην Ελλάδα μελέτησαν τα ελληνικά συμφέροντα και ιστορία. Τώρα ένας άλλος Μακεδόνας από την Οχρίδα, ο Δήμιτσας, παίρνει το μέρος της Ελλάδας, ισχυρίζεται ότι η ιστορία της Μακεδονίας είναι σημαντική μόνο μέχρι την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους» (κεφ. 3ο, σσ. 124-125). Εδώ, βέβαια, υποπίπτει σε σφάλμα, αφού ο Μαργαρίτης Δήμιτσας ήταν βλαχόφωνος, και ο Μισίρκωφ θεωρούσε τους Βλάχους διαφορετική εθνότητα από τους Σλαβομακεδόνες. Από την άλλη υποστηρίζει ότι, τη στιγμή που γράφεται το βιβλίο του, υπάρχουν εθνικά Μακεδόνες, ότι υπάρχει μία μόνο σλαβική εθνότητα στην Μακεδονία, ότι οι μακεδόνες Σλάβοι έχουν αποχωριστεί είκοσι πέντε χρόνια πριν από το 1903 από το βουλγαρικό έθνος, και ότι οι βουλγαροθρεμμένοι μακεδόνες Σλάβοι νοιώθουν εθνικά Μακεδόνες (κεφ. 2ο, σελ. 65. Κεφ. 2ο, σελ. 68. Κεφ. 3ο, σελ. 120). Υποστηρίζει επίσης ότι η μακεδονική εθνότητα «μπορεί να μην υπήρξε ποτέ, αλλά σήμερα υπάρχει και θα υπάρχει και στο μέλλον» (κεφ. 4ο, σελ. 138). Οπωσδήποτε, είναι άλλο πράγμα ο ισχυρισμός ότι πρέπει να υπάρχει ξεχωριστή μακεδονική εθνότητα και άλλο πράγμα οι μεταξύ τους αντιφατικοί ισχυρισμοί ότι υπάρχει και ότι δεν υπάρχει τέτοια εθνότητα.

Μια άλλη αντίφαση είναι η άποψη, σε αντίθεση με εκείνη του πρώτου κεφαλαίου σχετικά με την βουλγαρικότητα της ΕΜΕΟ. Αν και στο πρώτο κεφάλαιο αποδέχεται την βουλγαρικότητα της ΕΜΕΟ, στο 3ο κεφάλαιο αναφέρεται χωρίς να επωμιστεί και το βάρος της απόδειξης του ισχυρισμού του σε μια υποτιθέμενη κρυπτομακεδονικότητα της ΕΜΕΟ η οποία εκμεταλλευόταν την αφέλεια των Βουλγάρων (Κεφ. 3ο, σσ. 95-97, 99-100, 102). Μάλιστα (σελ. 102) εμφανίζει την από το 1902 θέση της ΕΜΕΟ για πολιτική αυτονομία της Μακεδονίας κι όχι ένωσή της με τη Βουλγαρία ως ένα βήμα από την οριστική εθνική απόσχιση των μακεδόνων Σλάβων από το βουλγαρικό έθνος. Ωστόσο, ο Βουλγαρομακεδόνας Τατάρτσεφ, ιδρυτικό μέλος της ΕΜΕΟ, δήλωνε «Σκεφθήκαμε ότι η αυτόνομη Μακεδονία θα μπορούσε πιο εύκολα να ενσωματωθεί στη Βουλγαρία», συνεπώς η πολιτική αυτονομία δεν συνεπαγόταν στα μάτια των αυτονομιστών ένα νομοτελειακό βήμα προς την δημιουργία μακεδονικού έθνους.

Ως προς την ελληνική παρουσία στη Μακεδονία ο Μισίρκωφ στις Μακεδονικές υποθέσεις εμφανίζεται αντιφατικός. Άλλοτε υποστηρίζει ότι δεν υφίστανται Έλληνες και άλλοτε ότι υφίστανται. Έτσι, άλλοτε ισχυρίζεται ότι «δεν υπάρχουν πολλοί Έλληνες στη Μακεδονία» (κεφ. 1ο, σελ. 31), ότι υπάρχουν «μέρη της Μακεδονίας όπου δεν υπάρχει κανένας Έλληνας» (κεφ. 1ο, σελ. 32), ότι υπάρχουν ελληνικές ενορίες (κεφ. 1ο, σελ. 41), ότι υπάρχουν άνθρωποι στη Μακεδονία που μιλούν ελληνικά (κεφ. 1ο, σελ. 56) κι ότι στη Μακεδονία συνυπάρχουν Έλληνες και Μακεδόνες (κεφ. 1ο, σσ. 55-56). Άλλοτε, πάλι, δηλώνει: «Στη Μακεδονία δεν υπάρχουν Σέρβοι, Έλληνες ή Βούλγαροι, αλλά μόνο Μακεδόνες σλαβικής καταγωγής και ορισμένες άλλες μακεδονικές εθνότητες» (κεφ. 3ο, σελ. 123). Ακόμη κι αν η τελευταία θέση αφορούσε στους σλαβόφωνους «Γραικομάνους» και δεν αντέφασκε προς τα αμέσως παραπάνω, έρχεται όμως σε αντίθεση με την αναφορά σε Γραικομάνους (κεφ. 1ο, σελ. 34). Πάντως, ο συγγραφέας των Μακεδονικών υποθέσεων ενοχλείται (Κεφ. 3ο, σελ.125) με την ενασχόληση με την αρχαία ιστορία της Μακεδονίας, όταν σε αυτήν δεν ζούσαν ακόμη Σλάβοι διότι, σε αντίθεση με τους σύγχρονους Σλαβομακεδόνες, δεν αποκρύβει την σλαβικότητά του ούτε υιοθετεί τις απόψεις για ανάμιξη Σλάβων και των υπολειμμάτων των αρχαίων Μακεδόνων –απόψεις αρκετά μεταγενέστερες. Στη σκέψη του συγγραφέα των Μακεδονικών υποθέσεων αυτή η μη σλαβικότητα των Αρχαιομακεδόνων μάλλον καθιστούσε τους Σλάβους κάτοικούς της επήλυδες ή, οπωσδήποτε, μη Μακεδόνες. Την ίδια ενόχληση δείχνει η δήλωση άγνοιας για τον εκχριστιανισμό των Μακεδόνων (Κεφ. 5ο, «Λίγα λόγια για τη μακεδονική λογοτεχνική γλώσσα», σελ. 178).

Ως προς την «μακεδονικότητα» ο Μισίρκωφ είναι ασαφής σε πολλά ζητήματα. Δεν είναι απολύτως σαφές ποιοι συμπεριλαμβάνονται στο μακεδονικό έθνος του και δικαιούνται να ονομάζονται Μακεδόνες. Υποστηρίζει ότι η ΕΜΕΟ έπρεπε να είναι πολυεθνική (κεφ. 1ο, σελ. 24) και ότι στη Μακεδονία ζουν διάφορες εθνότητες και λαοί (κεφ. 1ο, σελ. 21. Κεφ. 1ο, σελ. 44. Κεφ. 1ο, σελ. 59. Κεφ. 1ο, σελ. 63), τις οποίες μάλιστα ονομάζει «μακεδονικές εθνότητες» (Κεφ. 1ο, σελ. 34. Κεφ. 3ο, σελ. 123). Αν υπάρχουν πολλές μακεδονικές εθνότητες, και οι σλαβόφωνοι είναι απλώς η «πολυαριθμότερη μακεδονική εθνότητα» (κεφ. 1ο, σελ. 24), τότε πώς αιτιολογείται ότι οι «Μακεδόνες», η μακεδονική εθνότητα είναι μόνο οι μακεδόνες Σλάβοι (κεφ. 1ο, σελ. 37. Κεφ. 1ο, σελ. 53. Κεφ. 3ο, σελ. 103); Η αντίφαση αυτή γίνεται εντονότερη και μη επιλύσιμη γνωρίζοντας ότι σύμφωνα με το καταστατικό της οργάνωσης «Σλαβομακεδονικός Επιστημονικός Λογοτεχνικός Σύλλογος», που ιδρύθηκε από οκτώ άτομα στην Πετρούπολη τον Δεκέμβριο του 1903 και της οποίας ιδρυτικό μέλος ήταν ο Μισίρκωφ, ως «Μακεδόνες» εννοούνταν όχι μόνο οι μακεδόνες Σλάβοι αλλά και οι μακεδόνες Βλάχοι, οι μακεδόνες Έλληνες και οι μακεδόνες Αλβανοί (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 329). Είναι ασαφές αν δέχεται την ύπαρξη μακεδόνων Βουλγάρων: Από την μία την αποδέχεται («Η επαναστατική Επιτροπή [ΕΜΕΟ]…στο έργο της αντιπροσώπευε όμως μόνο μία μερίδα από τις εθνότητες της Μακεδονίας που συνδεόταν με το όνομα…και τα συμφέροντα της Βουλγαρίας», κεφ. 1ο, σελ. 22), από την άλλη δεν την αποδέχεται (βλ. παραπάνω, όπως για τους Έλληνες: κεφ. 3ο, σελ. 123). Επίσης, δημιουργούνται ερωτηματικά σχετικά με την παλαιότητα του κατά τις Μακεδονικές υποθέσεις «μακεδονικού έθνους». Από την μία υποστηρίζεται ότι το σλαβομακεδονικό έθνος είναι ένα νέο έθνος, που δεν είχε ώς τα 1903 υπάρξει ως εθνική οντότητα (κεφ. 1ο, σελ. 58), άποψη που υποστηρίζεται και στο θέμα της ανυπαρξίας εθνικά Μακεδόνων κατά το παρελθόν, και από την άλλη υποστηρίζεται ότι κατά τον Μεσαίωνα Βλάχοι και «Μακεδόνες» ζούσαν αρμονικά (κεφ. 1ο, σελ. 57). Επιπλέον, φαίνεται να έχει μια περίεργη αντίληψη για τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας. Σε αντίθεση με τους σημερινούς Σλαβομακεδόνες οι οποίοι θα ήθελαν την προσάρτηση όλης της διοικητικής ελληνικής Μακεδονίας, και σε αντίθεση με τον προαναφερθέντα Σλαβομακεδονικό σύλλογο, για τον οποίο τα νότια όρια της Μακεδονίας ήταν ελάχιστα νοτιότερα του ποταμού Αλιάκμονα (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 296), στις Μακεδονικές υποθέσεις η Μακεδονία περιορίζεται ώς το ύψος της Καστοριάς (Κόστουρ στο κείμενο) και της Φλώρινας (Λέριν): Αναφερόμενος ο Μισίρκωφ στο δράμα ενός ενδεχόμενου διαμελισμού της Μακεδονίας μεταξύ Βουλγαρίας και άλλων κρατών γράφει: «Ποιος τίμιος Μακεδόνας πατριώτης θα δεχτεί να θυσιάσει τις πόλεις Κόστουρ, Βιτόλια, Οχρίδα, Ρέσσεν, Πρίλεπ, Λέριν, Βέλες, Τέτοβο, Σκόπιε κ.ά. για την ένωση της Μακεδονίας και της Βουλγαρίας μόνο στην αριστερή όχθη του ποταμού Βαρδάρη;» (κεφ. 4ο, σελ. 134). Θα περίμενε κανείς από τον Μισίρκωφ να αγωνιά όχι μόνο για την περιοχή μέχρι την Καστοριά και την Φλώρινα αλλά και για τις νοτιότερες: Γρεβενά, Σιάτιστα, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Βέροια, Νάουσα, Κατερίνη (για να περιοριστούμε στα ανατολικά του Αξιού). Να αποτελεί η παράλειψη αυτή μια έμμεση παραδοχή περί μιας «νότιας μακεδονικής» ζώνης, ελληνικής αποκλειστικότητας;

Η «εθνική αφήγηση» των Μακεδονικών υποθέσεων είναι επίσης αξιοπρόσεκτη. Κατά τον Μισίρκωφ, οι «Μακεδόνες» δια μέσου των χιλιετιών έπαιρναν περιστασιακά το όνομα καθενός συμμάχου τους (Αβάρων, Βουλγάρων, Σέρβων) ενάντια στους Έλληνες, διότι κατά τον Μισίρκωφ μπορεί να υπάρξει έθνος χωρίς όνομα (Κεφ. 4ο, σελ. 146). Όμως, όπως η περίφημη άποψη ότι πάμπολλοι αγωνιστές του 1821 ήταν «Αλβανοί» γεννά το ερώτημα για ποιο λόγο οι τελευταίοι πολέμησαν τους Τούρκους για τη δημιουργία όχι δικού τους, αλβανικού, αλλά ενός ξένου, δηλ. ελληνικού, κράτους, έτσι και με τους Σλαβομακεδόνες: Αφού υποτίθεται ότι δρούσαν ως σύνολο, ως εθνική οντότητα, κατά το Μεσαίωνα, γιατί προσέφεραν τις υπηρεσίες τους σε άλλους αντί να φτιάξουν δικό τους κράτος το οποίο να ονομάσουν μακεδονικό; Ίσως επειδή κατά το Μεσαίωνα οι σλαβοβουλγαρικές πηγές με τα «Μακεδονία/Μακεδόνας» εννοούσαν πάντοτε βυζαντινές περιοχές και βυζαντινού φρονήματος πληθυσμούς, ποτέ σλαβικούς πληθυσμούς, και οι βυζαντινές πηγές αντιδιαστέλλουν τους Μακεδόνες (= βυζαντινούς Έλληνες) από τους «Σκύθες» (= Σλάβους) που κατοικούν στη Μακεδονία (Αγγελική Δεληκάρη, «Η εικόνα της Μακεδονίας και η έννοια της “μακεδονικότητας” στους σλαβικούς λαούς της βαλκανικής κατά τη βυζαντινή περίοδο» στο Μακεδονικές ταυτότητες στο χρόνο. Διεπιστημονικές προσεγγίσεις, Επιμέλεια Ιωάννης Στεφανίδης, Βλάσης Βλασίδης, Ευάγγελος Κωφός, εκδ. Πατάκη, σσ. 154, 160-1, 169). Μάλιστα οι «Μακεδόνες» υποστηρίζεται ότι δεν είχαν καιρό να ασχοληθούν με την εθνική ονοματοδοσία τους (Κεφ. 4ο, σσ. 158-9). Έτσι, δέχονταν το όνομα που τους έδιναν οι άλλοι λαοί: Σλάβοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, γκιαούρ, χριστιανοί, ξανά Βούλγαροι (Κεφ. 4ο, σσ. 151-157). Με αυτόν τον τρόπο γίνεται εφικτό να υποστηριχθεί ότι το όνομα «Βούλγαρος» δόθηκε από παρεξήγηση και από κακή μεταχείριση, και συνεπώς δεν είναι εθνικό όνομα (Κεφ. 3ο, σελ. 93. Κεφ. 4ο, σσ. 158-159).

Παρά την σχετική άποψη (βλ. Ιός, «Οι δέκα μύθοι του “Σκοπιανού”», εφ. Ελευθεροτυπία 23-10-2005, μύθος 1ος), ο Μισίρκωφ υποστηρίζει ότι η σερβική προπαγάνδα ήταν κεφαλαιώδους σημασίας για την εμφάνιση σλαβομακεδονικής εθνικής συνείδησης. Συγκεκριμένα, οι Σέρβοι ανταγωνιζόμενοι με τους Βούλγαρους για τη Μακεδονία, υποστήριξαν μεθοδικά ότι οι μακεδόνες Σλαβόφωνοι δεν ήταν Βούλγαροι, αλλά είτε Σέρβοι είτε κάτι ενδιάμεσο μεταξύ Σέρβων και Βουλγάρων, δηλ. «Μακεδόνες». Με αυτόν τον τρόπο έσπειραν στους μέχρι πρότινος Βουλγαρομακεδόνες την αμφιβολία για την εθνικότητά τους και τους οδήγησαν, υποστηρίζει ο Μισίρκωφ, στον μακεδονισμό (Κεφ. 3ο, σσ. 93, 102-103, 112-113, 118, 120). Συνεπώς, εξήντα χρόνια πριν το 1944 και τον Τίτο οι Σέρβοι προωθούσαν με αντιβουλγαρικό στόχο την ιδέα της διαφορετικότητας των μακεδόνων μη Ελλήνων σλαβόφωνων από τους Βούλγαρους.

Από τις Μακεδονικές υποθέσεις δεν λείπουν ανακρίβειες σχετικά με την προΰπαρξη τον 19ο αιώνα λογίων οι οποίοι έκαναν λόγο για μακεδονικό έθνος. Έτσι, αναφέρεται το περιοδικό Λόζα («Άμπελος») που εκδιδόταν στη Σόφια το 1892 από μακεδόνες Σλαβόφωνους σπουδαστές ως έντυπο όργανο ενός μακεδονικού εθνικά αποσχιστικού κινήματος (Κεφ. 3ο, σσ. 94-95). Στην πραγματικότητα, όσοι συνδέονται με το περιοδικό «επέδειξαν αργότερα σημαντική δράση στα πλαίσια διαφόρων βουλγαρικών μακεδονικών οργανώσεων και δεν αρνήθηκαν τη βουλγαρική εθνική τους ταυτότητα» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 164). Στα κείμενα του περιοδικού «δεν περιέχονται απόψεις που να συνηγορούν με τη θεωρία της ύπαρξης ιδιαίτερου «σλαβικού μακεδονικού έθνους», διαφορετικού από το βουλγαρικό και το σερβικό. […] Οι συνεργάτες του περιοδικού προσπαθούν να δείξουν με τα κείμενά τους την κυρίαρχη παρουσία του βουλγαρικού στοιχείου στη Μακεδονία, αλλά και τους κινδύνους που διατρέχει από την ελληνική και σερβική εθνική επιρροή» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 167-168). Σε κεντρικό άρθρο του μάλιστα, αναφέρεται ότι «Η σύνταξη του περιοδικού…Εκφράζει την πεποίθηση ότι η εθνότητα των Μακεδόνων δεν μπορεί να είναι παρά μόνο βουλγαρική» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 171). Επίσης, ο συγγραφέας των Μακεδονικών υποθέσεων υποστηρίζει ότι«Κατά καιρούς, στον 19ο αιώνα, έγιναν κάποιες προσπάθειες να γράψουμε στα μακεδονικά…Οι προσπάθειες των Μακεδόνων συγγραφέων τον 19ο αιώνα δεν κατάφεραν δυστυχώς αν έχουν συνέχεια» (Κεφ. 5ο, σελ. 179). Ο Μισίρκωφ έχει κατά νου πιθανότατα τους μακεδόνες Σλαβόφωνους λόγιους που εισήγαγαν τις μακεδονοβουλγαρικές διαλέκτους προσπαθώντας να τις καταστήσουν επίσημη βουλγαρική λόγια γλώσσα. Ίσως έχει υπόψη του τον Ράικο Ζινζίφοφ (1839-1877) από το Βέλες, ο οποίος «σε κείμενό του επισήμανε ότι οι «Σλαβοβούλγαροι» της Μακεδονίας, Θράκης και Βουλγαρίας αποτελούν το βουλγαρικό έθνος και μιλούν μία γλώσσα, τη βουλγαρική, η οποία διακρίνεται κατά περιοχές σε ιδιώματα…Διασαφήνισε ότι η ύπαρξη «θρακικού» ή «μακεδονικού» ιδιώματος δεν σημαίνει ότι υπάρχει χωριστό «μακεδονικό» ή «θρακικό» έθνος» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 94-95). Ή τον Παρθένιο Ζωγράφου (1818-1876) από το Γκαλιτσνίκ, ο οποίος «Υποστήριξε με πάθος ότι τα ιδιώματα της δυτικής Μακεδονίας δεν έπρεπε να αποκλεισθούν από τη γραπτή βουλγαρική γλώσσα, αλλά το καλύτερο θα ήταν να αποτελέσουν την κύρια βάση της γλώσσας, γιατί «η Μακεδονία ήταν η αρχαία Βουλγαρία» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 96). Ή τον Κουζμάν Σαπκάρεφ (1834-1908) από την Αχρίδα, ο οποίος «χαρακτήριζε τη γλώσσα των εγχειριδίων του ως «βουλγαρική» και την προσδιόριζε ως «δυτικομακεδονικό ιδίωμα ανάμεικτο με το γραπτό βουλγαρικό ιδίωμα» (δηλαδή το άνω βουλγαρικό)» (σελ. 100-101) και «υποστήριξε με πάθος τη βουλγαρικότητα του σλαβικού πληθυσμού της Μακεδονίας και αντέκρουσε τις σερβικές θέσεις για την εθνογραφία της Μακεδονίας» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 115). Ή άλλους σημαντικούς μακεδόνες Σλαβόφωνους λόγιους του 19ου αι, στον οποίων τα κείμενα «εκφράζεται ο βουλγαρικός πατριωτισμός, η υπερηφάνεια για τη σλαβική συγγένεια και το ένδοξο ιστορικό παρελθόν των Βουλγάρων, το ενδιαφέρον, η αγάπη και η νοσταλγία για την ιδιαίτερη πατρίδα τους τη Μακεδονία, η οποία παρουσιάζεται ως «βουλγαρική χώρα» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 92), και η γλώσσα ονομάζεται από αυτούς «απλή βουλγαρική γλώσσα» (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σελ. 91).

Η θεωρία των Μακεδονικών υποθέσεων για την εθνογένεση είναι ρητά μηχανιστική: «ο σχηματισμός των εθνοτήτων είναι μια μηχανική πολιτική διαδικασία» (Κεφ. 4ο, σελ. 137). «Ο σχηματισμός των νοτιοσλαβικών λαών υπήρξε μια πολιτικομηχανική διαδικασία» (Κεφ. 4ο, σελ. 137). «Οι περιστάσεις δημιουργούν πολιτιστικούς και εθνικούς δεσμούς…μπορούν όμως επίσης και να τους διαλύουν» (Κεφ. 4ο, σελ. 135). Θέλουμε να υπάρχει ένα έθνος, και το δημιουργούμε· δεν θέλουμε να υπάρχει; το εξαφανίζουμε. Αυτό όχι μόνο επιβεβαιώνεται από μεταγενέστερη εθνική εφεύρεση του Μισίρκωφ στα 1909, του «σερβοβουλγαρικού έθνους», αλλά και από την προτροπή του Στάλιν προς τους Βουλγάρους το 1946: «…Το ότι δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη εκεί μακεδονική συνείδηση, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Και στη Λευκορωσία δεν υπήρχε τέτοια συνείδηση όταν την ανακηρύξαμε σοβιετική δημοκρατία, σήμερα όμως αποδείχτηκε ότι πραγματικά υπάρχει λευκορωσικός λαός» (Σπύρου Κουζινόπουλου, Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος. Μαρτυρίες πρωταγωνιστών, άγνωστα έγγραφα και ντοκουμέντα, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 221). Όσον αφορά στην «ουσία» του έθνους, στις Μακεδονικές υποθέσεις άλλοτε υποστηρίζεται ότι το έθνος είναι «ένας μεγάλος σύνδεσμος που βασίζεται στη συγγένεια εξ αίματος, στην κοινή καταγωγή και στα κοινά συμφέροντα» (Πρόλογος, σελ. 3) και άλλοτε ότι «Η θρησκεία και η γλώσσα είναι η ψυχή κάθε έθνους» (Κεφ. 5ο, σελ. 171). Μόνο με τον δεύτερο, στατικότερο ορισμό του έθνους θα μπορούσε ο Μισίρκωφ να ισχυριστεί ότι αποκλείεται οι μακεδόνες Σλαβόφωνοι να είναι Έλληνες ή Βούλγαροι ή Σέρβοι. Πράγματι, μόνο έτσι οι Έλληνες μπορούν να συρρικνωθούν στους ελληνόφωνους (κεφ. 1ο, σελ. 26), να θεωρείται άδικη η επικράτηση της ελληνικής σε μακεδονικές περιοχές όπου δεν υπήρχαν ελληνόφωνοι πληθυσμοί (Κεφ. 1ο, σελ. 32) και να απαιτείται η χρήση της «μακεδονικής» στα σχολεία και τις εκκλησίες όσων μακεδόνων μιλούσαν τα σλαβικά (Κεφ. 1ο, σελ. 41).

Πάντως, οι Μακεδονικές υποθέσεις αποδέχονται αυτό που οι σύγχρονοι Βούλγαροι (λ.χ. bulgarmak) και Σλαβομακεδόνες –στα πλαίσια της άρνησης της ελληνικής εθνικής συνέχειας– αρνούνται: Την ταύτιση Ελλήνων και Βυζαντινών. «Ανάμεσα στους Σλάβους το όνομα “Βούλγαρος” διαδόθηκε από τους Έλληνες, στην αρχή σήμαινε μόνο Βούλγαροι Μογγόλοι…Κατά τους Έλληνες και τη γλώσσα τους, αυτοί οι Βούλγαροι ήταν για τους Έλληνες οι πιο περιβόητοι βάρβαροι…Για τους Έλληνες καθετί σλαβικό ήταν βάρβαρο και βουλγαρικό» (Κεφ. 4ο, σελ. 149, βλ. και 147). Φυσικά, οι «Έλληνες» (грците στο κείμενο) αυτοί (ιστορικοί και βασιλείς) του Μεσαίωνα που έδωσαν εθνικό όνομα τους Σλάβους δεν ήταν άλλοι από τους Βυζαντινούς.

Στις Μακεδονικές υποθέσεις ο φιλοτουρκισμός είναι προφανής. Εχθροί των «Μακεδόνων» είναι οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι και οι Έλληνες – όχι οι Οθωμανοί. Έτσι, «Το δικό μας εθνικό συμφέρον επιβάλλει ο μακεδονικός λαός και η διανόηση να στηρίξουν την Τουρκία…Η ακεραιότητα της Τουρκίας είναι πολύ πιο σημαντική για μας από ό,τι για τη Ρωσία ή την Ευρώπη» (Κεφ. 1ο, σελ. 42) και «Τα αναμφισβήτητα συμφέροντα Τούρκων και Μακεδόνων απαιτούν το δίχως άλλο οι δύο λαοί να μη σπαταλούν τις δυνάμεις τους ερίζοντας μεταξύ τους προς όφελος του κοινού εχθρού τους, αλλά να απλώσουν χέρι βοηθείας ο ένας στον άλλον» (Κεφ. 1ο, σελ. 55). Το συμφέρον της Τουρκίας είναι να αναγνωριστεί μακεδονικό έθνος, αφού θα απαλλαχτεί από τις επεμβάσεις της Σερβίας, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας (Κεφ. 1ο, σελ. 42).

Αξιοσημείωτο τέλος, είναι ότι κατακρίνονται οι μακεδόνες Σλαβόφωνοι που υποστηρίζουν τον βουλγαρισμό και ζουν στην Βουλγαρία: «Η πλειοψηφία των Μακεδόνων μεταναστών στη Βουλγαρία…Πάνω από 5.000 Μακεδόνες κατέχουν κυβερνητικές θέσεις μόνο στη Σόφια…αυτοί οι κύριοι σκέφτονται πάνω απ’ όλα το προσωπικό τους συμφέρον…προκειμένου να πετύχουν τα εγωιστικά τους σχέδια και να εδραιωθούν σε μια μόνιμη απασχόληση, είναι πρόθυμοι να εμφανιστούν πιο Βούλγαροι από τους ίδιους τους Βουλγάρους…Ψευδολογούν και κρύβονται…πασχίζουν να αποκτήσουν μια καλή θέση και να κερδίσουν δύναμη και φήμη» (Κεφ. 3ο, σσ. 105-106). Εδώ ο Μισίρκωφ ουσιαστικά κατέκρινε τον «μελλοντικό εαυτό» του, αφού μετά το 1918 υπέβαλε αίτηση στην Βουλγαρική Εθνοσυνέλευση για να του αναγνωρισθούν ως χρόνια της προϋπηρεσίας του στη Ρωσσία.

Πράγματι, ο συγγραφέας των Μακεδονικών υποθέσεων άλλαξε πέντε φορές απόψεις για την εθνότητα των μακεδόνων μη Ελλήνων Σλαβόφωνων στη διάρκεια της ζωής του, γεγονός το οποίο αποφεύγουν επιμελέστατα και όπως ο διάολος το λιβάνι να αναφέρουν οι προαναφερθέντες αντιεθνικιστές της Ελλάδας – πράγμα που δείχνει και την αναξιοπιστία και την κακοβουλία τους άλλωστε. Άλλοτε δήλωνε Βούλγαρος και υποστήριζε ότι οι μακεδόνες Σλαβόφωνοι ήταν Βούλγαροι και άλλοτε δήλωνε Μακεδόνας. Μεταξύ 1897 και καλοκαιριού του 1903 εμφανίζεται ως Βούλγαρος, συντάσσει φιλοβουλγαρικές μελέτες και είναι μέλος εθνικών βουλγαρικών οργανώσεων. Μεταξύ φθινοπώρου του 1903 και 1905 έχει «εθνικά μακεδονικές» θέσεις και συνείδηση. Μετά από δύο έτη απραξίας, από το 1907 ώς το 1913 υποστηρίζει φανατικά τον βουλγαρισμό και αποκηρύσσει/αναιρεί τις θέσεις των Μακεδονικών υποθέσεων. Από τις αρχές του 1914 ώς τον Σεπτέμβριο υιοθετεί ξανά τον μακεδονισμό, αλλά από τον 10ο/1914 ώς τον 12ο/1922 υποστηρίξει ξανά τον βουλγαρισμό. Μετά και ώς το τέλος της ζωής του, υποστηρίζει τον μακεδονισμό (Άννας Αγγελοπούλου, Ο Κ.Π. Μισίρκοφ (1874-1926) και η κίνηση των «Μακεδονιστών», σσ. 280, 250, 285-6, 288, 289, 252, 349, 254, 387, 390, 392, 256, 400-7, 256, 409-10, 257, 259-262, 432-4, 434, 436-441, 445, 486-7, 490-2, 265, 507-8, 510, 515-6, 518-19, 522-4, 532, 534, 536), αλλά σε δυο άρθρα του («Σχολείο και σοσιαλισμός», εφ. Mir, 26-5-1925 και («Εκκλησία και σχολείο», Mir, 13-8-1925) αναφέρεται στη Μακεδονία ως βουλγαρική περιοχή.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η θέση των αντιβουλγαρικών Μακεδονικών υποθέσεων για μη ένοπλη αντιοθωμανική εξέγερση συμπίπτει με την πάγια θέση της βουλγαρικής Εξαρχίας (που υποτίθεται ότι κατακρίνει). Ο Μισίρκοφ υποστήριζε την “αυτονομία” της Μακεδονίας την ίδια στιγμή κατά την οποία και η βουλγαρική ΕΜΕΟ υποστήριζε ως λύση ανάγκης την αυτονομία. Απλώς, ο ίδιος θεωρούσε ότι δεν μπορούσε να υπάρξει κράτος δίχως έθνος, και γι’ αυτό πίστευε ότι για να υποστηρίξει αποτελεσματικά το αίτημα της ανεξάρτητης Μακεδονίας έπρεπε να διακηρύξει και την ύπαρξη μακεδονικού έθνους – σε αντίθεση με άλλους μακεδόνες Βούλγαρους που υποστήριζαν τον πολιτικό (αλλά όχι εθνικό) σεπαρατισμό της Μακεδονίας. Όταν, για παράδειγμα, κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βουλγαρία, που ακόμα δεν είχε αποφασίσει σε πιο στρατόπεδο θα ενταχθεί, έδειξε ότι θα διαπραγματευόταν την είσοδό της στον πόλεμο με αντάλλαγμα όχι την αυτονομία της Μακεδονίας αλλά την προσάρτηση των μακεδονικών εδαφών της Ελλάδας και της Σερβίας, ο Μισίρκωφ εγκατέλειψε την ιδέα της αυτονομίας και έγινε εθνικά Βούλγαρος.

Porto Aurea

ΣΗΜ:Οι επισημάνσεις είναι δικές μου και όχι του συγγραφέα.

Πηγή: Maccunion

“Πώς θα μπορούσαν οι ‘Γυφτοσκοπιανοί’ να χτίσουν σχέσεις καλής γειτονίας με την Αθήνα;”

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ζόραν Πετρώφ, δηλώνει ότι είναι περιττή, ακόμα και άχρηστη η αντίδραση στη δήλωση που έκανε ο Ηλίας Παναγιώταρος, βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Ο Ηλίας Παναγιώταρος δήλωσε ότι όταν κυβερνήσει η Χρυσή Αυγή την Ελλάδα,  οι “γυφτοσκοπιανοί” θα πάψουν να υπάρχουν.Σύμφωνα με τον Ζόραν Πετρώφ, “η δήλωση αυτή έρχεται σε μια περίοδο η οποία σηματοδοτεί ακριβώς 100 χρόνια από τότε που η Ελλάδα πάτησε πόδι και κράτησε υπό την κατοχή της την Μακεδονία του Αιγαίου. Η απόδειξη για αυτή τη δήλωση μου είναι το έγγραφο του Βασιλέως Γεωργίου Α’ το οποίο εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1912 και ονομάζεται «Κατοχικό Διάταγμα». Ως εκ τούτου, όταν μετά τους Βαλκανικούς πολέμους η Τουρκία ηττήθηκε από τη συμμαχία της Ελλάδας, της Σερβίας και της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και του Μαυροβουνίου, ο Έλληνας βασιλιάς κήρυξε την “κατοχή” της Μακεδονίας του Αιγαίου. Όχι την ΄απελευθέρωση΄ ή την ‘επιστροφή’, αλλά την ΄κατοχή’, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι μέχρι τότε η Ελλάδα δεν θεωρούσε το έδαφος της Μακεδονίας ως δικό της.”

Ο Πετρώφ πιστεύει ότι υπάρχει ιστορική συνέχεια όσον αφορά τις σχέσεις της Ελλάδας με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία, μια ιστορική σταθερά που παραμένει αμετάβλητη εδώ και έναν αιώνα.

***

Το μόνο πράγμα που πρέπει να ειπωθεί σχετικά με το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην «Nova Makedonija»*  είναι ότι οι γείτονές μας έχουν συνειδητοποιήσει πως η Ελλάδα δεν είναι όπως ήταν παλιά και θεωρούν ότι ο λόγος για την αλλαγή αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. Ίσως κάποιος θα πρέπει να τους πληροφορήσει ότι η Χρυσή Αυγή δεν θα υπήρχε εάν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις είχαν κάνει τη δουλειά τους σωστά, όχι μόνο όσον αφορά τα οικονομικά θέματα, αλλά και την εξωτερική πολιτική. Οι Έλληνες έχουν βαρεθεί, έχουν κουραστεί να ταπεινώνονται αναζητώντας τρόπους για να συμμαζέψουν το χάος.

Όσο για την υποτιθέμενη «κατοχή» της Μακεδονίας, εάν ο βασιλιάς Γεώργιος εξέδωσε διάταγμα γι ‘αυτήν, από νομικής απόψεως σημαίνει ιδιοκτησία και όχι κατοχή, όπως θέλουν να πιστεύουν οι γείτονές μας. Δυστυχώς, οι Σκοπιανοί είναι εξοικειωμένοι με την κομμουνιστική αντίληψη των πραγμάτων, σύμφωνα με την  οποία το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για την πραγματική αλλαγή της ζωής των πολιτών του, αλλά για μια εικονική αλλαγή της πραγματικότητας, διατηρώντας τα πράγματα όπως είναι, αλλά αλλάζοντας το όνομά τους. Στο μυαλό τους, αυτό αλλάζει και την πραγματικότητα!

Η επίθεση του κ. Πετρώφ κατά της Χρυσής Αυγής είναι πλήρως κατανοητή. Από τη στιγμή που οι αρχές του VMRO-DPMNE και της Χρυσής Αυγής είναι επιφανειακά ταυτόσημες, είναι προφανές ότι ο κ. Πετρώφ και οι συνεργάτες του δεν θέλουν να έχουν ανταγωνισμό στα Βαλκάνια. Ωστόσο, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο. Η Χρυσή Αυγή θέλει να κρατήσει ελληνικό ο,τιδήποτε είναι ήδη ελληνικό. Αυτή η έννοια ονομάζεται πατριωτισμός. Το σκοπιανό VMRO-DPMNE θέλει να κρατήσει ό, τι είναι ήδη σκοπιανό αλλά, επιπλέον, θέλει και ό, τι ανήκει σε άλλους, δηλαδή την Ελληνική και Βουλγαρική περιοχή της Μακεδονίας, καθώς και την περιοχή Prohor Pcinski, και τις αλβανικές ακτές της Οχρίδας. Αυτό ονομάζεται εθνικισμός. Επειδή, ωστόσο, η ιστοριογραφία των Σκοπίων επιδιώκει αρχαίες ρίζες (ακόμη και όταν οι ρίζες δεν είναι δικές τους) για να στηρίξει τους ισχυρισμούς της, όπως είχαν κάνει οι Ναζί  στο παρελθόν, βλέπε Νιμπελούγκεν λιντ (τουλάχιστον εκείνοι είχαν τις δικές τους ρίζες), δεν μπορεί κανείς να έχει άλλη επιλογή από το να αποκαλέσει μια τέτοια πολιτική ιδεολογία ως υπερ-εθνικισμό.

Σχόλιασμός από τον Marcus Alexander Templar
Μετάφραση: Δώρα Η. Σπυρίδου
MacedoniaHellenicLand.Eu

* Αναφορά στο άρθρο (γραμμένο στην Σερβο-Βουλγαρική γλώσσα): “Kako ‘ciganoskopjanite’ da gradat dobrososedstvo so Atina?”, του Aleksandar Srbinovski, “Nova Makedonija”, Αρ. 22742, 29-11-2012
http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=112912816401&id=9&setIzdanie=22742

Πηγή: MacedoniaHellenicLand

«Ο Γκρούεφσκι να παρουσιάσει τις θέσεις του για το σχέδιο του ελληνικού μνημονίου»

Σε συνέντευξη Τύπου της γραμματείας του Σοσιαλοδημοκρατικού κόμματος των Σκοπίων, ο βουλευτής Αντρέι Πετρόφ αναφέρθηκε στα νέα δεδομένα τόσο για την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και για το ελληνικό μνημόνιο του Έλληνα ΥΠΕΞ.

«Προφανώς υπάρχει μια νέα πρωτοβουλία, η οποία επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι η Ελλάδα υπέβαλε υπόμνημα ενός σχεδίου όπου εκδηλώνεται το ενδιαφέρον για την εντατικοποίηση των διαπραγματεύσεων για την εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας.

»Αυτό το οποίο είναι εκπληκτικό ότι κατά την ίδια περίοδο, ο πρωθυπουργός της χώρας μοιάζει σα να παίζει τένις σε παιδική χαρά, καθώς παίζει ποδόσφαιρο και ασχολείται με την προώθηση νέων μελών στο εσωτερικό του κόμματός του – VMRO-DMNE- και με κομματικές εκδηλώσεις, ενώ αρνείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που είναι κρίσιμης σημασίας για το μέλλον της χώρας», είπε ο Πετρόφ.

«Δεν ξέρουμε αν ο Πρωθυπουργός σχεδιάζει να υπογράψει το μνημόνιο, αν προτίθεται να απορρίψει ή σχεδιάζει να προσφέρει τις δικές του προτάσεις ως μια ευκαιρία για να ενταθούν οι συνομιλίες για τη διαφωνία του ονόματος.

«Θέλουμε να επαναλάβουμε τη θέση μας ότι εμείς χαιρετίζουμε το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει δείξει κάποια πρωτοβουλία για την επίλυση της διαφωνίας του ονόματος σύμφωνα με τις θέσεις της και πιστεύουμε ότι θα ήταν απαράδεκτο αν η χώρα μας το απέρριπτε»

Γεώργιος Εχέδωρος

Γκεοργκιέφσκι (πρώην προθυπουργός Σκοπίων):”Οι Σκοπιανοί παραχάραξαν την ιστορία” (vid)

Σημείωση: Η παρακάτω είδηση είναι κάμποσων μηνών παλαιά. Θέλω όμως να την βάλω στο blog γιατί θέλω να γίνει ακόμα πιο γνωστή από όσο είναι.

Οι μεγαλύτεροι παραχαράκτες της ιστορίας των Βαλκανίων είναι οι Σλάβοι των Σκοπίων, έγραψε ο πρώην πρωθυπουργός και νυν ηγέτης του VMRO-Λαϊκό Κόμματος των Σκοπίων, Λιούμπτσο Γκεοργκιέφσκι στο βιβλίο του «Αυτός είμαι».

Ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει επίσης τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο και άλλες περιφερειακές εξελίξεις, σημειώνει, επίσης, λεπτομέρειες για τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο το 1999.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο είχε άμεση σχέση με το Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον, από όπου ελήφθησαν οι εντολές να εισέλθει το ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο.

«Η πρώην γενική γραμματέας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ , Madeleine Korbel Albright, ζήτησε τότε μέσω των Σκοπίων να επιτεθεί στη Σερβία ακόμη και με επίγειες δυνάμεις», έγραψε ο Γκεοργκιέφσκι.

Σύμφωνα με τον ίδιο στις συναντήσεις που είχε με τον πρώην πρωθυπουργό της Σερβίας Ζόραν Τζίντζιτς είχαν συζητήσει για ανταλλαγή εδαφών μεταξύ της πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας των Σκοπίων, της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου, ενώ το ίδιο θέμα είχε συζητηθεί και με τον Άρμπεν Τζαφέρι (σημ. πρόεδρο τότε του αλβανικού κόμματος των Σκοπίων) ο οποίος συμμετείχε στον κυβερνητικό συνασπισμό που είχε συνάψει τότε το VMRO- DPMNE με το αλβανικό κόμμα DPA, την εποχή της σύγκρουσης στo κράτος των Σκοπίων.

Αυτές οι λεπτομέρειες του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργού των Σκοπίων έχουν σχολιαστεί ευρέως από πολλά μέσα ενημέρωσης τόσο στη Σερβία όσο και στα Σκόπια, γράφει αλβανικό δημοσίευμα.

Σας παραθέτουμε βίντεο όπου ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων δηλώνει ότι οι Σκοπιανοί έχουν 100 χρόνια ιστορία και θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι με αυτό και ότι δεν χρειάζεται να κλέβουν ιστορία από Έλληνες, Βούλγαρους, και Αλβανούς. Aν και αποκαλεί το κράτος του “Μακεδονία” το διαχωρίζει φυλετικά από τους αρχαίους Μακεδόνες και αναγνωρίζει ότι είναι ένα από τα νεότερα Βαλκανικά κράτη όπως είχε διδαχθεί επί κομμουνισμού. Η παραδοχή της παραχάραξης της ιστορίας τόσο στο βιβλίο του όσο και στη συνέντευξη του βίντεο είναι ένα ισχυρό διπλωματικό χαρτί, καθότι ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος,αλλά ένας πρώην πρωθυπουργός και νυν πολιτικός.

Πηγή: Defencenet.gr